Lezen

De knoop (aflevering 1)

Marleen kijkt naar de grond, de schouders opgetrokken en de paraplu dicht tegen haar aan. Er staan veel plassen in het slecht onderhouden voetpad. Zo hard regende het nog niet toen ze vertrok. Het feestje gisteren speelt in haar hoofd en haar darmen, en Jonas, haar tweede kind, was al vroeg op geweest. Hij had, zoals hij wel meer deed wanneer hij een moeilijke dag aankondigde, geroffeld op hun lakens. Niet hard, maar het zachte tikken op haar buik had de slapende massa alcohol en slecht eten weer aan het werk gezet - terwijl ze zo had gehoopt dat die ongemerkt uit haar zou glijden, straks. Haar eerste geluid van de dag was dan ook een boer, die haar mond met zuur vulde. Normaal was ze één en al geest, maar daar leek deze ochtend weinig van over gebleven. Ze wou haar ogen weer sluiten, maar merkte dat ze die nog niet open had, en het kloppen in haar keel verried een te snel hartritme. Vaag herinnerde ze zich iets over haar man, Rik. En over Stefan. Een bus spat haar nat, en ze zucht. Thuis blijven was geen oplossing geweest, niet met een Jonas in overdrive, en ze is van dienst in de boekhandel. Verantwoordelijkheden zijn niet licht. Ze opent de drie sloten van de voordeur. In het halfduister van de winkel zijn de boeken nog niets dan vorm, stapels. De geur van papier is sterker zo, wanneer de adem van de schrijvers ontbreekt en de boeken anoniem zijn. Ze blijft even in het midden van de winkel staan, en aait een exemplaar van een stapel die ze gisteren heeft neergelegd. '25', van Jamal Ouariachi. Seks verkoopt. Maar de lichten moeten aan, de koffie gezet, de kassa opgestart. Bij de laatste verbouwing heeft ze haar zin gekregen. Vooraan is alles wit, met boeken op tafels, de omslag open en bloot. Het nodigt de mensen uit om toe te tasten, gretig en gulzig. Bijna niemand laat zich nog verleiden door een mysterieuze rug in een rek. De boeken daar lijken in eeuwige winterslaap, en ze prijst zich gelukkig telkens wanneer er toch iemand met zijn vingers langs glijdt, en een exemplaar wakker kust. Achteraan, op de donkere verdieping met de koopjes, alles door elkaar, komt bijna niemand. Zij loopt er elke avond na het afsluiten even langs, kijken of ze nog leven. Haar telefoon geeft een klikje wanneer de eerste klant de deur opent. Nou ja, klant. Het is Harry, die komt elke zaterdag de kranten lezen in de winkel. Niet om te weten te komen wat er in de wereld gebeurt, maar om er commentaar op te geven. Het berichtje is van Rik. Of zij weet of er een paar reserveveters voor Jonas' voetbalschoenen in huis zijn. Het voetballen van Jonas is iets van Rik. Hij leurt met het talent van de jongen langs alle grotere voetbalclubs van de streek. Gaat supporteren wanneer hij speelt, geeft goede raad aan coaches en ieder die het wil horen, en kijkt met het joch naar elke voetbalwedstrijd op tv. De analyses duren bijna even lang als de wedstrijd zelf. Gelukkig staat het voetbal tv-toestel op zolder. Nee, antwoordt ze naar waarheid. Dat weet ik niet, Rik. Maar de club heeft er ongetwijfeld wel in voorraad. Dat ze oplossingen moet aandragen voor elk groot en klein probleem van Rik is ze gewend. De eerste keer dat ze hem uitkleedde had ze de knoop van zijn broek los getrokken. Haast, nervositeit, lust, dat weet ze niet meer. Tussen het kussen door had hij haar gesmeekt die knoop er weer aan te zetten, straks. Ze had gelachen, en haar handen in de open broek gestoken, maar hij meende het. Dat merkte ze aan zijn tong. Natuurlijk, fluisterde ze, natuurlijk laat ik je niet gaan voor je weer heel bent. Ze was niet goed in het vastnaaien van knopen, en toen hij een paar weken later weer los kwam, had ze hem aan een veter gehangen. Het is mijn knoop nu, zei ze tegen Rik, die keek hoe de knoop tussen haar borsten bengelde. De knoop maakt deel uit van hun leven. Ze draagt hem bijna altijd. Tijdens haar zwangerschappen was hij stil en nietig, en één keer, tijdens de bevalling van Jonas, knapte de veter bij diens eerste schreeuw. De knoop gleed in het bakje met de nageboorte, waar de vroedvrouw hem met tegenzin weer tussenuit haalde. 'Er zijn ook dit jaar weer geen stoute kinderen in Vlaanderen!' Harry kijkt op van zijn krant. 'De zwarte pieten zullen met lege zakken terug naar Spanje moeten. Een hele last minder voor Slechtweervandaag, dat wel, maar in het echte leven zijn die Moorse kaliefen niet zo simpel te verschalken. De kinderen laten ze nog zo, maar onze jongeren bederven ze met hun perfide godsdienst. Die kopen dan zelf wel hun ticket naar de strijd, om van daaruit te roepen hoe slecht wij wel zijn!' De dreiging van islamextremisme is Harry's stokpaardje de laatste maanden, al vormen ebola en de regering Michel wel sterke concurrentie. Het einde der tijden is in elk geval nakend. Marleen herinnert zich nog hoe hij de kelder van de boekhandel wou gebruiken als schuiloord, op 31 december 1999. 'Dat hele verhaal om van die zwarte pieten witte pieten te maken is een valstrik. Snap je dat niet, Marleen? Het is hen te doen om ons een schuldgevoel aan te praten wanneer we opkomen voor onze tradities! Ze nemen het hier gewoon over!' En dat onder het mom van politieke correctheid, jaja, dat kan Marleen zo ook aanvullen. 'Nog een koffie, Harry?' Hoe bang ook voor het voortbestaan van de maatschappij, Harry begrijpt de suggestie en staat zuchtend recht. 'Hoe gaat het met jullie supertalent, Marleen?' Ook die vraag behoort tot het vaste patroon. 'Slecht'. Dit antwoord is nieuw. Ze ordert de kranten en wandelt weg met Harry's koffiekopje. 'Hij blijft veters breken, en uitschuiven. Net zijn vader.'

