Lezen

Georgette & Amélie

Intro: Oudere vrouw zit te breien op een bankje in het park, vlakbij de speeltuin. Er komt een meisje van een jaar of zes aangelopen. Achtergrondgeluid: park- en speeltuingeluiden / af en toe onderbreking in het getik van de breinaalden. V = vrouwM = meisje _________________________________________________________________________________ V Dag lieve kind, wil je ook graag op het bankje zitten? M Ja, mijn mama wil liever dat ik stilzit als ik een ijsje eet, anders hangen mijn kleren helemaal vol. V En dat willen we niet he?! Kom er maar bij, ik schuif mijn tas wat op. (geritsel van tas die verplaatst wordt en bonk van kind dat plaats neemt) V Waar is je mama juist? M Daar, met die rare oranje rok, ze duwt mijn broertje op de schommel. V O ja, ik zie hen. En wilde je broertje geen ijsje? M Hij mag niet. Hij is lasose inlowant of zoiets. (gegniffel) V Lactose-intolerant? Dat ken ik, dat had mijn dochter ook. Dan mag hij niks met melk he? M Nee. En ook geen ijs, want het ijs hier is gemaakt van melk. (geslurp aan het ijs) M Thuis hebben we waterijs. Mijn lievelingsijs is aardbei. V Oh lekker! En welk merk kopen jullie? M We kopen ze niet, we maken ze zelf! Dat is veel beter voor het miljoe zegt mama. Want al die verpakkingen belanden anders in de zee. En dan gaan de vissen dood. En dat wil ik niet… V Nou, het lijkt me dat jij een hele slimme mama hebt! M Hoe heet jouw dochter? (lange stilte) V Mijn dochter is gestorven… Ze heette Karolien… (opnieuw stilte en wat geknabbel aan de koek van het ijsje) M Ik heet Amélie. Ik ken niemand die Karolien heet. Kent u iemand die Amélie heet? V Neen, tot daarnet niet. Maar nu wel natuurlijk. M O ja? V Ah ja, jij heet toch Amélie? M Juist! En hoe heet u, mevrouw? V Laat dat mevrouw maar vallen. Ik ben Georgette, aangenaam. M Mevrouw Georgette, ik ga mijn servetje in die vuilbak daar gooien. Vindt u het goed als ik nog even bij u kom zitten daarna? V Maar natuurlijk lieve kind! (geluid van dichtklappend deksel van de vuilnisbak + geren terug)(intussen is de dame naarstig aan het tikken met de naalden) M Wat doe je eigenlijk? V Dit? Dit heet breien. Ken je dat? M Nee, nog nooit gezien. En waarvoor dient dat, zo breien? V Je kan er iets mee maken, een sjaal ofzo. Dit wordt een trui. (luid getik van de breinaalden) V Wil je het ook eens proberen? M Mag dat dan? Ik ben nog maar zes! V Oh, maar toen ik zo oud was als jij, had ik al zeker vijf sjaals gebreid! M Echt? V Ja hoor. Wacht, ik toon het even. Kijk, er zitten een heleboel soorten knoopjes om de naald, en wij gaan er eentje bij maken. Ik neem het touw dat aan de bol vast zit tussen mijn duim en wijsvinger en maak er een lusje mee. Dan steek ik het uiteinde van de naald eronderdoor in dat lusje. Zo. En nu laat ik voorzichtig mijn duim los en trek de draad aan om de naald. En klaar is Kees! M Kees? Heeft deze trui een naam dan? V Nee joh, dat is een uitdrukking, gewoon om te zeggen dat je dan klaar bent. M Maar ik heet niet Kees, ik heet Amélie. V Ja dat weet ik toch. M Maar waarom zeg je dan dat Kees klaar is? Ik begrijp het niet… Heeft Kees die trui dan gemaakt? Of maak je die trui voor Kees? V Nee, deze is voor mijn vriendin. Ik wil hem haar geven voor haar verjaardag. Vergeet maar wat ik zei over Kees. Wil je eens proberen? M Ja, graag! V Zo. M Dus eerst moest ik een lusje maken. V Ja, en dan met de naald eronder, zo, ja. En erdoor. Hop. M En nu zachtjes loslaten. Spannend he?! V Je doet het prima! En nu aantrekken op de naald. Voilà, perfect! M Joehoe!!! V Wil je nog eentje? M Als dat mag? V Doe maar. M Lusje. Eronder, erdoor. Loslaten, aantrekken. Zo? V Helemaal juist! Je hebt talent! M Echt? Misschien moet ik mama ook om breinaalden vragen. Waar kan je die kopen? V Oh, op veel plekken. Je hebt speciale naaigarenwinkels, maar sommige supermarkten verkopen ze ook. M Wij gaan altijd naar die om de hoek. Hebben ze die daar ook? V Ja, ik geloof het wel! En heb je al een idee welke kleuren wol je wil? M Mag je die dan ook kiezen? V Natuurlijk! Je begint best met één kleur, maar als je het een beetje in de vingers hebt, kan je wel eens proberen met twee kleuren. M Maar hoe dan? V Dan kom je nog maar eens hier. Ik zit hier meestal op woensdagnamiddag. M En kan je ook een rok maken? V Dat kan, maar een wollen rok wordt niet zo vaak gedragen. Maar het kan zeker. M Hm, dan wil ik dat wel eens proberen. Vindt u ook dat mijn mama beter een andere rok had aangedaan? V Neen, niet echt… Vind jij van wel dan? M Ik had gezegd dat ze de rode moest kiezen, die past veel beter bij dat zwarte truitje. Maar mama zei dat ze zich beter voelde in die oranje. V En is dát niet belangrijker dan, denk je? M Zij is toch niet degene die ernaar kijkt? Wij wel, en ik vind de andere mooier. V En hoe voel jij je als je iets leuks hebt aangetrokken en je mama zegt dat ze het niet mooi vindt? M Dat doet ze niet, dat heeft ze al geleerd, want dan word ik heel boos. V Echt? Voor kleren? M Mama zegt soms dat ik een kleine driftkikker kan zijn, dat vind ik wel grappig. Maar natuurlijk niet op het moment dat ik boos ben. Dan roep ik en stamp ik met mijn voeten. V O. En ben je vaak boos? M Niet zo vaak. Om de andere dag ofzo. V Oei, dat vind ik wel vaak. En weet je waarom je boos wordt dan? M Meestal gebeurt het als ik van school kom. Er zitten veel jongens in onze klas, en die onderbreken de juf altijd, en willen altijd vanalles weten en zeggen soms onbeleefde dingen.Dan lijkt mijn hoofd te ontploffen, en kan ik niet meer goed volgen en word ik verdrietig. V En als je dan thuis komt, dan verandert dat verdriet in boosheid? M Ja, zoiets. Heeft u dat ook soms? V Nou, ik ga niet meer naar school, maar wij hadden ook kinderen op school die best vervelend konden zijn, dus ik kan er mij wel iets bij voorstellen. (gesnuif van optrekkende loopneus) V Wil je een zakdoekje? (geritsel van zakdoek die uit pakje gehaald wordt / gesnuit) M De dokter zegt dat ik hoogsensitief ben. Dat als ik thuis kom ik alle prikkels die ik overdag heb proberen wegstoppen, loslaat op de persoon waar ik me veilig bij voel. V Je mama dus. En lucht dat dan op? M Soms wel, soms niet. Maar dan stuurt mama me naar mijn trampoline, en daarna gaat het wel beter meestal. V Gelukkig, maar! M Maar ik ben dan wel nog verdrietig. Omdat ik zo boos deed tegen mama. Mama doet zo goed haar best, ze heeft de handen vol met eten maken en poetsen enzo. En ik wil niet dat ze ongelukkig wordt door mij. V Dat is wel mooi. Je houdt veel van je mama he? (op de achtergrond roept iemand om Amélie) M Ja!! Ze is mijn allerbeste vriendin. Maar ze heeft een slechte smaak van kleren. Daaaag! V Daaaag, fijn je te ontmoeten Amélie.

