Lezen

Hard times

Maak ik je aan het huilen ben ik niet wie je dacht dat ik was trek een nummer schuif achter in de rij aan en wacht ik dans op mijn sokken in de keuken drink wodka recht uit de fles gracieus hoor, dat wel er zijn er zo veel en ik ben er vergeten de blonde god de zijdezachte bob het haar op de rug en de penis van een mug darling wie ben jij wie ben ik en hoe kan het zijn? Laat los wat los hoort te zijn het doet pijn ook voor mij maar ik drink tot de onrust verdwijnt en ik dans, ik dans.

Dingen Die Fijn Zijn

21 2

2050. België houdt op te bestaan. a

Laten we aannemen dat Europa, verscheurd door hevige stammentwisten, Brussel verlaat. In Straatsburg is het veel rustiger. Vlaanderen vervalt tot armoede en België houdt op te bestaan; we worden ingelijfd door Nederland. Koning Albert, Filip en de gehele koninklijke familie worden de deur uitgeschopt. Er wordt gefluisterd dat Fabiola in de meest armoedige omstandigheden moet overleven en dat ze haar volledige hoedencollectie heeft moeten afstaan aan de echtgenote van BDW.In de eens zo drukke straten heerst nu een doodse stilte, die slechts af en toe wordt doorbroken door een luide knal. De heer Bourgeois heeft zijn intrek genomen in het kleine wachthuisje van het Warandepark; het herinnert hem aan het platteland. Hij wijdt zijn dagen aan tuinieren. In het gebouw waar ooit het parlement zetelde, heeft een geitenboer zich gevestigd. Het toerisme is volledig stilgevallen en de monumenten staan te verkommeren. De gevangenissen zitten overvol.In Oost-Vlaanderen is de situatie evenmin rooskleurig. De haven van Antwerpen is zo sterk gegroeid dat het voormalige landbouwgebied tussen Antwerpen en Gent volledig is omgevormd tot havenzone. Na het vertrek van de Europese instellingen is de haven de enige resterende bron van inkomsten geworden — de laatste hoop voor een verpauperde bevolking.Religieuze sekten vieren hoogtij. Wanneer er ergens een heiligenbeeldje wordt herkend in de vorm van een beschimmeld brood, leidt dit tot een vlaag van religieuze hysterie. De daaropvolgende confrontaties met de oproerpolitie eisen dagelijks slachtoffers. In een wirwar van haastig opgetrokken torengebouwen worden de vele havenarbeiders gehuisvest.Het nieuwe Europa was de stammentwisten beu en greep met harde hand in. Er werden afspraken gemaakt met de 'heerser van de fermettes', BDW; hij mocht de baas spelen. Een andere groep opstandelingen, de racisten, werd levenslang opgesloten in Merksplas. Onder invloed van verstrekte drugs doofde hun beweging langzaam uit.Ondertussen worden er in de salons van Parijs en Berlijn weelderige bals georganiseerd. Heel Griekenland is opgekocht, waar de eeuwenoude Spelen in hun oorspronkelijke glorie worden hersteld. In de Parijse salons zijn de Vlaamse mannen bijzonder populair, vooral bij vrouwen die hun gespierde lichamen bewonderen. Als bestbetaalde groep 'lustmannen' danken zij hun fysiek aan jarenlange sportbeoefening. Zodra ze echter ouder worden, worden ze gedumpt in de fermettes van het noorden.Na het vertrek naar Straatsburg koos 'Le Tout-Europe' Parijs als hoofdbestemming. Dit plan was decennia geleden al in gang gezet, waarbij het centrum van Parijs systematisch werd gezuiverd van armoede. De basis hiervoor werd gelegd tijdens de Franse verkiezingen van jaren her: op een warme zomerdag bleef links massaal in de zon liggen in plaats van te stemmen. Jean-Marie Le Pen werd de tweede politicus van het land. In de tweede ronde was de keuze tussen Chirac of Le Pen, waardoor het conservatisme zegevierde. Sarkozy was daar het logische uitvloeisel van, allemaal dankzij die ene luie dag in de zon.Door torenhoge huren zorgden de conservatieven ervoor dat enkel de superrijken nog in Parijs konden wonen. De armen werden naar de banlieues verdreven. Straatsburg werd het nieuwe zwaartepunt tussen Berlijn en Parijs. Brussel werd in de hoofden van de twee machtigste landen gewist, alsof de stad nooit had bestaan.Van oudsher bleef Vlaanderen varkens leveren voor de Parijse tafels. De boerderijen in West-Vlaanderen dienen als kweekplaats; die regio is relatief welvarend gebleven.Tegen 2050 wordt Noord-België gedomineerd door de haven. De eens zo drassige meersen tussen Gent en de Schelde moeten de enorme bevolking opvangen die afhankelijk is van de havenindustrie. In datzelfde jaar dragen de babyboomers hun enorme fortuinen over aan hun nakomelingen. Dit creëert een nieuwe elite in het noorden die fortuin maakt in de bloeiende IT-sector. Zij worden bediend door de nazaten van degenen die de boot van kennis en fortuin hebben gemist. Deze arbeidersklasse wordt ondergebracht in gigantische wooncomplexen in het voormalige Waasland.Naast deze klasse zijn er de tijdelijke arbeiders met kortlopende contracten. Een enorme dienstensector voedt, kleedt en verzorgt deze megasteden: van fastfoodketens voor havenarbeiders tot koeriers voor de banken. De Schelde vormt de centrale ader die deze meanderende metropolen bevoorraadt.In de oude kernen van wat ooit Vlaanderen was, wordt het verleden kunstmatig in stand gehouden. Sommigen betreuren dat deze exclusieve historische gronden niet langer door de 'oorspronkelijke' Vlamingen worden bewoond. Men fluistert dat de bedienden van de nieuwe rijken de ware nazaten van de Vlamingen zijn. Zonder inspanningen om deze bevolking te betrekken bij de hedendaagse cultuur, grijpen de ontgoochelde bewoners van de megasteden terug naar de eeuwenoude woorden van religieuze vertroosting.In 2050 worden de historische steden echter definitief overspoeld door het stijgende water. Er is geen redden meer aan. De kustlijnen raken overbevolkt en de leefbare ruimte wordt schaars. In Brugge stort het ene huis na het andere in; de waterspiegel staat zo hoog dat het water tot aan Brussel reikt. Vlaanderen spoelt weg...In de Europese salons reageert men slechts met verbazing en gespeelde verontwaardiging op het bericht dat het eerste Europese handelshuis in Brugge door de golven is verzwolgen. De geschiedkundige dienst wordt op het matje geroepen en een commissie wordt opgericht, maar het plan om de zeespiegelstijging tegen te gaan, wordt al snel opgegeven. Er wordt slechts één gigantische brug gebouwd tussen Berlijn en Parijs — een zwevende stad waarop geleefd kan worden. Alles onder de brug wordt onherroepelijk aan het water prijsgegeven. foto verf ed +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed/ https://www.2dehands.be/q/verf+ed+rooie+flikkers+amsterdam%3a+montaigue+de+quercy%2c+frankrijk/ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