Dirk Van Boxem
0 0
Tip

Wintergroenten

“Hoe was je dag schat?” Hij keek pas op van de krant toen ze geen antwoord gaf. “Ging wel. Ik ga koken.” “Oké liefje, ik zal wel afwassen.” Hij bladerde verder, doelgericht op zoek naar de actualiteit die hij morgen met zijn leerlingen kon bespreken. Fred geloofde in het hier en nu. Als je geschiedenis wilt aanleren moet je het verleden kaderen met voorbeelden uit het heden. De leerlingen een venster geven op wat zich afspeelt in de wereld. Fred stond dan ook op met kwaliteitskrant nummer één, als hij thuis was las hij kwaliteitskrant nummer twee en na het eten keek hij naar het nieuws en duidingsprogramma nummer één. Nadat zij was gaan slapen keek hij naar duidingsprogramma nummer twee, waarvan elke avond flarden tot de slaapkamer doordrongen. Nu ze een jaar samenwoonden hielpen de stille gesprekken in de verte haar de slaap te vatten. Ze deed de deur van de keuken zachtjes achter zich dicht en wreef in haar ogen. Ze voelde haar lenzen schuiven achter haar oogleden en wist dat haar knokkels zwart zouden worden van de mascara, maar ze kon niet stoppen met wrijven. Het gaf haar vermoeide, jeukende ogen een genot dat ze soms het hoogtepunt van haar dag vond. Na de wrijfsessie maakte ze haar ogen schoon met een watje, haalde haar lenzen eruit en zette haar bril op. Het was haar eigen ritueel om de werkdag van haar te laten afglijden. De laatste tijd leek het echter zijn effect te missen en voelde ze hoe het gewicht van haar bril op haar neusvleugels drukte. Ze opende de koelkast en vroeg zich af wat ze zou klaarmaken. Ze rommelde tussen de groenten die zij en Fred elke week trouw afhaalden op de plukboerderij. Groenten van het seizoen. In de winter wilde het zeggen dat ze konden afwisselen tussen witloof, spruitjes en allerhande knollen of kolen. Ze verlangde naar een frisse aubergine, een knapperige paprika of – hemels – een risotto met groene asperges. Maar Fred was niet alleen bezig met de geschiedenis van de wereld maar ook met het voortbestaan ervan en hij zou het niet nalaten haar een schuldgevoel aan te praten omdat zij de aarde belastte met exotisch geïmporteerde groentjes. Ze sneed de witloof en opende een zak chips. Fred had een chipsverslaving waardoor hij principieel zelf geen zakken wilde openen. Geopende zakken waarbij het risico bestond dat de chips zijn krokante beet zou verliezen gaven hem een gerechtvaardige reden om de zak helemaal leeg te eten. Op zo’n momenten hoorde ze hem de hele avond kraken en knisperen. Vroeger vond ze het schattig, liet ze hem smeken en bidden om toch nog een zakje open te maken, of er eentje te halen in de nachtwinkel. Dan speelde ze het bezorgde lief dat hem niet op het slechte pad wilde zetten. Ze bleef onverbiddelijk tot hij haar kuste – nooit was er iemand die haar zo goed kuste, die haar eerst naar adem deed happen voor hij speels in haar lip beet en dan met een tedere kracht zijn tong gebruikte. Hij kuste haar nu vooral wanneer hij zin had om te vrijen. En zij deed nieuwe zakken chips achteloos open zonder dat hij nog hoefde te smeken. Hij had gevraagd hoe haar dag geweest was. Had ze echt moeten antwoorden zoals ze vroeger deed? Bij hem aan tafel gaan zitten, haar ellebogen op zijn krant zetten en beginnen vertellen. Ze dacht vaak dat het beter was dat ze zweeg. Ze wilde niet in herhaling blijven vallen: dezelfde frustraties waar ze nooit iets aan deed en waar hij elke keer serieus op inging, dezelfde grappige anekdotes, dezelfde mijmeringen. Daarna luisterde ze naar hem. De domme antwoorden van zijn leerlingen, de vakidioten tussen zijn collega’s. Hoe hij zelf niet veel beter was met zijn actualiteitsobsessie, hoe hij eigenlijk helemaal niet altijd geloofde dat geschiedenis of het heden of de wereld van enig belang waren voor zijn leerlingen. Terwijl ze mayonaise door de witloof schepte, dacht ze dat ze misschien op die momenten het meest hield van Fred. Hij deed standvastig elke dag wat hij moest doen met een overgave en discipline waar zij enkel jaloers op kon zijn. Maar hij wist tegelijkertijd dat het maar bezigheid was, dat niets echt belangrijk was. Zij kon het niet. Ze wilde geloven dat haar inspanningen en eigen karakter het verschil konden maken ook al moest ze er ’s nachts van wakker liggen. Ze wilde geloven dat een relatie niet zomaar voortkabbelt. Dat je moet blijven praten, ook wanneer het over niets meer gaat. Moet blijven kussen, ook wanneer zijn tong tussen je lippen je lang niet zoveel meer doet. En toch waren er avonden waarop ze liever elders wilde zijn dan in zijn witte keuken tussen zijn chips en zijn wintergroenten. Fred klopte zacht op de deur, hij kwam achter haar staan en kuste haar in haar nek. “Je hebt weer in je ogen gewreven.” Ze schudde geïrriteerd haar hoofd. “Hoe kan jij dat nu weten?” Fred lachte. “Ze zien een beetje rood. En je wrijft altijd in je ogen als je thuiskomt.” “Jij leest altijd de krant als je thuiskomt.” “Jij begint altijd meteen groenten te snijden als je thuiskomt.” “Nu hou je me van mijn werk.” Ze gaf hem een duw en kruidde de witloof af met de gigantische pepermolen die ze van haar schoonmoeder cadeau had gegeven. “Gaan wij ooit in één mensenleven zoveel peper eten?” Fred keek haar aan met die berustende blik van hem. “Liefje, ik moet je iets bekennen.” Ze stopte met aan de pepermolen te draaien en keek hem aan. Ze had dit soort woorden wel vaker gehoord of uitgesproken in een relatie, meestal op het moment waarop ze zich voelde zoals nu, waarop ze zich afvroeg waar ze gebleven was in het leven van een ander. “Ik kan echt geen witloof meer zien.” “O.” “Ik hoop dat je niet teleurgesteld bent in mij en het spijt me van al die keren dat ik je behandelde als één van mijn leerlingen, maar zullen we morgen gewoon kopen waar we zin in hebben?” Ze kuste hem zachtjes op de lippen. “Natuurlijk schat, het is bijna lente.”

