Lezen

Ben ik wel een man?

“Ben ik wel een man?” Vraagt Giel zichzelf af terwijl hij zittend op het toilet zijn penis bekijkt. Het verschrompelde ding tussen zijn benen heeft meer weg van een rotte peer, of een baarmoeder die naar buiten gekeerd is na een zware bevalling. Terwijl hij voorzichtig de laatste druppels urine eruit knijpt met zijn linker hand, drukt hij met zijn rechter hand het gaatje bovenaan stevig dicht. Moeder natuur heeft hem namelijk met twee van die plasgaatjes opgezadeld. Alles behalve comfortabel wanneer je op de trein naar het toilet moet. Met beide voeten knelt Giel zich vast, toch weet een schok hem aardig te verrassen. De trein is kort en bruut tot stilstand gekomen. “Zouden we al in Brussel zijn?” In Brussel-Zuid moet hij eraf. Van daaruit vertrekt de Thalys richting Parijs. Waarom moest hij ook net nu zo dringend naar het toilet? Op de Thalys zou hij veel meer tijd hebben om zijn penis te sonderen. Na elke plasbeurt herhaalt Giel dit wansmakelijk ritueel. Met een staafje dringt hij eerst bovenaan zijn urineleider binnen om de laatste resten er eigenhandig uit te zuigen. Vervolgens herhaalt hij deze handeling via het gaatje vooraan. Het ballonnetje vult zich al aardig met vlokken. Plots volgt er nog een schok, alsof de trein zich ontkoppelt. Een scheurende pijn trekt via zijn piemel tot in Giels maag. Vooraan zit het buisje er nog in maar er werd duidelijk schade aangericht. Het opgevangen vocht kleurt volledig rood. Terwijl de ballon zich opblaast krijgt Giel een opstoot van koud zweet. Zijn lichaamsharen staan rechtop terwijl de kralen zweet via zijn rug naar beneden glijden. “Nu niet het bewustzijn verliezen” denkt Giel vlak voordat alles zwart kleurt. Plof! een zware klap. Langzaamaan komt er weer licht naar binnen, zuurstof, geluid. De deur is open. Een dame reikt hem de hand. “Hier meneer, een maandverband”.

Lezzl
5 1

Exodus

Hongerige ogen onder polserend sterrendak, Zeldzame aantrekking in zinnelijk, zwoele nachten, die met ventilatorenbladen sidderend spelen. Donker voorgevoel, dat ons laat beven. Ik neem in jou een bad van sehnsucht, En trek je mee in een sprakeloze zee van begeerte. Enkel nog lichamen voelen, in een tuimel vergeten wij Woorden en namen, zijn ver van de wereld. Vloeiende pijn die oude herinneringen verwoest. Jij en ik. Onze contouren verwasemen en als de woestijn naar Water schreeuwt, zullen wij ze met onze lust drenken. Zweet plakt aan ons, zoet en zwaar als wilde honing. Openbaring. Opgave. Ondergang. Spieren. Hijgen. Vallen. Dieper en dieper. Opening. Tot in de hel – tot in het niets. Ademen. Rillen. Exodus, twee uur en zesenvijftig. Monsoen. Afscheid.

Sonja Blondé
0 0

Ik

Met blote voeten door de tuin. Chocolade bij de koffie. Zingend op het werk. Dromend op een bank in het park. Dansen door de warme regen.   Slapeloos draaiend in mijn bed.   Het denken neemt geen einde. Herinneringen blijven. Heb een stuk uit mij gesneden. Gekwetste ziel. Angst van het verlies. Angst van het verliezen. Verlangen naar gevoel. Stille tijd. Diep van binnen steeds alleen. Alleen gelaten. Alleen gevochten. Bevrijd uit mijn eigen beklemming. Nieuwe wegen gevonden. Wegen naar mij. Woorden maken alles nieuw. Toveren een lach op mijn lippen. Woorden zijn leeg en vervangbaar. Kan niet zijn zoals ik het wil. Ik zwijg. Kan niet zeggen wat ik denk. Ik zwijg.   Wakker worden, nieuwe dag.   Met blote voeten door de tuin. Chocolade bij de koffie. Zingend op het werk. Dromend op een bank in het park. Dansen door de warme regen.   Ik ben zoals je mij wilt zien. Maar je zult nooit zien, wie ik ben.   Alles is goed...

