Lezen

Onderweg naar Zee-in-Zicht

Het zijn zeepaardjes die dwalen. Het is een maan die zonk en onder water kraters vult met nieuwgeboren vis. De wrakken, mensenschepen moeten nog worden bedekt met troostend zand. De garnalen willen dat de zon hun hart doorziet, warme gloed de zeespiegel verlicht. Heb vertrouwen, onderwaterwereld. Durf alsnog te ademen. Het zijn die zeepaardjes. Hun longen lonken naar een frisse bries. Toch dralen ze. Toch blijven ze dicht bij het zeewier waar de ruiters zich verschuilen. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

4 0

In alle talen van de regenboog (7)

Don't play goldfish songs. Do not carve memories of innocent souls in those calcareous rocks. I count on silver spirits to save the moon. I only trust the wolves to save the innocent child. I believe. Soft fog and tender morninglight will never return. The Valley of Deatch crawls through its dust. I feel mild clouds, the everlasting white of eyeless angels; they flee to Enceladus. Where are the vultures which will eat my ears? I cannot stand those killing echoes. It is this cruel conductor, a dark orchestra. They play a medley of too harshly starving melodies. In the Valley of Death, a creek seeks for a fresh existence, though unspoiled water is endangered. I hear it. Now again. That goldfish song. Those rangers on red horses. The muting sounds of happiness. 'Goldfish songs' is een gedicht uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

Bernd Vanderbilt

0 0

De furie van het Erfvolk

Verwacht ook dit jaar niets, geen witte druif vanuit een tropisch land, geen duiven voor een vredesdorp. Op Paasdag zal de hemel zure onraad droppen, regen die het land verschroeit, brandlucht die de hoop verkoolt. Er zullen absolute wreedheid vallen, spijkersparren en terreur. Sap zal druppen uit gebarsten schors van pijnbomen. Eieren zullen neerkomen in de meest valse fabels. Alles werd gevuld met zenuwgas, vernieling en de kwaadste kanten van het zijn. Hoop niet op een trend die iets verheft. Bovendien, precision bombing is bij god geen kunst, pre-emptive strike wel degelijk een grote misdaad. Furieuze stormen zullen al wat zich nog recht hield, vellen. Dool nooit meer zomaar rond. Nergens. Verwoeste aarde is niet enkel een begrip. Huiverende steden, streken vol met angst, gebieden die piloten van de dood gekozen hebben op het aanwijzen door ware duivels. Voltreffers met donkerrode ogen, zwarte sterren zweven aan het grauwe firmament, terwijl het plat moet alles in de vlakte. Ook op de heuvels zal er niets meer groeien na die genocide. "Extra Lebensraum voor het Erfvolk." Gelijk hoe. Machiavelli, veel geweld en gruwel werden pijnlijk vanzelfsprekend. Absolute afkeer voor de onschuld van de jongse zielen. Bloed op het tapijt van elke burger. Het is een gure verschijning van ultiem venijn, van de kwaadaardigheid met die smalle snor tussen neus en mond. uit de reeks 'Duivelsverzen'

Bernd Vanderbilt

0 0

Bento

in zijn schoolbentō op het huisaltaartje zijn lievelingskaas Een Bento is een Japanse lunchdoos met verschillende kleine gerechten, meestal rijst, vis of vlees en groenten. Een schoolbentō is zo’n lunchdoos die een kind van thuis meeneemt naar school. Vaak wordt hij ’s ochtends door een ouder gemaakt en mooi geschikt in vakjes. Soms worden de ingrediënten zelfs in leuke vormen gesneden (bijvoorbeeld dieren of bloemen), zodat het eten aantrekkelijk is voor het kind.In Japan heeft een schoolbentō ook een emotionele betekenis: hij staat voor zorg en dagelijkse aandacht van de familie. Daarom kan het beeld van een schoolbentō in een gedicht of haiku sterk zijn — het roept meteen het leven van een schoolkind en de liefde van thuis op. De in mijn haiku beschreven bento werd door de moeder geplaatst bij de Butsudan, een klein huisaltaar waar families eten, rijst of bloemen voor een overledene neerzetten.

Margaretha Juta

0 0

Een hoornaar op de vlindertaart

wat is het mooi uw vliegdekschip die walvisboot met ijzeren portieren een gouden maan schijnt op uw kale ziel het landschap is te kreupel om omhoog te kijken iets vliegt rond het sterrenbeeld van zieke stieren die beesten vreten straks de Elyzeese velden leeg meneer, wat bent u van plan te Vogelzang breken de snavels een hoornaar zoemt weer in uw binnentuin de vlindertaart is aangesneden niets droop op de grond de beul koos al een stuk meneer, waar stroomt straks die bloedstroom heen ik voel de stuiptrekkingen van de zon heerschap met uw wrede bek, ziet u het dan nog altijd niet dat sterrenbeeld van zieke stieren is nu zeer dichtbij het wil landen op uw schedel om een pact sluiten met die al te krankzinnige malloot uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's'