83 0

10 May 2024

Paper lanterns in her honour, am I haunted by her ghost because of our resemblance? Drowning in fatigue from being mindless, I could walk until my feet bleed, guilt seeping into my pores with the sun. I am scared of hearing my thoughts on what I have become. I'm not sure what is missing and what will be complete if an unspoken promise may be fulfilled. I think I will always have to deal with the aftermath of being unwanted, it is insidious and has trickled like poison into my psyche. I never found that I was worthy of the chances given to me, nothing resonated with the lack of esteem I hold of myself. It is dangerous to live without a purpose, let alone the feeling of worthiness for being alive. This year different, I look to the future as a possibility, albeit daunting, rather than a punishment for having lived until now.

elsiepelsie

8 1

10 May 2002

I can barely believe when I say I am writing this, a year from when I remember last writing and feeling the way that I did before I turned a year younger than I am now. The issues were similar, at a different level of gravity, and they manifested in a way unlike they do this year. I'm still riding upwards waves, and I'm still trying to drown myself in things which make me neglect myself. I repeat the same things over and over again, here and elsewhere. Recently I fell sick and celebrated the consequences. I now mourn recovery in a forever search for meaning. My insides are melting for a void to settle. No more than an empty music box, an image bound to fade with time. Nonetheless, I wish you a happy birthday and for you to remember this day only being an example of the many days that have been and the many days to come.

