Lezen

Als niet nu

Als niet nu dan wel later Al is later misschien nooit Of zijn we plots te oud Dooft de waakvlam zachtjes uit Als niet nu dan wel later Zeg jij me dan wanneer Wanneer je van me houdt Zet de klok maar vast vooruit

Emilou
32 1

bladerval

bladeren dwarellen als tranen over mijn wang zij zullen zich een weg banen als troost of klaaggezang als warm deken over een lichaam in rust vormen zij tesaam een woonplaats van lust

Rosie DW
28 0

Help

Help me reik me je hand ik neem het want ik val   Help me geef me weer licht laat me weer schijnen laat me weer blij zijn laat me weer mij zijn

Sarah D'huyvetters
13 0

De Maan

De Maan   De maan verlicht voor ons de donkerste nachten Maar vergeet neit dat de maan niet schijnen kan zonder andere krachten

Sarah D'huyvetters
11 0

Zoals jij dat deed

Ik hoop dat ze je alles geeft alles wat je verdient Ik hoop dat ze je blij maakt zoals niemand dat ooit deed Dat jij van de hoogste wolken valt als zij je dropt Want het leven is geen sprookje en ooit geeft ze je op Ooit beseft ze wie je echt bent en wat je voordien al hebt gedaan Dat je nooit genoeg zult hebben en er niet altijd zult staan Ooit beseft ze dat jij meer wilt dan één iemand aan je zij En dan hoop ik dat ze je breekt zoals jij dat deed met mij

Sarah D'huyvetters
9 0

gisteren - deel i

gisteren temde je met je heldere stemschaamteloos keelzwependin rijglaarzen staandeduivelse kwezels en helse hellehondenvan Claus Lucebert Voeten en Pernath ik stortte letterlijk woordelooste pletter op koude grondmijn zware keel volruwe aarde rauwe wijn jijstond gewoonroependetezijn de stemhebbendeversuseen stemloze geen Ambroos die me kwam redden;niet één eenzaam troostend gedicht;jij kraste me neer en legde, baf, angstin mijn graf; jouw gezanik kon ik nietbaggeren; overal klonk jouw geschreeuw. vele uren later, dof en stil geworden,kwam ik recht; maar ik schrok in mijn zwartespiegel: jij stond daar te knarsetandenop gekrakeleerd papier; bloedrode lippenje mond vol scherven en een gebundelde grimas   gisteren-deel-ii

F&D
38 1

Diep in het woud

In het ondoordringbare woud, tussen de afgevallen takken van oude eikenbomen, de geur van rottende bladeren en natte grond, toont het licht door het dense bladerdak schakeringen van groen, bruin en zwart. Stilte heerst, slechts af en toe doorbroken door schuchtere woudbewoners op zoek naar voedsel en een veilige plek voor de nacht.  Daar, in die stilte, daar wil ik je ontmoeten.  Jij en ik, omgeven door de onverstoorbare natuur, die ons gedoogt en negeert, ver van de waan van de dag, het lawaai van de stad. Geen mens die ons hier vindt. We zijn boswezens, jij en ik, we gaan op in de kleuren van het woud. Onze mensentrekken vervagen, we hoeven niets en zijn ook niets, we zijn alles en niets.  We nestelen ons tegen de stam van een eeuwenoude eik, de schors bedekt met mos en schimmels. Onze adem volgt het ritme van het zuchten van de wind, we wiegen zacht, onmerkbaar haast, mee met de dansende takken boven ons. Onze hartslag vertraagt en wordt geabsorbeerd door het hout, nog warm van de ondergaande zomerzon.  Jij en ik en het woud. 

Emilou
25 1

In loving memory of my aching heart, it beats only for you, my love

                            ‘The night contains no darkness for those embraced by their lover’     The moment I can’t stand this room anymore, Is the moment I will never be able to enter it again And I feel like not knowing you forever is gonna break my heart to leave nothing but emptiness instead And right now I feel no love in the space between, and often the                    space between was the very thing that held on close enough to even touch that space sometimes And maybe heartache is just underneath the top layer of the heart for those who fear the possible And not talking is very different from not talking ‘anymore’   In loving memory of my aching heart, It beats only for you, my love   A misunderstanding, possible in any form of rapid communication, leading itself further and so, creating new places I think I don’t feel comfortable in To miss, to miss the feeling of home, that you so truly are to me I’m so afraid of what I’m feeling because maybe I am saying goodbye too often because I feel too much too often And I don’t ever dare fake smiling to myself in the mirror  because that would break my heart too And there is no safe space left in a world of things that are seethrough And I am so glad you are just being right now because I couldn’t bare you comforting me ever again   But only angels know that there is a place kept for lovers like us;   And remember you gave me wings of desire                 Nick Cave’s ‘Green Eyes’ made me seek the deepest colours hidden in my lovers eyes maybe I fear the change of a feeling, felt during a certain song, because sometimes that feeling was all there was left but there are different ways of saying that  [1] [1] This is a prayer to you, my love

