Lezen

verkeerde bus

verkeerde bus deze nacht nam ik de verkeerde busme ongekend, was ogenschijnlijk draai-en-keer-bus veel plaats, op langere afstanden minder gekend het voordeel kon ik zien, al werd ik zo goed als geknaar mijn dikke teen, foute boel, verdeed ik er tijdde bus reed enkel 's nachts, klaarblijkelijke reden mens wilde met rust gelaten worden, verklaarde chauffeur mein draai-en-keer lag frustratie, hield mens tussen de lakensbesef, vooral gelijkgestemden, knikte de man nog ik keerde me om en ging op zoek naar draai, insteek, dacht ikmoeilijk te vinden, bemoedigde de man meblijf lief, geen zandman wil nog met me mee wanneer de zon opkwam, werd ik tot uitstappen gemaandverder reed de man niet, de lakens moe, verdraaide insteekik hield niet van bussen, wist ik, zeker niet van de verkeerde

de jutte acrobate

5 0

Ochtendspits

de trein rijdt binnen - een witte vlinder tussen witte hemden Sendai

Margaretha Juta

5 0

Het Schone

Solidariteit hier Solidariteit daar En ook agressie hier En ook agressie daar Solidariteit en agressie overal Overal met ‘t verstand waarneembaar Maar ‘Het Schone’ zegt Plato ‘Het Schone’ is aanschouwbaar met ‘de ogen van de ziel’ En ja kon mijn ziel maar beter zien.

Yvo

5 0

slaapbus

slaapbus straks neerdaalde het licht, geen halve hap van slaap proefde ik in nacht leefde woord, wurmde en vers goot ik meer gedichten neigde naar absurde verhaal, er was slaapbus, reed me voorbij me ontsnapte, was ik boordevol, als vuilniszak op koude trottoir of omreed die verplicht, me voorbij zodat meer vers kon gedicht de dag brak me en zaaide meer twijfel, was ik vuilnis of dichter absurde nachten, mijn halve zak zet ik vandaag op jullie trottoir behappen jullie mogelijk, waarom goot koud maagdelijk proeft en kijk uit, weerhoud elk vers, nachtwet, slaapbus verslindt die

de jutte acrobate

0 0

Kraamvisite

op kraambezoek - een knuffel steekt zijn hoofdje uit de bed spijlen

Margaretha Juta

8 0

Verder gaan

Wegen kruisen niet langer meer Duizenden ogen op de afgrond gericht Al kijkt zij steevast naar boven, verblind door de zon minstens één keer Dat is voldoende, om een glimlach te toveren op haar gezicht.

Zonsondergangdromen

17 0

Ontbijt

Moeder opent de gordijnen Om het licht te laten schijnen Door de ramen Op de bramen En het brood op tafel Ik ruik de geur van bessen Temidden van ons zessen Schud het pak met sap En lach om de grap Die vader naast mij maakt Ik neem een slok En eet ondertussen een wafel Iedereen vindt dat alles goed smaakt

Deejay

5 0

Tellen

't kind telt de nerven van het blad op zijn handpalm; bij vijf stopt het

Margaretha Juta

8 0

Zelfsonnet

Strofisch klinkgedicht met veertien verszinnen Gestructureerd rond octaaf en sextetMet hun twee kwatrijnen en twee terzinen Acht men mij als poëzie met cachet Alfabetletters vatten mijn versvoeten Frans, Italiaans of Engels rijmschema Tien of elf lettergrepen die begroeten Ritmische jambementen zonder weerga Versteend verdriet of dartel minnekozen Uit het nu of verre wereldhistorie Sonnetschrijven gaat niet over rozen Ontwaar hier mijn Shakespeariaanse glorieOh dichter, vrees mijn gerijmd keurslijf niet Hierin ligt heel ’t leven in het verschiet

SvenR

3 1

zout

er is een zee van tijd ze ebt en vloedt golven spoelen over oud nieuw en nieuw oud proeft zout, het prikt de zee golft ze blijft de zee

