Lezen

Brief gericht aan BLOSO in verband met onze sportkampen

Op donderdag 3 oktober ll. was Recreas vzw bij BLOSO te gast aangaande een ondersteunend gesprek in verband met de FO sportkampen. Naar aanleiding van dit gesprek kwam ons ter oren dat een van onze sportkampen – ‘Sportfun aan zee’ dat van 15 tot 19 juli doorging in Blankenberge – een negatief advies kreeg toebedeeld. Graag schets ik voor u even kort de situatie: het sportkamp dat negatief werd beoordeeld wordt reeds enkele jaren door ons georganiseerd. De laatste jaren ging dit steevast door in het BLOSOcentrum van Herentals. In 2013 werd er echter gekozen voor een nieuwe locatie nl. het BLOSOcentrum van Blankenberge. Dit sportkamp werd gepromoot als omnisportkamp en ook als dusdanig aangeboden. Dit wil zeggen dat we tijdens dit sportkamp onze deelnemers meer dan 4 sportdisciplines aanbieden die bovendien in totaliteit geen 4u worden beoefend. Ook de voorgaande jaren werd dit sportkamp volgens dit concept georganiseerd. Het negatieve advies verbaasde ons dan ook sterk omdat we dit en ook tal van andere van onze sportkampen op deze manier aanbieden en hier van de provinciale BLOSO promotiediensten nooit een opmerking over kregen.   Dit jaar boden we volgende omnisportkampen aan: (het gaat om 5 van de 6 door ons aangeboden sportkampen)1) G-voetbal en omnisportkamp in Gent -> 10u g-voetbal, 2u kennismakingsspelen, 2u oriëntatieloop, 2u zwemmen, 2u fitness en 2u eindspel2) Paardrijden en omnisportkamp in Brasschaat -> 8u paardrijden, 2u kennismakingsspelen, 2u baseball, 2u atletiek, 2u voetbal/basketbal, 2u badminton en 2u dans3) Omnisportkamp in Herentals -> 2u kennismakingsspelen, 2u badminton, 3u voetbal, 1u dans, 2u atletiek, 2u baseball, 2u muurklimmen, 2u hockey, 2u gevechtssporten en 2u waterspelen4) Sportfun aan zee in Blankenberge -> 1u basketbal, 1u circustechnieken, 1u hockey, 1u speerwerpen, 2u zwemmen, 1u kinbal, 1u dans, 4u wandelen, 1u badminton, 1u boccia, 2u oriëntatieloop, 1u volleyball, 1u frisbee, 2u eindspel5) Europese surfweek in Willebroek -> 25u windsurfen en 3u keuzesport (oriëntatieloop, kajak, roeien) In 2014 zouden we volgende omnisportkampen aanbieden: (het gaat om 6 van de 7 door ons aangeboden sportkampen in 2014)1) G-voetbal en omnisportkamp in Gent 2) Paardrijden en omnisportkamp in Brasschaat 3) Omnisportkamp in Herentals 4) Omni- en watersportkamp in Willebroek 5) Surfweek in Willebroek 6) Omnisport en skikamp in Genk   Uiteraard zouden wij het bijzonder spijtig vinden indien wij onze huidige werkwijze zouden moeten omgooien en dit om volgende redenen:  1) We volgen dit beproefde sportkampstramien reeds enkele jaren en onze deelnemers hebben het zich volledig eigen gemaakt. Zij weten dat, als ze deelnemen aan een van onze sportkampen, ze steeds op dit stramien kunnen terugvallen. Dit is volgens ons ook een van de redenen waarom onze sportkampen zo succesvol zijn.   2) Op de sporttakkenlijst wordt gehandicaptensport vermeld als sporttak die in aanmerking komt voor subsidiëring. De andere sporten op de lijst worden samen met boccia, torbal en goalbal beschouwd als de verschillende disciplines onder gehandicaptensport. Volgens de sporttakkenlijst en het decreet zijn we in regel, want tijdens onze sportkampen bieden we in principe maar 1 sporttak aan zijnde gehandicaptensport. 3) Het is eigen aan onze doelgroep dat de deelnemers moeilijk te motiveren zijn, verder kunnen zij zich ook geen lange tijd concentreren. Daarom vinden wij het belangrijk dat we meerdere disciplines kunnen aanbieden zonder gebonden te zijn aan een minimum aantal uren per discipline. Op deze manier kunnen wij onze deelnemers veel makkelijker prikkelen en aanzetten tot sportieve prestaties. 4) Veel van onze deelnemers zijn zeer sedentair en bijgevolg aan de zware kant. Zoals vermeld in het vorige punt kunnen we hen makkelijker prikkelen en aanzetten tot bewegen door meerdere disciplines aan te bieden. Dit zal hun algemene fysieke paraatheid enkel ten goede komen.   5) Aangezien wij binnen onze federatie een heel gamma aan verschillende gehandicaptensportdisciplines aanbieden (gaande van atletiek tot zwemmen), vinden wij het belangrijk om de deelnemers aan onze sportkampen met zoveel mogelijk disciplines kennis te laten maken. Op deze manier zullen ze zich vlugger aangesproken voelen om na het sportkamp duurzaam te blijven sporten en zich aan te sluiten bij een (van onze) sportclub(s). 6) Dit jaar kregen wij voor het eerst een opmerking aangaande deze situatie. Daar wij dit stramien reeds verschillende jaren volgen en wij voorheen nooit opmerkingen kregen, zouden we het bizar vinden moest het nu worden verboden.   Mogen wij jullie vragen om jullie beslissing nogmaals te overwegen? Wij hopen van harte dat jullie begrip kunnen opbrengen voor deze situatie.   Hopend op een positief antwoord, verblijven wij

