Lezen

Ik dans

Ik dans, ik vlieg wanneer ik je zie verlies ik mezelf verleg ik het punt dat mijn evenwicht bewaard Van mezelf naar een punt ergens tussen ons op een plek waar wij samen al dansend smelten tot een.   En toen je even later uit onze dans verdween voelde dat plekje waar ons evenwicht zich eerder had genesteld zich gedesoriënteerd.    

Lisa Ramos
0 0

De Ware Bronstige Lyriek.

  De Ware Bronstige Lyriek.   Hoe heb ik ooit kunnen denken dat een simpel vers volstond,  nu ik zie wat men moet leren  voor men Poëzie doorgrondt:   diaeresis, creticus, octaaf, antimetrie, spondee, ritme, contrapunt, terzine, prosodie, trochee, jambe, dactylus, paeon, alexandrijn, choriambus, paradigma, anapest, kwatrijn, terza rima, hexameter, personificatie, archetype, synecdoche, membrum, deviatie, onomatopee, cesuur, colon, isochronie, antoniem, alliteratie, heterometrie, pentameter, synaeresis, iconiciteit, amfibrachys, redundantie, contiguïteit, hyperbool, asyndeton, simile, isotopie, elesie, prothysteron, parlando-poëzie, hypogram, epanalepsis, tmemis, anafoor, retrograde, assonantie, zeugma, epifoor, anastrofe, catachrese, animalisatie, semicola, symploce, litotes, permutatie, dysfemisme, syntagma, triool, tautologie, metataal, amfimacer, sextet, metonymie, copla, anadiplosis, prolepsis, pragmatiek, deconstructie, connotatie, distichon, plastiek, similariteit, proclise, metrum, klankenleer, tetrameter, stille heffing en nog zoveel meer...   Hoe heb ik ooit kunnen denken dat een simpel vers volstond? 't Kost me vast een mensenleven voor ik dat ooit heb doorgrond...  

