Lezen

De krant

op het parkmuurtje de krant als kussentje - een oma rust uit

Brons

We leven in een oordeel een stem die gisteren werd bepaald morgen ben ik een vader gisteren was ik een kind vandaag ben ik een jager die de liefde van gisteren bemint. Ik wil niet meer opgeven maar ik moet andere helpen overleven Ik wil niet meer verbieden maar zo laat ik andere genieten Ik ben geen krijgsheer geen man, geen koning, geen soldaat ik ben een mens en ik moet moorden en toch koester ik geen haat Ik moet voor jouw zorgen en ik snap dat het vreet het is voor mij ook pijnlijk ik wou dat de tijd ons niet versleet ik jaag en ik zorg en ik geniet van de natuur maar deel daar van is ook Het verteren van de destructie van ons eigen vuur.

Kakofoon

5 0

Jij

De zolder staat op de gelijksgrond en de eerste verdieping bevindt zich op de derde. Wanneer je de lift naar de gevel neemt sla dan rechts af naar mijn kamer. Mijn kamer bevindt zich op een hele hoge straat. Waar iedereen die ooit bestaan heeft langskomt. Vanop mijn bed kan ik ze zien. Allemaal. En dan zie ik jou. Bel mij. Bel mij. Bel mij op. De zolder had drie kamers, elke vreemder dan de vorige. Maar dat hing natuurlijk af van de volgorde waarin jij ze betrad. De eerste kamer werd omvergegooid tot een soepbar. In de soep die ze serveren zitten de haren van meisjes waar jij ooit verliefd op was. Het is iedereen die ooit bestaan heeft die komt proeven of de haren nog dezelfde parfum dragen. En dan proef je mij. Proef mij. Proef mij. Proef mij. Jij. De rijen van planken die als kasten uit de muren steken hebben voor iedereen die ooit bestaan heeft een claustrofobisch doel. De tweede kamer is een bib waar de miniatuur beeldjes staan van meisjes waar jij ooit iets voor hebt gevoeld. De categorieën zijn terug te vinden in de runes gegraveerd in de randen van de kast. En dan zeg je. Zeg mij. Zeg mij. Zeg mij. Jij. Welke categorie ik daarvan was. Iedereen van heel de wereld staat plots versteld wanneer de laatste kamer voor hun ogen wegsmelt. Een derde kamer aan de gevel van een hele hoge straat, daar draai jij als enige naar rechts. De laatste kamer op de gelijksgrond. De laatste kamer hangt vol bedrukte lakens als gordijnen aan het plafond. En bedrukt op de lakens, daar sta jij. Zo ben je dicht. Dicht bij. Dicht bij mij.

Tess Declercq

7 0

Draag mij waar wind water wordt

Voor mij schrijf ik een boekje vol pijn Zo kan ik zien hoe ik mezelf leerde zijn Zo kan de wind mij dragen Naar plekken ver van huis Een afstand tussen twee lichamen Nestelt zich in mijn kwetsend geruis Tegenpolen die elkaar niet verdragen Draag mij waar wind water wordt Want ik leef om te vergeten In mijn boekje vol pijn Leer ik terugkomen tot het heden Waar ik nooit meer had willen zijn Want ik wil naar de zee Daar mijn bestaan uitvloeit Zo de levens van de ander bloeit Zo de wind draait draait draait Mijn ideeën in het rond Waar het water ze oplost Zo ik me forceer te vergeten De dingen waar ik nooit tegenop stond Kies niet voor iemand die alleen wil leven De woorden zijn ontoereikend Dat begrijp ik voor het eerst

