Lezen

À l'improviste

Madeliefjes zonnebaden in het licht terwijl ze haar sandwich smaakt in compagnie van “De meisje” Een jongeman vraagt haar in de taal van Jacques Brel of ze kunnen maken een chanson op de bank aan de fontein In het grasperk tussen de struiken met het gezang van de vinken en lijsters kabbelen hun klanken mee De rozen in de schaduw van de stilte de boomblauwtjes en irissen in het blauw van haar jas brengen tot leven hun zinnen vol lentegeuren De madeliefjes in de lichtval de rozen in de schaduw het meisje met de roman genieten in de Jardin du Botanique Of hun chanson zal vibreren op de tong van de songwriter weten ze niet, wel dat routine zomaar kan verkleuren

Fatiha Berrazi

13 1

In de jaren 90tig ontmoeten ik een roedel jongeren en Matthias Schoenaerts. a

In de jaren '90 ontmoette ik een groep jongeren. In die groep was er één die Asimov had gelezen; hij reciteerde de wetten van de robot zomaar, uit de losse pols. Ik was verbluft. Een jongeman met cultuur. En wat voor cultuur? DE TOEKOMST.Jaren geleden was hij, als puber en enthousiaste zeiler, alleen met een klein bootje naar Engeland gevaren. Hij dronk geen alcohol; hij kende de ellende ervan. Daarnaast fietste hij rond en gaf regelmatig een agressor in een auto een flinke trap tegen de auto. De nieuwe generatie! Ik kreeg steeds meer bewondering voor hén. Ze waren niet agressief, maar zeer assertief. Samen met zijn vrienden bracht hij kleur in de grijze, vieze Oost-Europese muren van de stad met vrolijke graffiti. Daarbij werden ze vaak achterna gezeten door de 'Belgische Stasi'. Ze vonden het leuk en spannend. Zij wilden die vale, kleurloze muren niet accepteren. Ze lieten niet toe dat hun kansen werden weggenomen. Ze lieten de kaas niet zomaar van hun boterham pikken. Zijn stiefvader, die in een elektronicafabriek werkte, bracht regelmatig spelletjes voor hem mee. Dit interesseerde hem mateloos, en zo werd de schoolmoeie jongen later/nu een zeer gerespecteerde computerdeskundige.Zo zat ik samen met Matthias Schoenaerts, tijdens het filmen, en de ploeg graffitikunstenaars een paar uur in de gevangenis. ------------------------------------------------------------------- verzameling video DUCK en MATTHIAS SCHOENAERTS jaren 90 tig https://www.youtube.com/playlist?list=PL9PnF5M5bSl0gESnQpHbE5o_4APNvImfE ____________________________________________________________________________________ Foto: VERF ED graffiti DUCK en MATTHIAS SChoenaerts gent FOTO GALLERY VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser.

90 0

schijn

schijn in de schemer lag mijn ziel te verkommeren ik dacht aan de tijd om te gaan, niet wou ik vechten, op sommige dagen miste ik geluk op dat dienblad, lag een weinig, het dreunde ik wist niet of beter kon, immer voortvarend geen wil, enkel wet leefde, als schijnzegen kwam wat ik nodig had, meer kattenjongen spuugde men me best gretig in volle gezicht ik keek de tijd in de ogen, wou me omdraaien hollen tot klaverrijk, aan dat dekselse wou ik ontsnappen, weer wreed was wat ik er kreeg erin wou ik niet kijken, erin zag ik geen groei toch bleek, toen ik beter keek, klaver onbenut in rijk wou ik niet zien, als die blinde vertoeven op mijn koningsstoel veronderstelde ik wil wet ik verdiende slechts goud, nimmer het dekselse tijd viel bijna stil, ik besefte ineens, mijn leven was geen koningschap, in schijnzegen leefde ik plots scheen mijn licht feller, ik mocht blijven voor het mindere, ging ik meteen, groei lag erin

