Lezen

regen klettert...de mooiste rap

De regen klettert tegen de velux, de gedachten tegen mijn schedel, zoveel onrecht, zoveel lijden, zoveel drukte... nood aan zon,  zee, bomen, grasduinen met mezelf en stilte. De wereld draait zo vierkant én is zo hemelsmooi De regen klettert tegen de velux de mooiste rap ritmisch nat. Ik wacht op opklaringen in mijn hoofd wil focussen om verder te gaan in weer en wind

anker
34 1

Goeiemorgen morgen

#goeiemorgenmorgen

M A R T H E
27 0
Tip

beet

de walvissen verloren hun tanden voortaan zeven ze met baleinen het kleinste groen uit de zee   een verborgen wet zegt  dat we onwillekeurig houden wat baat en verliezen wat we niet missen   onze staart werd een stuit  wat er rest van onze zwemvliezen kan je zien als je de hand spreidt   we verliezen het zout in zweet en tranen de zee breekt ons uit, soms sta ik op een golfbreker en roep de walvissen, plastic spoelt aan   we verliezen veel geleidelijk,  zoals een kind eerst de borst, dan zijn melktanden verliest en daarbij echte tanden en honger wint  

Wim V
32 1

Sergei, bel me.

‘Sergei, bel me zo vlug mogelijk terug. We zijn eerder aangekomen dan voorzien. Zeg me hoe het nu verder moet.’ Dat waren de Russische woorden die ze op de mailbox van een vreemd nummer achterliet. In de kamer ernaast hoorde ze gestommel. ‘Verdorie, heb ik hem nu toch nog wakker gemaakt?’ ‘Met wie belde je?’, vroeg haar man in het Engels. Geen energie nu om Russisch te praten, veel te veel hoofdpijn. De komende dagen zal ik beslist nog genoeg kansen krijgen om mijn Russisch bij te schaven. De afgelopen maanden heb ik heel wat lessen moeten missen en Yelena die het vertikt om ook maar één woord Russisch met mij te praten. Ze had me toch gemakkelijk kunnen helpen om die verloren lessen in te halen? Misschien had ik de lat een beetje te hoog gelegd, was het net iets teveel van alles geweest? De verdediging van mijn doctoraatsscriptie, kort daarna de geboorte van onze Marie en tussendoor ook nog eens die taallessen. Eerst maar eens even van die verschrikkelijke migraine zien af te geraken. Mijn hemel, zo’n hoofdpijn heb ik in mijn hele leven nog niet gehad. ‘Ga lekker slapen, schatje. Ik heb mijn broer alvast laten weten dat we zijn aangekomen.’ Sergei, een broer? Over hem had ze nog nooit iets verteld. Die was alvast niet op hun huwelijksfeest hier in Sint-Petersburg geweest.  ‘Kom ik zal je nog wat lavendelolie over je slapen masseren’. Even later lag hij in het enorme bed in één van de kamers van hun hotelsuite. Ze trok het laken van Egyptische katoen over zijn blote bovenlijf.  ‘Shuuu, slaap lekker. Ik regel een fruitsla of iets lichts mocht je toch nog zin hebben om straks te willen eten.’ Ze had een mini-suite geregeld. Twee slaapkamers, twee badkamers, een zitkamer en 24-uurbediening. Hij vroeg zich af hoe ze dat had kunnen betalen. Alvast niet van zijn loontje en dat van haar ook al niet. Het was misschien wel wat hoger, maar nog altijd niet genoeg om zich van een dergelijke luxe te bedienen. Had ze van haar ouders een dotatie ontvangen? Alweer? Ik moet dat beslist ter sprake brengen. Maar nu even rusten. Die hoofdpijn moet weg.   Spijtig van dat lijf, bedacht ze zich terwijl ze het laken omsloeg en tegen zijn borstkas streek. Hij lag nu rustig te slapen. Enkel het geborduurde logo van het luxehotel zei haar dat ze zich nog niet in het mortuarium bevond. Binnenkort zal ze worden gevraagd om die gezichtsherkenning te komen doen. Ze oefende alvast haar blik. Tranen kon ze nu niet veinzen. Dat zou hem beslist weer wakker hebben gemaakt. Ik heb Marie. De missie is geslaagd. Nu nog de sporen uitwissen. ‘Oh, lieverd, wat is er toch gebeurd? Waarom heb je mij verlaten?’ Haar meest melodramatische stem vulde de hotelkamer, niet hard genoeg om geloofwaardig te zijn. Binnenkort zal ze deze scène kracht moeten bijzetten. Haar slapende echtgenoot hield haar in bedwang. Ook haar vertwijfelde blik moet ze beslist nog oefenen in de spiegel. Elke spier rond haar ogen en mondhoeken moeten binnenkort haar onschuld kunnen bevestigen.   Even later begaf ze zich met een lege blik naar de kamer ernaast waar hun dochtertje gelukzalig lag te slapen.  

