Lezen

De dromen van iedereen

Afgelopen zaterdag staat aan beide uiteinden van de Meldertstraat ballonnen in de kleuren van de Regenboog. Tijdelijk wordt die tot Regenboogstraat gedoopt. Op die dag opent daar het Regenbooghuis. In het pand dat gelegen is, in een steegje met een versleten weg en stoeptegels. In een combinatie van een strak interieur met ook in de drank, de hapjes en de versieringen op de receptie keren dezelfde felle kleuren terug. Dus een thuis voor holebi’s en transgenders. Ik ben hetero. Toch ben ik sympathisant voor hen. Ik wil naar de geplande parade kijken, maar door het slechte weer is die afgelast. Maar de avondactiviteit met andere sympathisanten maakt het wel goed. Vroeger werd gedacht dat holebi zijn, iets dat onnatuurlijk is en dat je daarvan moest genezen. Maar uiteindelijk mislukt het. Spijtig genoeg denkt men nu in sommige landen er nog zo over. Ook denken veel mensen dat je ervoor kiest om homo, bi of lesbisch te zijn. Het is een geaardheid dat in jezelf hebt of niet, en dat kan je eenmaal niet veranderen. Toch is het moeilijk om uit de kast te komen. Veel mensen stuiten nog aan op onbegrip. Ook zijn er veel veroordelen over hen. Waarom? Omdat twee jongens of twee meisjes die op elkaar verliefd zijn, zich niet op een natuurlijke wijze kunnen voortplanten. Toch hebben zij dezelfde verlangens als de meeste hetero’s. Huisje, boompje, tuintje, kindje. En ook een goede job en een gelukkig leven. Iets wat doodnormaal is. Ik hoef geen traditionele dromen te hebben, want ik ben gelukkig Kinderen heb ik niet. Dat hoeft niet voor me, omdat ik druk genoeg heb met mijn hobby’s en mijn huishouden. Ten tweede met mijn klein inkomen is het voor me alleen niet gemakkelijk. Dus kinderen opvoeden kan er zeker niet meer bij, omdat ik toch hun schoolgeld en hobby’s niet zou kunnen betalen. Dat kan ik hen niet aandoen. Daarom begin ik er niet aan, want dan is er te veel stress om alles te doen. Ondanks dat ik single ben, is het leven al druk genoeg. Toch geniet ik nog altijd van leuke activiteiten die ik alleen of met familie en vrienden doe. Korte en filterende vriendjes heb ik gehad, maar ik maak het snel uit. Zij zijn te plakkerig en vallen me constant lastig. Of zijn enkel uit op seks. Ik begrijp niet goed waarom dat soort mannen juist op me vallen. Zij spreken me aan op straat of op datingsites om eens af te spreken. En gewoonlijk valt het dan (achteraf) tegen. Ik ben niet bezig om de ware te vinden. Maar ik laat het op me afkomen als het zover is. Zolang het grootste deel van mijn karakter, hobby’s en wensen gezamenlijk met me heeft.