A. Rivesta
19 0

En toen kwam jij Jennifer Jennings

Weet je het nog Ramsie? .. Ramsie? Allé Ramsie geeft nu toch eens antwoord?!    U zult zich waarschijnlijk afvragen waar ik het in Godsnaam over heb... Ramsie is de 1nige echte vriendennaam die alleen ik mag gebruiken aan Ramses Shaffy...   Laat mij nu vooral doen en laten we onthouden dat deze multiculturele zanger nog steeds leeft... Dat kan namelijk ook niet anders want ik ben met hem nog op stap geweest, een gezellig uitstapje naar de zwarte markt in Tessenderlo.   Ik weet het alleszins nog goed, het was een koude miezerige zondagmiddag, Ramsie daarentegen zal het wss niet meer weten en daar zijn vrij simpele oorzaken voor. Ramsie lijdt en is tegelijk leider bij uitstek van het syndroom van Korsakov, hij kan het niet laten om eens stevig te bingedrinken... En wie ben ik als goede vriend om hem dat te ontzeggen... Ok ja, Ramsie is totaal geen leuke zatte mens zoals ik.. kan ook moeilijk anders, als Ramsie weer eens lekker lam in zijn rolstoel ligt te verkleuren en zijn neus er weer maar eens dreigt af te vallen moet ik mijn seniele vriend er van weerhouden om zichzelf te pijpen... Gênant? Zou je denken... maar Korsakov heeft ook zo zijn voordelen...    Soit, de zwarte markt... het hoogtepunt van bal marginal in Vlaanderen. Op deze plaats doen de echte carapils Vlamingen zichzelf alle eer aan, genieten was het voor mij.. Enkel mijn vriend Ramsie verder duwen in de geleende rolstoel van de CM werd een domper op de feestvreugde... Maar zo gaat het nu eenmaal in het leven... Ik keek rondom mij en er waren nog mensen in een rolstoel.. Obese lelijke moeders die zich op hun best hadden gekleed om hun zondag optimaal tot een hoogtepunt te brengen... De kansarme dochter genaamd Wanda had natuurlijk de ongewilde taak om haar moeder verder te duwen terwijl papa Maurice genoot van een hamburger en zoonlief Kiano koortsachtig op zoek was naar een nieuwe bibigun...   Verschillende levens en verhalen kruisen zich elkaar die dag.. En zo ook die van Hamid, deze verkoper van iPhone hoesjes van onder andere Enrique Iglesias en Wendy Van Wanten sprak mij en Ramsie aan, wel eens waar zonder te weten, allé dat ik eigenlijk geen reet intresse toonde... Ik probeer ten volle te genieten van het tafereel Tessenderlo op zich, dus waarom ook niet..   Al snel verandert de toon van het 1000ste mislukte verkoopspraatje van Hamid wnr Wanda en haar "stront wie heeft mij gescheten" marginaal gezinnetje de revue passeert op zoek naar een bibbigun voor zoonlief Kiano... Naast het standje van Hamid bevindt zich namelijk een kraampje met nog meer rommel waar zelfs Hamid alleen maar van kan dromen.. Er zijn samuraizwaarden voor in de living of in de eetkamer van de caravan op te hangen, er zijn beeldjes van Hentai wijven met zwaarden, er is een bananenhangmat verkrijgbaar, spelletjes voor de gameboy, houten bordjes met de meest originele quotes zoals "Thuis... waar liefde woont, herinneringen ontstaan en vrienden altijd welkom zijn" , tandpasta van Colgate uit Turkije voor maar €1,... En ja idd ook bibiguns   Nu vader Maurice, die nog steeds beweert 1 van de kopstukken te zijn geweest van het VMO, kan het natuurlijk niet laten om eens vies te zien naar Hamid en tegelijk voor hem het meest toepasselijke te roepen... "Ey vullen bruine,  zoude is ni beter naar uw eigen land gaan met uw kuthoesjes van Enrique Iglesias en Wendy Van Wanten!"  Hamid zijn argument dat hij wel degelijk is geboren in België haalt niets uit.. Kiano heeft vrijwel meteen zijn bibigun gevonden en het gezin begeeft zich verder naar de eetkraampjes om zich te voldoen aan een heerlijke kebap voor ze richting camping Eekhoornhof vertrekken...   Nu sta ik daar, met een iets wat verbijsterende Hamid, Ramsie die eigenlijk al in het slaap was gevallen onderweg naar hier, en nogmaals ikzelf die stiekem meer aandacht had voor de ontblote torso van Enrique op de hoesjes.... Een beetje raar allemaal, maar niets is abnormaal voor de beruchte zwarte markt.. Ik zou mezelf niet zijn mocht ik geen intresse hebben in het verhaal van Hamid zoals dat van Maurice ..   Wat volgt is een wel zeer kort gesprek waarin ik al snel spijt kreeg dat ik achter het "waarom" vroeg van Hamid de lelijken bruine zijn bestaan... Want verdomme het is toch echt wel een lelijke bruine, met zijn froefelig kort krullend haar, die sandalen, zijn gele tanden, stinkende adem van noten en olijven op een bedje van pijptabak...   Soit, Hamid zijn vader Mourad is in de jaren '60 naar België gekomen om te werken in de mijnen van Genk.. Wat een mooi verhaal kon worden werd het dus niet... Gered werd ik door mijn trouwe 2wieler Ramsie, hij had zoals dat dan gaat zijn broek vol gescheten... Dank u Ramsie!    Eenmaal aangekomen bij het toilet ververste ik het maandverband van Ramsie en deed hem een reservekousenbroekje aan die ik steeds bij heb als er een ongelukje zoals vandaag zich mocht plaatsvinden. Ik had ook nog even de tijd om het hoesje van Enrique te bewonderen dat ik had gepikt van Hamid toen Maurice hem de les aan het spellen was...    We zetten onze tocht verder, ik ben ondertussen te weten gekomen dat  Louis Neefs zal optreden om 19h op de Main Stage van de zwarte markt! Super! Dat zorgt toch voor een leuke intermezzo, dat het voorprogramma verzorgd wordt door zijn lullig gepest kutkind van een zoon Gunther Neefs zal geen roet in het eten gooien...   Ik begeef me alvast naar de toog om mij en Ramsie te voorzien van het nodige gerstenat om het vocaal gezever en gezeik te kunnen doorstaan... Een kleine 24pinten later is het dan zover... Ramsie probeert zichzelf te pijpen en Louis Neefs begint aan zijn show! Wat volgt is een compilatie van Louis zijn bekendste liedjes...  Mijn vriend Benjamin, Margrietje, Ik heb zorgen, Aan het strand van Oostende, Martine, Laat ons een bloem,... De zwarte markt gaat uit zijn dak! En net als ik dacht dat het niet mooier kon zijn sluit Louis Neefs zijn memorabele best hits compilatie af met Jennifer Jennings... mijn lievelingsliedje...   Het einde nadert van een prachtig dagje Tessenderlo, ondertussen ben ik al goed beschonken en kan het mij alsmaar minder en minder schelen hoe Ramsie zich gedraagt in de rolstoel... Het wordt tijd om maar eens naar huis te gaan.   Ik moet toegeven dat het een geweldig plan was, idd was.. Geen rekeninghoudend met alcoholcontroles in België rijden we los zo een controle in... Miljaar! Wat nu?! Ik twijfel niet en neem absoluut geen verantwoordelijkheid voor mijn daden door Ramsie aan te duiden als chauffeur... maar het mocht niet zijn...   Terwijl ik naar de combi begeleid wordt maak ik er de agenten op attent dat Ramsie nog eens naar het toilet zou moeten, mijn woorden zijn nog niet koud of het onheil is geschied... Ramsie plast zen kousenbroekje vol...   Alles is ondertussen wat bekoeld.. niet alleen de warme pisbroek van Ramsie maar ook onze vriendschap...   Hoe zou het eigenlijk nog zijn met Ramsie?... Ramsie?.. Ramsie?!!    