Tess Declercq

8 0

Schimmelmier en tovertong

Alles komt. Ofwel uit de lucht, uit de grond of uit het niets en er is die keizermier met een achterban waanzinnig groot. Mijn hoofd moet het geloven. Dit aftasten op zoek naar eetbare levensresten begint van bovenaf. Deze kolonie moet afgedaald zijn. Ze kropen door de kieren van mijn zadeldak. Een paard met kloven in de ogen keek gelaten toe. Vertekend is het uitzicht op een redding. Ze mogen mild begaan, tot ik niets meer voel. Gelukkig groeit er schimmel op mijn schedel. Een recent symptoon, beweert het nieuwste uur. En echt. Deze keizermieren vreten alles, zelfs de sporen van verslagen tijden, gedachten die zich overgaven aan het lot. Mierenhoop, denkt de rib waaruit ik ooit gegroeid ben, dat is wat mij rest. Intussen. Kleinigheden hebben zich verzameld op het binnenplein. Sterf nog niet, beginneling, zegt de uil uit fabelland. De dag is nog pas vers. Het paard heeft nog drie hoeven en die toverfee komt straks. Zij weet alles over schimmen, paddenstoelen, giftig fruit, driften van de slangen met een kop of drie. Zo snel bloed een avondzon niet leeg. Haar spreuken zullen in mijn oren kruipen. Samen met het puntje van die tintelende tong. uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

6 0

Ontladen

“Iedereen moet één vuile lade hebben.” Mijn tante is vastberaden, overtuigd van een ongeschreven wet. Haar eigen huishoudwet. De traditie indachtig heb ook ik een vuile lade. Vol onbestemd gerief dat geen bestemming kiest: de sleutels zonder sleutelgat —wel keurig aan hun bos, de rekkers zonder rek —wie weet wat ze ooit nog samenhouden, het vergeelde recept van oma —ik roer het ooit tot levenin de keuken van mijn dromen. Mijn lade nooit helemaal dicht, laat ze mijn leven op een kier. “Zonder vuile lade kruipt de rommel in je hoofd.” Niet één maar enkel vuile — kan ik maar beter toch wat lades legen. Alles in één lade, en zo de andere ontladen.

Lien Van Droogenbroeck (Pennig)✍️

96 11

Trendsetters (150 woorden)

Het lijkt wel of elk woord met een y een moeilijk woord is. Zoals yoghurt of pyjama. Ik heb er eentje in mijn familienaam, waardoor ik die altijd moet spellen. 'De y van yankee', zeg je volgens het internationaal spellingsalfabet. Ook moeilijk, maar dan weet je tenminste dat het met een y wordt geschreven. Een ander probleem: hoe spreek je het uit? Zeg je ypsilon? Griekse y? Of i-grec? Het mag allemaal. Wat ik ook mag is op zaterdag of zondag naar de bakker gaan. Een man is snel klaar, wordt gezegd. Tanden poetsen, een klets water, wat reuk, een pet op uw hoofd en hup. Wel even de pyjamabroek wisselen voor een echte broek. Met mijn geruite pyjamapantalon de krant uithalen doe ik wel. Het zou nog een schoon artikel in een magazine zijn. Trendsetters aan de brievenbus. Maar ik ga toch passen. Snel naar binnen met die gazet.

Rudi Lavreysen

3 1

Vintage

zestig jaar terug met een droge klik - vintage camera

Margaretha Juta

6 1

Zuiver is het slib

de bodem van de zee is vlakgevist weg zijn de wrakken zuiver is het slib enkel op het strand liggen nog lijken wie zal ze verheffen op die toren staat de tijd nu stil voorgoed het vuur is gedoofd met de oren van een olifant zelfs de wijsheid heeft nu lege ogen ik ben het nu vrij zeker weg is het verlies gered werd het slib uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

