Het vlooiencircus
Koning Alfons II zat net even bij te komen van een oersaaie vergadering met zijn ministers, toen zijn echtgenote, koningin Tiamaria binnenkwam. Rood aangelopen en zonder kloppen. De koning schrok op en zei:
‘Maar mijn liefste…’
Verder kwam hij niet, want de koningin onderbrak hem. Verder kwam hij eigenlijk nooit.
‘Kom eens van die troon en ga naar je dochter. Nu! Naar mij luistert ze niet meer. Het is ook jouw dochter. Bemoei jij je er nu ook maar eens mee. Laat maar eens zien hoe goed je bent in regeren.’
Nadat ze dit had gezegd, vertrok de koningin weer, bijna zoals ze was gekomen: zonder kloppen maar wel een beetje roder.
De koning zuchtte diep, schudde zijn hoofd en zei tegen zijn kleine gebochelde kamerheer die nooit ver weg was: ‘Ik ben even weg. Alles schuift een half uur op.’
Onderweg naar zijn dochter, de mooie prinses Sarabande, had de koning even tijd om zijn gedachten te ordenen. Morgen werd zijn dochter 18 jaar. De leeftijd waarop jonge vrouwen op hun mooist zijn. En zij was de mooiste van allemaal. Mooier dan welk meisje ook in het land. Heel het koninkrijk hoopte dat er spoedig een prins zou verschijnen die haar hart zou stelen, of veroveren, dat past beter bij een prins. Misschien morgenavond wel. Tijdens het bal. Want er hadden zich veel adellijke jongemannen gemeld en de een stond nog moediger aangeschreven dan de ander. En onbemiddeld waren ze geen van allen.
Direct na haar zeventiende verjaardag was koningin Tiamaria met de voorbereidingen begonnen. De organisatie liep op rolletjes. De lichtgeparfumeerde uitnodigingen waren ruim op tijd verzonden. Niets leek een succes nog in de weg te kunnen staan. Maar juist dan moet je voorzichtig zijn. Overmoed maakt blind. En er zijn altijd geheime machten die er een genoegen in scheppen om het feestje van een mooie prinses in het honderd te laten lopen. En ook nu was dat het geval. Hoe het complot in elkaar zat, wist niemand. Het was zelfs niet zeker of er wel sprake was van een complot. Maar feit was wel dat er een lelijke kink in de kabel was opgetreden. Dat zat zo.
Een maand of twee geleden was er voornaam bezoek gearriveerd uit een land waar de koning niet zo veel me op had. Het was er volgens hem te warm. En dan verweekt het brein. Hij was zo onvoorzichtig geweest om dat een keer uit te spreken terwijl er een persmuskiet in de buurt was. En toen duurde het niet lang of de koninklijke mening was ook in het te warme land doorgedrongen. Met alle vervelende diplomatieke gevolgen van dien.
Het voorname bezoek was door de koning uitgenodigd om, zoals hij tijdens een persconferentie opmerkte: de kou uit de lucht te halen. Dit nu betekende voor het te warme land opnieuw olie op het vuur en dat was wel het laatste waar ze op zaten te wachten. Het bezoek begon dan ook wat stroef maar van lieverlee werd het toch nog gezellig. Op de laatste avond was er een intiem onderonsje om de laatste plooien glad te strijken. Ook koningin Tiamaria en prinses Sarabande waren hierbij aanwezig. Tijdens dit samenzijn vertelde een van de voorname gasten vol verve over het circus en hoe gek zijn landgenoten daar op waren. En het allerleukste vonden ze het vlooiencircus. Daar konden ze niet genoeg van krijgen. Het verbaasde de koning niet, maar hij liet niets merken.
Terwijl de koning en de koningin probeerden het gesprek in een andere richting te leiden, wilde prinses Sarabande alles van dit wonderlijke fenomeen weten. Vlooien, beestjes van niks, die allerlei acrobatische toeren uithaalden en elkaar in piepkleine karretjes door een piepkleine piste voorttrokken. Het leek haar enig. Sterker nog, ze bleef net zo lang aan het hoofd van haar vader zeuren tot deze toestemming gaf voor een voorstelling ten paleize. De voorname gasten juichten het besluit toe. Het zou de betrekkingen tussen beide landen ongetwijfeld verbeteren. En voor Sarabande zou het een bijzonder verjaardagsgeschenk zijn. De koning bedacht dat de nadelen, het verzet van zijn vrouw, niet opwogen tegen de voordelen. Niet zo vreemd dat hij geroemd werd om zijn wijsheid.