Dag van het kunstonderwijs

Op 2 februari 2013 was het dag van het deeltijds kunstonderwijs. Ook in de academie van Hasselt ontbrak niet aan die lijst. Veel kinderen en volwassenen musiceren, dansen, schrijven teksten, voordracht, toneel of knutselen, maar zijn niet beroemd. Het is gewoonlijk puur uit hobby. Maar in deze sector krijgt iedereen op het einde van schooljaar toch nog punten of dat ze geslaagd zijn of niet, in hun gekozen richting(en). Ik heb daar muziekschool en literaire creatie geprobeerd, maar wegens een buis heb er mee moeten stoppen. Vooral het melodisch dictee was een ramp, want ik had geen gevoel voor welke muzieknoot ik hoorde. Iedereen mag daar wel eens een keer bissen, maar geen derde keer opnieuw hetzelfde jaar doen. Als je toch ontdekt dat je er geen talent voor hebt, kan er beter mee stoppen zoals ik deed. En zoek maar een andere hobby, waar het wel lukt en ermee goed voelt. Zo begon ik tien jaar geleden aan de middelbare graad volwassenen (algemene beeldende vorming), om meer ideeën op te doen om me kunstzinnig bezig te houden, en om beter inzicht te krijgen in welk atelier ik het best pas of niet. Dus het lot beslist dat beeldende kunsten me wel goed liggen. Maar sinds dit schooljaar ben ik weer van de partij in de academie. Ik volg daar toegepaste grafiek. Een veelzijdige richting waar je grafische technieken toepast op illustraties, lino, collagas, enz… Omdat ik van mooi drukwerk hou bij o.a. affiches, visitekaartjes, enz… en dat graag wil (leren) ontwerpen. Ik heb ongeveer 12 uur les per week. Het is voor veel mensen een opoffering van tijd, maar ik geniet en er ontspan er van. Op de opendeurdag was er veel volk. Te veel maar mijn goesting, waardoor je niet alle kunstwerken goed kan bekijken en/of een praatje slaan met de leraren van het betreffende atelier. Ook waren er jammer genoeg geen workshops voor kinderen en volwassenen die iets wilde uitproberen, om te zien of dat ze het leuk vinden of niet. Maar als je die mooie kunstwerken ziet, krijg ik toch al goesting om te knutselen. Zelfs al komt het van andere ateliers. Dus ik zie me nog vele jaren bezig zijn op de academie!!!

Axelle Red

Iedereen kent wel de Hasseltse frêle en roodharige zangeres Axelle Red, maar haar echte naam is Fabienne Demal. Zij is vooral bekend van Franstalige popchansons zoals “Mon Café”, “J’attends” en “A tatons”. Sinds eind januari loopt er er in het modemuseum een tentoonstelling over haar. Die tentoonstelling is tot eind juni te bezichtigen. Misschien denkt u dat het dat het over de 20-jarige carrière van deze zangeres gaat. Maar het is een totaal nieuw concept. Buiten zingen is mode haar tweede passie. Bij deze tentoonstelling is zij curator en stelt zij een collectie van (Belgische) mode uit, waarvan zij van houdt en ook verzamelt. Uit nieuwsgierigheid bezoek ik ook deze tentoonstelling. Met mijn Uitpas als Hasselaar mag ik gratis binnen. Wanneer ik het museum betreed, merk ik dat daar uitzonderlijk muziek van Axelle Red opstaat. Maar dat stoort niet, omdat het van de tentoonstelling een geheel van maakt. Met op de achtergrond een groot tv-scherm met clips van Axelle Red. Ook wordt er veel gebruik gemaakt van de kleur rood bij de paspoppen en de teksten op de muur. Dat past ook echt bij haar. Dus je wordt echt onderdompelt van de juiste sfeer van haar, die zij voorstelt. De kleren die daar tentoon staan, worden gedragen door vrouwelijke paspoppen. Het is ook trouwens de vrouwencollectie. De mode is daar niet alledaags, want ik zie zo niemand op straat rondlopen. Dus het komt volgens me eerder van de catwalk en de speciale modeontwerpers. De kleren worden strak gedragen en zijn mooi opgesteld. Maar ik zou daar niets van kopen. Ten eerste, omdat mijn spaarpot “neen” zegt. Ten tweede, omdat ze toch nooit op straat en op feestjes durf dragen, want zij zijn veel te delicaat. Ten derde heb ik geen plaats meer in de kleerkast. Over het algemeen is deze tentoonstelling ordelijk opgebouwd, netjes en voldoende afstand tussen de voorwerpen om alles goed te kunnen bekijken. Op de tweede verdieping vindt er daar vooral het podium met muziekattributen waarvan zij houdt. En ook kleren die in vitrines achter glas staan. Die vitrines vind ik minder geslaagd, omdat alles zo kort en dicht bij elkaar staat, waardoor je niet alles goed kunt bekijken wat er in de kleerkast hangt. Dat is wat jammer, want een kleerkast moet kunnen vertellen wie of wat je bent aan de kleding. Aan de hand daarvan kan ik zien dat Axelle Red shopverslaafd is. Ik ben dat ook een beetje, maar ik heb dat enkel met sportieve kledij van het merk Jack Wolfskin. Jack Wolfskin rimpelt niet, droogt snel en is gemakkelijk te dragen. Vooral die wolvenpoot als logo vind ik schattig en stoer, en daarom draag ik die kleren supergraag. Maar als er iets van dat merk is versleten, smijt ik met pijn in het hart weg. Ik doe het toch, omdat er geen plaats om het eeuwig te bewaren en daarmee toch niks kan doen.