Lisa

2 0

Ik vond een mot met kuikendons

ja en wat met dit boeket het is niet echt afgrijselijk er is geen stank ik wil ook niet dat je mij straks bedankt want het zijn stinkertjes maar van plastiek ze kunnen niet vergaan al die herinneringen aan de zwarte maan ik kan het blindweg zien mijn bloedbaan zegt je voelt je loom en ziek geleden is het lang verhaal weet de brailletaal van spechten zij bestaat uit putjes reeksen hartslag ja ik hoor het kloppen binnenin straks bij ondergang van zon van allerhande moois zal ik gewoon je hand vasthouden stilte kan ik kracht geven je weet immers mijn vel zegt het dat ik gewoon besta voor jou voor elke vlinder die jou in de nacht zo mist ja er is hoop vergis je niet de mot is even kleurrijk enkel minder fel schat ik wil ik zal je meenemen naar oorden waar er niets meer lijdt dat fluistert stil de overkant waar weinig brandt misschien een kaars of twee ginds is dat zijn helaas miniem misschien toch beter hier die huid van ons verstoppen in een bed vol slaap de rust haar vredigheid het kleedje van de nacht is zacht als kuikendons het is ook onder ons geweten wat er mag zo weinig als mijn ziel verlangt naar donker leed door heidebrand mijn gloed hij zal niet worden aangelengd met tranen want die zijn vrij zout oud en nat daarmee kan ik aan winterdagen ook niet vragen om een ijsklompje te maken dat te zijn waarvoor ik niet geboren ben kijk maar in mijn oren in dit hart de lente komt voorzichtig altijd weer terug immers zij wil ik wil er zijn voor jou uit de reeks 'Majnun, het gebrabbel van een gek'

Bernd Vanderbilt

0 0

met één krulspeld

met één krulspeldbakfietseninvasiebegin september foto: Getty Images

Lazy Midday

42 0

Stemmen

bordje leegeten! de stem van mijn ouders klinkt door in mijn stem

Margaretha Juta

5 0

een herinnering?

Een herinnering? Niets is meer nodig dan dé herinneringom de huidige toestand te kunnen achterlaten.Denk aan hoe je mooi was zonder dat je schroom kende.Nu is het verdomd moeilijk iets zonder tergend traag, en suizend luid passerende angst te volbrengen. Angst is er omdat jij jezelf vergeet te koesteren. Laat mij voor wat ik ben. Groot worden zonder voldoende zuurstof.De leefruimtes worden duidelijk genoeg afgebakend en je hebt er weinig plaats. Ergens leeft de hoop nog. Daar wil je liefst lang genoeg vertoevenom er de vruchten van te kunnen plukken.Maar medeleven vind je nooit zonder dat dat kracht kost. Ik herinner mij bossen en een struikgewas. Jong geweld en onschuld. Nergens was er meer thuis dan binnenin. Dat was een vereiste om overbodige hoeveelheden emotie te mogen verplaatsen.Van persoon naar persoon werd er gelachen, en dat allemaalomdat jij jezelf de toestand niet iedere keer ontnam. Jong zijn is ook ervaring opdoen. De prestaties waren anders. Jij was jezelf. Ik herinner mij weelde en toch gewoon genoeg.Daar was niets mis mee. Op het aangezicht lees je wroeging omdat daar voor gewerkt wordt.Pijn is onvermijdelijk wanneer je iets kapot maakt.Pijn is waarschijnlijker dan rust als je daarop staat,en daar sta ik op. Ergens meer voor willen staan dan een trend in de ogen van publiek. Ergens mee willen bestaan. Noem me een bewegingzodat ik kan bewegen. Versta mij.Alleen ik lijk mezelf soms te willen verstaan. En dat is luidruchtig geweld dat ik mezelf aandoe.Ik wil mij dezelfde prestaties als toen aanpraten zonder in te moeten boeten aan daadkracht. Ik weiger daarna mezelf de sluimer en leegte weer in.Nee, je bent niet gek. Je bent het probleem. Laat dit ophouden, dus dit houdt op.Wanneer houdt dit op?Een herinnering?Nooit genoeg woorden, altijd maar weerdezelfde woorden.