6 0

Paazgedicht

Het is geen zicht gedragen te worden door engelen in het wit terwijl gifmengers de doodsklokken luiden over je lid waar zijn ze nu Djibriel en Lazarus, zie je ’t niet, ik zit in de jus de paazhaaz zit te zenuwpezen in de tuin en leidt de kinderen om de puin hopen van krachtpatsers met microlulletjes die spelen met levens, geweren en te dure spulletjes Nog steeds is er plaats voor een Caligula in de politiek die verstopte dode baby’s in een portiek om zijn vader Tiberius knetter van de rottende stank te maken je zou denken dat we in de 21ste eeuw zulke decadentie en sadisme laken maar ondertussen hebben we na een stille lente en zure regen radioactief spinazie gehad en smeltende gletsjers, ik kan er niet meer tegen teveel kinderen die sterven vooraleer ze leven hebben ons geen geweten gegeven zo absurd is het leven en de dood dat er een ongerept eiland is waar vogels sterven tijdens het nesten met de resten van plastic soep in hun maag een plaag van innovatie en welvaart is ons excuus onze excessen te blijven exonereren, masturberen, vermassacreren, cremeren van wie de assen, de Latijnse spreuken, het kruisje op het voorhoofd wat gaat er boven een rituele orale zuiging van de maagdelijke eikel met fantoomvoorhuid de enige hoop is de napalm in dit gedicht voor een kindergezicht cocaïne vermengd met buskruit, rechtse hufterproof valse straathonden maken de buurt woef woef PJ Harvey & John Parish: Pig Will Not (live)

Kameraad 60

46 0

Blazen

Kom je hier bij mij zitten, naast mij, op een stoel Op de grond kan ook, of gelijk waar je maar wil Zolang het maar naast mij is, naast mij in de ruimte Die te ruim is en verstikkend en vertikkend af te geven Een heel klein beetje zuurstof, een heel klein beetje maar Veel heb ik niet nodig, ben een minimum gewoon En als je dan naast mij zit, naast mij, op een stoel Of op de grond, mocht ook, echt, kies maar waar je wil Blaas je zachtjes in mijn richting dan, al mijn ruimten vullend Dan warmt het blazen kilte en verkilt de wrede hitte En wakkert het vuur aan, een blazen doet al goed Veel hoeft dat niet te zijn, dat doet genoeg wat moet

Robin Tytgadt

7 0

Een oefening in sterven

Elke dag is een oefening in sterven. Die gedachte bekruipt me iedere ochtend weer; doorgaans wanneer ik op de trein wacht en me overgeef aan mijn meest walgelijke tics. Ik pulk bijvoorbeeld de randen van mijn vingernagels om ze vervolgens naast de vuilbak te gooien. Daar dienen ze als voedsel voor de vogels, de insecten, het ongedierte. Ze zijn een voorschot op de rest van mijn lijf. Want we zijn wormenvoeding, we leven om ander leven tot voedsel te dienen. Mensen noemen me cynisch wanneer ik dat zeg. ‘Wormenvoeding’ is zelden een epitaaf, hoewel het dichter bij de waarheid ligt dan het ‘Requiescat in pace’ dat de meeste grafstenen siert. Op botte nuchterheid rust blijkbaar een groter taboe dan op schaamteloze dronkenschap. Wat de goegemeente vereist is ingetogen zelfbedrog. Maar geen dodenwake, boek der doden of transhumanistisch manifest kan de waarheid verhullen: de natuur is een recyclagefabriek en wij zijn de grondstoffen. Van wouden maakt ze steenkool, algen vermaalt ze tot krijt. Miljarden jaren maalt ze al. Ooit zal ze ook ons vermalen. Zelfs de sauropoden dwong ze op de knieën. Het leven komt met een prijs. In het menselijke bestel wordt die vooral door andere wezens betaald. We vissen de zeeën leeg en kappen de wouden kaal. Kuikens, biggen en kalveren versnijden we tot steaks, burgers en worsten. Maar al dat voedsel, die massa organisch materiaal die ligt opgeslagen in onze botten, spieren, pezen en ingewanden, wacht slechts op het moment om opnieuw te ontbinden. Ook wij liggen ooit horizontaal in de aardkorst, uitgestald als een feestdis voor maden, schimmels en bacteriën. Mensen zijn biefstukken met kapsones, en daar ben ik geen uitzondering op. Die wetenschap voegt geen el toe aan mijn levenslijn, maar maakt de streken waar ik normaal zo gewichtig over doe plots een pak lichter. Inzicht brengt opluchting. Zelfs het zwaarste boek uit onze literaire traditie onderkent dat. ‘Lucht en leegte’, zegt het Bijbelboek Prediker, ‘Lucht en leegte, alles is leegte.’ Laat me dus maar genieten van het leven, inclusief van mijn walgelijke tics. Wie goed kijkt ziet wat mijn vingernagels werkelijk zijn: dankoffers voor het korte bestaan dat me op deze planeet is gegund. Pieter Van der Schoot Deze column verscheen ook op mijn blog Observaties uit het ondermaanse. Afbeelding: Koning Salomo, volgens de traditie de auteur van het boek Prediker.© Gustave Doré, Public domain, via Wikimedia Commons

