Lezen

Kauwen

Ik zag kauwen gras plukken bij ons bankje en ik dacht aan de kauwen op jouw gazon, daar waar onze voeten vrijden in het water als badeenden in een ongeziene zomer en wij die fietsten van G. naar A. zoals ga ervoor en hoe dat niet meer kon een zomer later en hoe jij weer twijfelde en zei dat zien we dan wel weer. Een leven later. 17 mei 2023

simon s.

6 0

die fractie

misschien ben je een ogenblik een fractie en wil ik je grijpen wetend dat je uitfladdert straks mijn leven voorbij, als die zucht teveel vasthouden wil ik, dit elk ogenblik, aan fractie genoeg voor mijn wereld vervullend wetend, straks ben je voorbij

de jutte acrobate

5 2

de sleutel

de sleutel van het huis waar ik hoordemiste ik de sleutel, onwijsvoelde als vuur mijn strijdniet snel nam ik de benenook al miste ik er de clue in sleutel lag antwoordook in die dorpel verhaaldie achterdeur, het tuindeer weelderig voor schaarsnoei best knip machtig maar ik kon niet binnener dorpel me te hoogook al blies ik er luidstampvoette ik strijden straatstenen tot mul ik bleek te verzandenvoor inbreken, leek ikzelfs aan die achterdeurstond ik te mekkerenals dat onnozele schaap zwart weelderig krullig meer voer voor snoeischaarte machtig werd me hetik blies nog één keer luiden droop stampvoetend af tuintegels toch al oneffenhet deed me pijn, teveelvuur was en grote teenme te weelderig blauw nog van die vorige stamp

de jutte acrobate

3 0

onvaardig

onvaardig beeld mocht geüpgraded hoogte in, zelfbeeld nieuw gewassen, gestreken strak het juiste water vond ik nog niet die temperatuur als rebel de tobbe te klein ik liep rond, mijn beeld me lang beu en dan woorden te lezen, me grauw sloegen die gezicht, rillingen liepen voorbij nooit, dat beeld er het mijne te laat voor eigen geluk in tobben zat mogelijk toch oplossing niet verwateren teveel ik liep op te korte benen liever niet als stond er water in mijn kelder beu broek anders gewassen erin joeg slaande woord of grabbelde ik beter naar grint, petanque bolwijs er niet het kleine rode hoefde ik, enkel dat beetje richting, tegen krimpen ik wou fladderen, beschut met zonder vleugels genoeg plaats op mijn droogrek als hernieuwde geloften achter gordijn, legde ik af voor gewafelde spreekvlak zat er mijn biechtvader niet langer tobben, zei hij voorbij was, voorbij weer vaarwaardig mijn beeld wie mijn zelfbeeld joeg in hoogte, was onvaardig hij zei nog, wedden dat je die partij petanque van gestelde jager wint

de jutte acrobate

20 0

Van de dag af

In de supermarkt bots ik op Willem. Hij is 10 jaar ouder dan ik, maar ik ken hem omdat hij bij de electrozaak werkte waar mijn ouders wel eens spullen kochten. Je had toen enkel lokale handelaars waar je zowel de koelkast, de nieuwe tv of je eerste microgolfoven kocht. Geen ketens of internet. Herstellingen waren toen nog goedkoper dan een nieuw exemplaar. Ik weet dat zijn moeder enkele weken geleden is overleden. Ze was 93 jaar. “Ze heeft een schoon leven gehad”, zegt hij, waarna hij naar het jaartal vraagt waarin onze pa is overleden. En of ik ook bijna met pensioen mag. Ik lach en zeg dat ik nog een decennium voor de boeg heb. Omdat het aan mijn kassa sneller gaat en hij er al stond, vraag ik of hij eerst wil. “Doe maar”, zegt hij. “Het kan maar van de dag af.” Kijk, nu ben ik een vreedzame mens, maar als je me op de kast wil jagen, is dat een ideale zin. Het is een dooddoener waarmee ze me neermeppen zoals een luipaard dat doet als hij twee dagen niet heeft gegeten en eindelijk zijn prooi te pakken heeft. Het is mijn middagpauze. Ik kom snel de benodigdheden voor het avondeten oppikken, dan vliegensvlug de boodschappen naar huis en vervolgens terug naar het werk. Ik ben ooit zo snel naar huis gefietst dat de prei uit mijn fietstas viel en tussen de spaken van mijn achterwiel kwam. Met als voordeel dat de prei al was gesnipperd en de soep half klaar. Een dag is al zo kort. En dat moet je nog slapen. Ik zou liever wat extra tijd hebben op een dag. De mevrouw aan de kassa drukt gelukkig fors het gaspedaal in zodat de band sneller vooruit gaat. Zo moet dat. Ze moet het van mijn gezicht hebben afgelezen.