Alternatieve economie

Er is in Kaai 16 een studienamiddag rond complementaire munten geweest. Een soort van alternatieve economie dat niet met de klassieke euro werkt, maar op een alternatieve manier. Voorbeelden daarvan zijn letsen, couchsurfing, taxistop, cambio, enz… Vaak moet je geen of weinig lidgeld betalen. Deze soort organisaties bieden aan zijn leden gratis diensten aan en/of ruilen spullen met elkaar. We zitten nu in een crisis waarmee we met minder euro’s moeten redden. Dus is het een modeverschijnsel dat mensen meer in de ruilhandel terecht komen. Zoals vroeger. Spullen die voor ons overbodig geworden zijn, ruilen wij met iemand die het wel kan gebruiken. Of geven we weg of verkopen wij op internet. Ook ik doe er aan mee. Ik ben lid van de letsgroep Limburg, couchsurfing, websites zoals eBay, Creazi. Van al die groepen maak ik regelmatig actief gebruik van. LETS is een organisatie waarmee leden hun eigen kunnen, delen met andere leden en ook overbodige spullen verletsen. Zo bied ik aan leden aan om oude video’s op DVD-schijfjes te kopiëren en in ruil krijg ik van iemand een wasmachine, omdat zij verhuizen. Couchsurfing is een wereldwijd netwerk waar reizigers locals ontmoeten om een land op een niet-toeristische manier te verkennen en ev. bij hen te logeren. Vaak kom je op plaatsen zoals bv. restaurants, winkels, cafés waar de doorsnee toerist niet komt, en die zijn vaak beter omdat ze authentieker zijn. Zo heb ik ook verschillende mensen in Hasselt gegidst. Op websites zoals o.a. eBay verkoop ik mijn overbodige spullen die nog iets waard zijn en ook mijn miskopen zoals o.a. kleren. Meestal verdien ik daar een beetje aan. Spullen worden tegen een lagere prijs verkocht dan in de winkel, omdat ze meestal tweedehands zijn. Maar toch blij dat ik van dat spul af ben! Als iets van de spullen weinig waard zijn, ruil ik ze in de letsgroep of breng ik het naar de kringloopwinkel. Liever dat, dan alles in een zak bij een container op straat te droppen. Zo ben ik zeker dat de spullen bij de juiste personen terecht komen. Ik heb vroeger als eens op tv gezien dat die zakken niet bij de arme mensen terecht komt maar bij de rijken die dat doorverkopen. Onterecht en zonde! Creazi is voor en door kunstenaars waar zij met afgedankte spullen kunstwerken maken. In ruil voor deze organisatie, moeten zij foto’s van hun kunstwerken maken om het resultaat te tonen. Zo weet iedereen waar die spullen terecht komen. Gewoonlijk ken je de mensen niet vooraf met wie je een dienst doet, maar zij zijn gewoonlijk wel te vertrouwen. Net zoals me kiezen zij voor een gemeenschap die met elkaar dingen deelt. En laat iedereen referenties achter. Wie zich misdraagt of veel slechte feedback krijgt, vliegt eruit! Er is gelukkig een strenge controle! Mijn ervaring ermee zijn gewoonlijk positief!