de jutte acrobate

5 0

LGBTQ+ dag

het is alleen omdat er ook een zon schittert dat een regenboog kan ontstaan

Eigenzinnig

26 0

Twee

dreigende wolken - aan het stuur van een fietser hangen twee plu’s

Margaretha Juta

9 0

Stefano Picasso

“We gaan schilderen Stef”, het vrouwtje was helemaal enthousiast. Schilderen, wat was dat nou weer. Het was in ieder geval bij de dame van de hondenschool, dus dat was altijd leuk. Hij was zelf nog nooit in de school zelf geweest, Kaatje wel, daar was hij ook wel nieuwsgierig naar. En Kaatje mocht niet mee, leuk om weer eens een hele avond met het vrouwtje alleen op stap te gaan. En er zouden vast wel snoepjes zijn, dat was ook een voordeel. Alleen, schilderen, hij wist echt niet wat hij zich erbij voor moest stellen. Enthousiast sprong hij in de auto. Spannend hoor, hij bleef er van opwinding bij staan. Dat vond het vrouwtje natuurlijk niet goed. Als ze hard moest remmen, viel hij ondersteboven. Dat zou niet de eerste keer zijn. Daarom had ze ook hangmat gekocht voor de achterbank. Dus hij ging toch maar liggen toen ze het zei. In de hondenschool waren al andere honden toen ze aankwamen. Ook dat was wel spannend, onbewust liet hij zijn haar omhoog staan. Sommige anderen waren ook een beetje onwennig, dat zag hij wel. Het was altijd een beetje kijken wie er wel en wie er niet leuk was. Even later moest hij met zijn pootjes over een ingepakt canvas met verf lopen. De kleuren die het vrouwtje erop gesmeerd had werden zo een mooi mozaïek. Sommigen gingen er ook op zitten of op liggen, dat was ook wel grappig. Eigenlijk was het wel heel leuk, hij kreeg er ook wel plezier in. Op een gegeven moment vond het vrouwtje het klaar en moest het drogen. Jammer, hij had er nog best even langer overheen willen tippelen. Gelukkig gingen ze daarna nog spelletjes doen. Hij houdt heus van Kaatje maar het is echt leuk om weer iets met het vrouwtje te doen zonder dat ze haar nieuwsgierige neus ertussen steekt. Natuurlijk konden ze het schilderij nog niet mee naar huis nemen omdat het vrouwtje in haar onhandigheid weer iets te veel verf had gebruikt. Dat drogen duurt nog wel even. Ach, het was ook te verwachten, ze is van nature niet zo creatief. Maar het was een leuke avond. Thuis kroop hij snel op de bank in zijn hoekje. Lekker liggen. Hij was er moe van geworden.

Machteld

5 0

Zomaar

Ik voelde een traan Daar op mijn fiets Kwam ze plots Uit het niets. Vroeger was ik onrustig Altijd onderweg Naar ergens Voelde ik me thuis In mijn dromen. Nu fietste ik naar huis Waar mijn dromen Wanneer ik heel rustig ben Nog eventjes komen opduiken.Zoals de traan Op de fiets Plots Uit het niets.

Maike Bretschneider

11 1

Belofte

’s Nachts is hij weer tien, niet meer dan een kleine jongen woelend onder de dekens, in eenzaam gevecht met zijn demonen, maar morgen, morgen ligt de wereld aan zijn voeten, morgen geeft hij bevel tot invasie.

Mini

6 1

Zus zweeft

zoals grote broer zet zus zo'n reuzenstappen: ze zweeft over straat

Margaretha Juta

18 1

ontzet

ontzet als voor wilde voeten gegooid, werd ik ontzet uit mijn ritme, alsof ik me snel wenden moest in verschrikking school verdriet, die waarheid wou ik ontlopen, het liefste de rug toekeren bedampen, oprollen en rusten laten, dit euvel wilde verstreken, als onder enige stijfsel vers uit monden vielen grauwe woorden uit onwil als wolven beestig, bliezen weg vrije eenheid uit dat verhaal, niet we er naar adem happen er was niet meer, niet minder, voldongen feit die regen na zonneschijn, storm zonder wind het verdict een beleefd vriendelijke schuifaf tussen lijnen lag afstand het niet durven delen dat hart koos niet zelf, het waren die anderen hun vingers wezen me weg, uit bestaan nodig als die volle vuilniszak werd ik vroegtijdig buitengezet, er verkommeren naar inhoud ongezien projectiel, er verdampen in de zon niet die afwijzing, voelen er de boodschap bleek me veelzeggend, tussen die lijnen lag ik te blinken mijn trots gelukkig hoog rekenschap ook wist ik een beetje al, immers voorvoeld deze uitsluiting kon, als realiteit aannam ik niet gevloerd wilde ik, niet ontmanteld ik er uit mijn heilige graal teder nog, putte ik me erin kern, voor blinden voelbaar materiaal in liefde werd ik vaker geslagen, zelfs zonder die anderen, hun gelederen braken niets, wij hun illusie, verbonden onzichtbaar voor beeld dan nog was, elk verhaal kwam tot een einde

de jutte acrobate

0 0

likje

je bent als verf – een likje op de juiste plaatsen kan alles transformeren

Ruth Van de steene

20 1

Gesprekje onder vrienden

‘Onder die chique pelsen jas ben je ook maar gewoon een rat,’ zei Duif tegen Eekhoorn. ‘En jij een rat met vleugels,’ kaatste Eekhoorn terug, ‘die bovendien overal op poept!’ ‘Stelletje wannabe’s!’ klonk het plots vanuit de goot, waar Rat zich lekker uitrekte, ‘Het lijkt wel alsof jullie jaloers zijn op deze oude verschoppeling.’ Hij rolde zichzelf in een waterplasje en schuurde zijn rug over de bodem. Duif en Eekhoorn keken elkaar beteuterd aan. Tja, dat was waarschijnlijk wel zo. ‘De enige rat hier ben ik!’ zei Rat. Hij draaide zich om en plensde vrolijk verder in zijn rioolwaterbad.