Marie Jacobs
1 7

Verandering 1: Kabels

Wat dacht James Ensor toen hij zijn oude dame met maskers schilderde? Ik vraag me af wat er eerst was: de vrouw of de maskers. De oude dame, die bij nader inzien helemaal niet zo oud is maar eerder een veertiger – die diepe lijnen in het voorhoofd en rond de lippen lijken wat kunstmatig, alsof er later aan toegevoegd – staat pal in het centrum van het doek. Zij was er dus waarschijnlijk eerst. Maar waarom de maskers? Wat gaat er door het hoofd van een schilder de minuten voor hij het penseel in verf doopt en dingen begint te schilderen die ogenschijnlijk niets met het centrale gegeven, in dit geval een ‘oude’ vrouw, te maken hebben? Kwamen de maskers uit een droom of een verre herinnering? Misschien sloop er iets uit het penseel wat hij net daarvoor nog had gezien. Hoe komt iets uit een penseel op een doek? Hoe komt ooit iets ergens uit? Mijn laptop is opengeklapt, zover ben ik. Maar er gebeurt nu al een hele tijd niets op het scherm, tenzij ik het knipperen van de tekstcursor als een gebeurtenis beschouw. Het zou mij beter uitkomen als ik iets anders kon doen. Schilderen, om maar iets te zeggen. Voor een canvas staan, dat zou ik nu het allerliefst willen. Want een doek heeft randen, het is beperkt in de ruimte. Schrijven deint altijd uit. De mogelijkheden zijn schier eindeloos en dat brengt mij in ademnood en houdt de cursor gevangen, knipperend als een vuurtoren. Schilderen is anders. Overzichtelijker. Ik zou een portret kunnen schilderen van een oude - of jonge, of iets daartussen - vrouw. Zonder dat ik daar opeens, als mijn gedachten verschoven, een berg van kon maken of de gieren die daar boven wieken of het speeksel dat van hun snavels drupt als ze zich op hun aas storten of de angst die daarvoor bezit had genomen van het dier dat uiteindelijk een kadaver werd of de vraag of angst ook emoties impliceert. De act van het schilderen bergt de beperking in zich. En beperking is op dit moment een noodzakelijke voorwaarde om wat dan ook te doen. Mijn gedachten vonken blauw, groen en rood tegen de wanden van mijn hoofd. En tegelijkertijd ligt het, ondanks al dat geweld, zo voor de hand alles onder de schedelpan te houden. Het hoofd is ook zo gebogen, bijna vastgeklonken op de schouders, de pezen aangespannen als stalen kabels van een brug over een Duitse rivier. Schrijven is bedrieglijk. Vaak beeld ik me in dat mijn gedachten zich moeiteloos over hersenbanen voortbewegen, naar een blinkende buitenwereld. Maar meestal rollen ze over de band, tussen twee opslagplaatsen in. Er gaat niets buiten, er is niets veranderd. Het procedé is zelfs verraderlijk rustgevend. Nee, dan schilderen. De schouders hangen sereen laag, de ruggengraat staat trots als een vlaggenstok, het hoofd is vrij, de armen zwaaien met wijde bewegingen over het canvas. De vingers toetsen dansend, strelend de verf op het doek. Misschien is het een goed idee een groot blad papier te gebruiken, rechtstaand voor een lezenaar. Ik zou daarvoor een vette zwarte stift kunnen kiezen, en een zwierig handschrift. Ik zou de lussen naar boven en naar beneden met grote uithalen in het papier kerven zodat de inkt door de poriën op het houten blad loopt. Ik zou de inkt in de nerven van het hout zijn weg zien zoeken. Dat zou een verandering zijn. Alleszins heb ik daarvoor een muts nodig, van dikke groene wol, met luchtige steken.