Sonja Blondé
0 1

Woestijn

De zon schroeit je huid terwijl je handen haastig graven. De fijne korrels van het stuifzand parelen door je vingers, nauwelijks krijg je er grip op, ze ontglippen je waar je bij zit. Had je maar een zeef onder handbereik. Op het moment dat het lijkt alsof er een kuiltje ontstaat, korrelen de door jouw handen getrokken voren alweer dicht. Is hier een beginnen aan? Je lijkt wel water naar de zee te moeten dragen, alsof je door een strenge meester gedwongen wordt om de steen de rots op te duwen; de onmogelijke opdracht om de wind te vangen. In een uiterste wanhoopspoging steek je je arm zo diep je kunt in het losse zand, alsof je moeder aarde penetreert, met geweld, niets ontziend. Meedogenloos ben je, in je zoektocht naar schatten, het maakt je tot een verkrachster en dan voel je het. Een scherpe rand, een koel fragment uit vervlogen tijden. Je diept het op, je laat het door je handen gaan. Een scherf van aardewerk, de tijd heeft eraan gepoetst en nauwelijks leesbaar stamel je: 'Quod meus hortus habet, sumus impune licebit, si dederis nobis, quod tuus hortus habet'.

Sonja Blondé
0 0

Kabel

Het kabel in mijn hoofd Is de rode draad doorheen mijn levensverhaal Het koord waarop ik hoog boven angstvol balans houd Als acrobaat van mijn hoop en verlangens De flatline, als ik even niet meer verder kan Tot dat hij mij het sleeptouw reikt   Ik connecteer hem op mijn kabel, Laat mijn gedachten stromen door zijn circuit Samen vormen wij de lijn, The line van onze dromen

Sonja Blondé
0 0

Victorian Tableau

In een vuil steegje, achter Brewerstreet, hangt aan een lijn, in ragfijn, en doorschijnend wit, van pure zijde, in de zon, een jurkje,   terwijl uit een open raam, pianoforte klinkt, en dameszang

Sonja Blondé
0 0

Omstanders

Wat denken zij daar, Mij rijdend voorbijziend Jij blij als altijd bijna Ik lang als een gezicht Vol brom en zorgen Van het op zijn en Gister teveel gebleven. Boodschappen, examens Of hoe vliegen ondersteboven Landen kunnen achteraf Gedacht waarschijnlijk. Wat slapen, wat minder Slaap laten later valt Het aantrekken net als Dat van hen stil.

nullabee
0 0

Facebook voor Napoleon

Geachte heer Bonaparte, Sta me toe zo vrij te zijn, u Napoleon te noemen. Excuses voor mijn taalgebruik mocht het niet binnen de protocollen vallen. Ik ben een eenvoudige dame die het graag een beetje simpel houdt. Hoe anders kan ik u, de grote Napoleon, een futuristisch fenomeen als Facebook uitleggen? Eigenlijk kan ik Facebook het best omschrijven als een virtuele Blitzkrieg. In tegenstelling tot u trekken wij er vandaag de dag niet lijfelijk op uit om onze vijand een kopje kleiner te maken. In onze tijdsgeest hebben wij daar helaas noch de tijd, noch de ballen voor. Eigenlijk zijn we er fysiek ook helemaal niet meer toe in staat. 24u op 24u zijn we digitaal verbonden. Dit wil zeggen dat we altijd en overal bereikbaar zijn en dus ook ‘kunnen bereiken (of treffen)’. Velen van ons zitten gewoon de hele dag op een stoel achter een scherm in een bureau. Anderen steken een apparaatje op zak waarmee ze vanuit hun binnenzak kunnen communiceren. Vanuit deze strategische posities zijn we in staat om de hele wereld onderhuids te domineren. In de plaats van wapens, paarden en kanonnen gebruiken wij woorden, foto’s en videofragmenten om anderen een slecht gevoel te geven over zichzelf. We noemen onze doelwitten eerst vrienden om ze nadien stilletjes als vijand onderuit te halen. De stijl van onze berichtgeving is vergelijkbaar met uw manier van oorlog voeren: snel en agressief. Berichten verspreiden zich als een lopend vuurtje. Doormiddel van één simpele vingerklik kunnen wij wereldwijd ‘treffen’. Hoewel de pijn van onze psychische wapens soms minder snel tot mensen door dringt, is de schade vaak minstens even diepgaand. Het effect van onze acties kan jaren later nog steeds voelbaar en zelfs zichtbaar zijn. Hoewel Facebook als een droom klinkt voor iedereen die iets wil bereiken in zijn leven, kan Facebook ook net het omgekeerde effect bereiken. Alles hangt ervan af hoe flexibel de geest van de gebruiker is, hoeveel inzicht hij heeft en op welke manier hij in het leven staat. De wereld vandaag is complexer geworden. Sommigen onder ons denken teveel, en anderen denken veel te weinig. Zo zijn er mensen die zonder enige schroom al hun doen en laten op Facebook delen. Zo weet ik bijvoorbeeld wanneer mijn buurmeisje een bad neemt. Er zijn koppels die via deze virtuele verbinding discussiëren en naar een echtscheiding toeleven. Werkgevers analyseren ons profiel en controleren al onze activiteiten. Woorden en beelden blijven vereeuwigd en kunnen levenslang tegen ons gebruikt worden. We zijn in staat om andere gedaantes aan te nemen om zo te infiltreren in het leven van onbekenden. Het is een voortdurend spel van actie en reactie. Wij noemen het ‘interactie’. Het is dus niet gepermitteerd om naïef en ondoordacht te werk te gaan. Terwijl we strijden met de wereld zijn we in staat om ook onszelf in één simpele beweging in te halen en te verslaan. Een zieke of zwakke geest kan via Facebook veel verzieken. Beste Napoleon, ik zou nog eindeloos kunnen doorgaan over de min- en pluspunten van Facebook. Toch ben ik ervan overtuigd dat een kordaat man als u er liever meteen in zou vliegen mocht hij de middelen hebben. Maar onderschat zeker onze motieven niet. Stratego of schaak kan soms veel eenvoudiger zijn dan een spelletje virtueel en psychisch oorlog voeren. Onthoud vooral goed: “Een verwittigd man is er twee waard maar op Facebook heeft u duizenden vrienden.” Mocht u verdere vragen hebben, aarzel dan zeker niet om mij te ‘frienden’. Met de beste intenties, Lesley Courtois