Vlechtenmeisje

14 1

teleurstellende mandarijn

Witte vliesjes plakken Sitruszestegeur Zoet-zure verwachtingen VOL VROLIJKE VITAMIENEN!!! Onder mijn nagel… Prutsen, Pellen In mijn mond Op mijn tong S P L A T S Taai Vies Slecht HORROR Vliesjes verdwijnen in mijn mond E l l e n d e Teleurstellende mandarijn

jannesamyn

10 1

Verdwalen

Het verlaten huis ademde mysterie. Eenzaam bovenop een heuvel keken zijn twee torens als wachters uit op de stad. Met piepende scharnieren opende het zijn ontzagwekkende poort. Schoorvoetend trad ik in de voetstappen van degene die voor me liep, alsof ik daarmee elk spoor van mijn aanwezigheid wou uitwissen. Spontaan vormden we in kleermakerszit een kring op de vloer. Meegaan was geen goed idee geweest, maar een vraag van Felix behoeft geen antwoord. ‘Heb je deze al geprobeerd?’, zei hij. Ik nipte voorzichtig van het bruinrode drankje en vrijwel meteen werd ik overspoeld door een golf van misselijkheid. Het laatste dat ik me herinner is en het ritme van mijn hart dat synchroniseerde met de drup van het lekke dak.

Iljavdb

14 0

Ogenschijnlijke vergetelheid

En als onze ogen elkaar weer ontmoeten Weet dat ze zullen botsen Zonder wapens of bepantsering om ons te verdedigen Alleen onze blote zielen Met kleren om ons lichaam gedrapeerd Het enige dat ons eraan herinnert dat we mensen zijn