Bart Van de Peer
72 0

Elfje: Symbool

Mama een orchidee bloeit langzaam open herinnert me aan jou gemis

Neru
40 0

Elfje: Een nieuwe dag

Dauwdruppel de zon komt langzaam op het ontwaken in stilte ochtendnevel

Neru
54 0

Haiku: Tokio

Duizenden lampjes verlichten de metropool. Sterren verbleken.  

Neru
14 0

Haiku: Traditie

Aan de kerselaar heffen we samen het glas. Zoete pruimenwijn.

Neru
12 0

Op een balkonnetje

  Ik realiseerde me plots dat ik me hier nog geen enkele keer had afgevraagd: bèn ik hier wel? En dat de dagen een waas zijn waarin gisteren en enkele dagen geleden zomaar in elkaar overlopen, en dat de enige constante de verschuivende stand van de zon is.Hoe het ochtendlicht, het middaglicht, de avondschaduwen telkens weer hetzelfde zijn, en ook hoe de nacht razendsnel over het dal schuift. Alsof ik in een kom zit waar iemand voorzichtig een deksel overheen legt.En dan lijkt het daar beneden een kerstboom vol lichtjes, en kan je je voorstellen dat dat hele dal misschien ooit een reusachtige rivier was, of er ooit een zal worden.En dan sta ik, dat kleine mensje in een oogwenk van een leven, daar tegen die griezelig onbeweegbare helling, op een balkonnetje vol bloedrode geraniums, te genieten van het gemurmel dat opstijgt uit de diepte onder mij. De minigebouwtjes, de autoclaxonnetjes, de legoboompjes, het speelgoedstationnetje, het dreinerige gejengel van een ambulance.En dan besef ik pas wat een zonde het is dat ik er het grootste deel van die oogwenk niet ben.    