Pieter Van der Schoot

7 1

Eerste lentedag

krassende kraaien - op de eerste lentedag vroeg uit bed

Margaretha Juta

6 0

Vervelend allemaal

Woorden, woorden, woorden Woorden, woorden, woorden Vervelend toch Ze ademen niet Woorden, woorden, woorden Woorden, woorden, woorden Vervelend toch Ze slapen Woorden, woorden, woorden Woorden, woorden, woorden Vervelend toch Wat mij betreft mogen ze doodvallen Woorden, woorden, woorden Woorden, woorden, woorden Vervelend toch Ik heb er genoeg van Allemaal Vervelend

Casper Hoogenboezem

6 0

Oranje-lettertjes-tekst

Er is zeker potentieel. Nancy voert iets in haar schild. Muisstil een stukje frangipane gegeten. Geen idee of dronken schrijven zinvol is. De kenners beweren van niet. Ik geloof hen. Ik zet de dampkap aan. Vader kon het geen kloten schelen. Ze heeft filosofie gestudeerd, maar het is een geit. Hij vergist zich wel vaker. Ik moet nog pipi doen. Ça va? Huilen hoeft niet. Er staan cactussen op het servet. De goudvis van Kurt is dood. So it goes. Dank u voor de talloze suggesties ter verbetering. Dat lukt aardig. Ed zit nog steeds in Thailand. Die verveelt zich precies. Er is zeker potentieel. Slechte timing. Ik ga morgen die biefstukken niet zelf bakken. Tja, soms schiet ik tekort. Dat staat de therapie in de weg. Ik ben daar blij mee. Er staat een stevige wind. Het is misschien onnozel. Ik doe maar wat. Het heeft vijftien dollar gekost. Stom van me. Vrolijk word je daar niet van. “Pak jij chips?” “Neen” Dat liep ei zo na mis. Ik kijk in de papiertjes: kabeljauw in de diepvries, ‘muse de son dernier livre’, een vreugdevolle opgang naar Kerstmis in een envelop uit Torshavn (Faroe Islands), briefje van mezelf uit 2016, vader schreef ‘sjaloom’, iets van Morgenstern (‘Alles was man mit Liebe betrachtet, ist schön.’), een folder van de abdij Maria Toevlucht in Zundert, een folder ‘samen onderweg na ontrouw’ (voor koppels!), het programma van Femma, foto’s, een doodsprentje (‘er is geen waarom’, Ferdinand Cuvelier), enzovoort enzoverder … Ik roer met het Swissair lepeltje. Het ziet er wel mooi uit, al die oranje lettertjes. Ze snoept een sigaret af. De toekomst is formidabel. Ze dronk een cola i.p.v. witte wijn. Dat scheelt. Ik moet het mezelf moeilijk maken. Iedereen slaapt behalve ik. Morgen komt de zon weer op. Het komt nog goed. Daar moet ik vanuit gaan. Ik kauw op tuttefrut. Heeft er ooit een dichter beter gedaan dan Pink Floyd? Het is tijd om vaarwel te zeggen. De cafébaas kijkt lelijk. Er ligt nog kaas en chocolade in de ijskast. Ik maak met plezier ezelsoren in deze bundels. “Hersluitbaar” belooft de verpakking. Er is niks van aan. Ze verklaren me gek. Ik hoop dat het hoe dan ook min of meer ritmisch is. De hoge verwachtingen werden niet allemaal ingelost. A no choice suckerpunch. Xavier leest Lex; over ananas. Een ansichtkaart van de Adriatische zee, een akkefietje en een niemendalletje, wat zal het effect zijn? Het gedicht is getiteld: ‘Wanneer ik droevig ben’. Rust, ruimte, helderheid enzo. Gerrit Komrij draait zich om in zijn graf. Hopen op goddelijke interventie. Wat absurde flarden. “Ben je nu weer aan het roken?” vraagt ze. Die zit nu bij de coiffeur en wil straks naar de Colruyt. Mijn tanden gepoetst. Biefsteak gegeten. Alles oké. Ik moet me ne keer verdiepen in het fenomeen Six Word