Zonsondergangdromen

12 0

De oude man en het bankje

A is een tachtig jarige Antwerps sprekende man B is een veertig jarige vrouw die voor het eerst op dat bankje gaat zitten. A: Stoort het als ik er eventjes bij komen zitten, mevrouw? B: Natuurlijk niet mijnheer, plaats genoeg. ’t Is mijn bank niet, he. A: Nee, da’s waar, maar ik vraag dat altijd. Er zijn mensen die liever alleen zitten. B: Echt? A: Ja, dat gebeurt wel. B: Straf. A: Wat een dag, he! B: ’t Zonnetje doet deugd na die lange winter. A: Ja, ’t is goed nu. Ik kom elke dag efkes op deze bank zitten, weer of geen weer. B: Dan moet dit voor u wel een speciale bank zijn. A: Dat is ze wel zeker, ja. Hier op deze bank heb ik zestig jaar geleden mijn vrouw leren kennen. B: Echt? A: Ja, ongelofelijk, he? Zestig jaar geleden. Ik zag ze zitten en we zijn beginnen babbelen. B: Letterlijk en figuurlijk dan. A: Hoe bedoelt u? B: Zien zitten? A: Haha, ja, just! Goed gezien! Een beeld van een meiske was dat toen. Met grote blauwe ogen en van dat lang blond haar dat over haar schouders krulde. Ik was op slag verkocht. Stoort het dat ik erbij kom zitten, heb ik gevraagd. Nee mijnheer, natuurlijk niet, zei ze. En van het een kwam het ander … B: Amai, dat is romantisch. A: Het was alsof wij elkaar al heel ons leven kenden. Uren hebben wij gebabbeld. B: Dat moest zo zijn dan, dat kan niet anders A: Pas op! Gemakkelijk was dat niet in die tijd, he! Ze kwam uit een heel katholiek gezin en haar vader heeft lang tegen gewrongen. B: Mijn grootmoeder heeft mij daar ook verhalen over verteld. Mensen konden in die tijd niet altijd doen wat ze graag wilden doen, he? A: Nee, dat is zo. Maar pas op. Nu zijn er weer andere dingen die niet juist zijn. B: Ook waar. A: In elk geval, we waren smoorverliefd. Waar zij ging, ging ik. We waren niet te stoppen. En dat is altijd zo gebleven. B: Dat is prachtig. A: Hier se! Hier hebben we toen een hartje gekerfd, ziet ge het? Hier vanachter op de bank, L & E. B: Ik zie het. Wat een schoon verhaal, mijnheer. Dat is toch wel heel speciaal, zo lang samen zijn. A: Leo, zeg maar Leo. En u heb ik hier nog nooit gezien, denk ik. B: Nee, dit is de eerste keer dat ik hier eens kom zitten. A: Dat ontspant een mens. Ge moet dat meer doen. B: En uw vrouw, komt die soms mee? A: Mijn vrouw is overleden. B: Oh, excuseer, dat is heel erg. A: Maar ze is hier nog altijd. Ge moet me niet verkeerd verstaan. B: Uw vrouw? A: Elke avond rond deze tijd staat ze daar, se. Ziet ge ’t? Tussen die rododendron en die ouwe eik. Recht voor ons. B: Ik zie niks. A: Seffens is ze daar en dan zwaait ze naar mij. Met een grote lach op haar gezicht. B: Dat is straf. A: Ik heb al geprobeerd om tot daar te gaan om ze eens goed vast te pakken, maar op ’t moment dat ik rechtsta, draait ze zich om en is ze weg. Nu blijf ik zitten en ik zwaai. Nog een minuut, sè. Ik kan er mijn klok gelijk op zetten. B: Hoe lang geleden is uw vrouw overleden? A: Zeven jaar. Zeven jaar geleden al. We waren bijna vierenvijftig jaar samen. Dat begint, he! Maar ge kent dat wel … Wacht! Voilà, daar is ze, sè. Ons Emma! B: Waar? A: Daar, recht voor ons! Zie ze zwaaien! Hallo, Emma! Allez, zwaait efkes mee, dat zal haar plezier doen. B: Naar waar? A: Vlak voor ons, ziet ge’ t niet? B: Niet echt. A: Jawel, jawel, zie eens goed. Daar, waar mijne vinger naar wijst, just neffe die vuilbak. B: Daar naast het prieel? A: G’ hebt het. Wat lacht ze toch schoon! Ziedis! Die oogskes die zo schitteren, pure saffier. Dag schat! Ge ziet er goed uit! B: Is ze er nog? A: Ja, ze vind dat tof zenne, dat gij hier mee zit te zwaaien. Z’ heeft nog nooit zo ne smile op haar gezicht gehad. Tot morgen, schat! B: Ze is weg, denk ik. A: Ja, z’ is weg. ’ t Duurt nooit lang, maar ‘k heb ze toch maar weeral gezien vandaag. Merci madame, g’ hebt een ouwe man gelukkig gemaakt. B: Zeg maar Laura, Leo. A: Laura? Schone naam, eentje om te onthouden. Het was me een waar genoegen. Misschien zie ik u nog wel eens terug op deze bank. B: Misschien wel, Leo. Dan kom ik goeiendag zeggen aan Emma. A: Dat zou tof zijn! ’t Is een schoneke, he, mijn Emma. En een goeike! Die vergeet da ni zenne! Allez, na zen ik weg … een stukske eten. Dag Laura.