Jools
0 0

ik schenk-jij schenkt terug

Schenken, trots op de aanname zijn, terug geschonken krijgen, kus, kus terug, voelen., ervaren, ondergaan… Wat hebben we zonet gedeeld?Die arme single is al zo lang alleen? Geen merkkleding?Misschien is hij gelukkig zonder geld en wil hij geen jonge vrouwen die geld belangrijk vinden? Veel vrouwen wensen dit op een bepaalde leeftijd.Een auto, (taxi) dure juwelen, modellenkleren, hier, alsjeblieft! Overstelp haar, dit zal wel als liefde geïnterpreteerd worden. Waarom? Wel, omdat ik met niemand anders zo veel geld deel.Hmm, kan je haar ook vertellen dat je nog nooit van iemand gehouden hebt, niet weet wat het is en dat je dit moet leren? Misschien vertelt ze je dan geruststellend dat ze het je zal aanleren, door het groeiproces dat er voor beiden aan staat te komen en dat dit de enige manier is om het te leren?Hoe zou je je dan voelen? Dit gevoel, vergroot het een miljard aantal keer, en ga, als je wil, daarna nog verder en leer het aanhouden.Ze vind het merkwaardig dat je haar geest zo stimuleert om zich te ontspannen. Wat voel ik?Of toch veel dure geschenken? Wat buiten het getoonde protocol maar niet écht lijkt door te dringen. De waarde hiervan is nihil, volg een protocol dat niet op dit moment van toepassing is.De waarde is nihil omdat ze zelf nog niet weet wat ze wil, maar krijgen wat ze wenst, staat ook voor zekerheid, wat vaak onbewust belangrijk is voor het kind dat ze al van jongs af wil. Een aanknopingspunt. Deze weg, moet bij gebrek aan opties gevolgd worden.Waar brengt hij je? Leer je er vervolgens ook uit? Een onzekere toekomst klopt beleefd bij je aan, maar is niet van plan om zich te laten wegsturen.Hopelijk brengen de golven dat je roer geworden zijn jou op sprookjesachtige plaatsen.Kan jij haar brengen waar ze wil zijn? Jonge vrouw komt er later vaak achter dat alles hebben ook niet alles is. Bijgeleerd heeft ze, doch, dat is niet het belangrijkste, wat dan wel? Dankzij een knagend onderbuikgevoel toch geleerd hebben dat het geen status ‘uitstralen’ (wat ooit zo leuk was) of ‘materialisme’ is.Heb je spijt dat je geen interesse had in jonge mensen die single waren omdat dat abnormaal was, en hierdoor minachting naar hen liet doorschemeren?Lijken ze plots niet heel sterk? Je bent immers ook single, en zo bang als een haas.klopt er iets niet of weten zij iets wat jij niet weet? De eerder uitgestraalde minachting, maakte ze irrelevant. Je fase moest nog komen, en de minachting verdwijnt vanzelf.De single zag het.Hoe overleven zij? Die daar, hij is vrij. Ik kan het niet in woorden uitdrukken maar ik snap niet hoe hij niet weet wat hij wil, maar het tegenovergestelde uitstraalt. Ben ik benieuwd geworden?Geef je vriendin eens een zeer mooi kussentje om op te slapen, naai er zelf in letters op dat je vanaf nu elke nacht bij haar zal zijn, waar ze ook is.Breng haar eens trots een roos en vertel haar dat je fier over straat liep, wat lieve blikken van vrouwen kreeg toegeworpen, maar dat je dacht: ‘Tutut, deze is voor een zeer bijzonder iemand.’ Laat haar voelen dat sommige dingen, meer waarde kunnen hebben dan een dure verlovingsring die "traditioneel' wordt gegeven. Laat haar dat eens voelen, maak haar curieus naar hoe je haar telkens weer verrast, hoe je dat doet en waarom op die manier.Hoe? Door alles uit liefde te doen. Alleen dan heb je hier de kracht voor of kan je deze behouden. Waarom op die manier? Omdat jouw onuitputtelijke creativiteit haar vertelt dat je haar graag ziet, anders was ze niet onuitputtelijk.De energie die hiervoor nodig is, vormt de motor van de onuitputtelijkheid: liefde voor haar.Jazeker, ze begrijpt jou.Het kan zijn dat ze dit niet onder woorden kan brengen, maar blij en ontspannen zal ze zijn. Hopelijk vertrouwt ze erop dat je weet wat wanneer nodig is.Wees haar hier dankbaar voor, geschonken, poreus vertrouwen. Je bent haar ster! Het helderste lichtpuntje in onbekende krochten. Hierop focussen, leid haar af van deze krochten, welke niet begrepen worden. Je doet wat moet, haar afschermen van donkere krochten waar ze nog niet klaar voor is.Misschien kan je erbij zeggen dat ze zich geen zorgen hoeft te maken en dat je er samen wel doorkomt?Heb je dat al gezegd? vergeet de waarde er niet aan toe te voegen.Wil je haar dit zeggen? dat je haar dankbaar bent om haar licht te mogen zijn? Maak ze maar eens stapelzot, misschien beseft ze plots dat zij eigenlijk ook niet helemaal weet wat iemand echt graag zien is?Haar liefde voor Bunny, haar konijn, heeft nooit zo’n onbegrijpelijke, aangename gedachtegang veroorzaakt. Wat een dopaminerush!! Ben ik meer dan verliefd? Dat kan toch niet? Wat is dit?Mag ik als doel stellen dat we dit proberen bereiken, en vervolgens aanhouden? Ik ben eigenlijk ook benieuwd, en ben blij dat ik je hier heb kunnen brengen. En waar breng jij mij? Je leert me een verantwoordelijke, relativerende echtgenoot zijn, welke zich aan jou zal uitbetalen.Ik voel het, maar kan het niet benoemen. Je spreekt in je eigen taal, maar wat is die effectief.Jij begrijpt, instinctief, dat ook ik moet groeien, me deze kans met zeer veel liefde aanreikt, zodat ik ook volwassen wordt en uiteindelijk, voor jou, nog een betere man kan worden?Wat lief dat