Katrin Van de Velde
0 0

reflex

de wee komt in een stuip. de baby grijpt naar de vinger, zoekt met de wang de tepel en zuigt. de prik op de voetzool en tenen krullen omlaag de schrei als hij zijn adem ontdekt.   veel van wat we doen is voorspelbaar. de reflex is de puls die door de draad schiet. we knipperen als het stof naar ons waait, hoesten vuil op en krabben de jeuk weg. de lage bloedsuiker maakt een geeuw.   de pupil vernauwt nabij veel licht. we trekken een hand van de hete pan. je geeft me een trap als ik op je knie tik. de adem stopt van zodra ik in je onder ga zodat ik niet in de vloed stik.

Wim V
0 0

de prenten uit mijn vakantieboek

Het zijn de eerste uren van de eerste dag van de vakantie. De regen plenst neer en de lucht toont alleen maar plukjes wit tussen allemaal grijs. De troosteloosheid van de prille uren zonder doel valt loodzwaar in mijn nek en de weemoed neemt het over. De oneindigheid van een zomer maakt mij alleen maar zo moe en het gegil van opgewonden kinderen met spetterende voetjes aan de vloedgolf hoort voor mij bij een postkaart met vastgevroren beeld uit tienerjaren. Ik hoor ze gillen in de verte in mijn hoofd, maar mijn hart en mijn verstand willen ze niet omarmen. Weemoed is mijn bad. Ik neem mijn vijfde kopje koffie en staar nog maar wat verder uit het raam om toch maar niets te zien. Mijn hoofd maneuvreert ineengedoken achterwaarts zijn schuilplaats in. Niet denken. Niet voelen. Een plek waar ik niet wil zijn, maar die het begin van een zomervakantie altijd opnieuw slinks weet te bezetten. Mijn agenda raak ik niet meer aan. Ik staar naar de rode voorkaft, daar blijft het nu ook bij. Op andere dagen streel ik hem traag of soms heel vluchtig met vlakke hand, een mechanische handeling die ik elke dag wel minstens zeven keer doe, voor ik er druk pratend, lachend en vol vuur er gejaagd namen en uren en vlinderende gedachten in noteer. Mijn boekentas –elke morgen de achteloze, hyperkinetische passagier in mijn donkere autokoffer -  leunt in ongemakkelijke houding tegen de stoelpoot aan mijn bureau. Ik kijk vol afkeer weg van het lege, vormloze ding. Ik voel geen deernis voor zijn platte buik, want jawel, ik liet zoals altijd alleen een propje verfrommelde Kleenex achter met roze vegen lippen van mijn mond in het zijvakje met kapotte rits. Het propje zal de zomerdagen overleven. De pennen, de boeken, de mappen en afgedrukte planningen met weloverwogen filters haastten zich al een weg naar een koele kast. Op een schap waar wekenlang geen licht meer zal op schijnen. Het is nu enkele uren later. De regen is gestopt en de eerste priemen zon beklemtonen wat een blije vakantie zou moeten zijn. Een middagdutje deed geen deugd. Dan maar recht de stad in. De radio staat uit. Ik verkies een parkeerplaats de grootte van een autobus om mij erin te laten glijden. Ik loop robotmatig de eerste winkel binnen aan mijn rechterkant. “50% op alles in de etalage”. Ik wil alles uit de etalage: de veel te dure jurk die mij zal laten lijken op een wulpse diva op outdoor sandalen , de bloes met decolleté voorbij mijn uitgezakte navel, rafelende hotpants waar zelfs mijn dijen zich over schamen ... Ik probeer ze allemaal. De spiegel keurt het goed en probeert een haperende high five met mijn bevallig lijf. Nog enkele momenten later kom ik de winkel uit met zakken kleren waarvan ik over een paar maanden zal vergeten zijn dat ik ze ooit heb gekocht. De vakantie doet zijn werk, elk seizoen opnieuw: een instinctmatige verdwazing, van wie ik het nimmer haal. Mijn hersenen geven mij geen kans en mijn hart geeft grif de leegte toe. Het wordt nu langzaamaan weer avond en ik loop nog steeds alleen nog maar wat rond. Ik zou de handdoeken kunnen sorteren op kleur of codes bedenken voor een nieuw klasseersysteem, de lenteschoonmaak herhalen in korte short, de hangmat eindelijk kopen waarnaar ik al zo lang verlang. De eerste uren van de eerste dag van een vakantie laten mij dit allemaal niet toe. De voorbije maanden maken zich dra beetje bij beetje los. Knipogen, vertwijfelde gezichten, trotse zinnen, intens warme gesprekken, veel te slechte koffie, flauwe grappen, ontgoocheld zijn, vergeten zijn, blikken van begrip, de les die goed zat, als één langgerekte kus, 120 minuten lang, kunnen surfen op mijn woorden… Heel langzaam vloeien al mijn beelden, niet gehaast en op eigen ritme, naar dat hart en dat verstand... in de hoop het zomer te laten worden.