Kristin Huyghe

19 1

Leuke buren

Het eerste wat is zie als ik buitenstap is Maaike, mijn ravissante overbuurvrouw. Ik zie haar bijna dagelijks. Ze is telkens weer een lichtpuntje in deze donkere dagen. Ik kan uiteraard niet kiezen wanneer ik haar zie, zo goed kennen we elkaar niet. Ik kijk vooral uit naar die onverwachte momenten dat ons beider buitenkomen samenvalt. We hebben nog nooit echt contact gehad, en toch voel ik een verwantschap, een diepere connectie tussen ons. Soms kijkt ze me lang en verleidelijk aan, andere dagen word ik straal genegeerd. Maar wat kan ik ervan genieten hoe ze elegant haar oprit afloopt, nonchalant rondkijkt en dan haar weg voortzet, haar halflange blonde haren frivool opwaaiend in de wind. Zowel haar onbevangenheid en haar speelse elegantie, met toch wel wat arrogantie, maken haar onweerstaanbaar. Ik heb me al velen malen voorgesteld hoe het zou zijn om verder kennis te maken, om elkaar beter te leren kennen. Om samen lange leuke wandelingen te maken terwijl de anderen me wat jaloers aankijken, met zo’n blonde schoonheid aan mijn zijde. Om dan - uiteraard in andere tijden dan deze - de wandeling te eindigen op een terras in de luwte, waar we beiden van een verkoelend drankje genieten. Terwijl ik zachtjes haar rug streel. Maar het zal bij dromen blijven, er is nu eenmaal geen plaats in mijn leven voor een Maaike … Met wiegende heupen loopt ze naar de middenberm en doet rustig haar kakje, dat keurig wordt opgekuist door haar baasje Wim. Wat heb ik toch leuke buren …

SvenR

14 4

peace like a river

Daar zit hij, onderuitgezakt op een barstoel, onderrug ontbloot, naast een jongedame van een jaar of vierentwintig, die dartelend met haar vriendin gekunsteld spontane foto’s neemt en haar donkerblonde haren achteloos achteroverslaat, zijn rechteronderarm tikkend. Moedig is het hoe hij zittend zijn barkruk wat meer naar links rukt, maar het miniem uitstekende voegsel van de vloer is gewapend beton voor zijn pover verzet. Hij gedoogt, lengt zijn woordensmeersel aan met enkele pinten van ‘t vat. Hij is schilder en papt nu aan met de toog. Hij behangt ook, en na een hele dag pap te zien kleven zijn ogen tegen negenen al dicht op de tapkast en stijgt er een overheersend gebrom op tussen muziek die twijfelt door te breken. Tegen halftien krijgen de Paul Simons en Stings weer vrij spel. Dan gaat de schilder naar het toilet waar hij de pap uit zijn ogen wrijft, keert met rechte rug terug en bestelt een verse pint. Met besmeurde vingers om zijn pils zoekt hij een prooi waarvan hij denkt hem verbaal wel aan te kunnen. En hoewel zijn woordenvloed van gisteren slechts achter in mijn keel zit, klaar om eindelijk door te slikken, kijk ik reikhalzend uit naar de laag die hij vanavond zal leggen; een grondlaag waarbij hij de ander nog wat toestaat en een basis legt voor een volgende discussie, of een afmakende deklaag en geen spaander heel laat van de arme muzikant na zijn bevredigende repetitie of de slager die ervoor nog vastbesloten was zich verkiesbaar te stellen. De cafébaas houdt hem de hele tijd in ‘t oog, moet niet weten van de schilder. Wanneer die zijn kruk verliet om zijn gevoeg te doen sponste de barman welig al wat de schilder betastte en nam hij plaats in de linkerhoek achter de toog. Een paar forse armen hadden zich op zijn spannend grijze T-shirt geankerd en golven nu rustig op en neer terwijl zijn ogen zeilen tussen de deur, de schilder en de kassa. Zijn fietsstuursnor krijgt het ook nu weer zwaar te verduren. Hoe meer pinten de schilder hijst, hoe vaker de armen van de barman het anker hijsen en hij zich nerveus in baard en snor wrijft. Een koppel van twee straten verder, zestigers met zo’n tochthond, weten wat zal volgen, betalen met een bemoedigende knik richting barman en werken hun vluchtroute af. Maar tussen lijst en deur besluit de hond wat te dralen en keert zich om, heft zijn poot richting schilder die langer dan normaal zijn verkenningsronde volhoudt, en bestrijkt op de tonen van Paul Simons Peace Like a River de zwarte jeans alsof het een maagdelijk canvas van Pollock is. ‘Godmilledju.’ Het frêle baasje verschiet en kijkt ‘t café in, staat nu oog in oog met de schilder. De zestiger ontkleurt, trekt een paar fijne lippen omhoog waardoor zijn neusgaten verwijden. Een rond brilletje balanceert op de helling van zijn spitse neus. Hij respecteert trouw de afschudtijd van zijn hond, trekt hem dan bengelend aan de leiband zijn armen in en besluit fier met vluchtige moed: ‘Wijs zijn de woorden op een goudschaal gewogen.’