Wiet De Boodt
0 0

Over koffiebonen, zwaluwen en lichaamsbeharing.

Afspraak met mezelf. Elke dag iets zin-of onzinnigs op papier zetten. Zo was het overeengekomen zo gaan we het doen. Maar vandaag lijkt mijn pen wel leeg. Aan wat zou ik vandaag wat bladvulling kunnen verkwisten? Mijn nieuw koffiemachien is een kanshebber. Elke morgen vergeef ik het de schreeuwerige luidruchtigheid van het malen der bonen omdat luttele minuten later de huiskamer volledig gehuld is in de fijnste, geurige koffiearoma's die spontaan een glimlach op mijn tronie toveren. Dan twijfel ik ineens om mijn regendouche of mijn gelaatstrimmer lyrisch te bewonderen en hier te huldigen omdat die toch de grootste verantwoordelijkheid dragen om mij min of meer toon-en aaibaar voor de dag te brengen. Of is het mijn balans misschien die me er (welliswaar met een berispend vingertje) op wijst dat zonder enige soberheid de wijzer echt wel veel te ver de verkeerde richting zou uitslaan.Of is de haat-liefdeverhouding met mijn wekker het waard om 10 zinnen over te bedenken omdat die er toch als enige in slaagt me niet tot hoognoen in mijn stinker te laten liggen.Maar dan schiet me te binnen dat ik al deze ochtendrituelen niet zo fanatiek blijgezind zou doen mochten vrouw en kinderen niet het leidend voorwerp zijn van dit pas ontstane opstelletje dat ik nu onzinnig verzin. Zonder hen zouden de gemalen bonen maar lawaai zijn, de douche te koud of te heet. De balans had waarschijnlijk al plaats gemaakt voor een weegbrug. De zwaluwen zouden de wintertrek kunnen overslagen omdat ze wellicht de winter zouden kunnen doorbrengen in mijn onverzorgde weelderige tierende lichaamsbeharing.En dan bedenk opeens ik dat allemaal eigenlijk niet in een bevattelijk opstelletje van 20 regels kan uitdrukken. Ik kan niet zomaar wat nietszeggende mooie woorden produceren om proberen weer te geven wat de kroost betekent. Het neergeschrevene zou de lading niet dekken! Een vruchteloze 3e poging! Net niet! Goed geprobeerd, maar het zou maar een flauw afkooksel blijven van de soep die het zou moeten zijn.     <object id="__symantecPKIClientMessenger" style="display: none;" data-install-updates-user-configuration="true" data-supports-flavor-configuration="true" data-extension-version="0.5.0.161"></object>