Bernd Vanderbilt

5 0

schoonvader

nat en koud - doorweekt sta ik voor de deur - binnen brandt een warme radiator - maak ik een mok dampende thee en verbrand ik mijn tong - waar heb ik de sleutel gelaten waarom sloot ik de deur en potverdikke hoeveel zakken kan een jas hebben - of ben ik hem verloren ergens in het bos - toen ik mijn zakdoek misschien - ze hebben me geleerd te sluiten- ook voor eventjes - je weet maar nooit bel ik mijn schoonvader met de reservesleutel wacht ik - nat en koud - doorweekt voor de deur komt hij heeft hij gezegd en geloof ik hem hoe lang nog

Hans Van Ham

6 1

Rode kippen

als de rode kruiwagen glinstert en die wolken blinken deemsteren ze weg de al te witte kippen, ze vluchten voor die hacheijke schijn een Sapphische strofe uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

Bernd Vanderbilt

5 0

14:46

haar oortjes als gebedssnoer tussen de vingers één minuut stilte voor de slachtoffers In Sendai en langs de hele kust van de prefectuur Tōhoku Region staan mensen elk jaar op 11 maart stil bij de slachtoffers van de 2011 Tōhoku earthquake and tsunami. Op die dag in 2011 trof een zeer zware aardbeving de noordoostkust van Japan. Kort daarna volgde een enorme tsunami die hele dorpen en kuststroken verwoestte. Duizenden mensen kwamen om het leven en veel families verloren hun huizen, hun vrienden of hun familieleden. Ook overspoelden golven de kerncentrale in Fukushima, waardoor de koelsystemen uitvielen. Daardoor raakten meerdere reactoren oververhit en ontstonden kernsmeltingen en explosies. Veel mensen moesten evacueren en grote gebieden rond Fukushima Prefecture werden tijdelijk onbewoonbaar. Het is een van de ernstigste kernrampen sinds Chernobyl disaster in 1986. Tijdens de herdenking verzamelen inwoners zich vaak bij de kust, bij gedenkplaatsen of in stilte thuis. Om 14:46, het exacte tijdstip waarop de aardbeving begon, houden veel mensen een minuut stilte. Sommigen leggen bloemen neer, anderen steken wierook of kaarsen aan. Ook worden er ballonnen opgelaten of lantaarns op het water gezet, als teken van herinnering en gebed voor de overledenen. Voor veel mensen in Sendai is het niet alleen een nationale herdenking, maar ook een heel persoonlijk moment. Het is een dag waarop ze denken aan wat verloren ging, maar ook aan de kracht van de gemeenschap die daarna samen heeft geprobeerd opnieuw op te bouwen. De zee, die toen zoveel verwoestte, wordt tijdens de herdenking vaak weer rustig bekeken — als een plaats van herinnering, rouw en hoop.

Margaretha Juta

0 1

Verstilde adem

Moeder plooit het laken over haar benen,want de dood is een portret zonder glans.Houterig aait ze het kopje bij de krans,waar een barstje op het oor is verschenen. De avond kan ze maar moeilijk vangen,nu alles dof lijkt, het stof zich uitsmeertin de krakende woning die verteert,en de sleutel aan het eind laat hangen. Heel soms openen zich de gordijnenen schuift er wat leven door de kierenvan het huis dat reeds op vervallen staat. De fundering lijkt traag te verdwijnen,de brakke muur kan men niet versieren,even spreekt het hout voordat het vergaat.

Wijnand

6 2

Lucifer Airlines

in het rijk van de onrust onder lege wolken rest nog weinig wit zwart heerst over grijs zelfs de wijze uilen verloren beide ogen niets durft zich nog wagen aan een hemelvlucht vlinders met gebroken braken nog iets uit zonder wonderen wil alles hier vergaan kwel en kommer duivels op een brommer razen door het vuur ze branden alles plat niets wordt nog gespaard alle paarden bloeden leeg omdat een hel zo is verlaat de hoop deze planeet uit de reeks 'Duivelsverzen'

Bernd Vanderbilt

5 0

Hemelverraad

welke splijtstof duistere razernij en huivering afgrijselijk hemelverraad zullen al het witte de einder voorgoed met bloed besmeuren een Sapphische strofe uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

3 1

Vloeibare lenzen

na de blindheid vloeibare lenzen amper zicht op de onzuivere wereld hopen beide ogen onder de maan witte neerslag onschuld te vinden een Sapphische strofe uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'