de amechtige specht

4 0

Op de planken

Bij het toneel ‘Kom mee jongen,’ zegt hij. ‘Een nieuweling coach ik graag.’Nooit gedacht dat zo’n legende dit zou zeggen.‘Laat je niet overdonderen, we begonnen allemaal zo,’ stelt hij mij gerust.Ik glimlach zenuwachtig. Wat een eerste dag! Wat gaat nog komen? De reden voor mijn auditie staat voor mij. Als ik de komende jaren naast hem, achter hem of vanuit de coulissen bij dit gezelschap mag zijn, werk ik in de hemel op aarde.Hij wijst mij de repetitieruimtes en de kantine. ‘Niet de waterzooi nemen, die borrelt meestal een week.’ Hij wijst mij de brandblusser en de nooduitgang. ‘Eerste tekstdoorloop is om half een.' Hij schenkt míjn koffie in, geloof je dat?Ik ben thuis. ‘Kom mee jongen,’ zeg ik. ‘Een nieuweling coach ik graag.’Kijk hem nou, dat gladde jonge smoeltje. Klaar om mijn poten door te knagen. Die huichelachtige glimlach, leer mij ze kennen. ‘Laat je niet overdonderen, we begonnen allemaal zo.'Ik zal hem overdonderen, voordat hij mij overdondert. Net als al die anderen. Ik lees zijn gedachten: “Die ouwe is vergane glorie. Iets van vroeger”. Nou let maar op, voor je het weet sta je weer buiten. We lopen langs de kantine. ‘Niet de waterzooi nemen, die borrelt meestal een week.’ Ik wijs hem de nooduitgang, nu letterlijk, binnen het jaar figuurlijk.Ik pak de thermos. ‘Eerste tekstdoorloop is om half een,’ zeg ik. En een van je laatste wacht maar… Aan het ballet‘Alle begin is moeilijk,’ zeg ik en ik help haar overeind. De nieuweling herinnert mij aan mijzelf eenentwintig jaar geleden. Ze heeft de elegantie en bouw om het te maken, maar begeleiding is nodig. Ik wil haar behoeden voor de valkuil, te snel door te willen schieten, niet naar je lichaam luisteren. Blessures horen erbij, maar ze hoeft niet door dezelfde hel waar ik doorheen ben gegaan. Het lukt mij nog, maar het wordt met de dag lastiger. ‘Doe rustig aan, je carrière duurt nog lang. Niets overbelasten nu.' Ik zal haar de komende tijd in de gaten houden en onder mijn vleugels nemen. Het is een harde wereld, elke steun is welkom. Iedereen heeft een vriendin nodig. ‘Alle begin is moeilijk,’ zegt ze en ze helpt mij overeind. Dat neerbuigende toontje, Mevrouw de Prima Donna. Maar niet lang meer, reken daar op. Haar uitvoeringen lijken soepel, maar ik zie de knieën net-niet-gestrekt genoeg. En tijdens de oefeningen kraakt ze. Mij hou je niet voor de gek. “Rust door diepgang en beleving” noemen ze het, ik noem het aftakeling.Haar tijd is voorbij. En mijn tijd komt. ‘Doe rustig aan, je carrière duurt nog lang. Niets overbelasten nu.' Angst voor de nieuweling spreekt hieruit, ze is al bang dat ik haar overvleugel. Op de Academie waarschuwden ze voor de harde wereld. Je krijgt geen vrienden, alleen concurrenten. Ik ben er klaar voor.

MCH

12 1

Zeeverdriet

Hier spuwde ze mij uit, bruisende massadie het geluid voor mij verstildeIk mocht niet blijvenIk wilde niet voor mannen zingen. In de vloedlijn vond jij mijstevig op twee benen, ik leerdeme verweren tegen de cadans van denderende treinen en overal lawaai.De wind striemt, ik droog uitIk zeg dat ik het wiegen mis, hierwaar elke beweging mijn lichaam schuurten iedere schuilplaats hoekig is. (naar "Meermin" van Lut De Block)

Mieke Stessens

51 0

Belachelijke Opschudding

Marieke Lucas weet misschien zelf nog niet zo goed of ze meisje/jongetje, man/vrouw boerin of dichter is maakt helemaal niks uit ze heeft fantasie en kan schrijven mijn complimenten! ik hoop dat een zwaarlijvige Chinese lesbienne uit Beijing van 1 meter 43 dit gedicht gaat vertalen naar het Latijn ik hoop het allicht zal een Congolese, socialistische zwarte homofiel van negentien het willen omzetten naar het Frans in Brussel ik hoop het een Schot in Oxford een ongetrouwde professor Engelse etiquette en Tsjetjeense filologie van tweeënzestig met een lange, grijze baard en HIV gaat dit Vlaams omtoveren tot magnifiek Engels ik hoop het van mij mag dat van mij mag dat allemaal Delphine mag me ook gerust per post of mail wat schrijftips of voorstellen ter verbetering toesturen uit een pedofiele West-Vlaamse kustgemeente ik hoop het van mij mag dat van mij mag dat allemaal ik daal de heuvel in het gezelschap van mijn vriend Sisyphus op mijn gemakske af voor ik hem weer beklim van mij mag dat van mij mag dat allemaal