elsiepelsie

0 0

vandaag, en andere dagen die tegen de gang van de zaken in bewegen

Ik voel me, mee met jou, moe van mezelf worden. Het is een gevoel dat krachtiger wordt naarmate je ervan bewust wordt gemaakt. Ik kan me niet bedwingen, en ik zou wel willen maar ik kan ook niet echt op gang komen; tot op volle kracht alle zeilen bijzetten. Waar je me vindt, is waar ik besta, begrijp je dat? Het is een dag zoals alle anderen: kaal en verlaten en leeggeplukt, besta ik weer en weer en weer op dezelfde manier. Ik word woedend wanneer ik daar moeite voor doe, want net dát is reageren: echte emotie bestaansrecht gunnen, het daglicht doen zien, de touwtjes in handen doen nemen. Ik moet reageren want ik veroorzaak niets dat beter is. Alles is beter dan dit. Beledig me door me te ontkennen. Ik wil zelfs minachting voelen; alles heb ik over in ruil voor minder kwetsuur. Minder pijn, prangend is de lokroep van morgen al. Wil je me aub doen vertragen, want ik houd het niet langer. Het is toch duidelijk dat dit gedicht een noodkreet is? Maar wederom is het poëzie; de act van dit geschreven te hebben is dus allesbehalve overtuigend te noemen. Is het artistieke vrijheid die me dwars zit? Dankzij artistieke vrijheid heb ik geen stem. Wel heb ik jou, die in mijn dromen naar me kijkt, door me heen zwaait met de armen, want ik ben er niet, zou er nooit geweest zijn, als ik ik niet ben. Daarbovenop is het een droom, dus was ik er sowieso niet. Vertelt dit gedicht iets over dichten of eerder over pijn, mijn pijn, die nog het luidst van al weerklinkt? Ik altijd met mijn tragische beslissingen en de ontreddering nabij: hier mag een overdreven slotzin zich toch wel beginnen aankondigen, als een soort retrospectief. Allesbehalve beter eindigt het gedicht, de show, de betovering. Lieve jou, ik ben moe. Ik kan schrijven wat ik wil, maar niet willen wat ik schrijf.

Dries Verhaegen

39 2

In alle talen van de regenboog (2)

Ik maak zelden notities. Ik vergeet. Gewoon alles. Soms mijn onderbroek. Zelfs op die schrijfcursus waar ik doorgaans zeer bezopen zit. Behalve toen. Die ene dag. Een letterdokter kwam. Hij noemde zich verwarrend weg, Archibald Algebra. Ik greep mijn pen. "Het is belangrijk dat hetgeen men brengt in een vertekend kader leeft. De achtergrond dient te misleiden. Beperk bij voorkeur sterk het aantal lezers. Schrik ze af. Verdrijf het beest. Immers, bevooroordeeld zullen ze, de meesten zijn. Daarna kan men in vrede, onvrede, in vrijheid, ongebonden schrijven, zwevend boven, toevend tussen, simpelweg misschien zelfs op de lijntjes. Het mag zomaar leugenachtig, lelijk of toevallig prachtig, domweg oerbekend of in een taal dusdanig vreemd. Het is gelijk de liefde en het zal, het mag gewoon gebeuren. Echt en pen met fun, vol zen of onzin. Soms is er een ader die in het verleden springt, het heden troebel maakt. Alles mag vergaan zonder dat getuigen deze ramp moeten beleven." Dit alles stelde mij immens gerust. Daarna ging Archibald nog door, hij sprak. "Beste cyclopen, helderzienden of malloten, wezens met of zonder kloten. Dit is uw opdracht voor vandaag: Try, pretend to be the man himself and write just like my friend. His name is William. His head thinks Shakespeare." Ik deed toen dagen niets en toen de regenboog verscheen, heb ik geschreven voor den uil en voor de lol. oh bee oh bee 'i thou I saw some beauty little beast we prayed in spring loved summer sun found no decay twin halcions sang gospel tunes on happy days now greyish dust and silence loom early evening shades have come faulty flowers fade cruel endings doom oh bee oh nee while I hang shall thou still live shall thou can see black blossoms thrive while I die shall thou try solemnly taste the bitter nectar high up in my dead men's tree Het gedicht 'Oh bee oh beast' verscheen in 'Harmony Gold (1)' en werd gelezen door 4 ramptoeristen.