Dries Verhaegen

49 1

Kwaad-ma-ken (miek quad, kwaad gemaakt)

in die wereld met haar kwaad verloren stilte op een quad ik ben daar al geweest ik zag de roode ridder ook zijn paard de bever en diens lach ze hadden witte tanden schuilden in een burcht ik hoorde schoten feest en oorlog zonlicht die een dag bedroog er leven ginds vele verschijnselen de wegen scheiden bos van land een bloemperk vol met engelen de modder miek ze danig vuil ik nam daar ooit een troebel bad niets sprak er zuiver schrok van zeep dat lome kwaad die putjes vol verleden tijd ze zijn verstopt die bevers met hun dam de uil daar in zijn boom ze keken slechts naar mij terwijl de vogel snel zijn eigen ei opat omdat hij dacht dat ik misschien wel één van hen kon zijn nog erger dan het everzwijn dat alle brakke grond omwoelt niet voelt hoe roos hoe broos de regenworm wel is die ondergronds naar adem hapt hij die kleine gangen maakt die snapt waarom mijn oor liever niet hoort van hen die wezens draven rijden door op zwarte quads terwijl de kat een muis loslaat die veel te mager is zijn vlees werd opgegeten door verdriet uit de reeks 'Kleinood'

Bernd Vanderbilt

9 0

entzauberung der welt

na het kneden afdalen geveinsd leven in klei blazen droogte hardt de hele rotzooi getooid met uitgestorven beestenveren achterblijven in lamlendig gensterlicht een afgedaalde rotswandtaal spreken het allerlaatste wereldgezicht vertrekt van jagers-verzamelaars tot belagers-veroveraars vragers-bedelaars knagers-moordenaars dragers-tovenaars lager en lager laag na laag bewaren wat rest na jaren van ravage in kleine kamers spreuken sluiten deuren wachten tot iemand opendoet en zegt je was jij tovenaar in onttoverde wereld in alle talen zingen over mensen hier en dieren daar de aarde als afgod ringen in bevend schrikkeljaar toon meer dan goden je wil leven je wil doden draag water naar mond verdrink laatste woorden gif drijft tussen klanken er komt niemand meer hoogsten bedanken vraagt een wonder keer op keer was maan met tong en schuim maai nacht met sikkel en kracht zing terwijl wolken schuiven huiver niet als je in alle talen meezingt over mensen hier en dieren daar want ook de zon wil haar deel kijken als iemand opdoemt en zegt je was in onttoverde wereld zo aanwezig weg

Jonas Beckers

17 2

Boven de wolken

op de top van de Fuji berg, boven de wolken; hoopjes mensenpoep

Margaretha Juta

14 0

Modder

Wat is het dat mij beweegt. Hoe kijkt een moeder die haar kind bloembollen voert naar mijn behoefte om te doen wat ik doe. Hoe kijkt zij naar mijn drang tot minder, mijn verlangen naar blote voeten in de modder en mijn luxe ver weg. De moeder die eten uit haar mond spaart. Die de honger in bruine oogjes ziet bijten, die het snakken in het lijfje ziet graven. Naast de wond in de ogen glinstert een sprankel. Het lichtje tot het willen zijn van een kind, te willen spelen. Te willen leven. Met al mijn kansen voel ik een analogie die mij doet schamen. De modder onder mijn voeten droogt op, ik sta weer op stevige grond.

Corine Blom

2 0

Eerste schooldag

ze draagt de zware rugzak op haar buik; mama kafte de boeken

Margaretha Juta

6 0

Cityfant 60

Oranje als een mandarijn. Groot als een magazijn. Een slang als staart; niets blijft gespaard. Ik laat de huizen beven als ik de straat kom vegen. Borstels draaien rond, sproeiers in mijn mond, als ik met veel gedruis het Wetters marktplein kuis. Ik rij rond en rond, geen blaadje blijft op de grond en geen enkel blik. Cityfant ben ik! Het groots van allemaal, en met het meest kabaal. Als je me ooit hebt ontmoet onthou je dat voorgoed. Als je me nooit zag gaan twijfel je aan mijn bestaan. Maar Cityfant ben ik, tot mijn laatste snik!

M. Peters

2 0