Hubert Grimmelt

15 1

Zoveel Zever

mijn ongenoegen ebt nog niet weg het blijft hangen net zoals de Opium van Yves Saint Laurent ik ben een junk en mode bewust zoveel zever de verwachte verbazing toelaten voelt ongeveer hetzelfde als trachten een bamboestok op je hoofd in evenwicht houden ik heb een voorkeur voor mensen die me niet begrijpen ik weet waarom ik weet waarom het niet lukt zoveel zever ik liet de triomf van het geduld plompverloren in de steek ik begrijp dat gedoe niet ik begrijp het niet zoveel zever ik teken verzet aan zoveel zever ik ben vandaag kletskoekachtig genereus nog een slok zoveel zever

Hubert Grimmelt

20 0

Hop, c'est parti

Op een dag hoor je de hophelder en dichterbij dan ooit hopopop hopopop je speurt in de vijgenboomen je merkt de jonge knoppenje kijkt in de cederen je vindt een appelvink hopopop hopopop een briesje laat zich voelende hop laat zich niet ziende brandnetels zijn met velende paardenbloemen staan in bloei hopopop hopopop je loopt langs een haag van boomheideen wordt dronken van haar geurje verbaast je over de naaktheid van meeldraden in bloesem hopopop hopopop je gaat naar binnen, opent het raam en zet het klem laat de zomer nu maar komenhopopop, c’est parti ! (foto: Hans Veth Unsplash)

Christine Van den Hove

18 2

lentegordijn

zie hoe de bloemen zich opmakentot barstens toe onder het gezwollen blauwrondom het middenrif van de zon gespannen met hun kleurige baarden rond de wangende monden druipend van fortuinen bijen die uit hun bekers drinkeninnig gouden was in de botten gieten wijl de kwieke vogels het keukenraam afspiedenbinst de afwas het fluitend wederglurenalles zich tersluiks tooitmet waaiers van lover en glasgordijn

Manuel Van den Fonteyne

4 0

Een zomaar dag

Op de vensterbank van het raam zit ik goed. Zonder focus kijk ik naar buiten, helemaal in gedachten over deze dag. Hoe begon die ook alweer? Mijn hersens kraken. Mijn dag verdwijnt even wanneer enkele buren voor het huis stoppen en naar boven kijken. Dit beeld zijn ze niet gewoon. Het lijkt alsof ik bij een buurvrouwenjacht-actie hoor, zoals die berenjacht vorig jaar bij de eerste lockdown. Maar goed, het begin van de dag. Een gevecht. Daarmee word ik wakker. Een gevecht in mijn hoofd waarbij sabels en degens mijn hersenpan doorklieven en dit slechts langzaam afzakt naar een uitgeputte knokpartij. Dat verdient wel een kop koffie om die hersenpan weer inhoud te geven. Dat was de ochtend. Ik wil het net neerpennen als ik de buurman voorbij zie stappen. Die buurman die me tot nogal uiteenlopende verhalen inspireerde. Hij moest eens weten! Hij is een van de weinigen die niét opkijkt. Wie ís die man in godsnaam? In duivelsnaam is ook goed. Het sabel-en-degengevecht is nu toch voorbij. Zou hij echt te vinden zijn voor een gesprek op dat bankje in dat park? Terug naar mijn dag! Rond de middag komt de man van de verwarmingsketel. Tijd voor het tweejaarlijks onderhoud; van die ketel. De Coca Cola light man! Echt!? In het echt is hij kleiner. Hoe zou hij er uitzien onder dat… mondmasker? De klus is snel geklaard. Zo’n onderhoud gaat soms sneller dan verwacht. Wat deed ik daarna? Ergens in de diepte van mijn hoofd wordt er nog geknokt. Een dutje dan maar. Pijn, moe, dutje. Dat is het. Het gevecht is gestopt, doch de deelnemers liggen nog languit. De dag glijdt daarna nog even verder op de fiets in traagheid, de bestuurder defensief gekleed tegen zonnebrand. Kleine-meisjes-gilletjes die de loopfietsen, met die twee dotjes erop, voorafgaan halen me naar hier en nu. Zouden ze al twee hoog zijn? In elk geval wel even hoog. Dat zag ik al eerder. De entertainers in spé van de buurt. De mijmering neemt het weer over. Wie is toch die verhalenbuurman? Na korte overweging, sneakers aan of niet, blijf ik zitten. Een verhaal groeit vaak sneller dan de waarheid.

Anemos

23 0

atavisme

Waarom toch altijd nu het op punt staat alweer dat scheutje azijn

Manuel Van den Fonteyne

29 0

Dat is niet normaal, toch?