jan pultau
6 0

PRINCIPES

Ik was een principiële man. Sterker nog, ik wou altijd mijn principes naar voor schuiven om...... . Ja, waarom eigenlijk ? Is een principe geen manier om jezelf te verantwoorden voor je daden? ik handelde uit 'mijn principe'. Een mooi voorbeeld als excuus, maar verder verklaart het niets naar andere mensen, die misschien ook andere principes hebben.  Mijn ervaring leert dat het leven je leidt, en niet altijd je gezonde verstand. Het is meestal niet : life sucks ! Het is niet het leven dat je slecht behandelt, maar mensen. Natuurlijk zijn er de uitzonderingen, als gezondheid en accidenten, maar het leven zelf wordt toch wel bepaald door opvoeding en hoe je zelf met mensen handelt en de mensen met u. Als je steeds handelt volgens jouw principes of deze die je meegekregen hebt bij je opvoeding, kan je soms wel eens zwaar tegen de muur lopen. Ok, je leert uit je ervaringen maar dan moet je er zelf ook wel iets aan doen. Verklaar heel duidelijk waarom je iets niet wilt doen of juist wel doet en je zal kunnen rekenen op veel meer begrip en respekt van je medemens.  Het is niet mijn bedoeling om hier een handboek te gaan schrijven over hoe je moet omgaan met principes, want ik ben geen hooggeleerde of ervaringsexpert, maar ik wou gewoon even neerschrijven wat ik ervaar en meemaak. Ik ben GEEN pricipiële man meer en voel me veel beter door te genieten van de dingen des levens die me spontaan aangeboden worden of waarvoor ik zelf gewerkt heb door mijn principes te laten varen.  Let op, ik bedoel hier niet mee dat ik het slechte pad opgegaan ben, maar ik kan nu wel verklaren waarom ik handel. Niet uit mijn principe, maar omdat het wettelijk in orde is of omdat mijn geloof het mij toestaat. Dit zijn de twee pilaren waarop ik mij verantwoordelijksheidwijze kan steunen, en weet je....het werkt. Het is niet nodig om jezelf nog eens 'wetten' te gaan opleggen als deze reeds gemaakt zijn voor jou volgens het wetboek.  Dus : Bye bye principes. Leve het leven !!!!

Bjorn Vermeulen
2 0

dagdagelijks denken

Ik weet het niet meer..Ik dacht aan iets, maar ik ben vergeten wat. Ik heb soms van die gaten in mijn geheugen. Ken je die dingen? Die gaten?Gaten kunnen heel diepe dingen zijn. Je kan er in vallen, verdwijnen of jezelf in verstoppen. Gaten bestaan daarvoor, weet je? Om dingen te laten verdwijnen. Wat voor dingen? Alle dingen, geloof ik.Ik was aan iets heel klein aan het denken, dat weet ik nog. Misschien iets ter grootte van een ring. Of was het toch groter? Aah, nu weet ik het weer, het waren woorden! Ik ben woorden vergeten! Ik staar in het gat en zie vage kleuren en vormen. Dingen die geen naam hebben, tenminste geen namen waar ik op kan komen. En niets daarvan lijkt enigzins op een woord. Ik merk iets op.Oh, kijk eens daar ligt een hengel! Oef wat is hij zwaar! Toch is de hengel ook handig, vooral om verre dingen mee terug te vinden. Ik laat de haak stilletjes verdwijnen in het gat en wacht.Dan volgt er een plots getrek, heb ik beet? -"Hey! Haal me hier uit!" Brult een stem."Wie ben je?" Roep ik terug.-"Ik ben jou! Nou... Ik wás jou. Nu ben ik gewoon hier in het gat, en dan telt het niet meer.""Heb jij misschien de woorden gezien?" Vraag ik aan de stem.-"Hier liggen geen woorden!" Brult hij terug. "En kom wat dichterbij, dan verstaan we elkaar beter!" Goed idee van mijn andere zelf. Met de hengel in mijn handen stap ik dichter naar het gat toe."Wat zit er dan in het gat?" Vraag ik hem.-"Is dat niet duidelijk? Ik zit in het gat!"Ik probeer door het duister heen te kijken. Wie weet wat zich daar allemaal schuilhoudt? Vast meer dan mijn vorige zelf beweert. Plots voel ik een duw in mijn rug alsof een windoos me wegblaast. Ik wankel aan de rand van het gat en val de diepte in."Heeeeeeelp!" Roep ik nog eer de duisternis me opslokt.Ik land op iets zacht. Het lijken wel dikke kussens, of zijn het grijze wolken? Mijn andere zelf zie ik niet. Hoog boven mij hoor ik iets. Ik kijk op. "Hé, zoek je misschien ook woorden?" Roep ik. -"Nee!" Roept de ander gedediceerd. "Ik ben mijn sleutels kwijt!"