je dit onbewust een goed idee vindt. Op en top vrouw, ze wil meer, en zichzelf verzekeren dat ze het zal krijgen ook. Bedankt voor deze kans, de eerste stap naar aanvulling heeft zich net gemanifesteerd, het zou fantastisch zijn om samen zo te groeien, en een deel van mekaar te worden.Kan dat? Sssst, denk het, maar neem geen risico om een stuk van de magie af te breken die in doorschijnende slierten rondfladdert door het uit te spreken. Kan zij dit in goud vertalen? Voelt ze dat het goud is? Wees de eerste om haar dit te laten ervaren. Misschien verlaat ze je ooit, maar vergeten zal ze je nooit.. Blijkt uiteindelijk dat je haar iets gegeven hebt, wat ze misschien nooit meer zal krijgen.Haar “mogelijke’ horizonten moeten soms verkend worden. Mooie herinneringen krijgen de bovenhand, en deze worden zeer bijzonder. De schoonheid van zulke herinneringen zijn uiteindelijk van onschatbare waarde, realiseer je ooit. Hierdoor zal je ze gaan koesteren. Misschien omdat deze je nog steeds met haar verbinden en andersom? Gevoeld wordt het niet, geweten wel. De connectie is vereeuwigd. Het sterkt onze groeiende persoonlijkheid. We steunen mekaar nog steeds, we worden volwassen.Je hebt begrepen of leren inzien dat je eerste echte vriend, op geen enkele manier vervangbaar is.Goede en slechte kanten incluis.Wat waren haar slechte kwaliteiten weer? Misschien waren we onszelf aan het worden en konden we hier niet mee omgaan? De denkbeeldige uitgestoken hand genegeerd, niet gezien of niet begrepen? Hier, moest men doorzetten. De relatie werd het overbekende ‘werkpunt’De neerwaartse spiraal laat zich zien. Je wordt gekwetst, bent boos op jezelf omdat je dit nooit in hem of haar zag, maar jou reactie hierop, bereikt net hetzelfde. Ik kon het ook niet onder woorden brengen, maar ben dankbaar voor deze ervaring! Je hebt me geleerd om het nu wel te kunnen verwoorden, Doordat we het hele plaatje aan elkaar aanboden.Om dit plaatje te kunnen begrijpen, was afstand, objectiviteit en tijd nodig.Dat hebben we goed gedaan, ik ben er fier op. Samen met de mooie herinneringen is het een aftiteling van een romantisch drama geworden waarnaar ik met open mond en ingehouden adem zit te staren.Heeft ze je hoofd in een kristallen paleis veranderd waar je maar al te graag doorwandeld?Heb je misschien leren inzien hoe je ooit het mooie niet meer kon zien, verstrikt in een web van subjectieve emotionaliteit, welke je blind maakte? Zie je in dat ook zij blind geworden was, en hoop je dat ze dit zoveel jaren later ook begrijpt?Als dit zo is, zal haar stuk in mij en mijn stuk in haar nooit, voor niemand, opgegeven worden. Omdat niemand dit stuk kan opvullen.. Dit kleine plekje, is wat jij veroverd hebt.Heb je het bewust zo gedaan dat ik sommige kwaliteiten van jou, niet terug kan vinden bij iemand anders?Jazeker! Maar de basis was al aanwezig. Ik wilde een plekje, en heb een figuurlijke stempel achter gelaten. Wat ik toen niet wist, maar wel hoopte is uitgekomen, de goede momenten waren zo uniek en stiekem overheersend dat de waarheid is boven komen drijven. Iedere keer dat jij aan me denkt, leef ik voort, ook als ik er niet meer ben. Ja, blind waren we geworden, en dit moest stoppen. begrijpen moesten we. Eens de sluier was opgetrokken zag ik dat ik vrouwelijke kwaliteiten storend begon te vinden… Hier was ik blind, dit was de les die ik als jonge twintiger moest leren. Zoals bijvoorbeeld het ‘springen van de ‘hak op de tak’ waar vrouwen zo bekend om staan. Ik zag de schoonheid ervan niet meer.Overigens, andersom, was jij ook blind, het is ook bekend dat mannen zich moeten kunnen terugtrekken in hun persoonlijke ruimte. (krant lezen, stoor me niet) Dit heb jij niet gezien doordat onze signalen complexer werden, en we deze niet kenden.We werden onszelf, maar met de aanwezige ziel van precies twee verschillende levensvormen. Kan jij hier op terugkijken en die typische mannentrekken, herkennen en bijzonder vinden, net omdat ze zo verschillen?De valkuil wordt herkend, en hierdoor is er bijzonder relativeringsvermogen ontstaan. Hetgeen verloren was, keert onverwoestbaar terug en jouw vrouwelijkheid, is weer net zo fascinerend dat het prachtig is, je bent waar decoratiemateriaal geworden.Men kan opnieuw blind worden, zoals het leven zelf je tussen de regels dicteerd: ‘het is een leerschool.’Graag! Wat heeft het nog allemaal in petto? Deze lessen zijn voor mij van onschatbare waarde, en deze zijn wat overblijft als het ergens mis gaat. Deze zijn deel van mijn persoonlijkheid geworden, en hierdoor, zie ik jou vaak terug.Het meest leuke vooruitzicht is toch wel dat men één meid, nog gelukkiger kan maken, door bijvoorbeeld kalmte te kunnen bewaren als je merkt dat dit echt belangrijk is. Dit opmerken, is met dankbare handen meegedragen. Haar vorige man merkte de kleine nuances niet op, wat vaak resulteerde in een misinterpretatie waardoor deze vrouw, wilde wegrennen omdat ze zich ongewenst, vervelend en overbodig voelde. Een vanbinnen aanwezige helse pijn! De pijn werd versterkt doordat ze gewoon iets verzonnen had om toch maar te kunnen praten en zodoende een nieuwe start wilde inluiden, wat hij emotioneel gezaag vond.Ze is lief, en krijgt op haar donder. Kan pijn doen om hier