Ik wil het met u hebben over een taboe. Een taboe op kannibalisme. Een taboe op een vorm van kannibalisme dat u, net als de meeste mensen (conformist!), zorgeloos onder het gras veegt. Laten we de boom bekijken, die booswicht. Neemt u een boom in gedachten. Samen met zijn vrienden in een bos of eenzaam aan een landweg met aan weerszijden koeien, een eik of kastanje, groot of klein: u bepaalt dat helemaal zelf. Voor mijn part een Bonsai boompje of de Sequoia, kiest u maar. Elk jaar laat uw boom zijn (volgens de Van Dale zijn bomen mannelijk, daar hou ik mij maar aan vast) bladeren vallen. Niemand die hem daartoe dwingt, er staat niet op elke boomhoek een boswachter met een dwangbevel in de hand die roept: “Laten vallen, en wel nú!” en de bladeren vordert. De hoofd bosgnoom van dienst loopt niet rond en klopt met zijn pijp op elke boomstam om uw deugniet tot dwarrelen te dwingen. Uw boom doet dit vrijwillig. Elk jaar. En zijn voorvaderen al eeuwen en eeuwen, wel miljoenen jaren. Nu hoor ik u uitroepen: “Dat is de natuur”, waar maak je je druk om zemelknoper. Nou, ik vind het morbide. Vrijwillig stukken lijf laten afsterven en op de grond laten ploffen. Náást je op de grond laten ploffen, vol in zicht van jezelf én de buren. En daar blijft het niet bij, die bladeren vergaan. Uw boom weet dat, u kunt mij niet vertellen dat die boom van u jaar in jaar uit zijn lichaamsdelen om zich heen ziet wegrotten en niet denkt: “Hé, weer gemist wat er is gebeurd”, zo dwaas bent u toch niet? Dus uw geliefde leverancier van zuurstof weet dat alles als molm de grond in gaat, en, nu komt het: hij vreet de hele handel gewoon op! Gatverdamme, wat een kannibaal. Sterker nog, een ego-kannibaal. Elke herfst hetzelfde liedje, misschien bij die oude plataan voor uw huis eeuw in eeuw uit. Zijn verre voorvader de oerplataan peuzelde zichzelf al op toen de dino's hun achterpoot optilden om zijn stam te bevochtigen. Recapitulerend: Uw boom verorbert zijn eigen lichaamsdelen met smaak, niemand die hem daartoe dwingt. U mag nogmaals zeggen: “Dat is de natuur”, ieder zijn mening natuurlijk. Maar ik vind dat geen natuurlijke mening. Ik meen dat dit tegen-natuurlijk is. Dat mag ook wel eens gezegd worden.

MCH

11 1

Creativiteit

Na wat atypische antipsychotica, een Tranquilizer, vitamine B en twee slaappilletjes drie glazen rode wijn, één blik Jupiler 50 cl, een handvol gezouten borrelnootjes en wat normale vermoeidheid begin ik nu af en toe mijn evenwicht te verliezen letterlijk en figuurlijk de juiste tijd voor poëzie. Wat was ook alweer de betekenis van jacquerie? ik doe wat zinloos opzoekwerk voor een gedicht lamlendigheid? boerenopstand? een atelier waar jacquetten worden vervaardigd? of het interpreteren van de waarheid als frivoliteit? geen idee het is simpel: handtassenmode? neen, een boerenopstand, dan toch ik kom uit bij Patricia’s verlangen naar Ontroostbaarheid dat boekje wil ik wel lezen maar niet nu. Na wat atypische antipsychotica, een Tanquilizer, vitamine B en twee slaappilletjes, acht glazen rode wijn, drie blikken Jupiler 50 cl, een klein zakje paprika chips en wat abnormale vermoeidheid is het nog steeds de juiste moment voor poëzie. Van waar komt al die Creativiteit?