Attendant Moon
31 0

Leef

Ik zit samen met mijn dochter in de auto, onderweg naar huis na een geslaagd verrassingsetentje. Luidkeels zingt ze ‘Leef’ van André Hazes Junior mee. Ze kijkt naar me en lacht. Sprankelende ogen vol toekomst.  ‘Leef. Alsof het je laatste dag is.’ Hoewel het liedje me niet aanspreekt, voel ik koude rillingen over mijn rug. Jammer genoeg hebben kortelings teveel vrienden de harde realiteit ondervonden.  Het leven is niet eerlijk, soms zelfs keihard en meedogenloos. Ik sta machteloos, kan enkel mee-voelen en hopen op een goede afloop. ‘Leef’. Ik draai onze straat in, het volgende liedje zet in. ‘A million dreams are keeping me awake’. Naadloos sluit dit aan bij mijn gedachten. Dromen maken ons gelukkig. Mijn hart zindert. Ik wil voluit léven, voor mezelf, voor de mensen die ik liefheb. Ik zou het iedereen willen toeschreeuwen: neem elke dag met beide handen aan, omarm elk moment. Ik voel me heel erg verbonden met de mensen die me thuis opwachten, en met mijn dochter naast me. Ik open de voordeur, verlang nog maar één ding: tonen hoeveel ik van hen hou, door te omarmen, te koesteren, mijn dromen te delen, er gewoon te zijn. Een uur later liggen de kinderen in bed, het huis straalt rust uit, zelfs onze viervoeters lijken het voor één keer te snappen.   Vannacht zal ik goed slapen, want ik heb vandaag gelééfd.

Joke Thiry
11 0

storm

storm hoeft geen woede te behelzen. de wolken die zich samenpakken lijken ons (de aarde) te omhelzen de wind doet de graanhalmen dansen golven het water de bomen groeien. boterbloempjes dansen enthousiast deinen op de maat van de hartslag van de wind. liefde is een vorm van geweld.

joanna
0 0

rothko

het onbekende herkent me herkent in mij de onbestemdheid. het absorbeert zuigt uit mijn lichaam naar het binnenste van de uitgestrektheid. neemt me mee naar waar ik de vorige keer niet was geweest. ik vroeg mij toen al af waar het was. in het raakvlak tussen wervelstorm en tastbare stilte. was jij het?                                          

joanna
0 0

strandjutten

een strandjutter op een onvruchtbare dag mist vloed ruisend water hij laat het zand door zijn vingers glijden zoekt een enkele schelp   zo tast zij in duisternis zeeft ze woorden aansprekingen aanrakingen voor tekenen van liefde.

joanna
0 0

Nu

presteren erkenning nog meer je best doen alsmaar meer niet opgeven een tandje bijzetten Nu ZIJN MOGEN ZIJN

anker
25 1

Hij

Hij vertelt met zoveel passie over zijn reizen en zijn ont-moetingen Hij vertelt met zoveel warmte over mensen en gebeurtenissen Hij, een gekwetst persoon ziet, beseft (nog) niet dat hijzelf zo'n warm liefdevol mens is zoals de mensen die hij beschrijft. Besef ik het? Besef jij het?