energie aan te besteden, en een koude douche te krijgen. Tja, van zijn kant komt het niet. Ik begrijp het niet, en dat doet pijn.Kijk eens goed man. Je bent blind geworden. blind voor vrouwelijke kwaliteiten die ze net zo mooi maken. Seks niet spannend meer?Misschien bestaat de kans dat ik na al die keren dat je opnieuw begonnen bent, denkt dat ik te mooi om waar te zijn ben. Het enige wat ik jou dan kan vragen, is geduld te hebben. Je mag het misschien nog niet begrijpen, maar dat geduld, zal je alles laten zien en dat het eerste mooie contact, geen spelletje was dat met de jaren niet meer vol te houden is.Neen, slechte kanten zijn er, maar dat doet de goede niet teniet. Kunnen wij dit zo bekijken?Ben je gelukkig nu je ingezien hebt dat je niet meer jezelf was, en geleerd hebt hoe deze valkuil te vermijden? De herinnering is met geen geld te evenaren, omdat deze, ‘jij’ bent geworden.En “jij” ziet zichzelf graag. Als je 's avonds thuis komt van je hogeschool heeft hij lekkere citroenthee klaargezet. Hij laat je vertellen over je dag, en vind het van "de hak op de tak springen' alsof ze het allemaal opnieuw beleefd niet vervelend, maar schattig, omdat het haar vrouwelijkheid benadrukt. Hij kust haar hiervoor.Kan zijn dat ze je later op de avond zegt dat ze je aldoor maar wil kussen , al weet ze misschien zelf niet goed waarom.Niet geven en nemen, geven, en terug krijgen, onvoorwaardelijk.De man met geld, heeft na drie jaar misschien geen interesse meer in haar. Men voelt het direct, al laat men het vaak aanslepen. Dure hebbedingen zijn 'normaal' geworden. Ze hebben geen waarde meer. Omdat de echte waarde een gevoel is dat je overbrengt, welke gratis is. Verbondenheid? Sentimenteel enorm waardevol? In feite, ipv haar regelmatig te zeggen dat je haar graag ziet, kan je dit op andere manieren ook duidelijk maken. Kan een zeer leuk spelletje worden. Jouw creativiteit, en zij die 'er altijd intrapt.' De typische vrouwelijkheid waarmee je beloont wordt zonder dat ze het zelf beseft. Heb je het gezien? Ze geniet ervan om jou in haar nabijheid te hebben.Vrouwelijkheid blijft behouden, omdat je haar telkens aanmoedigt dit te tonen; Het opstapje krijg je, de rest komt vanzelf. Dat is wat je wil. De vrouwelijkheid hoeft niet geïmiteerd te worden, deze toont zich doordat je de boodschap krijgt dat je mag zijn, zoals je bent.. Ze is heel even waar ze wil zijn, ze is zichzelf. Als je geluk hebt, bedankt ze je om er voor haar te zijn.Antwoordt eventueel dat alle zorgen even weghalen, jou liefde weerspiegelt. Wat is ze blij, wat ben jij blij dat zij blij is bij je.Je kan haar zeggen dat je haar hierdoor nog liever ziet, omdat haar hand vol overgave geschonken, het mooiste cadeau is wat je maar kan krijgen.Of je kan haar zeggen dat ze echt vrouwelijk is, maar als het moet, ook bijzonder taai kan zijn.Ga maar eens een hele namiddag zelf bloemetjes uit een weide plukken.Wat is de waarde? Dat je bij elke bloem dat je plukte, aan haar dacht. Als zij zich probeert voor te stellen hoe je jezelf bukt om één bloemetje te plukken, zal ze je ongelooflijk lief vinden.Kan je haar laten voelen waar ze naar op zoek is? Kan jij haar dit tonen? Kan jij hopen dat zij begrijpt wat ze geschonken krijgt? Zie haar graag omdat ze bij jou zichzelf kan zijn en hier zichtbaar van geniet, dit is jouw bevestiging van bovenstaande vraag. Wees elkaars gids, maar spaarzaam, en verspreid het over het hele leven.Begrijp je dit beiden?Dan is het typische gezegde dat de weg ernaar toe belangrijker kan zijn dan het doel zelf best van toepassing.Waarom? Omdat de weg zelf veel langer duurt. Soms kan een orgasme krijgen ook vervelend zijn, ook al hou je het een uur vol. De weg bewandelen was waardevoller. Zo, hierdoor dat ons voorspel drie uur duurt. Ah!Hoop dat ze ooit begrijpt dat je haar zo begrijpt, dat je haar altijd, net datgene gaf wat ze nodig had, en krijg hiervoor pure verwondering terug dat zich uit in het nogal stotterend overkomend zinnetje: ‘ik zie je graag.’ De timing kon misschien beter, maar deze zin, krijgen, zonder formaliteit, is een sleutel. Deze naar haar persoonlijke zelfontwikkeling. De codetaal waar vrouwen in durven denken en spreken ja. Plat Venusiaans. Ze vertelt je dat ze je dankbaar is om haar te helpen groeien, laten voelen en doormaken, handje vasthoudend, dat waar ze naar op zoek is, zelfkennis. Wie is zij? Het stotterende zinnetje, heeft zoveel betekenissen die niet benoemd kunnen worden, dat het leidde naar de magische woorden. een geschenk. Een andere manier om te zeggen dat ze je gewoon wil opeten.Begrijp dit en kus haar. Of bespring haar, men mag best eens geil zijn.Vele ouderen zeggen dat een goede gezondheid het allerbelangrijkste is. Dat hebben ze door de jaren heen geleerd.Anderen vinden dit van liefde, omdat deze alles overwint en onsterfelijk is.Wat ik het belangrijkste vind?Jezelf graag zien in de eerste plaats, want dit, is een vereiste om alles bovenstaande mogelijk te maken.Je hebt geld gekregen in een andere vorm.Arm, en toch rijk. Wat is waardevoller?Om deze keuze te kunnen maken, durf ik je vragen om te leren luisteren naar wat je voelt, en ego, status en welvaart even aan de kant schuift.Zo kan je beter voelen.VERWIJDEREN