Rudi Lavreysen

5 0

De sardines

We dwalen door Antwerpen. Aan de rand van de wijk Bredero stappen we een eethuis binnen. We zijn op weg naar de Lemméstraat, maar honger en dorst vertragen onze tocht. Op de kaart staan sardines. Ik verheug me op een bord vol gegrilde sardines maar de visjes blijken al in een blik te zitten. Maar het zijn er van de hippe soort. Ze komen uit Portugal zegt het blikje en ze zijn verwerkt met rode pepers. Het smaakt. Zeker met het donker brood dat gelukkig wel op de grill heeft gelegen. “Wij leven vooral van sardines en eieren”, zeg ik. “Het komt uit Tsjip van Willem Elsschot. Dat moet ik dringend herlezen.” Het moet vervelend zijn, besef ik daar ik bij de sardines, iemand die te pas en te onpas vreemde zinnen zegt. Honger gestild, dorst gelest. Op weg naar de vlakbij gelegen Lemméstraat. Daar woonde de door mij bewonderde Willem Elsschot, nom de plume van Alfons De Ridder. Eerst 100 meter door de Van Schoonbekestraat (ook toevallig) en dan links de Lemméstraat in. Op nummer 21 zien we de bronzen gedenkplaat. “Hier woonde en overleed Alfons De Ridder. In de letterkunde Willem Elsschot.” “Hij was net de deur uit”, zeg ik. “Iets verder in de straat zakte hij ineen. Een hartinfarct wellicht. Voorbijgangers hebben hem nog naar binnen gedragen, maar daar is hij onmiddellijk overleden. Het straffe is, de dag daarna is zijn vrouw Fine ook overleden.” “Dan hadden ze Fine ook op die gedenkplaat mogen zetten”, zegt mijn vrouw. Er is iets van. ’s Avonds in het hotel doen we ons voor het eten tegoed aan de fles champagne die voor ons klaarstond. Na twee glazen lijkt het alsof de sardines van het eethuis terug beginnen te zwemmen. “Het zal zijn omdat ze van Portugal komen”, zeg ik.

Rudi Lavreysen

6 0

Omhulsel

glanzend pakpapier trekt het kind in hem meer aan dan wat er in zit de pracht van het omhulsel in geen verhouding tot het prul dat hij heeft gekregen

Margaretha Juta

11 0

Winterblues

De eenzaamheid is een kille rilling die zich stiekem huisvest op mijn huid. Vertrouwd, maar onwennig voel ik hoe ze binnendringt. Ik keer weer in mijzelf, zoekend naar comfort in elke herinnering aan vroeger. Terwijl het heden naar het vriespunt neigt.