Bernd Vanderbilt

8 0

Lege dagen

Als ik binnenkom in je favoriete koffiebar merk je me niet op. Je zit te schrijven. Het koordje van je blauwe armband danst op en neer, ritmisch mee met de beweging van je hand. Ik vraag me af wat je neerpent. Gaat het over mij? Ik neem een grote slok koffie, lepel langzaam wat melkschuim. Zonder suiker. Ik wil proeven hoe ik me voelen. Bitterdroef. Ik wil bij je komen zitten en je hand nemen. Je vingers strelen, langzaam. Net als toen. Zou je het toelaten? Kon ik maar en had ik maar. Spijt verteert me. Ik at al dagen niet. Het huis voelt leeg. Het bed is half beslapen, het laken rimpelvrij. Ik kook teveel, zit eenzaam in de sofa. Niemand moppert om de vuile vaat. De kat miauwt vertwijfeld. Hoe lang nog? Wat daarna? Mijn leven staat in wacht. Ik staar verweesd naar mijn kop. De koffie is lichtbruin geworden. Koud en smakeloos. Als ik opkijk, ben je weg.

Melanie Huyghe

19 0

Allemaal bomen

naast de boom een kleinere boom - een vrouw doet yoga

Margaretha Juta

14 1

Festijn

qua opsmuk de boom naar de kroon stekend vallen bij de begroeting al de eerste naalden op verstijfd damast legt de tafelschikking de versplinterde stamboom bloot glazen fonkelend in de hand begint de krijgsdans der wespen de fijne vleeswaren uitgestald smullen weekdieren van wat de revue passeert de eerste scheurtjes verschijnen in het pleisterwerk lipstick besmeurt ontblote tanden onder de oppervlakte voeten naast te nauwe schoenen het aansnijden van de taart gaat zoals steeds naar de eter met het scherpste mes een achteloos onthoofde baby van suikergoed wordt door botercrème verzwolgen het ontkurken van het digestief ontketent de laatste spoken

nikki_petit

13 0

de dichters bezongen de luiheid, dit geschenk der Goden

De titel is er al het verhaal volgt Misschien moet gezuiverden er nog bij. Iedereen is al vergeten dat met de termen zuiverheid en gezondheid de nazi's miljoenen mensen hebben afgeslacht. Terwijl de toenmalige kleinburgerij er, goedkeurend, stond bij te kijken. De nazi's hadden het ook heel graag over de gezonde hardwerkende mens. Die zoals in het verleden van geboorte tot der dood als slaaf werkt, in het verleden voor de niet hardwerkende meesters. Tegenwoordig noemt men ze aandeelhouders en zonen.Het enige verschil met het feodaal systeem is dat na de Franse revolutie de meesters niet meer uit bloedbanden bestaan maar uit diegenen die zich op een of andere manier heben opgewerkt. Al dat nutteloos gewerkt en gezwoegen uit "arbeit maakt vrij."Het resultaat de planeet die helemaal opgewerkt is. Vernietigd door de werketos ons voorgesteld door het oude testament in het zweet uwer aanschijn zult ge uw brood verdienen. De enige oplossing is massale meditatie. Moeilijk voor een opgefokte mensenmassa. Deze waanzin is de liefde voor de arbeid, de woedende hartstocht om te werkenAlle individuele en sociale ellenden zijn geboren uit zijn hartstocht voor de arbeid. Twaalf uur arbeid per dag, dat was het ideaal van de filantropen en moralisten uit de achttiende eeuw. De moderne werkplaatsen zijn ideale verbeteringshuizen geworden, waarin men de werkende massa’s opsluit, waarin men ze gedurende twaalf en veertien uur tot dwangarbeid veroordeelt, niet slechts de mannen maar ook de vrouwen en kinderen. Christus predikte in zijn bergrede de luiheid: ‘Let op de leliën des velds, hoe zij groeien: zij arbeiden niet en spinnen niet; en ik zeg u, dat zelfs Salomo in al zijn heerlijkheid niet bekleed was als een van deze? (Mattheus 6:29). Jehovah, de baardige en afstotende god gaf zijn aanbidders het verhevenste voorbeeld van de ideale luiheid: na zes dagen van arbeid rustte hij voor de eeuwigheid uit. De Grieken van het Grote Tijdvak hadden ook slechts minachting voor de arbeid; slechts aan de slaven was het toegestaan te werken: de vrije mens kende alleen de lichamelijke oefeningen en de spelen van de geest. Dit was dan ook de tijd dat men wandelde en ademde te midden van lieden als Aristoteles, Phidias, Aristophanes; dat was de tijd waarin een handvol dapperen te Marathon de horden verpletterde uit Azië dat Alexander weldra zou veroveren. De wijsgeren van de Oudheid onderwezen de verachting voor de arbeid, deze vernedering van de vrije mens — de dichters bezongen de luiheid, dit geschenk der Goden: ‘O Meliboe Deus nobis haec otia fecit’ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed/ https://www.2dehands.be/q/verf+ed+rooie+flikkers+amsterdam%3a+montaigue+de+quercy%2c+frankrijk/ ¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨¨ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen."Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

9 0

Tip

#maaimeiniet

Oksels floreren bikinilijnen krullen lies lacht zich een breuk Tip van de week Creatief Schrijven/Azertyfactor (2024)

nikki_petit

64 3

Signalen

Jij geeft me signalen Die er lang niet meer zijn geweest Ik kan verkeerd zijn Maar het hangt in de lucht Alleen moet er gewacht worden Tot we eraan kunnen toegeven.