anker
22 1

Maalbeek

We gingen op weg zoals elke ochtend We gingen op weg zoals telkens weer Toen daalde de zwarte regen neer Voor jou geen dinsdag meer Drukke metro een laatste zoen Vertrouwde stop waarom anders doen   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Bedolven in stof van haat en woede Bedolven in schoonheid zoet Zo dichtbij de hel onder de grond Waar onze liefde vond Ontspoorde gekken gemene gril Toen stierf de tijd en het werd stil   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Europa schrok en keek naar jou Europa huilde om man en vrouw Kon ik je maar een knuffel geven Was jij maar bij mij gebleven Verdronken rivier huilende dagen Na woede nog zovele vragen   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Onze ontmoeting daar plots gedaan Onheil en een donkere traan We omarmden elkaar daar zonder zorgen Maar waar is nu de weg naar morgen Je bleef daar achter op jankende treden Heden werd toen het verleden   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   Hun dromen maken wij vandaag Hun namen als een tweede laag De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek,   De weken tellen geen dinsdagen meer De uren zoeken minuten weer Ach irissen zullen er altijd bloeien Uit donker het licht blijven stoeien De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek De stad verbonden in elke hoek Laat haat voor eeuwig zoek   Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek, Maalbeek.   --- Tweede laureaat Liefde voor Lyriek wedstrijd 2019.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Overal

Dagdromende dwazen Zweverige zondiger Dwalende fantast Alles Om overal te kunnen zijn Zolang dat overal   maar niet hier is

Elien
8 1

Ogen open

Bibberend voor het onbekende, mezelf afvragend wat de dingen zijn die mij nu écht gelukkig maken. Of het wel zo’n goed idee is om uit die comfort zone te komen. Waarna het vliegtuig waar ik in zat de zon letterlijk achterna vloog. Weer maar eens bevestigend dat je jezelf niet leert kennen met je ogen dicht, waar alles vertrouwd voelt.

Elien
0 0

Verlies

Ik wou dat er woorden waren woorden die je verdriet konden wegnemen, die de leegte konden omkeren en  die het gemis wat zachter maakten.   Ik vind ze niet, oma. Maar daarom ben ik hier.    Altijd bij jou.

Elien
12 0

Sta me toe

Sta me toe u vrij te laten   Sta me toe Om weg te lopen  en ge zult zien dat ik er zelfs dan ben   Sta me toe u onvoorwaardelijk lief te hebben En ik kan u met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen   Dat we gelukkig zullen zijn

Elien
20 0

Wolk

Mijn hoofd zit vol. Vol met twijfel en vol met u In alle mogelijke vormen En ik heb schrik schrik dat wanneer ik het u wil uitleggen   Ge mij begrijpt

Elien
0 1

Wereldreis

Ik wens voor u dat ge uzelf zo graag ziet, dat ge beslist om op reis te gaan vanbinnen zodat ge wanneer ge terug komt ge kunt zeggen dat ge op de mooiste plek ter wereld zijt geweest   Dat ge geleerd hebt hoe ge moetgeven, zoals de zon Zonder uzelf weg te geven

Elien
15 0

Komt goed

Durf erop vertrouwen dat wanneer het even tegenzit, het leven poëtische briefjes achter de snelbinder van je fiets steekt, er random glitters tevoorschijn komen, je vriendinnen je trakteren op een ijsje, en de zon echt wel zal blijven schijnen.     Niets is permanent, zelfs niet onze problemen.

Elien
8 1

Puur

Wit is de kleur van puurheid. Ik zal nooit zo puur zijn. Mijn lichaam is zwaar.   Het zit vol ijzer, een wegennet van bloedbanen, vieze kronkels en stijfselachtige poelen.   In het duister achter mijn knieschijf brand er een kaarsje. In de bordeaux gordijnen van mijn lichaam houd het zichzelf warm. Als uit elkaar getrokken drop plakken mijn spieren overal tegen aan.   Maar ze houden mijn kaarsje warm.   In het duister van de schaduw verbergt het vuil zijn schaamte. Het wast zichzelf niet, zit onder het bloed en plakt vanzelf aan elkaar.   Ik schaam me niet, zelfs al ben ik niet puur. Ik behaag zoals ik nog nooit heb behaagd. Ik verenig en vermenigvuldig me met hem. De schoonheid van imperfectie wordt zwaar onderschat.   Het is als een schatkist  dat wegzonk in de boterachtige zandbak  van de diepste zee  waar het verstopt blijft onder het magnetisch oog.   Behagen is een kunst die alleen een imperfecte meester beheerst.   Behagen is een vorm van nederigheid en die zo puur is als de eenvoudigste kleur.