Stelselmatig
5 0

Het geloof van ons allemaal

Ik zit op een stoel in het eiland waar er verschillende mensen wonen. Er zijn verschillende soorten en verschillende geloven. Ik ben gewoon mij zelf die opzoek is naar mijn eigen geloof. Ik loop gewoon rond op het eiland tussen het volk met verschillende geloven.Elke dag is een gewone dag. Mensen die zaaien en eten op tafel zetten. Vrouwen die de was doen en heel erg veel koken. Kinderen die spelen op het land of helpen werken met hun ouders.Ik loop gewoon rond op het eiland met mijn hutje in het bos Mijn moeder die het huis verzorgt en mijn vader die tien jaar geleden is overleden. Nu ben ik gewoon op het strand kijken naar de mooie blauwe zee. Op het strand met de korrels en schelpen onder mijn voeten.De zon staan aan de hemel heel erg zonnige. Er is geen wolkje aan de lucht en dagen lang geeft niet geregend  op het eiland. Ik pak mijn zak weer om naar mijn moeder te gaan in het bos. Zijn schandalen liggen op de grond aan de rand van het zand.Hij pakt zijn schandalen en doet terug aan om naar zijn moeder te gaan. Hij stapt door het bos met zijn zwarte lange haren tot zijn schouders. Zijn naam is Kian een jongen van negentien die nogal gespierd is .                                Hij stapt verder naar de hut op het eiland bij zijn moeder.                                                Ze hebben kippen bij hun hut waar er veel eitjes worden gelegd.                              Er is een meer waar Kian heel erg veel gaat gaan vissen.                                                Zijn moeder geeft ook heel een moestuin waar ze veel groenten kweet.                      Ze kweet vaak aardappelen en andere groenten voor haar lekkere gerechten.                  Er zijn in de buurt van hun huis een haven.                                                               Er zijn heel erg veel schepen en bootjes die kunnen varen naar andere landen.             Kian droomt ervan om keer op een schip te zitten om naar andere landen te varen.       Liefst op een schip van ontdekking reizigers om de wereld beter te ontdekken.                                                                                         Enkel wordt hij vaak uitgelachen door de buurt bewoners voor zijn droom.                                     Hij stapt verder door het eiland naar zijn hutje met zijn moeder.                                   Zijn moeder noemt Caroline op het eiland en is gewoon huisvrouw.                               Als hij terug bij het houten hutje is staat zijn moeder buiten.                                                                                                     “Dag moeder” begroet  haar zoon. “Het eten staat binnen lieve schat” geeft zijn moeder een kusje. Kian gaat naar binnen voor het eten en gaat aan tafel zitten. Hij schuit de stoel naar achter en gaat gaan zitten op de stoel. Het is een groenten pap dat zijn moeder geeft klaar gemaakt. Hij pakt een lepel en stopt in het de pap om te eten. Terwijl zijn moeder bezig is en hij zelf met eten komt er plotseling lawaai uit de verte.    Het zijn inwoners van het eiland met de stamhoofd van het eiland.                   De moeder van Kian stopt even met werken.                                                                   Ze gaat naar de inwoners om te weten wat er aan de hand is. “Meneer de stamhoofd wat kan ik voor u doen” mompelt Caroline Caroline kijkt serieus naar de stamhoofd en de inwoners om haar zelf te kunnen beschermen. “Lieve Caroline, het is tijd dat je zoon de test gaar doen” kijkt de stamhoofd serieus. “Laat mijn zoon eruit” schreeuwt Caroline !!! “Je weet dat het de regels zijn” zegt de stamhoofd. Kian hoort lawaai buiten en gaat naar buiten om te kijken wat er aan de hand is. Er zijn inwoners die Kian zien en gaan vlug naar hem om hem te pakken. De moeder Kian probeert hem nog te redden maar, het lukt moeilijk. De stamhoofd nemen Kian mee naar een tempel omdat zijn beurt is voor de test. Een test bepaald welke geloof hij krijgt om de rest van zijn leven. Dat hij moet dragen op het eiland in de groepjes. De inwoners houden hemt vast met handboeien. Ze stappen in een tempel van steengebouw op het eiland. De hoofdtempel van het Eiland. In de tempel is er een priester die test gaat afleggen samen met Kian. Kian wordt losgelaten door de inwoners en wordt afgeleverd bij de priesters. De inwoners gaan terug naar buiten behalve de stamhoofd blijft nog binnen. “Waarom moet ik die stomme test doen” vraagt Kian boos.