Lezen

Kringloop

Ik heb alweer mijn rij van zestien bomen op het kerkhof opgezocht. Het noorderpad bevat eerst geen grind en slingert zacht een helling op. Kiezels laten graven links liggen, rechts zomen Japanse kersen het grindpad af. Aan de andere zijde van de dodenakker geen pad, geen kersen, enkel pijnbomen. Drie wachters van me zijn gesneuveld, al hadden jongens met een stok hun zwavelzwamhoeden weggeslagen. De onthoofde schimmel, wit en bros, lag een tijd in pulver op het pad. Op stammenbulten prijken resten grijs, eronder zwellen, opnieuw en plakkerig, geel-oranje kommen en schelpen. De dertien overlevers heeft een dienst met een peloton prunussen versterkt. Nu staan er in de lente vierentwintig in 't gelid, een wittebloesemzee die boven ooghoogte kale boomgenoten en verlaten grijze graven afschermt. Lager bieden rechte stammen en kromme knoesten doorkijkjes naar ingezakte grafstenen, neergestorte platen, abstract beeldhouwwerk. Staan deze wachters op de grens van dood en leven? Neen, ze staan er middenin: bruinrot lepelt kernhout van bonkige stammen uit, sap stroomt opwaarts in het spint. Getordeerde zuilen torsen overdadig wit, bordeaux blaadjes stemmen op frêle rose kronen van prunussen af, oud en nieuw schudden witte schilfers naar hun voet. Ik heb opnieuw mijn Japanse kersen opgezocht en loop te zingen: 'Old man, look at my life, I'm a lot like you were'. Hier worden rijken niet gescheiden, rigide grenzen niet bewaakt, geen tips van sluiers opgeheven, hier vloeit alles in elkaar. In kringloop zijn dood en leven hier verbonden, wat ontbonden wordt, gaat er ook in op.

Robert de Roek

0 0

Silverado

Maak je geen zorgen, liefste. Het zijn slechts spiegelneuronen. Dit zijn slechts takken van een treurwilg. Omhelzen hoeven wij niet, maar het mag. Wat die specht ooit zocht, dat weet ik niet. Beperkte tijd wakker houden met getik misschien. De koekoek is gestorven. Van eenzaamheid. Het stinkdier is niet meer. Het verkoopt nu rozen aan stekelige tijden. De zwaardvis ligt gebroken op de bodem. Het zwarte draait moedeloosnin een brute draaikolk, verloren in de duisternis. Kom straks, schat. Het goud is onderweg naar rust, naar matte kluizen; roest groeit op de flanken van het ongeduld. In Silverado heerst zeer binnenkort het maanlicht. Dicht bij de zon, daar hoeft men niets te zoeken. Ikaros hij zwemt nu in de Dode Zee. De badpakmode in Iran, die is beschreven door een naakte huid met oorlogswonden. Koosjere stilte wil niet heersen in belovende landen. Niets komt nog goed en toch. Maak je geen zorgen, liefste. uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

4 0

Kapitein Overmoed

noodlot stond op wacht in het circus van illusies mocht ik de zee mij dan verzwelgen, eindelijk in een dode ribbenkast zat de toekomst vast op mijn gezicht stond veel geschreven niets verging met poëzie uit moedeloze wrakken onder hemelen te zwaar vroeg ik aan de stilte geef mij nog een kans onder één donker hoedje speelden ruimte en de tijd verdwijnen zou elk spoor zij kenden goed mijn ondergang ik mankte als een kreupel zeepaardje ik tolde in een waterkolk, Copernicus hij wist zeer goed waarom de zon hij zonk gelijk een aambeeld en dat schip ginds aan de einder volgt gedwee de maan in een schoon zilveren lepeltje, daar voer hij dan Kapitein Overmoed ik weet niet wat hij zocht de tijd de nacht die ruimte zij rekten aan het lijf het kleine was te taai niets zou overgeven in de vertrekken van die leegte wachtte er een vrouw zij bracht mijn ziel tot zinken vulde al mijn botten met haar treurnis, nijd met eeuwig zout geïnspireerd op 'The Ship Goes Down with the Moon', Makmed the Miller uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