Anne-Marie De Clercq
0 0

Beginnen, net zoals in de film

Een goede manier om te beginnen is bij het allereerste begin. Of toch minstens volgens het personage van Julie Andrews in The Sound of Music. Waar en wanneer dat is, was en zou kunnen zijn, wordt er niet bij gezegd. Dat merk je wel als je bent begonnen, kreeg ik vroeger vaak te horen. Maar dan is het al te laat, antwoordde ik meestal onthutst. Ik wou absoluut weten wanneer het begon. Om te weten hoe ik het beginnen het best kon beginnen. Nu denk ik er anders over.  Het is al begonnen, denk ik nu, het is al zover. Alleen weet ik er nog niets van. Al wat ik kan is het bewust worden, voor zover ik dat kan. Toegegeven, ik wil nog altijd goed beginnen. Met de nadruk op goed. Niet ergens, aarzelend, aan de rand van het midden. Of met een ‘valse start’.  Net zoals in de film. Met het abc als je leert lezen, met de noten als je wil zingen. Al de rest is variatie. Een variatie op leren beginnen. Steeds opnieuw.

Sam Peeters
0 0

Penpuntpoëzie (knarsend als een houtworm)

in de wachtkamer ergens vanuit de leegte vroegen enkele verbasterde lettergrepen of zij iets konden betekenen voor mij   alsof zij niet ooit iets zomaar zeiden alsof zij haar woorden niet medicamenteus doseerde   vaak viel ze op stoere mannen soms struikelde ze over mij ik spreidde maar al te graag mijn dure overjas over iedere onderarmse vijver   onze liefde was dergelijk als een scheermes zonder tanden of hoe ze liever mijn al te zachte lippen complimenteerde waarvan ze nog snel de woordenbrei veegde   ze werd het voorwerp van mijn schrijverstafel in een spaarzaam moment strekte ze wel af en toe haar kluisterende benen over mijn sluimerend gedicht   vervolgens spreidde ze haar vingers waarvan de inspiratie zelf bedruipend was   alvorens ze me de rug toekeerde onze liefde als een naaldhak door mijn tere hartje priemde was het al iets dergelijks als een broos parket

Robijn Bodijn
2 0

NEL

de brieven die we schreven waren lang Nelnet als de nachten die we samen sierdenzeventien en nog niets van het leven gezienbuiten de kroegen onder onze eigen kerktoren vakantie is nooit meer zo maar op kamp gaan Nelonder zompige zeilen maar steeds weer met pleziergozers gluren of flauwe lauwe pinten drinkenvakantie gebeurt niet meer op die manier verliefd zijn is niet meer hoe het was Nelde afgrond in, niet denkend aan wat zou komenpijn was toen was van kinderlijk  korte duurna elk verdriet weer nieuwe dromen het leven is geen dansles meer Nelgeen fietstocht in eindeloos vlakke veldenneen, de wereld leek vroeger een veilige plaatslos van wat onze moeders ons vertelden

Ans DB
0 0

NEL

de brieven die we schreven waren lang Nelnet als de nachten die we samen sierdenzeventien en nog niets van het leven gezienbuiten de kroegen onder onze eigen kerktoren vakantie is nooit meer zo maar op kamp gaan Nelonder zompige zeilen maar steeds weer met pleziergozers gluren of flauwe lauwe pinten drinkenvakantie gebeurt niet meer op die manier verliefd zijn is niet meer hoe het was Nelde afgrond in, niet denkend aan wat zou komenpijn was toen was van kinderlijk  korte duurna elk verdriet weer nieuwe dromen het leven is geen dansles meer Nelgeen fietstocht in eindeloos vlakke veldenneen, de wereld leek vroeger een veilige plaatslos van wat onze moeders ons vertelden

