Lezen

Wollen wolven

Ik hou van angst: de geur, de smaak..opwindend.

amanda allesie

13 1

Geverfde angel

De knal was oorverdovend. In een plas bloed lag een kleine schoen.

amanda allesie

11 2

De wijzen komen uit het Oosten

Aan Brussel-Centraal stapte ik onlangs samen met een Aziatische man op buslijn 71. Wat volgde was een gevecht tussen hem en het scantoestel in de bus, met zijn bankaart als zwaard waarmee hij zijn tegenstander te lijf ging. Zonder het gewenste effect. Steeds het rode scherm en bijhorende geluid. O de schande. Deze man kon het niet. Het scantoestel was kapot. Maar hij bleef doorzetten, knalde zijn ING kaart opnieuw en opnieuw tegen het plastieken oppervlak van zijn vijand. Ondertussen slingerende hij naar voor en dan weer naar achter door de bruuske rijstijl van de buschauffeur gecombineerd met de kasseien op het Koningsplein en het Paleizenplein. Hij was een gammel zeilbootje in woelig water. Ik keek ernaar er vroeg me af: is deze man een dwaas? Een maniak die blijft vechten tegen wat hij niet veranderen kan? Of een onwetende figuur uit het Verre Oosten die gewend is aan de rigide hyper efficiëntie van zijn contreien, waar alles tot in het kleinste detail afgepunt en afgemeten is, en dit soort toestanden ondenkbaar zijn. In Japan zou een mechanicus spontaan harakiri plegen als hij verantwoordelijk zou zijn voor een niet functionerende scanner. Het gebrek aan eer en het gevoel van falen ten opzichte van zijn medemensen dat daaruit zou voortvloeien zou hem levenslang tormenteren. Het is pas toen ik thuis kwam dat is besefte dat ik zo-even een fundamentele levenswijsheid verpakt als een vaudeville van het middelmatige genre voor mijn eigen ogen afgespeeld had gezien. Dat we allemaal maar proberen, dat het vechten tegen de storm is. Dat we strompelen door de shit die de wereld naar ons gooit, geconfronteerd worden met situaties die we niet voorzien, noch gewild hebben. We zijn allemaal mijn Aziatische metgezel van die busrit, wij scannen allemaal onze bankkaarten tegen niet-werkende scantoestellen. Je vraagt je mogelijks af hoe het afliep met de held van dit verhaal? Hij stapte af aan de Naamsepoort, richting de metro. Daar werkt de scanner aan de toegangspoortjes wel. Verstandig. Uitwegen zoeken die wel werken. Je bestemming anders bereiken. Het klopt, bedacht ik me, de wijzen komen inderdaad uit het Oosten.

Boris C

0 0

Sukkel voor de liefde

Als u hem op rozen door het heelal ziet zweven. Zoek dan snel in het woordenboek de omschrijving van de woorden ‘naïef’, ‘hulpeloos’ en ‘zonder verstand’. Al snel weet u, dit is een: ‘man in amoureuze toestand’. Vervolgens slooft hij zich uit. Slikt hij zijn mening in. (weliswaar dik tegen zijn zin) Accepteert de commando’s op zoek naar haar gratie. We noemen het: ‘man in een liefdesrelatie’ Als de orkaan tot slot weg is geraasd en de zonde onuitwisbaar blijkt, bezigt hij uiteindelijk het ‘zelfbeklag’ en het laten van meer dan één ‘krokodillentraan’. U treft niet verassend als verklaring: ‘man, exemplaar in enkelvoudig bestaan’

Boris C

7 0

Panta Rhei

’S nachts staar je naar de volle maan, hoe zij schijnt als prinses van de nacht. Zo groot, maar toch zo klein, trekt ze je aan en stoot ze je af. Zet de getijden in gang, laat het water in en uit je vloeien. Aderen zijn dan diepe rivieren die hun weg banen, je eroderen vanbinnen uit. En tranen, als regen, maken diepe putten. In aanpassing schuilt kracht. En verandering is onvermijdbaar zegt men Maar alles stroomt nooit helemaal weg.