Amanda Bos

32 4

Geen gruwelijker woord dan livestock

‘Zonder horizon geen perspectief’, zegt mijn copilote terwijl we door het Spaanse binnenland rijden op zoek naar een tankstation. Ze wijst naar een driekoppig bergmassief dat zich voor ons uitstrekt en doorprikt daarmee een beladen stilte die de auto innam na het passeren van een vrachtwagen vol varkens. Livestock, lezen we in het voorbijrijden en ik bedenk dat er geen gruwelijker woord bestaat dan dat: livestock, een levende voorraad. In tegenstelling tot mensen kunnen varkens niet rechtstreeks opkijken. Zo zien ze wel de grond waarin ze wroeten onder zich, struiken, elkaar en de voeten van passanten voor zich - in het beste geval. In een slechter geval zien ze duisternis afgewisseld met TL-licht, metalen stangen, heel veel van elkaar van heel dichtbij. Vervolgens laarzen die hen een vrachtwagen inpoken. Geen bergen, lucht of zon, laat staan horizon of perspectief. Niets om naar op te kijken ook in die vrachtwagen die we passeren op weg naar een tankstation op weg naar een slachthuis. We rijden in stilte voorbij en kunnen niet niet kijken. Roze billen steken zij aan zij opeengepakt de tralies uit en ik weet niet wat triester is: een volle vrachtwagen op weg naar dat einde of een lege die ervan terug komt.

Sarah Skoric

21 3

Boekentaal

openliggend boek, omgekeerd op tafel: ik keer snel terug!

Margaretha Juta

10 0

er was die muur

er was die muur er was die muur, koud, hard, hooger tegenaan wilde ik staan, nietdie voelen beuken, het waaromweten, wat er tussen ons kwam er was die muur, opgetrokken hoogtot hemellauw, van rode baksteengeen ruis doorliet die, muurvast zat ik er tegenaan, strak raakte me er was die muur, geen korrel liet zich zien, zijn voegen vaal vinnig ontglipten me, niet mijn wil wethij verkilde, hij wou beuken hard er was die muur, lagen mededogenrecht voor raap, ertussen wrong hijmijn lijnen, doorhaalde geen streep liet hij, zag door koude bril geen mij er was die muur, opgetrokken beeldweerslag, kwetste mijn boord, raakte zijn steen er naar vorm klam en koel aarde mee schuivend, me van hem af er was die muur, in de weg stond dieme geen klim nog waard, ik machtigniet in stenen vergrijp bleef over enkelcement en mortelstof, elke steen werd er was die muur, die naar hemel reiktehoofd, verstand, hield uit hart, roepweerklonk, geen ladder genoeg hooglied zat er in klaagmuur verscholen er was die muur, heelal in meer lagenwaarom ontbrak, hoe hij dacht diepzich te verzoenen, ik keerde omme hemellauw, ik werd er weer stil

de jutte acrobate

1 0

zonder kamer

zonder kamer er was er geen kamer, als onderweg was ik met zonder zag ik, in stapzin gaf het me niet met zonder vier muren, die plaats waar ik was kamer niet een punt, zonder, verging me goed geen extra zorg, die met zonder verkwikkend niet te hoeven die vinden, erin vertoeven tot kamer niet langer deel, uit denken, hield ik was vredig het punt, ging om ik met zonder naar stapzin vier muren, geen zorg met zonder bleef ik onderweg tot waar de kamer lag, er eerst verkwikkend niet hoeven mijn plaats het was die kamer, nu even, ik met zonder

de jutte acrobate

0 0

Moederdag

het is Moederdag - ik geef je een zachte boks en een bos rozen

Margaretha Juta

10 0

Los en vast

We laten los en houden vast.

Zonsondergangdromen

15 0

klaverbestaan

klaverbestaan als kleurrijk ben je weelde voor harten aan vezels en draden herinner je me het voor kijkers uit zicht lees ik je glimlach en dat je rots leeft er, dat klaverbestaan best vervullend ben je als in doeken vervat weet je te grijpen, me anders tot je toverdoos ik kijk en ik luister herinner me machtig mijn stof en mijn tegels ik weet weer te staan met vezels en draden rijg ik weer toekomst mijn stof en mijn tegels als uniek in mijn soort klaverbestaan wieg ik je glimlach herinnert voor kijkers uit zicht jij en ik, die toverdoos

de jutte acrobate

0 0

Moederdag

Alleen vandaag moederdag? Ik ben toch altijd moe van de dag!

Eigenzinnig

5 0