0 0

Ik zoom uit en ik zie

Ik zoom uit en ik zie: het dakvenster waaronder ikeen magneet boven een restauranttafelde man die zich - letterlijk - buiten de kring zet, altijd weerde lichte kromming in de nek van de pianisteen drenkeling naast de vijver, sigaret nog tussen de vingersde trillende kop van de spechtlichtblauwe rechthoekjes om in te zwemmeneen snelle eekhoornstaart tussen bleke stammeneen afscheid op een perron (zoen in de hals)regen die van mij weg valtde stilte onder muziekwitte rook uit lange afbrokkelende schoorsteneneen paarse vlek lavendel, trillend in de zongeen grenzen, alleen maar omheiningende verlangens en kneuzingen van alle mensenhet ongecontroleerd lachen om 3 uur 's nachtsal het door bijzienden onopgemerkteeen eenzaam bootje op een oceaan (als van papier)de vergissingen die ik maaktealle woorden die werden geschreven met alle pennen en toetsen die ik gebruikte, en alle gedachten en handelingen die die woorden veroorzaakten bij de lezersmouwen, pijpen en kussen (gevuld met veren)het zaadje onder de navel, de hik in het middenrif, de dood achter het borstbeende kalligrafie van wintertakkenhet geroffel van alle angstige hartende raakvlakken op een lichaamde teleurstelling verzameld in spiegelsdat iedereen zichzelf voor de gek houdtde klei onder de voeten, de stad onder de stadmijn eindigheid, die van de regen, die van de specht, die van de schoorsteenalle handen die ik aanraakte, veters die ik knoopte, adem die ik nam, onzin die ik hoordehet draaien in cirkels, het temmen, het laten gaan

Katrin Van de Velde

0 0

Bloedhamsters

hamster rostjes verzamel munten Duitse postzegels met snorretjes ter breedte van een neus breng me die bajonetten uit je keukenlade ook al je neutronenbommenstickers lach niet meer waag geen poging met een mondhoek of een onbezorgde blik morgen bij die grote smisse daar zullen we bijeenkomen vergeet ze niet de torenklokken al uw brons en beter staal het moet, echt, we zullen alles laten smelten voor de lopen van oorlogsgeschut breng ook de maan mee voor wat helder licht voor inzicht in het duistere we zullen het proberen via Babylon, het pandemonium rechtstreeks naar Armageddon drie enkele ticketjes graag voor een veelvuldigheid het zijn er veel, veel meer dan vier barbaarse musketiers de portier van de hel hij controleert niet meer komt allen binnen het spektakel is begonnen duivels verderf was ongeduldig, het brak los nonkel Sam met moord en gif in de tanden van hybride slangen, Bibi met zijn roedel bloed- en hellehonden Aswang, Chimera en Manticore ze zijn hier, in onze arena monsterlijk verenigd voor het wreedste tafereel uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's' Addendum voor de leken in monsterland: Aswang is een Filipijns, gedaanteverwisselend gedrocht dat 's nachts op mensen jaagt. Chimera is een Griekse, vuurspuwende geit met de kop van een leeuw en de staart van een slang. Manticore is een Perzische mensetende leeuw met een mensenkop en de staart van een schorpioen.

Bernd Vanderbilt

0 0

groeien

onze haan is gestorven deze winter ik ga een nieuwe bestellen en twee kipjes erbij wat zaaigoed voor in de serre o ja, en extra voer, meel om brood te bakken courgetten, tomaten, pompoenen, aardappelen, boontjes, worteltjes, erwtjes ik werk nochtans niet graag in de tuin, zit niet graag met mijn handen in de aarde ik wil enkel zien ontkiemen en groeien zou graag een broedse kip zien kloeken kuikentjes zien vallen over hun eigen pootjes

Hans Van Ham

6 1

Mantelzorg

Hij weet: de dag zal komen. Mijn zoon vertelt: 'Een jaar geleden, toen wandelde ze nog in 't park. Nu doen we samen inkopen, vorige week samen in de winkel, gisteren bleef ze in mijn auto zitten. Ze is een Biafra-kind, haar botten kan je breken. Ze zegt: 'Ik stond naakt voor de spiegel en huilde hard.' Ze wou in 't ziekenhuis een rollator huren, dan kan ze met dit weer in 't park van de zon genieten. Toen ze 't toestel zag, barstte ze in snikken uit en zag er toch vanaf.' Wanneer hij niet kan komen, belt hij in de ochtend en de avond en eindigt telkens met 'Ik hou van je'. Hij wil van deze laatste woorden zeker zijn, al zijn ze dan cliché. Mijn ex wil niets liever dan dat hij op die dag bij haar is. Hij ziet ertegenop, maar zal het haar niet ontzeggen, op die laatste dag.