LanaSalamone98

10 1

Little Light Lady

Little light lady Always setting her matchstick figure on fire To keep others warm

LanaSalamone98

8 1

Elf

Oma? Ja jongen, vertel het eens. Oma, jij hebt zo puntige oren. Zo, hier zo. Vind je dat? Nu je het zegt. Ze zijn inderdaad wel wat spits, zo te voelen. Oma, dat is niet erg hoor. O, ik vind het heel mooi en je er oorbellen in hangen. Als jij het mooi vindt, dan is oma blij. Oma? Ja jongen, vertel het eens. Ik heb eens naar jouw rug gekeken. O ja? Daar zijn geen vleugels. Dat is gek. Hoe komt dat nou? Wel jongen, oma's kunnen niet vliegen. Ze bakken wafels en drogen tranen van kindjes met verdriet. Maar oma, dat gaat niet. Hoezo, dat gaat niet? Maar dan ben jij geen elf. En als jij geen elf bent, wie haalt dan mijn bal uit de boom?

Els Wouters

10 1

die web

ken je die web met zonder spin zo een dat fijntjes aan verhalen kleeft als ding is het gretig en bovenal plakkerig beter kijk je niet, het glinstert aanlokkelijk en onwijs als het is, kleeft het aan verhalen het liefste naar mijn bescheiden mening weet het niets anders te doen aan die strohalm hangt het moedig als was het de allerlaatste op rij een web aan verhalen verknocht, het was als van zonden getabberd, die averij weerklonk meer van een fijnere soort, iets kleefde me als echt, aldus ik weer belabberd er was al verhaal genoeg, niets miste ik nog, voor meer had ik plaats, me er verkleven nooit er glinsterde boodschap, uit dat web geraken, lastig, beter zweeg ik in meerdere taal, over die spin

de jutte acrobate

3 0

rebels fall in love too

he he's got his way with women and she doesn't mind (because) she is a teasing believer the inventor of love at first sight she she's a girl on fire and he he doens't mind (because) he know he's the one to guide her burning at night and baby when she looks at you she's falling for the rebel she sees in you oh baby when she looks at you she sees a rebel falling in love too girls on fire do not burn don't you worry baby this kind of fire does not hurt don't you worry baby she she acts like an angel and he he doesn't mind (because) he know she's devilish a unicorn his wrong kind of right

M@rl1

3 1

als zeep

als zeep aan het plafond hing een stuk, als zeep geurde het niet naar bloemen rijk, niet uitnodigend scherp het er hangen mocht, voor ander doel beschikken me wassen wilde ik liever met heilzaam materiaal vreemd als was, verzeepte het beeld mijn netvlies het uitspoelen kon niet, ik wist, erin lag mijn leed ik wou me ontrukken, deze keer niet, blijf ik weg riep ik mezelf toe, het stuk, weer vergoelijkte ik beeld zou wel vervagen, zolang het verzeepte werd het kleiner, dat het geurde naar stoepkrijt een reden op straten vendelde leed beter, in stof kon verdwijnen nu en dan opwaaien en door monden harten breken maar niet het mijne, ik geurde liever naar waarheid nog puurder mijn kracht, en als stof op die ene keer bij me binnen waaide, wist ik mijn bezem stond klaar vreemd leek mijn beeld, ik kon borstelen als geeneen

de jutte acrobate

2 0

meer rijen

meer rijen het klonk als diepgraven tussen meer rijen bloemenme weten te stoppen aldus, het topje van mijn tongafbijten, wild weten dat zwijgen als vermoord erbijhet meeste zeggen zou, uitgegraven wilde ik nieterin lag een stuk van mijn ziel, het verrichte werkmocht nooit nog gezien, in meer weelde bloemenlag het verschil, nooit zou men er zoeken, ertussen bleef het meestal stil, mijn wil gromde er geen wet nog een ogenblik, dacht ik, was het alsof mijn rupszich instant ontpopte, ik wilde vliegen hoog, aanzienhet verrichte leed, weten in te schatten mijn vergelijkondanks mijn vleugels frêle, behendig leren aan zetniets in doofpotten stoppen, maar uitdragen liefdeals die bloemen diepgraven, in hun stilte kon bloeienik prevelde nog, stoppen, geen vergelijk en gooide meer rijen dicht, niet herbeginnen wou ik mijn strijd