“Dat is een regel van deze eiland” antwoordt de stamhoofd. De stamhoofd gaat ook naar buiten daarna. Kian wordt alleen gelaten samen met de priester voor de test.                                                                         De priester is aan de altaar waar hij kaarsen aansteekt. Kian gaat recht opstaan van de grond. Hij staat helemaal recht van de koude grond die hij met zijn handen kon voelen. Als de priester klaar is met de kaarsen aan te steken. Draait hij zich om en gaat naar Kian die op de grond zit. “Kian is het vandaag jou beurt” vertelt de priester met vuur in zijn handen. “Ik wil niet meedoen” moppert Kian boos. “Het is jou taak nu omdat  het een regel is van deze eiland” De priester neemt Kian hand vast om hem ergens te brengen. Ze stappen samen door het tempel naar een grote zaal bij een open deur. De deur is helemaal van hout en voelt glad aan. De zaal is helemaal leeg met ramen die naar buiten wijzen. Buiten zijn er tuintjes met mooie bomen die helemaal groen zijn. De priester neemt kian mee naar binnen in de zaal. De priester doet zijn hand los van de zachte huid van Kian. Aan de einde van zaal is er een tafel met vijf boekenkasten tegen de muur. Overal zitten er boeken met waardevolle informatie over alle geloven. Kian moet de geloven test doen om te weten welke geloof voor hem is. De priester pakt een rol papier uit zijn zakken. Hij doet met zijn handen open en er staan vijf stappen om de test te doen. De priester stapt met zijn voeten in houten sandalen naar Kian. “Wat moet ik doen” klinkt Kian redelijk boos. “Je eerste test is gewoon je kennis over het gelooft” antwoordt de priester. De priester gaat een stoel halen terwijl Kian wacht in de zaal. Terwijl Kian wacht in de zaal gaat hij keer rondkijken in de boekenkast. Er zitten boeken over het Islam, Jodendom en andere soorten. Hij ziet allemaal boeken met dikke kaften tot hij plotseling een speciaal boek ziet. Het is een boek met een gele kaft en hij pakt met zijn hand de gladde kaft uit boekenkast. Er staat als titel het bron van het geloof op de voorkant van het boek. Hij doet het boek open en bladert er keer door. Er staan verschillende tekeningen en schilderijen in het boek.                                           Hij gaat keer lezen en hij leest dat één specefieke godsdienst niet bestaat. Het ware godsdienst is dat de wereld ontstaan is uit grote oppermacht dat wij niet kunnen zien. Het lichaam dat wij kregen van de natuur is niet zo sterk genoeg voor de echte kracht te zien. Als Kian bezig is met de bladzijden te lezen hoort hij voetstappen van de priester. Hij stopt vlug het boek weer in de boekenkast en gaat vlug naar de tafel. De priester is er met het materiaal voor de testen te laten doen. Een examens voor test één. Daarna proef leggen welke gebeden dat graag doet en nog anderen. De priester geeft een stoel voor aan tafel en Kian krijgt een halfuur om de examens te doen. De priester legt de blaadjes op tafel met een veer en inkt voor de examen. Kian gaat aan tafel zitten met terwijl de priester de zaal uit gaat. Een bewaker blijft in de zaal om Kian in het oog te houden. Kian pakt de veer met inkt en gaat keer kijken naar het examens. Er zijn een stuk of tweehonderd vragen waar hij moet op antwoorden. Zoals vraag één wat was jezus tijdens het laatste avondmaal met zijn leerlingen. In een half uur is Kian bezig met al de vragen in te vullen tot dat ze zandloper stop met lopen. De priester komt terug naar de zaal om te kijken hoe zijn examen was geweest. Kian stopt zijn veer terug in de inkt. Hij geeft de blaadjes aan de priester. “Nu is het tijd voor je tweede proef” zegt