Dit alles had zich dus al wat eerder afgespeeld. Gisteren had zich een wonderlijk gezelschap bij de poort van het paleis gemeld. Ruw volk in twee woonwagens en een tolk van de ambassade om het gesprek enigszins op gang te houden. In de eerste woonwagen woonde het ruwe, slecht geschoren volkje, in de tweede huisde het circus. De circusartiesten zelf reisden mee op een aantal ondervoede katten in evenzovele kooien. Op de zijkant van de woonwagens stond in felle kleuren geschilderd: Circus Go With The Vlo.
De ontvangst van het wat morsige gezelschap was even slikken voor de hofhouding maar het ging om de internationale betrekkingen. En daarbij kwam een groeiende nieuwsgierigheid naar deze onbekende vorm van variëté. En het moet gezegd, de voorstelling was zeer verfijnd. Dat wil zeggen, je had een flinke loep nodig om de verschillende acts goed te kunnen volgen. De nietige bloedzuigertjes trokken elkaar voort in gouden koetsjes, wat tot ingehouden hilariteit bij de lakeien leidde, ze maakten koprolletjes en er werd zelfs gevoetbald met kleine vlierballetjes. Iedereen was het er over eens dat de show goed was geweest voor de relatie tussen beide volken. Na afloop omhelsde Sarabande dan ook spontaan de wat nurkse circusdirecteur. Deze beantwoordde de hartelijke geste door de prinses krachtig tegen zich aan te drukken. Een liefkozing van het complete circus want zijn gespierde, blote armen boden plaats aan de voltallige artistieke bezetting van zijn circus. De voorstelling had veel van ze gevergd zodat bijvoeding geen overbodige luxe was.
De koning had het allemaal glimlachend aanschouwd, niet beseffend wat de mogelijke consequenties konden zijn.
Welnu, die waren vanochtend in volle omvang duidelijk geworden. Zijn dochter had een rood pikje op haar linker bovenarm ontdekt. En omdat het pikje nogal jeukte, had ze er ook aan gekrabd waardoor het kleine pikje veranderd was in een flinke rode vlek. Gevolg: totale paniek voor de spiegel omdat haar volmaakte schoonheid was geschonden, en het dringende verzoek aan haar moeder om het bal uit te stellen of af te gelasten. Er was voor Sarabande een jurk gemaakt die de armen bloot liet. Een jurk van een hemelse schoonheid, vervaardigd van bijzondere zijde. Voor de zijde waren speciaal gekweekte zijderupsen gebruikt die na het spinnen van hun sprookjesdraden gedood waren om te voorkomen dat er ooit nog een vergelijkbare jurk zou opduiken.
Sarabande was ten einde raad. Koningin Tiamaria begreep het probleem maar hield haar dochter voor dat de adel haar steun aan het koningshuis wel eens kon intrekken als nu nog, terwijl alle prinsen met hun gevolgen onderweg waren, het bal werd afgelast. Sarabande was in het geheel niet gevoelig voor dit argument. Het enige waar zij gevoelig, zo niet overgevoelig voor was, was het gif dat een vlo uit een te warm land bij haar had achtergelaten. De rode vlek leek groter te worden.
Nu was het aan de koning om te laten zien wat hij waard was. Dus zei de koning tegen zijn dochter die zich achter het omhangsel van haar hemelbed had teruggetrokken:
‘Sarabande, lief kind van me, wat ik nu ga zeggen is geboren uit liefde voor jou.’
Hij wachtte even. Hij had een sterke band met zijn dochter. Er klonken een paar snikken en een diepe zucht en toen schoof de voorhang open en verscheen zijn grote schat, zijn prachtige dochter. Ze zag er niet uit met haar rooddoorlopen, amandelvormige ogen, maar dat zei hij niet.
‘Ik heb een oplossing.’