Story. Mijn zus is depressief. Een acuut tekort aan witte wijn. Ik vul het Lottoformulier ondersteboven in met mijn MontBlanc. Morgen ga ik een leuke Instagram foto posten. Ik heb een idee. Ik moet wat meer mijn fantasie gebruiken. De ochtendstond heeft goud in de mond. Behalve morgen. De Roemeense onderbuurvrouw piept. Er is zeker potentieel. Er is een verschil tussen aanstellerij en dichtkunst. Ze ziet bleek. Ik wil er gewoon mee zeggen dat het leven voorbij dobbert. Ik kreeg kwade blikken van die diehard hooligans. Het kan nog verkeerd gaan. Hij moet lachen om de bewering dat hij een knappe man zou zijn. Nadien een hotdog gegeten. Heeft ze al chocolade paaseitjes in huis? Ik zoek in de antieke kast. Da’s diezelfde man. Die had vroeger een bril en een hond. Ik droom: “How the poor boy lost his head.” Het is belangrijk dat je weet dat God niet bestaat en Jezus even onnozel is als Sinterklaas, de Kerstman en de Paashaas. Het verbaast me. Ik weet niet goed wat ik nu juist bedoel met ‘het’. Een normaal kortverhaal schrijven lukt me niet. Flauwekul daarentegen, onzin en af en toe een vondst gaan vrij vlot. Ik steek de diepvriespizza dan maar zelf in de oven. Ik ben dus aan het koken. Geen bewonderenswaardige poëzie geschreven. Nu is het stil. Ik moet van gedacht veranderen. Ik heb al veel tijd verspild. Je moet ze een kans geven. Er grip op krijgen. Mijn tekortkomingen bedekken. Hij heeft zich vrolijk vergist. Mijn moeder, de psychiater en de man van de videogedichten laten niks van zich horen. Spijtig. Geduld is een deugd. Zou de duivel me geld lenen? Er is zeker potentieel. Ik kan vals spelen als ik wil. Ik ben niet de enige. Er staat op ‘London Dry Gin’ én ‘gebotteld in Frankrijk voor CMI/Carrefour’. Ik moet mijn verkeersbelasting nog betalen: 37 euro 82 cent. Ik moet het volgende in de gaten houden: beeldspraak, enjambementen, witruimte, leestekens, hoofdletters, metaforen, … Er ook zinnen van maken i.p.v. louter opsomming. Wees niet beschaamd om over je mentale gezondheid te praten. Me ontspannen en nota nemen van de onzin. Het komt later misschien nog van pas. In de zak gezet door een oplichter. “Toen gebeurde er wel wat!” antwoordde hij. ‘Gaat hij bij zijn ex-vrouw op café?’ ‘Die tapt daar.’ Els zei: ‘Als het gemakkelijk gaat, is er iets mis.’ Ik hou de balpen bij de hand. Je weet maar nooit. Ik hoop dat mijn hoogstpersoonlijke, humoristische cryptogrammen aanspreken door hun frisheid, originaliteit en beknoptheid. Ze had haar slaappilletjes al genomen. Dan komen de ideeën, vermoed ik. Ge hebt het met de verkeerde aan de stok. Ik hoop dat hij zijn gevoel voor humor met de jaren niet is kwijt gespeeld. ‘Geen fuckbuddies zoals indertijd?’ schrijf ik. Zijn gezondheid en zijn reputatie zijn goed. Liesbeth is een moeilijk geval. Ik moet volhouden. Doe alsof er niemand thuis is. Ik ben voorbereid op het ergste. De gordijnen van mijn tante blijven boeiend. Ze heeft me die nagelaten zonder het zelf te weten. Eigenlijk zijn deze free-writing oefeningetjes niet echt ongelofelijk zinvol. Ofwel moet ik het gewoon in mijn dagboek schrijven. Ofwel moet ik proberen een kortverhaal te schrijven. De vergeet-me-nietjes van Emma weigeren te ontkiemen. Ik heb het gevoel dat ik momenteel beter dingen te doen heb dan dit. Hoe komt dat? Er is zeker potentieel.