Andrea Derese
5 0

black poppies/ parallel universes

Eerste akte/ontvankelijkheid   't Lichtdaalde over hem nederen drukte hem zwaarlood wervelde om het hedenblote voeten in de rijmkrakende grashalmenin stichtelijke stiltede openbaring voorbijnevel kringelt zachtom zijn verlaten lichaamzijn dampende huidzweet een koude schedel uiteen stoel dood van het wachtenhet levende wit vangt de essentievier tralies schuiven naar benedenNoord Oost Zuid West       tweede akte/ de zon was dood   De zon was dooden de aarde kleurde bloedroodverdriet voorbijwant materie kent dat niethet is fysieker dan datde oude Godwas onder zijn eigen lichtgewicht bezwekenverdwenen in een wit geboortekanaal   Duisterhet andere kon nu schijnengrijs lichtruis van fotoneneen beetje alsuit de ether verdwenenteevee kanalenhet dode meisjeschikte zwarte papaversop een tafeltjehaar zolderkamertjekleurde keurig in diverse onkleuren   Vandaag kreeg ze bezoekvan de lang verwachtteeen gearrangeerd huwelijkvan licht en duisternisvier tralies lichtten opin de uithoeken van het kamertje     Derde akte/ fletse kaas   Er hangt iets in de lucht,een knettering, alsofprotonen elk momentin mekaar kunnen klappen.   Haar lichaam voelt als een fletse kaasuitgezweet in een ijskoude frigomet kale schimmel om uit te snijden.   Haar moederis reeds twee jaar begraven.   Vader is vanmorgen de tuin ingegaanen niet meer binnengekomen.   Negentien is ze, fris en ongeschonden,nog in plastieken staat van Barbie,maar iets staat te gebeuren,iedere vezel in haar lichaamschreeuwt om een uitéénvallen.   Deze wereld voelt aan als eenimmanente inconsistentie.   Deze staat van zijn is een vergissing.Alles heeft een vervaldatum, zelfsatomen houden het voor bekekenna grofweg achthonderd duizend jaar.   Maar het is niet het einde, niet het einde...     Vierde akte/ parallelle aarde     Het meisje sliktde knoop van angst doorhaar hart zitonder het knarsen van haar tandenheeft ze haar tong doorgebeten?   De wereld is dood in fractie van een secondeze heeft de keuzevan onvermijdelijkheid gemaaktde keuken laateen levenloos wezen achterin een polsslagreist ze een miljard lichtjaaren flitst weer tot leven   Groen is blauw, geel is roodzwart is wit met grijze strepenbomen hangen onderstebovenhuizen zijn glazen kubussenstraten zijn linten in fluo-paars   Even de twijfelmaar dit is haar werelden ze komt weer bijvan het ongelooftussen twee harde hartslagen in haar tweelingzusstaat op van de keukenvloerze heeft de laatste tijdlast van appelflauwtesherinnert ze zich weerhet was begonnen twee jaar terugtoen vader en moeder trouwden   Vader komt vandaag terugvan zijn spirituele reis in Indiaen moeder ging zijn favoriet 'blauwe appeltaart' bakkenze heeft nog wat bloemetjes geschiktom haar blijde hart de vrije loop te laten   Ze houdt het hout van het aanrecht vastom zich te vermannenze moet wat aansterkenstraks misschien wat vettige kaasuit het vuistje eten   Moeder komt vanuit de tuinde keuken binnenen begroet haar kinderenmet een brede glimlachhet plukken ging bijzonder welde top van de appelboomreikt bijna de gronden is op zijn vruchtbaarstwanneer hij de oversteek maaktvan de hemel naar de aarde volgens oude legendenis het groeien dan zo krachtigdat uit de vruchtennieuwe planeten geboren worden  

Manuel Van den Fonteyne
1 0
Laad meer ...