de priester. De priester neemt zijn koude handen aan de armen van Kian de helemaal zacht zijn. Hij neemt hem mee naar de andere kant van de zaal waar er spiegels staan en altaar. “Nu moet je een verklaring geven naar god” zegt  de priester. Kian staat in het midden van de spiegels en geeft geen idee hoe hij moet doen. Kian gelooft niet in god of in een andere godsdienst. Hij gaat net alsof doen om gewoon om van die stomme test af te komen. “Lieve god, ik bid dat jij mijn lichaam kan genezen” zegt hij. Hij blijft maar, door praten om van de stomme test af te komen. “Je bent klaar” zegt de priester. Kian moet nog drie andere testen afleggen op die dag. Hij doet de testen om er gewoon te kunnen van afkomen. Wanneer de avond komt en Kian na zijn testen iets te eten krijgt. Stapt hij in een koets om terug naar huis te gaan bij zijn moeder Caroline. Wanneer ze terug staan bij zijn huis. Kruipt hij uit de koets om naar zijn huis te gaan bij zijn moeder. De koetser rijder en de bewakers gaan terug naar de tempel. Kian klopt aan de deur dat zijn moeder kan open doen. Caroline doet de deur open en gaat naar buiten in de donkere avond. Waar er veel frisse en koude wind is buiten . Haar ogen worden helemaal groot als ze Kian weer ziet buiten. Ze doet haar armen open en gaat naar Kian om hem te knuffelen met veel vreugde. Caroline begint te huilen van vreugde omdat ze haar zoon weer ziet. Ze neemt hem naar binnen waar lekker warm is met de kachel. Ze legt warme kussens op de banken dat Kain er kan op gaan zitten op de banken.           “Hoe was de test ?” vraagt de moeder bezorgt. “Gewoon goed” antwoordt Kian. De moeder brengt wat warme dranken naar Kian. Een paar uurtjes later gaat Kian naar zijn bed om te gaan slapen. De maan staat heel erg hoog aan de hemel bij het eiland. Caroline en Kian gaan gaan slapen op hun riet bed in het hutje. Het is heel erg rustig en donker aan de hemel met mooie sterren. Terwijl ze slapen is de priester bezig in zijn bureau met de uitslag van Kian. “Dit kan niet waar zijn dit is echt onmogelijk”  zegt de priester verbaast. De priester doet zijn bril van zijn ogen en daarna zet hij zijn koude handen op zijn warme voorhoofd. De priester voelt zich onrustig omdat Kian gescoord geeft voor gouden krijger. Een gouden krijger is iemand die een knecht is voor god van aarde. De priester zit te zweten van onrustigheid want hij geeft geen idee  hoe hij moet uitleggen. De priester gaat van zijn bureau om te gaan slapen maar, plotseling staat de stamhoofd bij hem. “Wat is de uitslag van het jongen” vraagt de priester. De priester zit weer te zweten en weet niet hoe hij moet antwoorden. “Ga je nog antwoorden?” vraagt de stamhoofd. “Kian is een gouden krijger” antwoord de priester nerveus. De stamhoofd trekt zijn ogen heel erg groot open en vertrekt uit het tempel naar zijn kasteel. “Stamhoofd wat ga je doen?” vraagt een soldaat. “Zo snel mogelijk onkruid verwijderen” antwoord het stamhoofd. Ze gaan naar het kasteel om morgen naar Kian te gaan om hem op te ruimen. Wanneer de maan en de nacht door de uren langzaam voorbij gaan. Komt de zon langzaam naar boven. Kain wordt langzaam wakker en gaat naar buiten om de dieren te voederen. Zijn moeder is bezig met eten klaar te maken terwijl ze bezig zijn. Komt de stamhoofd met een leger om Kian te vermoorden. De moeder ziet door het raam het leger en gaat naar buiten om ze tegen te houden. “Wat is er aan de hand” vraagt Kain. “Wij gaan je weg ruimen” antwoord het stamhoofd. Als de soldaten hem willen aanvallen komt er een andere gouden krijger. Hij komt Kian halen voor naar de hemel te gaan om krijger te worden. De gouden krijger ziet wat het stamhoofd deed en pakt zijn zwaard om de stamhoofd te vermoorden. De gouden krijger legt alles uit aan Kian wat er aan de hand is. Kian gaat akkoord om een gouden krijger te worden en gaat met hem mee naar de hemel. Kian mag elke maand twee keer op bezoek komen om zijn moeder te zien. Alles is vrede verlopen Kian wordt een gouden krijger en het eiland leeft meer in vrede dan ooit.                