Deze belangrijke uitspraak van haar vader leek nauwelijks tot het fraaie schepsel door te dringen.
‘We gaan de jurk aanpassen zodat de onregelmatigheid niet meer te zien is.’
Nu kwam de prinses weer enigszins bij haar positieven.
‘Ja maar vader, hoe dan?’ zei ze nog wat zwakjes.
‘De jurk krijgt mouwen, wat dacht je daarvan? Het hoeft allemaal niet zo moeilijk te zijn.’
De koning had duidelijk moeite een gevoel van zelfvoldaanheid te onderdrukken.
‘Ja maar, pap, hoe dan? Extra zijde is er niet. Waar moeten we de mouwen van maken?’
De koning schrok even, omdat hij hier niet aan had gedacht, maar hij voelde ook opluchting omdat zijn dochter de suggestie niet direct, hysterisch had verworpen. Nu kwam het er op aan. Zijn koninklijke brein werkte in de hoogste versnelling. En niet tevergeefs.
‘Daar heb ik natuurlijk aan gedacht. De oplossing is simpel. We halen een reep van de zoom en daar maken we de mouwen van. De kleermaker is al onderweg.’
Sarabande wist niet wat ze hoorde.
‘Maar pappa, weet je wel wat dat betekent?’
‘Wat bedoel je?’ hield de koning zich groot.
‘Nou, dat iedereen morgen mijn enkels kan zien?’
Ze kreeg er een kleur van omdat ze eigenlijk niets liever wilde. Maar haar vader was in zijn nationale kledingvoorschriften nooit verdergegaan dan blote armen. Bij feestelijke gelegenheden mochten de ongetrouwde meisjes hun blote armen laten zien. En dat gaf al opwinding genoeg. Vooral op het platteland wilden de boerendeernes de armgatopeningen nog wel eens extra ruim laten uitvallen. De koning moest even slikken, maar hij kon niet meer terug. Hij had het beleid uitgezet. En slecht beleid was altijd nog beter dan helemaal geen beleid of zwalkend beleid. Dus zei hij:
‘Ja, dat is waar. Maar het moest er toch een keer van komen. In het buitenland zijn ook al vrouwenenkels waargenomen. Een leider die de tekenen des tijds niet verstaat, eindigt op het schavot. En als het dan toch moet gebeuren, dan maar gelijk met de mooiste enkels die er zijn.’
Hij gaf zijn dochter een knipoog. Zij op haar beurt vloog haar vader om zijn nek en kuste hem vol overgave vlak boven zijn baard. De koning voelde zich zeer opgelucht en zei:
‘Ik regel het verder wel met je moeder.’
Het bal werd een regelrechte sensatie. De kranten en tijdschriften stonden er vol van. De groepsfoto op de verlichte trappen van het paleis lieten niets aan duidelijkheid te wensen over. Vooraan in het midden stond de beeldschone prinses. Met bedekte armen en ontblote enkels. 18 jaar jong en wat een enkels!
Het nieuwe modebeeld verspreidde zich razendsnel door het land. De meisjes waren niet meer te houden. De schaar ging in de zoom, de enkel mocht eindelijk gezien worden. Maar de geest was uit de fles, of liever: de schaar was uit de mand. Waarom stoppen bij de enkel? Was de kuit minder dan de enkel? En waarom mocht de knie niet getoond worden? En binnen een verrassend korte tijd kon de schaar weer in de mand. Er was niets meer te knippen, er viel niets meer te raden.
De koning had deze bevrijdingsbeweging aanvankelijk met een zekere ingehouden voldoening geobserveerd. Het streelde zijn ego dat de ideeën die ooit in zijn brein waren geboren, nu ook in het buitenland navolging kregen. Het was een komen en gaan van delegaties die met eigen ogen wilden zien hoe eeuwenoude zeden in korte tijd omver werden geblazen door een storm van vrijzinnigheid.
Even was er een gevoel van euforie, van totale vrijheid. In het land en in het paleis. Maar op een dag kwam de koningin rood aangelopen en zonder kloppen bij de koning die net zat bij te komen van een oersaaie vergadering met zijn ministers, binnenvallen.
Slot: Het vlooiencircus 2 (slot)