Robert de Roek

2 1

°oo\\\\oo° mobiel afweergeschut °oo////oo°

weerom wreedweg de ratten vreten aan het witte brooooood elke tractor op het land ziet er thans uit als een tank als het onderstel van een mooooooobiele lanceeeeeeerbasis alle goooooooden zwijgen enkel de kanonnen bulderrrrrrrren waarrrrrrr is de echo van het roooooodborstje oooooook dat beestje is nu slechts een vliegende dinosaurrrrrrrus dooooooodt te vroege vlinders in de lucht heeft nog iemand zooooooo'n netje om raketten te vangen leeft er nog hooooooop in het hooooooofd van de lente ze rollllllllen voooooobij met de \\\\\\\ooooooopen naar de hemellllllll gericht schiet ze uit de zwarte wolken alle monsters vang de rrrrrrratten hooooooorrrrrrr ttttttttoch die rrrrrrrratelende zelfladerrrrrrs dat autttttttomatische geschuttttttt kooooooogellllllls vliegen doorrr het brrrood het zijn die rrrrrrratten in het hoofd van die monstttttttterrrrrrrrs uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

2 0

Kassabon

kassabonnetje - schoteltje van papier voor mijn kleingeld In Japan legt de kassier het wisselgeld vaak op het kassabonnetje voordat hij het aan de klant geeft. Het bonnetje fungeert zo even als een klein papieren schoteltje.

Margaretha Juta

6 1

Naastenliefde

Ze had van kleins af aan verpleegster willen worden.‘Daar ben je te gevoelig voor’, had haar moeder op een donkere maandagochtend gezegd.‘Je bent beter af in de handelsschool’.Terwijl ze een zucht probeerde te onderdrukken, nam Diana haar schooltas op van de vloer.Haar krullende haren gleden zachtjes heen en weer over haar gezicht.Heimelijk teleurgesteld trok ze haar afgezakte sokken weer wat hoger.‘Alsof meedogenloosheid een nodige kwaliteit is in een verpleegster..’, dacht ze in zichzelf. Al herinnerde ze zich snel de boodschap uit de toespraak van de pastoor.Iedereen kan hulp bieden. Je moet er enkel de goede wil voor hebben. Met een gezonde vaart reed ze haar dorp door, richting Brugge, richting Sint-Jozef.De straten die ze passeerde ontluikte haar nieuwsgierigheid.Wat als ze vandaag niet naar school ging?Stel dat ze nu gewoon een andere straat insloeg?Welke onbekende wegen lagen er nog op haar te wachten?De koude wind waaide door haar haren.Later zou ze zelf kunnen kiezen wat ze deed.Met een strenge blik op de weg gericht en een borstbol in haar mond, trapte ze door. Van een jong meisje evolueerde ze in een sterke jonge vrouw.Als prille volwassene kreeg ze een heel rouwproces op haar bord.Haar broer stierf aan tweeëntwintig jaar, haar mama aan achtenveertig.Niets was nog hetzelfde.De discussies met haar moeder speelde zich nu slechts af in haar hoofd.De eerdere geschillen herhaalden zich als een nostalgisch melodietje uit een muziekdoos, maar er kwamen geen nieuwe bij.Elk argument bleef onuitgesproken. De stilte was wreed.Langzaam probeerde ze zaken een plek te geven. Ook zichzelf.Zij had een andere plek nodig. Diana vertrok thuis om op zichzelf te gaan wonen.Ze trapte door het leven en ondanks de tegenslagen onderweg, sloeg ze haar armen open voor om het even wie het nodig had. Van Familiehulp naar de afdeling Orthopedie in de Loofstraat, waar ze de volle dertig jaar werkte en nadien ook de OKRA-vereniging. Ze wou mensen helpen, mensen genezen, mensen terug sterk in hun schoenen zetten. Geleid door haar innerlijke drijfveer stond ze dag in, dag uit klaar om mensen gelukkiger te maken. O Diana van ‘t platteland, in je grootste droomwerp je gelukzalig je oogjes naar ‘t vredespatroon.Uw hand grijpt een handje, stevig en vol moedondersteunt gij het mensdom dat danst aan uw voet.Onze gids zijt gij, uw metgezellen zijn wijach leer onz’ waardering, voor ‘t kleinste blij. Dianas leven is een combinatie van doorzettingsvermogen, een positieve ingesteldheid, een aanstekelijke lach, dankbaarheid en heel veel moed.Als je Diana vraagt of het lot echt bestaat, antwoordt ze,“De wind zie je niet, maar die bestaat toch ook.” Moeder van de herder en het lam;hoed de kudde, leid ons bij de hand. Silke Van RompaeyMet dank aan de auteur van ‘O moeder van bijstand’ en Diana Schotte voor het vertellen van haar verhaal.20/02/2025

