Lezen

Vriendin

In het zog van mijn koud geworden hand,weifelend teruggetrokken,kabbelen tot stof overdachte vragen wat niet meer deelbaar is, doezelt tussen mijn zaailingenknisperend, levend van flauw schijnsel op de achtergrond tijdens al dat groeien en bloeien,langs de hardheid van een lege zijlijnen het schieten van wortels in ondoorgrondelijke leemte,  zijn mijn contouren ver buiten jouw weten gevloeid misschien was het jouw zoutdat het veilig aarden tegengingen was mijn gevoel van tekortschieten een warm deken over wat niet gezegd werd alle geluksklavers dragen hier jouw naam en de sparren echoën verstorven dromenherinneringen liggen geborgen onder het mosals een dankbare zachte bodem voorde dans die ik alleen verder zet wat had kunnen zijn, is ijzig opgegaan,in een leger overtuigingen verneveldeen verdwijnen dat in mijn kleren kroop,waardoor alles plots lichter werd ik ging nog even door met schrijven,tot het mij donderend daagdedat het ontbreken van een vervolgmisschien wel is wat ons verhaal rond maakt

KarolienDeman
26 3

Mijn mens

Je bent je blik die licht je geboortelast aftast ongenaakbaar turend tussen angst en dans je bestaan beglurend   Zeg niets   Je bent zo niet meer of minder dat altijd alles  rakend verbond hier of ginder   Aanschouw de eenvoud in het ritme van je ganse gaan je schommelende liefde je worstelende leegte

Sepschrift
1 1

Borgerhout

Uit de wieg getild, licht en langzaam in het mooie Borgerhout waar vlak bij de stad een etnische schreeuw galmt.   Waar broodjes kip en verse vis een stilleven leiden  in de honderdmeters lange etalages van de Turnhoutsebaan.   Ik kom er vandaan, voel de stemsnaren van die tot ghetto verguisde plek, waar God en kind een straattaal zingen, een hanige lokroep  om aandacht bedwingen.

Sepschrift
6 2

Een fijne plek

In 2023, mogen we zoeken én vinden: een heleboel gelukkige en vrolijke plaatsen, rondom ons, in de harten van dierbaren én in onszelf, een fijne plek.

Zonsondergangdromen
20 2

Overal

Je zit in de wolken Je zit in de lucht Je zit in mijn dromen En in elke diepe zucht   Je zweeft met de vlinders En de pluisjes over gras Je bent overal en nergens Ik wou dat je hier was      Je zit in mijn woorden In wat ik droom en denk Jij bent het die me sterkte geeft  En dat is een geschenk  

Rosemarijntje
12 1

Vanavond

Vanavond is elke stoel aan tafelvoorzien van een kloppend hart. Kaarslicht danst te midden vankletterend bestek en klinkende glazen.  In elk paar ogen weten de vlammen te walsentot een lopend vuurtje vertier de kamer vult. Een familiaire gloed wikkelt zich om me heenen wakkert de onkunde in me aanwoorden te koppelen aan dit tafereel. Zachtjes dooft het speels gelachonder het geschenk van dampende thee en het besef sijpelt door: Ik moet koesteren wat binnenin floreert.Een punt kan nooit eindigen wat niet wordtuitgesproken.  

Amarant Plas
24 1

Poes

Zachtjes een tikje. Achter het venster, geluidloos miauw.     

Sarah
10 1

Alweer een nieuw jaar om. Dus hier is opnieuw een klein nieuwjaarsgedicht, is dat dom?

Dit gedicht schreef ik op alle kaartjes naar mijn familie. Wie vindt de grap? :-)Om sommigen te helpen staat er in de laatste zin een grote tip.ps. gramatica en/of dt fouten tellen niet, want ik kan niet zonder fouten schrijven. En dat is géén grap.Ik ben niet als de meeste mensen,die een domme brief schrijven vol standaard nieuwjaarswensen.Maar uit de grond van mijn hartwens ik jullie wel dat elke dag van dit nieuwe jaaral die wensen uitkomen, zelfs maal 1 biljard.Voilà, hiermee is dit domme nieuwjaarsgedicht ook klaar.:-)Katarina du Monde

Katarina du Monde
16 2

Rust

Rondom mij  rust in mij  gevangen in het dag - licht de zon op vredevol  lacht het me toe.

Zonsondergangdromen
62 1

Wabi Sabi Wensen

Hang je imperfectiesin een schuine kader aan de muur.Geloof niet in toeval.Zoek.Zoef.Ploeter. Val.Leer.Sta op.Verwen je (innerlijke) kind.Koop je innerlijke criticus een lekkere lolly.Maak een afspraak met de schoonheidvan de vier seizoenen.Zing ongeneerd ”All I want for Christmas”.En bovenal:wees dankbaar voor het goede dat komen zal.

CasaSara
32 2

zo schoon

Ze vonden zijn weerloosheid zo schoon (het verdriet en dat zij het stilden) dat toen hij weer weerbaar werd ze hem liever weerloos wilden.