Hubert Grimmelt

7 1

Wintervacht

Ik ben uit mijn winterslaap gewekt. Door het felle zonlicht van de veel te vroege lente. Als een egel had ik me de laatste weken opgerold in mijn winterjas en blindgestaard op mijn binnenkant. Met half dichtgeknepen ogen wen ik aan het licht. Slaapdronken van de lange winter.Op blote voeten en zonder jas zet ik me op het terras. Met mijn eerste kop koffie om halfnegen op een van de laatste dagen van februari. 'Vandaag wordt het achttien graden', voorspelt de weerman op de radio. ‘In mijn tijd sneeuwde het van Sinterklaas tot Pasen’, vult mijn grootvader in mijn gedachten aan.Ik hoor de vogels elkaar een goeie morgen toefluiten en merk de nestdrang van het eerste koolmeesje dat het nestkastje komt inspecteren. Op zoek naar onderdak voor de lente. Naast me zit het konijn in haar dikke wintervacht. Mijmerend kijkt ze rond op zoek naar het stukje ijs waar ze vorige week nog op haar kousenvoeten schaatste.‘Je zal eraan moeten wennen’, zeg ik haar. Ik weet dat ze me hoort. Want ze spitst haar oren mijn richting uit. Ze luistert ook altijd en laat me uitpraten. Hoewel ik soms niet goed weet wanneer ik alles heb gezegd. Ze oordeelt ook niet. En doet me reflecteren naar wat ik zeg als ze me aankijkt met haar glanzend oog waarin ik mezelf zie. Door de ogen van een ander krijg ik vaak een heldere kijk op mezelf. Bij gebrek aan sociale contacten kijk ik dan maar in de ogen van mijn konijn.‘Ja, je zal je aan de veranderingen van het klimaat moeten aanpassen. Net zoals wij. Mensendieren. Wij gooien onze vacht uit en doen hem de week erna zonder moeite terug aan. In de hete zomer koelen we onze huizen. En als het ijskoud is stoken we een heerlijk vuurtje. Het restafval dat we daarvan hebben blazen we de lucht in. Zo maken wij dat wat jij nodig hebt stuk. Dat we er zelf aan dood kunnen gaan hebben we het laatste jaar ondervonden. Dat we er hierna nog wakker van zullen liggen, dat zijn zorgen voor morgen.’ Ik zie de angst in haar ogen wanneer ik het haar vertel. Konijnen zijn heel gevoelige dieren. Ze kunnen zomaar sterven door stress. Of in de toekomst aan de gevolgen van de klimaatverandering. Zij zal het niet meer meemaken. Haar jongen misschien wel. Net als onze jongeren. Die nu al wakker liggen van de veranderende wereld waarin ze nog jaren voor de boeg hebben.Pretraumatische stress. De term die psychiater Caroline Van Damme beschrijft in De #klimaatraad als ‘het vooraf vertonen van de symptomen van een trauma, omdat onze jongeren weten dat er een trauma op komst is. Ze hebben nachtmerries en angsten. Gedachten over het trauma die terug komen en een obsessie worden’. Dr. Caroline Van Damme is klimaatpsychiater en benadrukt dat een ecologische levenswijze resulteert in een gezonder lichaam en psyche. Ik vraag me af of er nog plaats is voor mijn konijn op de wachtlijst bij de psycholoog. ‘Wachtlijsten bij psychologen worden afgesloten’ lees ik in de fabeltjeskrant. Ik zie lange rijen staan met voorop fragiele vogeltjes die al langer wachten op psychologische hulp. Die nog hopen op een nestje voor de lente van dit jaar. Vorig jaar stonden ze ook al in de rij. Ze zijn enkele plaatsen vooruit geschoven. Dankzij anderen die alle hoop zijn verloren. En de rij hebben verlaten. Daarachter staan er beren. Beren van mensen die hun dikke vacht verliezen. En in de kou van het leven staan door de ingrijpende veranderingen. De financiële zorgen. Of eenzaamheid. Achter de beren staan de jongen van alle andere dieren in het dierenrijk. Jongen die opgroeien in een kudde, een volk, een roedel of een school. Maar nu aan hun lot overgelaten zijn en het alleen moeten beredderen. Die zichzelf niet kunnen spiegelen in de ogen van hun leeftijdgenoten. Jongeren voor wie het bos het speelveld zou moeten zijn waarin ze leren van anderen. Maar die hun habitat zien verdwijnen door allerlei problematieken. Ik zie een traantje in het spiegelend oog van mijn konijn. ‘Het komt goed’, probeer ik haar en vooral mezelf te sussen. Ik slurp aan de koffie die al langer is opgedroogd onderin mijn kop. Net zoals het water in de zomer op de bodem van de verschroeide aarde die ook in de rij staat voor dringende hulp. ‘Als wij elkaar helpen komt het goed’, probeer ik haar te overtuigen. ‘Psychologie en natuur hangen samen. Als wij voor de natuur gaan zorgen, zorgt zij voor ons. Misschien moeten we niet meer in de wachtrij gaan staan om terug verbinding met onszelf te vinden. Maar de verbinding met de natuur terug zoeken.’ Ik besluit mijn winterslaap te laten voor wat het was. Trek mijn jas aan en ga wandelen. Voor ik vertrek geef ik mijn konijn de raad om ook nog even haar wintervacht aan te houden. Want het kan nog koud worden de komende weken. Ze knipoogt. Terwijl ik mijn wandelschoenen veter koester ik de hoop dat de mensen ook nog even hun dikke vacht kunnen aanhouden. Tot ze elkaar deze zomer kunnen omhelzen als een heel dikke winterjas.

ZINinZICHT.

13 2

het moment verzilveren

De aarde draait zich soezendop de warme schoot van de zonloeiende wellustbreekt aan met het glorende gloeiende trillingschuift de horizon openontsluimerende vingers ochtendlichthaken de voile van de bloembedden los een lobelia pronktmet haar ontluikende decolletéloom en gedweeslaat zij haar jurkje openop haar volle rode lippenvalt een zware dauwdruppellillend valt haar mond openhaar orgaan knikt even hitsig op en neergeheid een jade liezen reeds vol nectar en de eerste bijen zwermen bereidsom zoveel lichtheid van bestaande buurman weet wat komen gaaten zet zijn baard al open

Manuel Van den Fonteyne

35 1

Goede Vrijdag

Hij is overal in me. In elke beweging die ik maak. Niet zozeer in de woorden die ik spreek - praten was niet zo zijn ding. In de manier waarop ik hier de afwas sta te doen des te meer. Zijn handen nemen het van me over, mijn blik staart in dezelfde met schuim en eilandjes van vet bedekte eindeloze diepte als hij zovele jaren geleden. Naar wat keek jij toen? Keek je net zoals ik op dit moment terug op je leven, op wat er slechts was uitgekomen van de verwachtingen, de dromen die je had als kind? Was je val geen val maar een bewuste sprong? Zie mij hier, gebukt en tot aan mijn middel in het lauwe sop des levens, mijn ogen wantrouwig gericht op de bewegingen van mijn handen en het mes dat ze jonglerend vasthouden. Een bij toeval gelijktijdig voorkomen van inzicht, een dip in weerbaarheid en de scherpte van dit mes en een leven loopt in krinkelende rode watersluiers leeg. Het kleurenspel is bijna ontroerend schoon. T

WimVDD

17 0