Casper Hoogenboezem

3 0

Je me souviens les 2 van Maarten Inghels in het Letterenhuis

Uiteraard heb ik de sympathieke juffrouw van vorige week niet gezien. Die is nog steeds op zoek naar de Wolstraat. Gelukkig was Rezi er met koffie. Hoe gaat het met jullie? We gaan niet naar buiten. Oef! Het leven begint. ‘Waarom voetbal belangrijk is.’ voorgelezen. Ik speel vals, want uit de oude doos. Taalplezier met vakjargon en een zakje kruidenmix. De ademhaling van de printer geeft vanzelf pooweeeezie. Emiel tekent. Votka in café Retro met een bitsige Facebookpost en een DJ-set. Pas op! Die is heel assertief, hé! Cholera, stinkende pest, een paradijsvogel en tot slot Hulp en bijstand in nood. Ik weet van geen leeslijst. Vorm? Genre? Een essayistische dichtbundel met proza verkocht als boek. Als een rot ei in je mond en wrange Softenon grappen. We doen iets. Volgevreten papzak van Zadelhoff vindt dat ik niet mee mag doen. De mompelende mevrouw die een ongeval heeft gehad schrijft een rauwe tekst. Jan ziet gekleurde tractorbanden. Kelsley denkt dat de rechte lijn de horizon is. Christine nummer 6 knuffelde vier konijnen in een te klein hok. Sandra eet een pistolet met echte boter die ruikt naar scheerzeep en shampoo. Er speelt een Funk plaat. Christine nummer 2 kent een badmeester van een ongezellig zwembad. Hij heeft: 1. Een bierbuik, 2. Een snor, 3. Een strakke zwembroek, 4. Een stok. Droevige les die niks op gang brengt, vindt de leerkracht zelf. Hij ziet een goed boek in de staccatostijl van de visfabriek. Mag het? Is het ethisch? Vast en zeker. Annemarie Estor is een stomme foef. Die hadden ze niet zien aankomen. Schrijvers uit T. staan altijd te midden de mensen. Sommige hebben een ritmische baan. Huiswerk hoef ik niet te maken. Ik moet het gewoon terugvinden. Stijn snijdt met het mes het water open. Dat is beter dan met het mes op een nagel kloppen. Edouard Levé’s ‘Zelfportret’ is helaas uitgeleend. Voor de rest: God snurkt

Casper Hoogenboezem

4 0

Wat heeft geen zin?