Lezzl
0 0

op de grond

hij valt en krabbelt overeind zij staat als hij gaat zitten allebei alert, paraat voor het dragen en het tillen ze zijn op weg als hij gaat staan en zij gaat zitten  

Nellie
0 0
Tip

Brave meisjes

Mijn naam heeft ze aanvaard, al hebben anderen hem gekozen. Ze houdt niet van de schrijfwijze. Ze maakt er wel eens een kleintje van, zoals mijn meester deed. Maar dat doet ze maar één keer, en dan weer gewoon. Alsof het niet past om de namen die hij gaf uit te spreken, nu hij weg is.   Ze houdt haar adem in als ik in slow motion van de tafel op een stoel spring. Ze weet dat ik lijd en toch doet ze er niets aan. Waarom gaat ze met mij niet naar een dokter? Ben ik voor haar ook tweederangs? Misschien omdat ze bang is dat ik roekeloos zou worden en mijn botten breken.   Of omdat ik erop wijs dat er met pijn te leven valt. Ik leer haar hindernissen nemen, voorzichtig, want botsen doet pijn. Op onze leeftijd kan pijn lang duren. Ze prijst me om mijn blauwe pels en mijn amberkleurige ogen. Ze tilt me, wiegt me en zegt dat ik een braaf meisje ben. Zoals hij tegen haar, voor hij zijn ogen sloot.  Hij zei het maar één keer in eenennegentig jaar.   Het is goed in haar schaduw. Ik vergeef haar dat ze me niet altijd geeft wat ik vraag. Ze is een braaf meisje, ik spin het, ze verstaat me. (Aangepast na commentaar van Martijn Lindeboom)

Christine Van den Hove
90 1

Lied voor mijn man

nu is de tijd gekomen ze is gearriveerd de tijd was toen nog lome nu is het tij gekeerd ik kies de woorden, schik ze niet ik schrijf voor hem een liefdeslied hoe hij het licht blijft richten op elk mankement van mij en andre wezens het werkt mij op het sentiment ik schik de woorden, schrap ze niet ik schrijf voor hem een vrolijk lied als hij mij wast en voor me kookt tot ik genees met alle kracht en hij geduldig daarop wacht zing ik het woord van dank, dat strookt met elk woord, ik schrap geen één voor hem dit lied, door merg en been

Ingrid Strobbe
42 0

Z.T.

aan de voet van de deur ligt een blok beton daarop zit een sigaret rokend koffie dampend de buurvrouw halfnaakt mag je wel zeggen goeiemorgen ze schuift wat op hand tikt  ruimte geduid er is plaats zat ze kijkt niet op ogen gericht klok gestopt er is tijd zat voor een praatje in stilte met de wereld daar

IT
0 0

Meelopen.

