Stéphanie Vandeweyer

Gebruikersnaam Stéphanie Vandeweyer

Poëzie Column

Teksten

Wat als

Wat als ze de letters kan zien die hier horen te staan, die dit witte blad kunnen dienen en kunnen brengen naar de vorm waarin het het liefst zou bestaan.   Wat als ze de letters elkaar kan laten kiezen en hen zo de woorden kan laten vormen die ze altijd al wilden zijn.   Wat als ze haar ogen kan laten vertrekken, en hen kan laten reizen naar de plek waarvoor ze al een heel leven hebben gespaard. Zodat ze helder kunnen kijken zonder de mist die haar lichaam in zich draagt, en wat als die mist, net als de letters, zelf zou willen gaan.

Stéphanie Vandeweyer
8 1

Dakloos

Ze leerde al vroeg dat orkanen daken kunnen ontvoeren, daken van veilige huizen, en dat ze die daken meevoeren naar verre woestijn.   Ze leerde al vroeg dat vechten met kleine katten  haar kan laten geloven dat ze straks zal blijven staan. Straks, wanneer de tijgers komen.   Ze staat hier, hopend, dat haar stille stem, net teruggevonden diep in woenstijn, hier luider kan klinken, dat tijgers zich zullen terugtrekken, zonder bang te hoeven zijn.   Ze wil een veilig huis, ze wil er één zijn.

Stéphanie Vandeweyer
3 0

Slierten groei

Ge vangt de kleuren met uw ogen en uw stem maakt er slierten van. Ik hou mijn handen open en hoop, dat de slierten erin zullen landen. Telkens wanneer ik er één voel, glijdt hij, na een tijdje, weer van mijn hand. Wanneer ik naar de grond kijk, weet ik niet meer waar mijn voeten eindigen en de slierten rond me beginnen. Iemand verderop noemt het wortels, ze draagt een gieter, met water dat wordt opgevangen uit de lucht. Wanneer ze giet, maakt het water slierten, die zich vermengen met de slierten op de grond, er is geen begin, er is geen eind, het kan enkel groeien.

Stéphanie Vandeweyer
4 0

Een pleister, en een ijsje voor de troost

Vandaag begint ze met het vertellen van haar verhaal. Wat ze vervelend vindt: dat er dit keer wél wordt geluisterd. Hoe vertelt ze haar verhaal wanneer er wordt geluisterd? Hoe kan ze zich nog verstoppen, met de ogen op haar gericht, en de vragen die haar worden gesteld? Ze vertelt een verhaal dat ze niet wil vertellen. Ze wil het niet horen, en voelt dat het, wanneer men luistert, echt zal gaan bestaan. Ze wil niet dat het bestaat. Zij wil bestaan. Zonder dit verhaal. Ze probeert woorden te schrappen, leest ze in een andere volgorde voor. Ze struikelt, over woorden, en haalt haar knieën open op de harde ondergrond. Ze vraagt zich af wat er nu zal gebeuren, nu er niet meer kan worden geluisterd om te begrijpen. Zal men toekijken hoe verhalen struikelen en hoe daaraan niets is te doen? Zal men pleisters plakken? En wie wilt dan wie verzorgen? Een pleister is iets waarnaar men durft te kijken. Een pleister, en een ijsje voor de troost.

Stéphanie Vandeweyer
0 0

Omdat het hoopt dat rust zo zal komen

Het hoopt zich op, trekt zich samen, wikkelt zich in elkaar, tot er binnenin iets schreeuwt, iets naar adem hapt, en wil ontsnappen. Het beetje adem dat het nog heeft, houdt het in, om dan explosief los te laten. Niets van dat wat hoopte, trok en wikkelde, is nog zichtbaar, het is overal, onherkenbaar, versnipperd, en versplinterd, het wil weer hopen, trekken, en wikkelen, het wil geschreeuw insnoeren, omdat het hoopt, dat rust zo zal komen.

Stéphanie Vandeweyer
3 0

Alsof ik nacht wel kon

Je hield niet van zwart en blauw, maar de hele nacht was zo, en we konden niet zonder nacht, want zoals je weet, zonder nacht geen dag. Rust was nodig. Was je bang in het donker? Of was ik het, en wenste ik vurig dat jij het zou zijn, zodat ik de stoere kon zijn, zodat ik voor jou, en niet voor mij, kon zijn, mezelf niet hoefde voelen, zodat het leek, alsof ik nacht wel kon.

Stéphanie Vandeweyer
13 1

iedereen kan dansen

Als papier dat zojuist nog onfeilbaar was, dat zojuist nog alles in zich droeg, en nog alles worden kon, versier ik het met dansende woorden. Ze zijn met veel en zeggen zo weinig, schieten tekort en altijd net te lang. Ze zijn niet waar, want ik lieg nooit. Ze maken vlekken (concentreer je nu toch!), en sierlijke krullen die om complimenten vragen. Woorden kunnen toch niet dansen? Iedereen kan dansen, kind.

Stéphanie Vandeweyer
8 1