Silkevr

0 0

Hand in hand in hand in hand

"Hand in hand in hand Een noodzakelijke band Tussen ons komt noch de tand Des tijds maakten we elkaar ook niet van kant Nee, wij houden stand Vrouwen, hand in hand: onvoorwaardelijk briljant." Voor 8 maart, International Women 's Day 2026

Zonsondergangdromen

4 0

Perron zeven

Ik tel de uren, minuten en seconden weg terwijl ik naar buiten staar.Ik probeer mijn brein af te leiden door aan iets anders te denken,maar wanneer ik mijn ogen sluit, maken mijn hersenen bezwaar.Het wilde bonken van mijn hart probeer ik te negeren,waarbij mijn playlist me ondersteunt om deze lange rit te overleven.Ik denk dat niemand mijn gemoedstoestand kan lezen,afgezien van mijn draaiende rechtervoet en mijn bevende benen.God...Ik kan niet meer.Ik moet weer naar het toilet.Fuck.Zo typisch.Een hele rij voor een gesloten deur.Bezet.Ik neem mijn gsm en kijk naar de tijd.Dertig seconden lijken momenteel een eeuwigheid.Angst, nieuwsgierigheid en verlangen vullen mijn wagon.“Mevrouw?”Ah juist, mijn ticket.Och, waarom gedraag ik me toch zo stom...Het lijkt alsof alles in mijzelf volledig is ontspoord.Mijn emoties, hormonen, spieren,...of zit dat allemaal maar in mijn hoofd?Een eerste klas piekeraar, al m’n hele leven lang.Als iets nog maar te luid werd, wou ik weg en was ik bang.Maar ondertussen heb ik mijn puberteit getrotseerd,en mezelf de nodige stresskillers aangeleerd.Het leven is een aaneenschakeling van risico’s en nieuwigheden.Dus blijf niet als een pakezel rondzeulen met bagage uit het verleden.Ik adem uit en ga ervanuit dat dit gewoon is hoe het moest zijn.Die gedachte helpt, geloof me, net zoveel als een glas wijn.Sommigen geloven in toeval.Voor mij voelt ons bestaan aan als een goed doordachte routeplanner.Ergens wacht er een bestemming,maar voor nu ben ik de onwetende reiziger.Anderhalf jaar later kijk ik met een lach terug naar het ongeduldige vooruit staren.Toen wist ik nog niet dat die uren wachten nog maar het begin waren.Het begin van mijn leven met jou. Silke Van Rompaey12/02/2025

Silkevr

0 0

Ik voel dus ik eet

Ik voel dus ik eetIk voel me boos, boos, boosdiep in mijn hoofd, daar zit een bomIk leg de hele wereld omIk voel het al een poosIk voel me boos, boos, boosIk voel me blij, blij, blijIk wil iedereen een knuffel gevenHoe prachtig mooi is toch het levenIedereen een kus van mijIk voel me blij, blij, blijIk voel verdriet, verdrietIk overstroom en ik loop uitEen traan die rolt, maakt geen geluidEn waarom weet ik soms nietIk voel verdriet, verdrietIk voel de angst, de angstDe vrees dat er iets ergs gebeurtDoor elk scenario meegesleurdDruk in mijn hoofd en geen ontvangstIk voel de angst, de angstEn dus ik eet, eet, eetBlij het lachen, grommen of het snikkenProbeer ik de emo weg te slikkenIk geef gewicht aan emo-leedEn dus ik eet, eet, eet