Creatieve held

7 1

1990

Onze blote voeten dwalen het bos in onbesuisd we schreeuwen de bomen omver Waar onze ouders wel niet zijn? Wij zijn de kinderen van de toekomst des enfants terribles Laat ons toch vrij zijn weergaloos dansen Het duurt toch niet lang voor ze ons laten dansen.

Annelies Leysen

2 0

In alle talen van de regenboog (1)

La chaleur elle monte. Oui, peut-être beaucoup trop. Quand je te vois, entends ta voix et tes chansons, elles sont si embrassantes. Il faut que je retrouve mon hiver, m'arrache les oreilles, me laisse voler les yeux par un oiseau aveugle. Je sais, je mens et je me sens si moins perdu. Pourtant. Il faut que je te quitte, évite le soleil, ton âme, ses rayons, ils sont si forts. Je dois traverser tant de montagnes comme un Hannibal foutu, sans but ni éléphants. Cependant une solitude, le silence vont me rappeler à toi, ta voix, cette élégance. Partout la neige va me répéter que tu pourrais sans peine le fondre, mon glacier à moi. 'In alle talen van de regenboog' staat verloren in de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

5 0

Hotel California

over deze wijk spreekt men met de mondhoeken naar beneden hier komen slechts bewoner, arts en wijkagent tenzij de notelaar vruchten werpt een verkeersvrij woonerf werd het niet het moest ook niet te gezellig worden laat ze vechten om parkeerplaatsen moderne variant van brood en spelen op gezette tijden een vals brandalarm ze leren snel en blijven binnen geen directe lijn met de brandweer dat scheelt er weer een paar, als het écht brandt zonwering en geluidsisolatie zaten niet in de aanbesteding wel een afgekeurd prototype van een centraal ventilatiesysteem bovenbuur gaat ’s nachts in volle psychose kalfslapjes met een vleeshamer te lijf onderbuur test de klok rond curryrecepten uit die van ernaast rijgt de joints aan elkaar zonder filter dringen ze overal naar binnen, krassen stokmannetjes in het koetswerk van wie het waagt te klagen geen gemene delers, in dit Hotel California schuilt de enige verbondenheid in het onmogelijke van de vlucht Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024) ©

nikki_petit

20 1

Drijfjacht

waar de muezzin huilt en de rode halve maan bloedt plet men levens onder kaartenhuizen happen prematuren zij aan zij naar lucht hun geboorterecht ontvreemd geven zwierige barcodes op ledematen dode kinderen hun naam terug vormen witte grafdoeken een mandala rond schietrozen die ooit hospitalen waren klit de gecremeerde beschaving grauw aan wie nog rondwaart in kil getimede entre-actes daarbuiten schudt men de bekaterde kop houdt het geschreeuw voor tinnitus haalt de rechthebbenden weg waar de muezzin huilt en de rode halve maan bloedt raken reddingsboeien buiten adem piekt de waanzin blijft de drijfjacht gedoogd Gepubliceerd bij Het Gezeefde Gedicht (2024)

nikki_petit

1 1

Watersoep

Mijn lichaam beleeft de dag in zijn scherptes en ik denk aan haar. Mijn moeder waant haar dode moeder een beschermengel, een geest die ervoor zorgt dat vanaf nu alles goed loopt. Bij mij loopt alles fout en ik vraag me af of de beschermengel misschien boos is op mij. Sinds ze dood is plakt het vaker onder mijn armen. Mijn haar is sneller vettig. De klok draait de verkeerde kant uit. Het is net zo vreemd om haar daar de verantwoordelijkheid over te geven als de geloofsideeen van mijn moeder. Wij zullen mekaar nooit nog zien, maar nog liever zou ik je nooit nog voelen. Je lieve lach en je oordelende blik. Je afwijzing van mijn kindzijn en je watersoep. De ophelderende momenten zijn vervaagd. Misschien doordat jij mijn vingerafdrukken zo snel van de kasten veegde. Misschien had ik zelf gewoon wat langer willen bestaan.