Evatjuh56
0 0

Nooit Rust

  Lijn 401. Naam van de bushalte : 'Nooit Rust'. Geloof het, of geloof het niet, net tegenover het opvangcentrum voor daklozen in Malle. Mooi staaltje van inlevingsvermogen van de Lijn. Rust is een woord dat ik niet ken. Tegen de binnenkant van mijn schedel blijft het onophoudelijk vragen regenen : 'Zal mijn aanvraag tot leefloon goedgekeurd worden? Is mijn maatschappelijk assistent overtuigd van mijn werkbereidheid? Zal ik een huurwaarborg krijgen, en geld voor de eerste huur?' Krijgen is veel gezegd, eigenlijk een renteloze lening, want ik moet het binnen de twee jaar terugbetalen. Hoe ga ik dat klaar spelen, met een leefloon van 867,40 euro per maand? En dan spreken we nog niet over het vinden van een betaalbare woning.  Geen nood, zo wordt gezegd, ik word geactiveerd. 'De vragen blijven komen, ga ik snel werk vinden?  Als ongeschoolde arbeider, weliswaar Belg, maar van buitenlandse origine, zoals dat zo mooi genoemd wordt. Gelukkig klikte het wel met de maatschappelijk assistent van het OCMW. Ik kom op de wachtlijst  voor het verkrijgen van een woning via het sociaal verhuurkantoor. Het zou mooi zijn als ik ook een tewerkstelling via het OCMW kan krijgen. We zien wel, voor vandaag is er opvang. Vandaag is het gratis. Bushalte 'Nooit Rust' Visionair van de Lijn. Ik hoor vandaag van collega's op straat, dat het inloopcentrum De Vaart, dat ik nog ken van vroeger, overgenomen wordt door een of andere beveiligingsfirma. Het had anders lang geduurd om de mensen in dat centrum te vertrouwen. Alsof je even gemakkelijk van hulpverlener verandert dan van broek. Maar aan ons wordt niets gevraagd. Ondergaan en meewerken, anders noemen ze je  nog weerspannig, of niet gemotiveerd. 'Nooit Rust' Ik noem het : 'Nooit gerust'.

dirk adijns
0 0

Brief voor ouders

Beste ouders, Op maandag 16 mei gaan wij op schoolreis naar Pairi Daiza. Aan de hand van een leuke fotozoektocht, bezoeken we alle dieren van deze mooie dierentuin. Voor we terug naar huis gaan, pikken we samen nog de roofvogelshow mee. Hoe ziet onze planning er uit? 7u45: we verzamen op school. 7u45-7u55: je bezorgt ons voor opstap in de bus €3 (hiermee zorgen wij voor het ontbijt en middagmaal op dinsdag 17 mei)8u: vertrek van de bus! Wat brengt je kind mee? - een kleine rugzak met daarin:             ° lunchpakket (boterhammen)             ° 1 flesje water en 2 drankjes (gezond drankje, geen frisdrank)             ° 2 koekjes Welke kleren doet je kind aan? - kledij die vuil mag worden - schoenen die makkelijk zitten en waarmee kan worden gewandeld - petje als het een zonnige dag is - regenjas als het regent Wanneer keren we terug? Na een leuke dag, zijn we om 18u terug op school. Blijft je kind op maandag 16 mei na de schoolreis niet slapen op school? Je kan je kind komen halen om 18u aan de schoolpoort. Blijft je kind op maandag 16 mei na de schoolreis slapen op school? Deze leuke activiteiten staan op ons programma: 18u30: we eten met zijn allen een pakje frieten19u15: pyjamafuif20u: we kruipen ons bedje in   Dinsdag 17 mei De kinderen die niet op school bleven slapen, worden om 8u45 afgezet aan de schoolpoort. Vandaag staat onze school in het teken van de Olympische Spelen: 9u: we spelen de hele voormiddag buiten en doen toffe en sportieve activiteiten12u: we eten onze boterhammetjes buiten op (je hoeft geen lunchpakket te voorzien)13u tot 15u35: in de namiddag gaan we verder met de toffe en sportieve activiteiten15u35: je komt je kind ophalen aan de schoolpoort of je kind blijft nog even in de nabewaking.   Wij zijn alvast heel enthousiast voor deze leuke uitstap, wij zijn ervan overtuigd dat ook de kinderen dit een superdag zullen vinden.   Vriendelijke groeten,   De directie