Bernd Vanderbilt

1 1

Over de onmacht van kameleons

gelaten maanlicht beelden in de lucht die weigeren te fonkelen het bestiale paargedrag van tuinkabouters veel te veel vallende sterren boven het midden-oosten bloed en stof woestijnen vol een leeuw die zichzelf verslindt lamme vleermuizen die niet meer kunnen fladderen gruzelementen brokken die neervallen demente maagden naast gebroken vissen wie doet mij deze dromen aan welke webcams blijven dit registeren welke vliezen spartelen tussen de tenen van een halfdode kikker over de ogen van de wanhoop stroomt thans paars verdriet duistere krachten sluwe vossen op drie poten mankende tijd ik zie je strompelen Hercules door de straat van Hormoes en bij het ochtendgloren grijp ik me vast het mos laat echter los en de kleuren zijn intussen allemaal verkeerd groen werd rood wit werd mauve iemand wisselde geel met zwart zwijgen willen de hoop verdwijnen de roze bloesem doem niet meer op dat is alles wat ik vraag aan die wereldbeelden die monsters met hun mensenogen en bedrieg mij nooit meer kindertijd je was te vals je liet me geloven dat er ook sprookjes zijn die geschreven werden door minder grimmige gedachten die geen horror verschuilen onder paddestoelen in een bos waar alles nu verdwaalt de jager elke keer zijn blaffer bovenhaalt wanneer een mot verschijnt straks dan houdt het op belooft de regen aan kameleons wanneer de regenboog zich scheuren laat het lot zijn frisse kant laat zien neen sorry nimf en nieuwgeboren waterjuffers ik geloof het niet de nachtvorst hij wil blijven heersen over mijn gemoed zo lang hij kan zo diep zijn ijs wil snijden door de druppels onschuld moet eraan geloven telkens weer en overal wat rest is weinig amper teder maanlicht fonkelingen die zich lang zullen verbergen deze keer want het einde nadert zware planeten wegen door op het heelal kromme knieën zullen moeten hopen op bomen die rechter kunnen lopen door de grijze plassen op het grauwe pad strompelt nog een tak die wandelen verleren wil die schimmel straks omarmen zal daarna gewoon uiteen wil vallen uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

0 0

Lik

Engelse les bij de blinde docent - met een lik begroet

Margaretha Juta

3 0

Circus

KOMT DAT ZIENHet vrouwelijke krachtwonderWonder Girl of the Century(uniek in hun soort)jongleren, balanceren, dansen op het koord. De grootste show op aarde. Nieuw! Levend alhier te zien! Elke avond, 3 shows in 1. Komt vast goed.

KiM

8 1

Rood onder de kerselaar

roze schaamte schuilt niet en de kersen zullen aan de wortels vragen alle leed te verbergen de rode mieren schoon leeg te zuigen een Sapphische strofe uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'

Bernd Vanderbilt

0 0

RIP scherpe tijd

scherpe tijden fluisteren nooit, er hapert oorlog aan de hoeken, de stilte zoekt een holte om verbijstering onmacht angst een kind te begraven een Sapphische strofe uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

3 0

Omhelzing

omhelzing - onze wapperende hemden aan de waslijn

Margaretha Juta

4 0

Sharp knifes by Rolex

in de hals van Als en Wanneer groeit ongeduld gelijk zieke klieren kom, voorwaardelijk toekomstige tijd geef me dat mes geef die extractor toe, verlies aan beterschap kruip er nu uit geef je nu over niet langs de mond, de keel niet langs de slokdarm ook niet in een wrang gebraak schok niet nu ik dit dun vel alweer doorboren moet houd je goed vast aan nietigheid laat dan alles los mijn aderen, dit vlees vergeet dit bloed onderweg naar dat beloofde einde zonder land zal zich de maan misschien om je ontfermen zeker is dat niet veel hangt af van je geluk van de illusies die je ergens in het stof vergeten moet uit de nieuwe reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt

0 0

Kringloop

Ik heb alweer mijn rij van zestien bomen op het kerkhof opgezocht. Het noorderpad bevat eerst geen grind en slingert zacht een helling op. Kiezels laten graven links liggen, rechts zomen Japanse kersen het grindpad af. Aan de andere zijde van de dodenakker geen pad, geen kersen, enkel pijnbomen. Drie wachters van me zijn gesneuveld, al hadden jongens met een stok hun zwavelzwamhoeden weggeslagen. De onthoofde schimmel, wit en bros, lag een tijd in pulver op het pad. Op stammenbulten prijken resten grijs, eronder zwellen, opnieuw en plakkerig, geel-oranje kommen en schelpen. De dertien overlevers heeft een dienst met een peloton prunussen versterkt. Nu staan er in de lente vierentwintig in 't gelid, een wittebloesemzee die boven ooghoogte kale boomgenoten en verlaten grijze graven afschermt. Lager bieden rechte stammen en kromme knoesten doorkijkjes naar ingezakte grafstenen, neergestorte platen, abstract beeldhouwwerk. Staan deze wachters op de grens van dood en leven? Neen, ze staan er middenin: bruinrot lepelt kernhout van bonkige stammen uit, sap stroomt opwaarts in het spint. Getordeerde zuilen torsen overdadig wit, bordeaux blaadjes stemmen op frêle rose kronen van prunussen af, oud en nieuw schudden witte schilfers naar hun voet. Ik heb opnieuw mijn Japanse kersen opgezocht en loop te zingen: 'Old man, look at my life, I'm a lot like you were'. Hier worden rijken niet gescheiden, rigide grenzen niet bewaakt, geen tips van sluiers opgeheven, hier vloeit alles in elkaar. In kringloop zijn dood en leven hier verbonden, wat ontbonden wordt, gaat er ook in op.

Robert de Roek

0 0