Boris C

7 0

Kakigōri

als hij naar haar lacht zijn uitstekende tong blauw van het schaafijs

Margaretha Juta

10 0

De plas

Ik sta aan de bushalte.De vrouw naast me zucht over de vertraging.Normaal zou ik bevestigend reageren en daar stiekem wat lichtpuntjes tussengooien.En dan kijken hoe haar gezicht opklaart. Een negativist mag je niet te fel bestralen heb ik geleerd. Het moet heel voorzichtig en ongemerkt gebeuren. Daar ben ik goed in. Maar vandaag niet.Vandaag geen opklaring. Mijn arm doet pijn. En tranen vallen als druppels. Zoals de dikke regendruppels die in de waterplas aan de rand van het voetpad vallen. De plas lijkt oneindig diep. Ik kan er zo in verdwijnen. Dertig jaar terug in de tijd. Hevige stortbuien. Ik kijk door het raam van het appartement aan zee. Er ontstaat opwinding. Nog even en het platform stroomt over waardoor alle kelders dreigen onder te lopen. Honderd en vier kelders en een paar ingestorte onderaardse gangen uit de tijd van WOI. Gangen die onder de duinen door liepen zeiden ze mij altijd. Wellicht om me bang te maken en zo mijn nieuwsgierige geest lam te leggen. En dan is het zover, één drup teveel, het water loopt over de rand, trap per trap naar beneden. Marraine roept om snel naar buiten te gaan en met een stok in het verstopte gootje te koteren zodat het water op het platform weer weg kan. Ik ben razend enthousiast. Stortbuien vullen mijn voorraad lichtjes aan. Ik grabbel naar mijn regenjasje en spurt op mijn blote voeten naar buiten, waar ik tot aan mijn knieën onder water in dat dunne half-verroeste pijpje zit te prutsen tot ik een doorgang vind en het water wordt weggezogen. Ongelofelijk vind ik dat, hoe die massa verdwijnt in dat klein gaatje. Ik roep van blijdschap naar mijn zussen, broer en marraine dat het gelukt is. Iedereen blij, ook de buren. Ik ben weer de koningin van de waterplas. Zomers met stortbuien doen mij nooit klagen. Het gezucht gaat door en de vrouw heeft bijval gevonden bij iemand aan mijn linkerkant.Ik ben omringd door negativiteit. Maar het raakt me niet.Ik zit in de plas.Waar mooie wolken zijnen dikke druppels mij laten lachen. Hij raakte me wel.Sla me dan had ik gezegd.En toch zag ik het niet komen. De bus zie ik ook niet.Tot de wielen de plas breken.De plas waar ik nog in zat. Ik stap op maar ben verdwenen.

Fien SB

32 2

Woon-werkverkeer

Ik zwaai naar een rug die van de oprit fietst, linksaf moet,de startbaan op. Naar een snoet die in de take-off naar wolkjesmuzieknog vliegvlug over een schouder lacht. Aan de overkant zwaait de buurvrouw, naar wie van onsis onleesbaar, ze hinktrapt zich op gang, dat alleszowat simultaan. De vrouwen kruisen, spontaan Amerikaans.Ik zwaai naar hen beiden, iets meer naar de mijne,terwijl zij naar elkaar en ook terug naar mij. Verwarring alom. Als daar maar geen crash van komt.Met drie kun je elkaar niet in de ogen kijkenen ik zie er maar eentje met een helm. © Marc Terreur, Sint-Niklaas, 18-23 juli 2024 (Afbeelding: Stephane VERNEY, Pixabay)

Marc Terreur

67 1

Hete nacht

korte zomernacht de hitte als dierenvacht om mijn blote lijf

Margaretha Juta

14 0

De Nacht Huilt

In mijn nachtmerrie roept de regendruppel me. Maar liefde, ja, ik hou ook van jou. Als een licht in de winterlucht. Kijk naar mij, neem een diepe zucht. Zwart licht, donkere nacht, glanzend licht. Maar het was verborgen in de duisternis, zingend als de melodie. Vlieg naar de maan. Niet gelukkig, zoals veel vogels. Niet grijs en klein, zoals de schors van de boom, wortelknoppen, en de wolf huilt en eet gele vruchten. Dat is de vrucht zoals bosbes ook. Ik hou van je. Ik ga langzaam, liefde, proost, omdat je niet zo fijn bent met mijn lippen. De bewolkte hemel was weer zo zacht, zonnestraal licht, maar jij bent zo wit. Zwaarden doorboren opnieuw mijn hart tegen jou, clips tegen de mijne. De oceaan blies de wind, Blauwe vogels langs de lucht. Van zon tot maan lig ik onder de zwarte lichthemel, maar helder schijnende ogen tussen de sterren. Hoor mijn stem om mijn woorden opnieuw te zingen, ik ben de tekst van je stem en jij bent mijn geluid. Verlaat me niet zoals we zijn. Wij zijn hier ook. En jij bent een honingbij. Ik zoemde als de bloemen. Maar ze groeiden weer, weer, en weer. De bloem was groen, roze en rood. En de leeuw ook. Je ziet een konijn huppelen en denkt dat je Pasen bent van de geest. Ik hang gewoon over in de kom. Ik heb geen ruimte om een vrouw te dienen. Alle geluk is omdat. Omdat ik van haar hou.

wardsheart

6 0

Opgehangen

Naast de hangaar Daar hangt hij Daar vangt hij een uiltje Het kuiltje in zijn wang beweegt op het ritme van de wind goedgezind wiegt hij Met de hangmat mee Door de bladeren ruist de zee Straks gaat hij boeten Voor al het moeten Dat hij niet deed Hij droomt groot Vliegt op een boot Zwemt door de lucht Danst in helikoptervlucht De bel gaat, De kat jankt op straat Werk is overbodig De auto heeft benzine nodig Alles drummend in de rij Hij tankt enkel zichzelf bij De dwingende toon Van de telefoon Klinkt als vogelgezangen Te laat, opgehangen.

Troja!

17 1

Wees niet bang...

... ik zal je niet opeten, zei hij of misschien wel, naar dan heel voorzichtig je oplikken als een ijsje langzaam en aandachtig de mucosa van mijn mond verzadigen met jouw aroma, je beendertjes als een xylofoon langs mijn adamsappel wanneer ik je krachtig doorslik naar de donkere holten van mijn maag waar je verteerd wordt door mijn liefde je moet niet bang zijn, alleen een beetje oppassen het begint met een kus en je weet niet waar het eindigt

Kathleen Verbiest

13 1