Ans DB
0 0

Klontertjes

    Een hoek om, op een hoop heb ik ze gegooid. Herinneringen. Brokken. Hout. Het blijft maar komen stromen en als je daar loopt (tussen dood en leven door), dan kleeft het aan je schoenen. Rood, bloed uit de grond, een dijk en mensenwegen over, tot in een goot.   Ik denk nog vaak aan hem, aan hen, moed en vergissingen. Ik zie hem staan. Daar! Te pissen in een slakom.   Azijn zal het zijn, bij wat eigeel, een kwak olie van aardige planten.   Hoor hem weer. Zo blijft het doorgaan, zijn roeren, met die ring af en toe tegen de rand en dan ik in die emmer, met de klok mee of overal tegen in.   Ach. Klonteren zal het altijd. Ook in dit hoofd. Samenvattingen die geschreven willen worden, samenzweringen van toevalligheden, in de schaduw van een web, van een suikerspin.    Misschien is hij de chef in een restaurant met drie sterren en één wc, serveert men er barsten, schedels, biet in klontjes, een embryo, watermeloen op een bord met acht hoeken.   Zonde. Had ik maar een knuppel die dag (toen dauwdruppels volhielden en de zon scheef opging).         uit de reeks  'Dialogen met monsters en dia's'  

Bernd Vanderbilt
0 0

Tocht

Tijdens een warme zomernacht voelde ik haar zuchten in mijn nek Het gaf de nacht een aangename tocht

Rudi Lavreysen
33 1

Miscalculie

Tijdens het wegcijferen had hij zichzelf per ongeluk tot nul herleid

DqM
122 1

vluchtwegen voor later

  ijs vloeit uit, de spiegel stijgt tot de lippen. voorlopig redden ons snorkel en duikbril. later groeien vliezen tussen vingers,   of een meteoor slaat in. as verduistert de zon en maakt de lange winter. de huid verbleekt. een vacht bedekt ons. mammoetjagers ontwaken. reisagenten wijzen naar de evenaar.   op Mars wegen we minder, krijgen we langere armen, kortere benen. opnieuw het lijf van de aap. teren op sap en pillen, bij gebrek aan kluif vallen onze tanden uit.   of we schuiven nu aan de dis, kruipen bijeen, zogen elkaar groot. geven wat we kunnen en nemen wat er is.

Wim V
0 0

Trilling

Op een dag zag ik je lopen je draaide om je blik   Ik schrok en voelde heftig 'Wat gebeurde er met ik?'   En amper bijgekomen keek ik over de rand   Daar zag ik allemaal kleuren ze stonden fel in brand   Ik wilde hard gaan rennen vergat mijn benen twee   Ik botste tegen je op en keek je aan gedwee   Jij zag me sorry zeggen en draaide  om je blik   Weer schrok ik nu nog erger 'Wat gebeurde er met ik?  

evelyne berben
0 0

TUINSLANG

De tuinslang is niet lang genoeg Ze blijft egoïstisch haar lengte Hoe hard ik ook smeek Ze wil voor geen meter   Soms hoor ik in de verte de oleander kreunen, de seringen kraken , met een bikkelharde katerZe fluisteren , met flauwe kleuren  ... De wolken blijven ver...   Terwijl ik train op touwtje trekken, komt de laatste stokroos zeggen ...We zijn snel tevreden... ...een gieter geeft ook regen...   Ze zucht, nog eenmaal ...sssjebliefffff...   Maar hé  ik vecht, ik bijt , ik wurg  het lange luie ding   De slang is sluw, de tuin is lang, 't is lang niet genoeg.   Ik zucht nog eenmaal...ssssjebliefffff...  ...De wolken blijven ver...

Lies Vercammen
29 0
Laad meer ...