Ann Henri
23 2

Sonnet 2022

Dat oorlog steeds gedoemd is tot verlies, ondraaglijk was het draagbed met de moeder. Haar bolle buik bebloed, gescheurd het vlies. Zelensky werpt zich op als de behoeder.   Te midden de verwoesting stond een haag in bloei. De aarde leidt haar eigen leven. Egypte werd geteisterd door een plaag van wereldleiders die te weinig geven.   Iraanse vrouwen strijden tegen tucht. De maatschappij werd weer een beetje killer, de prijs voor energie schoot in de lucht. Als armen spreken klinkt het altijd stiller.    Intussen cashte FIFA in Qatar want alles is verbonden met elkaar.

Antony Samson
37 1

Mona

Ik weet nog de eerste keerdat het licht in je ogen scheenen je weende. De wereld was voor joueen vreemde plek, gelukkigherkende je mijn stem. Je kon praten voor je kon stappen,net zoals bij mij brachten je woordenje verder dan je benen je dragen konden. En met de jaren ging je vliegen,een vogelvlucht naar vandaag,die jongedame voor de spiegeldat ben jij. Je zoekt nog steeds mijn hand,legt je hoofd op mijn schouder,deelt je gedachten met mondjesmaat. Ik herken in je lach het genotvan dromen, van altijd weereen nieuwe dag en prijs mezelf gelukkigmijn leven met joute mogen delen.

Elfi Vandenabeele
25 3

chat perdu

De een praat over de horizon De ander over de stenen in zijn schoenDe een gaat over zijn interestenDe ander, schulden Handen trekken onkruid uit de grondHanden schudden handenDe ene vinger wijst naar de stenenDe ander naar de horizon Planten groeienStenen eroderenDe plant sterft, enDe poedervlakte blijft over Uiteindelijk is alles vlakgestrekenIn deze vlakteDe positieve als negatieve lensIn deze horizon Droomfocus, poedervlakteWijzen eroderenHandenschuddenVlakstrijken

Stelselmatig
9 0

De grens van ons bestaan

Hier staan we weer op de grens van ons bestaan. Een vlekje op de camera. De ruimte tussen onze woorden. Het is zo makkelijk te negeren  en toch blijft het aan me vreten. Ik staar dwars door je heen, de zon prikt in mijn ogen. Even wil ik jouw naam roepen maar de wind duwt ze weer terug in mijn mond. Kinderen lopen rond onze voeten met emmertjes  gevuld met dromen. Scherven van ons zijn spoelen aan terwijl we er onbeweeglijk naar staren. Is een aaneengelijmde vaas nog ooit zo mooi als een ongebrokene? Kan je jezelf wijsmaken dat hij nooit gebroken is? Ik graaf wanhopig een mal in het zand met trillende handen. Langzaamaan krijgt het de vorm van een herinnering die we allebei willen najagen. Onze gebroken resten leg ik er langzaam te rusten tot het zoute water ons overspoeld. We versmelten nog eens met elkaar maar deze keer worden we iets anders. Iets getwister. Als een vlezige legering, een amalgamatie, klauteren we uit ons graf. Onze handen graaien in de lucht op zoek naar een herinnering van betere tijden. Daar vinden we ze, ons, met emmertjes gevuld met dromen. We slepen ons voort met al onze onmogelijk gebogen ledematen. Wanneer we onszelf hebben bereikt barsten we uit in gelach,  krijsen we het uit van de pijn en zuchten we diep. “Wij zijn de geesten van de nabije toekomst. Zorg dat wij, dat jullie, nooit zover komen.” Dan storten ze zich in de zee, die monsters die we aan elkaar beloofden nooit te worden. En toch staan we weer hier, terwijl ik door je staar. Terwijl de wind jouw naam weer in mijn mond stopt. En een traan in een leeg emmertje valt.  

Raf Elewoud
0 0

Neurie

Voor van vlecht flaren floker  Pieternaren kater koren  Lorem ipsumtoren oker Traakde draak vermoren moker Klaar is deze noren soder oeps.  

Kakofoon
25 1

Luchtig

Dromen kwijlen door de nacht. Daden ploegen door de dag. Morgen is nooit zeker. Wees attentief en aanwezig, dat doe je beter met een lach.

Kakofoon
26 0

Doen

Vandaag kwam morgen. Zorgen baren waan. Goede daden baren geen zorgen. Morgen is te laat, Morgen komt altijd te vroeg. Wees aandachtig en vervoeg.

Kakofoon
15 0

Ziel

Het pad naar verlichting scheurt de muren rond het ego.

Kakofoon
28 0

Jonathan

Zoals je opkomt en in je kleren stapt, troost biedt met dunne woorden, een zaal oude rouw op de lippen legt weer doet wegslikken met een sandwichhap vol humor,   zo groots galant stap je af, laat me warm alleen ontroerd op een theaterstoel, ik lach geruisloos en denk hartroerend: wat ik overhoud is zoveel om te delen.

Sepschrift
8 0
Laad meer ...