Zo stappen ze gehaast, de man, de vrouw, ijlen zichzelf voorbij. Zetten hun hakken niet meer in het zand.   Voor niets gaat hier de zon nog op. In het vale licht vervagen benen, lopen uit in vormloze rompen. Geen handen die in onschuld wassen.   Dit is een zaak van veel facetten, in rasters ingelijst. Ze treden ze met voeten, niets ziend, niets ontziend, enkel de laagste kant zichtbaar.   Dan wil hij nog liever wars, achter het gewapend glas, over zich heen, op vrije voeten, laten lopen. In stilte de plaat poetsen.

Kris De Lameillieure
0 0

Valse start

Geborgen in een zee van tijd gaat verloren de herinnering aan liefde diepe zeeën sleuren mee het leed van elk gebroken hart zonder tijd was er geen liefde en zonder liefde was er geen smart jij voert me mee met je knipperende ogen waarvan de wimpers schitteren in de zon maar het zwart dat brandt in je ziel houd je wanhopig verborgen geen mens die het ziet. Enkel ik die weet wie jij echt bent kan de tranen zien in je valse lach jouw trieste woede die me doet beven heeft zich genesteld in je hart en volgt je je hele leven Antwerpen, 29 januari 2014

Cienn
13 0

Feeks

Ik mis je trieste ogen dof in mijn gezicht geen leven enkel dood in mijn gedicht ik haat je lijdend hart verborgen in mijn donker verdriet deze dreunende pijn verdraag ik niet zoete kussen zwart van haat leg ik neer op jouw verraderlijk gelaat in doodse stilte verlaat ik je een laatste kus, nog een liefkozend woord voor ik ga

Cienn
12 0

Storm

Mijn woorden lijken verborgen in een eindeloze zee van opgedroogde tranen. Verslonden door woedende golven, razend over de kille leegtes van het strand. Meedogenloos en doeltreffend sleurt hij alles met zich mee. Gekwelde zielen knielen neer op het zand dat gloeit onder hun uitgemergelde lijven, brandend onder een hete zon blijft enkel over                                                                     de as van hun schrijnend verdriet.

Cienn
8 0

Meester van mijn hart

Opnieuw bezwijk ik onder jouw ellendige woorden. Waarom martel je me keer op keer? - Alsof je weet wanneer de zwakte me weer overneemt. Jouw zachte stem en je aarzelende toon vullen mijn hart met pijn. Ik zit vast in een illusie van mooie dromen, alsof er nooit iets anders is geweest. Ik wil neerbuigen onder jouw bewind, als een slaaf die neer zakt na de allerlaatste slag, borend in mijn gekwelde hart zodat de pijn nu alles overheerst. Behalve de liefde die ik koester. De eindeloze liefde die onuitputtelijk lijkt te zijn, die steeds weer gaat geloven in de wanhopige dromen van mijn stervend hart.

Cienn
14 0

Kwelgeest

De nacht is weer in mij geslopen onverwacht vult hij mijn aderen met donker bloed tast mijn ogen aan tot ik niets meer zie             dan zwart hij vult de kieren van mijn ziel en rukt weg de ketens rond mijn hart sussend fluisert hij            'hou van mij, mijn duistere prinses' en weer lijk ik te breken onder zijn dwingende bevel 19-03-2014