Wiet De Boodt
0 0

De veroveraar

De veroveraar keek vanop een heuveltop naar de strijdende menigte beneden hem. Vijftigduizend geharde mannen vochten als leeuwen tegen een leger dat in dapperheid niet onderdeed, maar waarin de eerste barsten van de wanhoop zichtbaar werden. De afloop van de strijd was nu al duidelijk. Straks wapperde zijn banier op de muren van alweer een nieuwe stad. Ze was niet de eerste, ze zou evenmin de laatste zijn.   Zijn aanspraak was even eenvoudig als duidelijk: hij was de uitverkorene. De veroveraar maakte zich echter geen illusies. De meesten geloofden hem niet. Maar sommigen wel. Dat volstond. Overal waar hij hen naartoe leidde, vochten fanatici en sceptici zij aan zij, omdat hij dat zo wou. In zijn naam konden ze moorden. In zijn naam gingen ze dood. Zijn faam reikte tot ver buiten hun veroverde rijk en betekende vaak al de halve overwinning.   De aandacht van de veroveraar werd getrokken door een strijder, die, ver weg van hem, het strijdperk ontvluchtte, bebloed en bezweet, een andere heuvel op. Zijn wapen was hij kwijt, zijn vertrouwen blijkbaar ook. Zo snel liep de wanhopige vluchter, dat hij niet zag dat niemand hem achterna kwam. Hij snelde voort de heuvel op, negeerde het pad, was bijna boven toen hij een voet verkeerd neerzette en de helling aftuimelde, weg van het gewoel, uit het zicht van de veroveraar.   Vele uren na zijn val werd de vluchter bevend wakker. De huivering werd heviger toen hij zag waar de helling hem had neergeworpen. Een wereld van sneeuw en ijs zover het oog reikte, strekte zich uit in alle richtingen. De bevroren woestijn leek in niets op de warme wereld thuis. Angst vulde het gemoed van de vluchter. Veel groter echter was de angst die hij las in de ogen van de mannen en vrouwen die zich in een cirkel rond hem hadden verzameld. De sneeuwbewoners riepen dingen die de vluchter niet begreep. Daarna knielden ze een voor een voor hem neer in de sneeuw.   De ijsmensen waren een simpel volk. Van de wereld wisten ze niks. Nadat hij hun woorden had leren begrijpen, was de vluchter niet verbaasd toen hij ze over hem hoorde zeggen: de Uitverkorene, gezonden door God. Wij worden de nieuwe koningen van de wereld. De vluchter, het vluchten moe, twijfelde niet. Hij riep ‘volg mij en ik leg de wereld aan uw voeten’. De jaren daarop maakte hij van jongens mannen en van mannen soldaten. Toen ze vertrokken op hun lange mars naar eeuwige glorie, dacht de Uitverkorene slechts één ding. Naar huis.   De eerste keer dat de ijsmensen iets anders zagen dan sneeuw, waren ze bijna te verbaasd om te vechten. Maar ze raakten eraan gewoon en algauw vochten ze een rijk bij elkaar waarin hun sneeuwvlakte maar een kleine witte vlek vormde. Stad na stad viel in de ijskoude handen van het bevroren volk. Maar ze stopten nooit. De Uitverkorene joeg zijn strijdlustige leger onverbiddelijk voort. Langzaam kwamen ze dichter bij zijn thuis. Zijn faam was daar al.   Uiteindelijk kwam de dag waarop slechts één veldslag hem scheidde van het land dat hij zo lang geleden was ontvlucht. De Uitverkorene ging voorop in de strijd, bijgestaan door duizenden mannen uit alle hoeken van zijn rijk. Met zijn banier in de ene hand en zijn zwaard in de andere hieuw hij zich een weg door de vijandelijke gelederen. De afloop van het gevecht lag al vast. Toen hij zijn zwaard diep in de buik van een tegenstander dreef, zag de Uitverkorene in zijn linkerooghoek hoe in de verte een soldaat het slagveld ontvluchtte. Het kwam hem bekend voor: de manier waarop de soldaat liep, viel en verdween in het niets.         Inspiratie: Genesis, One for the vine

joris
0 0