Zijn wereld
Daar zit hij dan, een eiland in de stroom,
tussen haastige stappers en glanzend metaal.
Niet afhankelijk van een bankje of een boom,
hij voert zijn eigen, stille ritueel, een eigen verhaal.
Met een klik klapte hij zijn wereld open,
een frame van aluminium, doek van blauw.
Niet meer hoeven staan, niet meer hoeven hopen,
op een plekje in de luwte, uit de kou.
De bus is nog ver, de tijd staat even stil,
hij kijkt naar de vogels, de mensen, de lucht.
Een mobiele opa die doet wat hij wil,
met een glimlach en een diepe, tevreden zucht.
De wereld raast door op haar digitale baan,
maar hij heeft zijn eigen vertraging gekozen.
Zodra de deuren van de lijn 10 opengaan,
klapt hij zijn rustplek in, en is hij weer vertrokken.