Cienn
14 0

Lust vs Liefde

Lust heeft me in zijn greep. Gisteren avond zat hij naast me in de zetel, telkens schoof hij dichter en dichter tot hij mijn zoete parfum in zijn herinnering kon opslaan. Ook zijn geur maakte me zwak, een mengeling van Calvin Klein en zijn heerlijke mannengeur. Ik wist niet wat er met me gebeurde want ik had me voorgenomen me niet te laten verleiden door zijn subtiele vraag voor aandacht, en waarschijnlijk een nog groter verlangen naar seks, met mij. Ik weet niet waarom we steeds vervallen in hetzelfde patroon, een patroon dat mijn hart en ziel reeds aan diggelen sloeg, een patroon dat niet vatbaar is voor verandering, laat staan voor verbetering. Ik wou dat ik in zijn hoofd kon kijken zodat ik wist waar zijn verlangens vandaan kwamen en waarom is het dat hij steeds opnieuw bij mij beland? Ik heb zoveel vragen en bijna geen geduld om de antwoorden af te wachten. Het leven is te kort om het met al die oneindige uren wachten te leiden. Ik wil actie en eerlijkheid, ik wil dat hij zijn lust voor mij erkent, dat is belangrijk voor zichzelf, maar ook voor mij want ik tast steeds in het donker, op zoek naar een aanwijzing die me op weg helpt de situatie te baas te kunnen..Als hij in de buurt is zuigt hij alle gezond verstand uit mijn hoofd en vult mijn lichaam met verlangen naar zijn kussen, zijn aanraking, zijn geur, zijn tong die me zachtjes in vervoering brengt, zijn onbeheerste warme gekreun dat hij met zachte kreetjes in mijn oren fluistert. Ik denk dat ik hem liefheb, maar ik ben niet zeker. Mijn hoofd is een warboel van te veel verschillende gevoelens en wensen waardoor ik niet meer weet wat echt is en wat niet. Verbeeld ik mij het gevoel dat hij me wil? Zie ik enkel wat ik wens te zien? Toen hij zijn hoofd in mijn schoot legde kreeg ik de indruk dat hij oprecht opzoek was naar genegendheid en veiligheid en ik denk niet dat hij weet dat ik hem dat kan en wil geven. Mijn gehele lijf wil hem mij aanbieden als een schild dat hem kan  beschermen tegen de pijnen die de buitenwereld steeds in onze richting stuurt. Hij weet niet dat het mijn hart is dat nog steeds trouw is aan zijn wil. Zijn wil is wet en ik kan niets anders doen dan me volledig overgeven aan de spanning en zelfs de boosheid die tussen hem en mij in staat, die ons als het ware onoverkomelijk zal blijven verbinden, hoe oud we ook zijn, waar we ook zijn en zelfs met wie we ook zijn. Hij vertelde me dat hij het de laatste tijd moeilijk had gehad; drugs en drank en feestjes... Hij zei dat hij het niet meer aan kon, het leven.. Als hij zou weten dat ik echt van hem hou, als hij dat echt tot in het diepste van zijn hart zou beseffen zou hij niet meer bij me weg kunnen blijven want wat hij ook zegt of doet.. Hij eindigt steeds in mijn omhelzing... De woede die regelmatig met ons de draak steekt kan niet vermijden dat wel alsnog een vurig verlangen naar elkaar koesteren. Opnieuw kan ik niet begrijpen wat het is dat steeds tussen ons in staat en ervoor zorgt dat we elkaar voor een bepaalde periode grondig gaan haten, langer dan drie maanden heeft dat nog niet geduurd en zo spelen we al bijna drie jaar met elkaars gevoelens, zowel op een positieve als op een negatieve manier. Vele pogingen heb ik reeds ondernomen om uit deze kwelling te ontsnappen, maar zijn (gespeelde?) onbereikbaarheid zorgt ervoor dat ik steeds opnieuw naar zijn aanwezigheid verlang. De voortdurende verwarring in mijn hoofd zorgt voor problemen, ik kan niet anders dan steeds bedenken wat ons naar elkaar toe drijft en nog meer wil ik te weten komen wat er voor zorgt dat we elkaar op de meest pijnlijke manier blijven verwoesten. Ik ben bang dat dit spel nooit zal stoppen, of misschien wel, als een van ons blijvend verwoest is en er geen enkele mogelijkheid nog bestaat deze verwoesting ongedaan te maken, pas dan zal de strijd gestreden zijn. Waarschijnlijk is het ook onoverkomelijk dat ik diegene zal zijn die onherstelbaar gepijnigd word. 30 januari 2014

Cienn
46 0

Bijna verleid

Ze lacht maar maakt zich boos Wie zegt zo iets? Wie durft? Ze zucht zo diep dat haar warme adem bijna haar tenen raakt Als een kind spartelend in het water, hoofd boven boven al het negativisme Ze baant zich een weg tussen geklaag en gezaag Licht aan het einde van de donkere tunnel der pessimisme Zwemmend in golven van tranen van mensen die diep gezonken zijn Bijna was ze mee, kopje onder langs alle kanten meegetrokken Ze grijpt het licht, de zon, de warmte En focust nu alleen op wat haar ogen stralen en wangen blozen doet Het heft in eigen handen, kop omhoog Als een amazone trots op haar paard, ten strijd, Ten aanval!

An Spoelders
12 1
Laad meer ...