20 jaar Japanse tuin

Op dinsdag 20 november werd het feestjaar van 20 jaar Japanse tuin afgesloten. Sedert november ligt deze tuin in winterslaap. Met Pasen ontwaakt hij weer. Dan komen de evenementen terug op gang. Dit jaar was een record verbroken qua aantal bezoekers, omdat er verschillende speciale evenementen waren. Ook ik genoot van het feestjaar. Ik heb twee evenementen gedaan. De nocturne in augustus en de manga- en cosplayweekend in september. Van beide evenementen maakte ik honderden foto’s. Drie daarvan zond ik voor de fotowedstrijd van de Japanse tuin naar aanleiding van het feestjaar. Ook was er haikuwedstrijd verbonden en daar deed ik ook aan mee. Met de haiku’s heb ik niets gewonnen. Maar met één foto haalde ik de top 12 bij de fotowedstrijd. Mijn prijs is een bon van 25 euro bij het Japans restaurant Oishii. Ook verschijnt mijn foto in een kalender van 2013 rond dit thema. Deze kalender is binnenkort in Hasselt te koop. Omdat ik gewonnen heb, ben ik naar de prijsuitreiking in het stadhuis geweest. Dat vond ook plaats op 20 november en samen met de afsluiting van dit bijzondere jaar. Normaal doe ik dat niet zo graag, omdat het om een formele en plechtige bedoeling is. Maar omdat ik prijs heb, wou ik perse gaan. Anders niet! Maar het was een leuke avond. De uitreiking ging door in de oude zaal waar de moderne technologie met schermen mooi en ongestoord samen vloeide. Op de schermen worden de winnende haiku’s en foto’s getoond. De winnende foto’s kregen allemaal een bon van 25 euro en die van de haiku’s een fles sake. Zo kan iedereen de foto’s en de haiku’s eens bewonderen. Ook las iemand de haiku’s voor, om te horen hoe mooi ze in ritme klinken. Een haiku is een gedicht met 3 regels met telkens 5-7-5 lettergrepen. De meeste winnaars zijn van heinde en ver gekomen. Ook buiten Hasselt en zelfs de provincie, want iedereen mocht aan deze wedstrijden meedoen. De uitreiking verliep aan een vlot tempo. Dus dat maakt het bijzonder niet saai op. In snel tempo volgden de kussen en de hand schutten van de burgemeester en de schepenen. Op het einde is er een groepsfoto van de winnaars gemaakt. Er deden mensen van allerlei leeftijden mee, maar ik was één van de jongste laureaten. Na het formule gedeelte is er de receptie met lekkere belegde minibroodjes. Het is wel druk, maar met een goede akoestiek is iedereen in de zaal te verstaan. De mensen zijn vriendelijk tegen elkaar. Ook wensen ze proficiat tegen elkaar! Niemand kent elkaar en begint spontaan te praten, en dat allemaal maakt het toch een geslaagde avond!

Blauw half uurtje (versie 2)

Het blauw half uurtje Buiten wordt het steeds zwarter De nacht gaat vallen

Lichtschichten

tijdens duisternis schrijven lampionnen het licht naar een reflectie

Zen

de schuifdeur opent in huis – de Japanse ziel met leven als zen

Origami

vingertjes plooien papieren puzzelstukjes af- in figuurtjes

Zonsverduistering (versie 2)

Zonsverduistering Dan is het plotseling stil Zeldzaam verschijnsel

Blauw half uurtje

Blauwig half uurtje buiten wordt het donkerder de nacht laat zich zien

Lichtvervuiling

De lichtvervuiling Verstoort het levensritme Het etmaal verschuift

Vroege ochtend

De haan kraait voluit De dag breekt doorheen de mist Een gloednieuwe start

Zonsverduistering

Zon en maan spelen Verstoppertje met elkaar Speciaal fenomeen

Potvis is verdwaald

Op land aangespoeld De potvis raakt zijn weg kwijt In ondiep water

Zonnebloemen

Met het daglicht mee Groeien de zonnebloemen Tot ze verwelkt zijn

Antwerpen diversiteit

Onze Scheldestad Een smeltkroes van culturen Leven zonder haat

Pukkelpophaiku 4

iedereen vlucht weg zoekt beschutting naar binnen bij hevige storm

Pukkelpophaiku 3

de verlaten wei tot modderpoel verpletterd sereen gaan we weg

Pukkelpophaiku 2

hagelstenen zijn zo groot als pingpongballen – maakt blauwe plekken