Steve VDV
0 0

Oord van verderf

Luttele minuten voor Steve aan de grens van de wetteloosheid komt, trekt hij zijn handschoenen wat strakker aan. Hij bijt op zijn onderlip en haalt diep adem. Zijn vader had hem gewaarschuwd voor dit oord van verderf, verrotting en vrijbuiterij. Maar hij moet er door. Nu zijn vrouw hoogzwanger is, moet hij van z’n spul af. Steve nadert de stofwolk die er eeuwig lijkt te hangen, als een dikke mist die ook zijn gedachten vertroebelt. Hij maant zich aan om gefocust te blijven en haalt een verkreukt papiertje uit de binnenzak van zijn leren jacket. Er staat in zijn eigen hanenpoten een citaat op geschreven dat hij als mantra bovenhaalt telkens hij het moeilijk heeft. Gesterkt door de boodschap, verleden heb je, toekomst moet je maken, legt hij de laatste meters af. Er is geen weg meer terug. Steve komt aan de grens. Hij schraapt zijn pijnlijk droge keel wanneer een gespierde latino traag maar vastberaden op hem afstapt. Er schuilt achterdocht tussen de plooien van zijn frons, en een cigarillo bengelt tussen zijn dunne lippen. De tattoos die zijn gespierde armen versieren, vertakken als een klimop tot aan zijn nek. De man vraagt kortaf:‘Wat heb je bij?’ Niet in staat om een woord uit te brengen, wijst Steve aarzelend naar z’n spul. De man blijft Steve strak aankijken, knikt bevestigend en zegt dan:‘Op ‘t einde van de straat aan je linkerkant.’ Die horde hebben we alvast genomen, denkt Steve opgelucht. Pas nu hoort hij de muziek die luid over deze puinhoop loeit. “There will be no next time” roept de zanger, wat hem op deze plek de stuipen op het lijf jaagt. Hij veegt met de rug van zijn gehandschoende hand de doemscenario’s van zijn bezwete voorhoofd en gaat strijdvaardig verder. “Keep cool, keep cool, keep cool”, mompelt Steve, terwijl hij zijn wagen aan de kant van de weg parkeert. Op het moment dat hij zijn spul uit de wagen neemt, roept een man met rode bandana om het hoofd hem toe vanop de afgesproken plek.‘Hey, wacht eens even! Zit je wagen vol?’‘Ja, waarom?’, vraagt Steve op zijn qui-vive.‘Ik ga je een dienst bewijzen’, zegt de man.‘Een dienst bewijzen?’, antwoordt Steve van zijn à propos gebracht. ‘Ja, en dat zal nodig zijn, geloof me. Ik zou niet zomaar over ‘t straat lopen met dat spul. Het is hier een nerveuse bedoeling en dan gebeuren er weleens ongelukken. Je wil niet weten wat ik hier allemaal al heb meegemaakt. Luister, parkeer je wagen maar aan de achterkant van de container. En als iemand je komt lastigvallen, dan zeg je maar dat de Fille zijn zegen heeft gegeven. Oké?’ ‘Oké. Merci, Fille’, antwoordt Steve, overdonderd door een vriendelijkheid die hij deze plek nooit had toegeëigend. Hij besluit zijn vooroordelen over het containerpark samen met het steenpuin weg te kieperen. Tijd om de kinderkamer af te werken. Tijd om toekomst te maken.