pijpen met een condoom heeft geen zin. een condoom kauwen als een Tuttefrut is dom en heeft geen zin. Het Belgisch Leger dat inwoners van Saoedi-Arabië gaat beschermen heeft eveneens weinig zin dat is zelfs absurd -de vrouwonvriendelijke pensioenhervormingen van de NVA -een tweeëntwintigjarige Hollandse foef, burgemeester van antwerpen, zwanger maken -Kunst, Voetbal, Bidden, Bier drinken, Joggen, Stenen gooien, Gedichtjes schrijven, Kindjes maken, de Wijkagent verrot slaan, Regendruppels tellen, te Biechten gaan, in de Vaart springen, Ruzie maken met je Vader, Denken aan blote vrouwen, Klant worden bij Proximus, … -overdag een diepgevrozen roggebrood ontdooien in minder dan twee minuten in de heteluchtoven -oncomfortabel in bus X41 van de Lijn zitten -op uw vijfenvijftig met overgewicht en longemfyseem gaan skateboarden (alsnog) -een fotofilmpje ontwikkelen bij Limelightlabo in Brussel -de afwas van de afgelopen veertien dagen doen met Dove handzeep als afwasmiddel -Chaumes (Franse kaas) gebruiken in de saus van spaghetti carbonara -in het oosten van de Congo een circustent neerzetten met op het programma een witte clown (pierrot) in een tutu en rascistische moppen vertellen over rechtgeaarde Afrikanen plus twee hoogbejaarde olifanten uit de zoo van Lyon -verkrachting als militair wapen -in uw onderbroek de nacht doorbrengen drijvend op een gammele luchtmatras in de havengeul van Vladivostok putteke winter -‘dank u’ zeggen als het ‘alsjeblief’ moet zijn -gaan luisteren naar de stadsdichteres van Turnhout -de Ethica van Spinoza lezen in het Latijn terwijl je helemaal geen Latijn kan -op het einde van uw Latijn toch nog, zeker en vast, vier tripels drinken en over een paaltje willen springen -uzelf prostitueren in de rue Saint-Denis terwijl je net de Euromillions hebt gewonnen, tenzij … -de hoer willen betalen met maaltijdcheques -Pooweeeezie verwarren met Stand Up Comedy -luisteren naar de prietpraat van Annemarie Estor -drie nachten stoned doorbrengen in de kruidentuin van het Begijnhof Museum in Turnhout terwijl de musea van die stad je werkgever zijn. Bovendien meen je oprecht -je bent ervan overtuigd - dat je in een coffeeshop in Nijmegen zit -twee bejaarden met een rollator op het zebrapad doodrijden met een onverzekerde Poolse truck van tweeëndertig ton. -dromen van badkamers U merkt het, ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar dat heeft weinig zin. Het Leven zelf heeft geen zin.

Casper Hoogenboezem

5 0

De oehoe huivert

zijn er armen onzekere beenderen zijn er botten vingers kootjes zonder angst zijn er achteloze handen die de aardkorst durven tillen naar de stratosfeer de huiverende oehoe de rillende uil zij kijken dwars door mijn blik toch blijft die ziel vragen zijn er darmen ingewanden die de vezels uit de put van het leed kunnen verteren zijn er aderen bloedvaten die zich durven voeden met die pijn naar verlossing zoekt een hart in rode kamers naar inzicht speuren ogen transparante tijd zou kunnen vloeien door de nieren van de duisternis uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'

Bernd Vanderbilt

3 0

Over Layla en het leven in een mosseltje

in de marge van de zee ligt zij enkel naakt bij vloed pootjes kruipen door haar groen tentakels azen naar een prooi uit de armen van de lucht drijven zij voortdurend weg halfverborgen onder vlechten zont mijn Layla onbeschermd zal zij ooit een uitweg vinden naar die stilste oceaan schorre onder wolken die geen drift verbergen, ademt nog wanneer ebbe straks vedrinkt sluit mijn Layla witte ogen wolken durven immers niet goed staren naar die natte gloed uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

6 0

Rode pootjes op het witte doek

een kleintje zo'n zwart spinnetje want echt die beestjes zijn nooit blauwrood of misschien toch die superspin met uitermate lange poten superlijm schurken zuivere criminelen soldaten oude zieke generalen ja gij nar breng die achtpoot om alles te vangen die nare verschijnselen een mensheid wreed noodlot laat het maar doen dat diertje het kan dat met die trucjes rampspoed uit de lucht plukken een drone of duizend raketjes en leiders met megazotte rode petjes in zo'n vliegtuig met die piloot van de dood goed de film mag beginnen gebruik maar veel rood blauw een beetje wit vlaggetjes en die spin een bloederig exemplaar zo'n griezelbeest met rode pootjes uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt

4 0