TineDudette

0 0

wegwerpavonden

ik lees "ik leg de avond in een la" * en wou dat ik daarmee dit blanke, dit lege had kunnen vullen, maar avonden laten zich bij mij niet netjes opvouwen en in lades leggen ik ben ook niet zo'n vouwer en laat te veel slingeren, gooi het daarna weg als het in de weg ligt - het is lente, er moet weer een nieuwe adem door dit huis * Han Kang, "Ik leg de avond in een la"

Hans Van Ham

5 1

Afstand

kom niet te dicht bij zegt ze bij binnenkomst - hooikoortsseizoen

Margaretha Juta

5 0

I'm gonna be... a bee

ik loop straks die vijfhonderd mijlen met een nijlpaard op mijn rug ik slaap daarna nog eens diezelfde afstand in de buidel van een kangoeroe om dan eindelijk de man te zijn die duizend mijlen overleefde om te proeven van de nectar op jouw tong vrij naar: I'm gonna be (500 miles), The Proclaimers, 1988 uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek' ...en met dat te korte potloodje, met het tanende opschrift Ikea, noteer ik nog op de kaft van Bernds verzamelde werk: 'Zondag 8 maart 2026 was de meest ijverige schrijfdag in het leven van mijn vingers' ...als herinnering aan die betere illusies.

Bernd Vanderbilt

3 0

Lood lichter dan lucht

de raaf rond mijn nek vliegt hoger dan voorheen het lood in dit bloed zoekt een weg wil niets dat lichter lijkt nog verder dragen de draak in de lucht kan ons onmogelijk verleiden tot vervlogen vuur het is voorbij de dageraad vernevelt morgen al wat rest is slechts dat lege galgenveld uit de reeks 'Schrijfoefeningen voor de dood'

Bernd Vanderbilt

4 1

bak vol roest

niets is heel veel jouw baldadigheid en mijn liefde van geroep en geschater de krokusjes zo kwetsbaar in de voortuin tussen de fietswielen er is heel veel heel veel te zien er is veel zwarte roet en een bak vol roest gemorst op schoenen aan de oren van het opperhoofd hoor je groffe woorden en nog veel meer echt heel veel meer dan dat veel komt er nog in glazen over je zwarte haren je wacht in de hoek met veel ruimte tussen je benen we hebben veel kleren nette nieuwe veel en heel veel het zal hier altijd een overvloed zijn een verdronken tunnel een grasveld zonder sprietjes een nieuw driedelig pak gemorste cola in de draagzak wat wordt het weer veel vanavond laat niets over van heel veel er is veel huid over het lijf dat lijf van een oud wijf je kan roepen je kan bluffen je kan veel geven alles tegelijk zwemmen tot je kramp krijgt vallen van een vals plafond ik blijf even kijken naar de vele sterren de bak vol roest en oud porselein herstelde speelgoedpopjes en heel veel rimpels onder de voeten doet het pijn

peter mmm Verreth

5 0

Dokter Bibber kan niet zwemmen

in het oude wateroppervlak verschijnt een rimpel het is een dikkop een koperen klok die wrede echo uit het hart uit de tijd van grijze kikkers onder die stilte van het oude wateroppervlak leeft een verleden tijd die een deining zocht een eindeloos begin uit de nieuwe reeks 'Foute titelatuur'

Bernd Vanderbilt

3 0

Mooi gezicht

Wat is hiermee gemoeid? Vandaag heb ik ten grave gedragen de vrouw die van me hield. Ik hield haar aan het lijntje en deed haar veel verdriet. Boos was zij terecht op mij en een ander mooi gezicht. Nadien heeft zij vergeven. Vogelpoep aan de voet van de kerktoren. Aan de koffietafel karige respons. Vandaag heb ik een lieverd ten grave gedragen. Haar dorp laat ik nu los. Pas op, pas op voor een mooi gezicht! Een afspraak op een dating site: 'Wat denk je van een drankje in Het Anker?' Wie is hiermee gemoeid? Aan de tafel naast ons een lange, kale man en een glunderend gezicht. Wend je blik af! Pas op voor dat gezicht! Concentreer je op je date. Wie verlaat Het Anker? Langman en glimlach met een cape. Mooi gezicht in toverjas, komt, stelt vraag en kust me en gaat weg. Pas op! Zwicht niet, negeer dat gezicht! De cape verdwijnt voorgoed de dag dat ik ten grave heb gedragen de enige vrouw die van me hield.

Robert de Roek

2 0