Antony Samson
4 1

Bellevue

Een mens kan er niet naast kijken, zelfs al zou hij ‘t willen. De totems van deze stad zijn de schouwen van de stinkfabriek. Als wildemannen en vrouwen sluipen en schuiven we rond haar as. Wie op rechteroever zit, moet naar linkeroever, en wie op linkeroever zit, moet naar rechteroever. Daarom dat die zinloze rondedans meestal stilligt. Mij hoort ge niet klagen. Waar ik ook woon en werk, pinten pak en boodschappen doe, bemin en ruzie maak, ik kijk uit ’t raam en ik zie de rookpluim, een boodschap van onverzettelijkheid.   'Wat er ook mag gebeuren, ik blijf hier en ik blijf staan', lijkt ge te zeggen. Fabrieken mogen dichtgegaan zijn, vertrokken naar het goedkope Oosten, afgesmeten worden om plaats te maken voor exclusieve nieuwbouwprojecten, het maakt al niet uit. Gij geeft niet af. Arbeidersrechten lang geleden afgedwongen, vandaag opnieuw verloren, ’t kan u niet schelen. Ge ademt de geur van bederf uit, van drie dagen zonder wassen, van onverluchte kleren, veel te lang gedragen. Van zattigheid en armoede. Van coral bier en sjisj kebab. Van onverzorgde baarden en doelloos door de stad slefferen.Zoals alles dat een gewoonte is geworden, ruik ik ‘t al niet meer. Uw adem is mijn zuurstof waar ik al een heel leven op teer. Hoe zou ik dan weg kunnen naar een ander stad, als gij verbonden zijt met al mijn moleculen en cellen? Ik adem deze plek. Mijn hele leven ligt in uw schaduw. Dus ik ben de wildevrouw die rond u heen cirkelt en toerkes draait op uw zotte carroussel. Die verhuisde van rechteroever naar linkeroever en terug. Tweemaal daags de brug oversteekt en u groet. Uw lucht inhaleert en vloekt op uw lelijkheid. Stilstaat op het plein aan de brug als de ochtendzon opduikt vanachter uw torens.

Liesbeth Vanderbeke
0 0

Verontrustende veronderstellingen

Er volgde een nieuwsflash.  Beiden lieten hun veronderstellingen varen. Hun ondertussen oppervlakkige stilte, maakte plaats voor bombastische paniek.  Amsterdam, verschillende aanslagen op het ondergrondse metronetwerk. Totale chaos.  "Neeneenee,..., Ties en Rinus zijn daar!" //// Moris Ik trok snel mijn pak aan, als ik nu vertrok, konden we nog samen koken. Vroeger was dit voor haar het summum van een gezellig gezin; haar 3 zonen in de keuken, zij die de tafel aankleedde -in de breedste zin van het woord- en papa die zijn befaamde sausjes bereidde. vroeger was precies 7 jaar geleden.  Onderweg merkte ik dat ik toch werk moest maken van die opleiding, de Triumph geraakte steeds moeilijker op gang. Als ik niet elke keer weer bij Roger wil aankloppen, zal ik de zaterdagen vanaf september moeten vrijhouden. De lucht zag roze. "Sinterklaas is koekskes aan het bakken", zou ze straks zeker vermelden. "Van generatie op generatie, dat zijn van die gezellige dingen die ge door moet geven." De rolluiken waren al naar beneden, het zal knus zijn binnen. "Ge zijt vroeg. Ik had toch gezegd dat ik mijne plan wel zou trekken? Ge moet uw eigen leven toch niet opzij zetten voor uw mama?" Dit was haar manier om te zeggen dat ze blij was om me te zien, maar ambetant om wat nooit weer kwam. "We gaan er een gezellige avond van maken" Ok, ik had meer zin om nog eens naar Gent te trekken, om er nog eens het nachtleven in te duiken, maar als oudste komt dat plichtbewuste toch regelmatig terug opduiken. "Komt ge koken?" Ze keek in mijn motortassen, ze keek er naar uit. Ik zou haar deze middag nog eens terugzenden in de tijd. De afwezigheid van papa, Ties en Rinus zou ik compenseren door een danske op tafel met haar. "Papa genoot daar altijd zo van" Ze wilde hem levend houden, liet hem nog altijd overal aan deelnemen, toch moest ze er mee stoppen. Maar vanavond mocht het, vanavond was het ok. "Zorgt gij voor de tafel? 'T worden mosselen." Haar lievelingskost, ze moest af en toe kunnen genieten, het leek alsof ze zonder leefde sinds toen. // "Het heeft gesmaakt, zet ge u nog efkes mee in de zetel?" Tv was voor haar de rode draad, een houvast waaraan met wasknijpers levensgebeurtenissen vastgepind werden. Een waslijn die ervoor zorgde dat alles uiteindelijk terug fris en luchtig aanvoelde. Dat alles terug dragelijk werd.  Alleen vandaag zorgde die tv voor zwaarte. //// Jeanne Ik zet nog wat theelichtjes klaar. Hij genoot daar altijd zo van. Voor Moris vertegenwoordigen theelichtjes geborgenheid, ze geven hem houvast. Hij zou achter een uurtje wel hier zijn als zijn motor het onderweg niet weer begaf. Het herkenbare geklop op de rolluiken. Moris is daar. "Ge zijt vroeg. Ik had toch gezegd dat ik mijne plan wel zou trekken? Ge moet uw eigen leven toch niet opzij zetten voor uw mama?" Hij zou beter op zoek gaan naar een vriendin. Ik wil mijn kleinkinderen nog zien opgroeien. Het tij mag nu toch stilletjes aan beginnen keren. "We gaan er een gezellige avond van maken" Ik zal seffens Irma toch maar sms'en. Jammer van dat avondje uit. Maar zijn motortassen zitten vol, hij komt koken, herinneringen ophalen. Nostalgie als rode draad. Als mama moet je dan mee in die nostalgie, zonen moeten gesoigneerd worden. "Papa genoot daar altijd zo van" "Zorgt gij voor de tafel? 'T worden mosselen." Ok, Jeanne, hij komt voor "het totaalpakket mama", 't is uwe zoon, hij heeft u vanavond nodig...  // "Het heeft gesmaakt, zet ge u nog efkes mee in de zetel?" Ik kan hem toch nu nog niet naar huis sturen... //// Er volgde een nieuwsflash. 

M A R T H E
0 0