Chloe synkineses

14 0

Deken

Als ik een nieuw dekentje koop Koop ik het graag extra zacht Ik wikkel het dan om mij heen Laat het mijn gezicht strelen Als een omhelzing in de nacht Vastgeklampt als Harlow’s aapje Met mijn neus graaf ik dieper Hopeloos op zoek naar warmte Maar mijn deken heeft geen hart

ElineS

8 2

In alle talen van de regenboog (proloog)

Ik kan nog even hopen dromen lekker zinloos zijn. Zolang de regen zon niet schuwt. Nu het nog kan. Hoewel ik zeker ben dat Bartje beter Engels spreekt dan Brugs. Nochtans. Heel simpel en ik weet het. Bart in het Arabisch is gewoon ook Bart. Hij zit al op zijn troon en straks. Geloof me vrij. Wordt het alleen maar erger. Weldra komen ze terug. Ze keken naar de koers door slijk, op onverdraagzaam asfalt. Alles liep doorheen dat Vlaemsche Land. Sommigen zijn nog even op reis. Een weekendje naar Griekenland, een schoonheidsslaapje in hun Benidorm. Tom heeft al zijn trouwe domoorbende en zij staat al klaar. Zijn guillotine voor hetgeen als vreemd bestempeld wordt. Zijn stapeltje met vooroordelen reikt ten top. Straks. Dan wil hij met die scepter zwaaien, zeggen hoe het moet. Nu het nog kan. Zolang de splijtzwam nog niet overheerst. Nu het nog kan. In alle talen van de regenboog zal ik nog snel iets schrijven. Straks dan komt er een decreet. Subsidies aan bordelen vol verhalen, aan dit prostitutienetwerk voor gedachten in gedichten. Bart en Tom zullen beslissen. Geld voor het huis der pennenhelden. Ja. Een beetje. Maar het zal, het moet, echt alles in het Nederlands. Daarom. Nu het nog kan, nog mag, zal ik me snel, nog even lekker laten gaan, in alle talen van de regenboog. (wordt vervolgd, nog snel voor de verkiezingen) proloog van 'In alle talen van de regenboog', uit de reeks 'Waanhoop'

Bernd Vanderbilt

3 0

Krakende knieën

‘Vijf minuten per persoon’ zegt Bart, ‘niet langer’. Vijf minuten, dat is de tijd die we elk krijgen om over de kwaaltjes te vertellen. We beginnen alvast te wandelen. Het is die rare coronatijd waarin we elkaar alleen buiten mogen ontmoeten. Twee koppels vrienden die elkaar al decennialang kennen. De vijf minuten per persoon lopen uit en dat mag. Er wordt geluisterd, wat raad gegeven en gelukkig ook veel gelachen. Ik ben blij dat dit kan.Want eerlijk? ‘Ouderdomskwaaltjes’, het is een taboe. Het woord alleen al. Nu er meer openlijk gepraat kan worden over menstruatie (check) en menopauze (been there, done that) is het de beurt aan de kwaaltjes. Dat ligt nog moeilijk. Ze worden verzwegen, geminimaliseerd of overdreven, al naargelang wie er luistert. Vreemd eigenlijk, want fysiek verval overkomt iedereen die het geluk heeft lang te leven. M/V/X, we worden er zonder onderscheid mee geconfronteerd, net als met de pandemie.We maken een lange wandeling tussen de velden. Stiekem ben ik blij dat we in een vlak land wonen. Ondanks de krakende knieën kan ik nog kilometers stappen, als het maar niet bergop of bergaf is. Het weer is mooi vandaag en het samenzijn doet deugd. Maanden geleden viel het leven stil en mocht er niets meer. Nu versnelt het weer en leven we op hoop. De vaccinaties komen op gang. Bart werkt in de zorg en kreeg zijn eerste prik al. We praten over gemeenschappelijke vrienden, de kinderen, onze jobs en niet meer over de kwaaltjes die ons afremmen. Niet over het vooruitzicht dat over een aantal jaren ons leven opnieuw zal vertragen en stilvallen. Dat onderwerp is de revue gepasseerd; goed dat we er even tijd voor namen.Op het einde van de wandeling geven we elkaar, tegen de voorschriften in, lange dikke knuffels. Op de vriendschap. Onder vrienden voelen we ons leeftijdloos.

rmampuys

0 0