de jutte acrobate

3 0

Zeeanemoon

Zeeanemoon De bliksem knettert in het kapseizend schipen de regen hutst in striemenin de wijde zee . De golven slaanen de minnende zeemeermin met wapperende harenverandert in een duivelsknol met brede spieren en drietand. Na de storm ebt het wilde water kalm weg,schelpen gestrooid in het natte zand galmen soezerig na.Een baken van licht valt neer uit wollige wolken. De rode zonsondergang brandt op,ik blijf in het duister verder rokenom met de sterren te praten.De zee suist door mijn aderen die veranderen in een octopus die mijn brein verstikt. Ik pap aan met een vreemde.Ik proef het zoute zeewier tussen zijn tanden.Ik ben een gloeiende zeester, deinend op eenbadhanddoek.De zeetoren loeit als een walrus. Het afscheid is kort, de dag komt op.Ik klim op mijn fiets en laat me leiden doorde snoezige ochtendzon.Alles sprankelt als champagne.De horizon kreunt, geen mens kent mij, ik neurie blij in de wind.

Molly

2 0

Randen

de scherpe randen van mijn boek: ranzig van al de kopjes van mijn poes

Margaretha Juta

12 1

Vuur

Het brand. fluister ik Je kijkt niet om. Het brand. jammer ik Je kijkt niet om. Het brand. Schreeuw ik Je loopt weg. Ik brand. Ik brand, maar jij zwemt niet in een zee van vlammen. Jij, bent het koele beheerste water en ik ben de vernietigende vonk die van een halfuitgebrande sigarettenpeuk een huiselijke tragedie maakt. Nu smeul ik over alles wat we hadden kunnen zijn, terwijl jij een ander zijn glas opvult. En diep vanbinnen voel ik het. Het brand.

LanaSalamone98

17 2

Mama?

Zij was zo opzoek naar zichzelf, dat ze mij niet kon vinden. Haar leven was al geleefd, dat is toch wat zij geloofde. Ze zag me enkel als een schets van wie zij wou zijn, iemand die ze nooit zou kunnen worden. Haar wonden kon ze enkel verzorgen door zout over de mijne te strooien. Dus probeerde ze mij te boetseren, haar kleine meisje van klei. Ze wreef over me, telkens weer, iedere keer harder dan de vorige keer. Tot haar grote frustratie, kreeg ze mijn scherpe randen en plooien nooit gladgestreken. Wanneer ik verharde, deukte ze me in. Nu blijf ik achter, onafgemaakt en nooit volledig. Voor altijd op zoek naar wie ik wil zijn. Ik hoop dat ik haar ooit in me vind.

LanaSalamone98

17 1

You Made Me Feel Like Shit (KoppKind)

Kheb het altijd fascinerend gevonden hoe hongerig ze naar me keek. Tot ze me uiteindelijk zonder waarschuwing verslond en kort daarna brutaal weer uitscheet. Tot er van mij niet meer veel over was dan een brokkelig remspoor.

LanaSalamone98

5 1

À l'improviste

Madeliefjes zonnebaden in het licht terwijl ze haar sandwich smaakt in compagnie van “De meisje” Een jongeman vraagt haar in de taal van Jacques Brel of ze kunnen maken een chanson op de bank aan de fontein In het grasperk tussen de struiken met het gezang van de vinken en lijsters kabbelen hun klanken mee De rozen in de schaduw van de stilte de boomblauwtjes en irissen in het blauw van haar jas brengen tot leven hun zinnen vol lentegeuren De madeliefjes in de lichtval de rozen in de schaduw het meisje met de roman genieten in de Jardin du Botanique Of hun chanson zal vibreren op de tong van de songwriter weten ze niet, wel dat routine zomaar kan verkleuren

Fatiha Berrazi

13 1