Jill De Waele
34 0

Tekst: jij bent mijn relevantie

    Iets lachwekkends; in het schemerlicht, in het donkerste kamertje van onze grot, waar dromen zich achterstevoren afspelen, voordoen Lager wordt gedeelt, besproken, gehuild Ik schreeuw: luister toch! Zink weg in schaamte, begraaf mij , ik kan niet leven Ze bedoelt het goed; zoals iedereen die analytisch/ narcistisch spreekt, schrijft, luistert... Daar word binnen gerookt: het bruist er, het overstroomt er van geuren, kleuren, plassen bloed…  ons fata morgana in de vergetelheid Op de hoek van onze boot komen we tot rust, kussen we de zon, staan we stil en vergeten we de vergetelheid Ik denk, jij observeert, we lachen er om, ik houd je niet langer wakker, ik wieg je in slaap, mijn klustertje, mijn maanobject  

Jill De Waele
46 1

struikelblok

Op de hoek van de straat vergeet ik mezelf Klungelig keer ik om en raap traagjes mijn waardigheid op, samen met mijn rode sjaal die zwart ziet van de olie van mijn fietsketting. Gisteren nog viel ik bijna; iemand roept ‘Mevrouw, uw sjaal!’ een minuut later sta ik aan de rand van de drukke weg mijn sjaal uit m’n ketting te trekken; toen vergat ik mezelf ook even, maar met charme. Ik maak me druk om de tijdslijn die mijn eigen leven omvat, tegelijk vergeet ik alle belangrijke data van alle belangrijke mensen; basisleerstof; volgens mij zijn ze allemaal nooit gestorven. Ik trek me terug: ieder in z’n eigen kamp nu. Ik vergeet de camouflage en negeer de verassingsaanval: op staande voet ontslagen. Ik ben m’n eigen struikelblok…  Al struikelend bij de bakker: ‘Mevrouw, er hangt wat wit aan uw neus...’ Ik kan geen kant op, ik word geviseert door een bevooroordeelde maatschappij, ik negeer het en bestel een croissant. Later betwijfel ik mijn eigen vermogen tot kritisch zijn, gooi mijn laptop door het raam en huil. Ik zie het zo voor me: vergane glorie van mijn thesis van twee woorden: ik huil opnieuw. Nog later, dronken ondertussen, terwijl ik de scherven bij elkaar raap en me verontschuldig tegenover mijn (pedofiele) overbuurman, verbrand ik me aan mijn sigaret; een wonde voor het leven, en was dat het allemaal waard? Mijn geweten praat tegen me, het fluistert vage dingen over mijn waardigheid enzo, ik negeer het, er is zoveel om over na te denken.

Jill De Waele
32 0

I wanna face what I haven't tried

Er is lengte voor nodig dus lieten onbewogen dagen zich in met het ideedat er aan niets toch iets kon worden toegevoegd.Dat laatste deed ik zelf niet.Enkel door er aan mee te werken kan ik nog iemand zijn.Toestanden verzwakken dus niet, de afzwakkingwordt eerder een toestand.Wat nieuw was in de kamer waarin ik zat, leefde, ikzelf ook nog steeds, die de nieuwe dingen niet langer in bezit nam, maar werd een schim in de vormeloze kamer,de toestand waarin ik verkeerdewerkte even mee, dat was genoeg. De kamer werd herkend, steeds weer op dezelfe manier: traag maar zeker. Hier waande ik mijzelf mede-kamer;een deur naar een deur, ik ging langzaam nieuwe conventies voor mezelf maken,door afvallig de interacties met alles en iedereen (of niets en niemand)tot mij te laten komen; zelf geen conductor van geweld of behulpzaamheid te zijn,eerder de trigger.Maar dat is niet erg.Niet dat erg is een schim van jezelf te zijn, maar het is niet erg. Eerder is het wennen. De kamer lijkt mij na te willen doen, maar in de muur recht tegenover je ontbolstert iets, als een dode naar je toe lijkt hij te wandelen;iets dat nog moet komen maar dan nu, iets dat dus niet kan leven,en daarom nog even bij je blijft.Wat ik wil vergeten bedenk ik me. Het schept rust, alleen met je gedachten te zijn, goede of kwade.Nergens meer toevluchtsoord vinden dan in je eigen bestuurbare zelf. Wat je echt bezit is controleerbaar, de restslechts voor even, en daarom is het waardevol.Want even leek het goed te komen, dus kwam het telkens weer goed.

Dries Verhaegen
21 1

zij is weg

boven liggen de kindjeste slapen. voor hen isalles zo vanzelfsprekend. voor hem ligt een geslotenboek. naar het nieuwsop tv kijkt hij niet. zijn glas is halfleeg en hij kan echtniet zonder haar.

Hans Van Ham
22 0

lang

met hoofdtelefoon opzit hij voor een scherm zijn hoofd ratelt als een toetsenbord onophoudelijk zijn gedachten zijn vlugvliegensvlugge vingers en hij stopt niet tot zij weer thuis is en het stopt niet tot zij weer thuis komt en hij weet niethoe lang zoiets duurt alleen dat het nu al langja, dat weet hij  al lang 

Hans Van Ham
29 2

Gaten slapen

Er hing een lichte nevel over het veld. Gebroken wit, en net niet dicht genoeg om mist genoemd te worden. Het was alsof ik de stilte kon zien: de vergeten sjaal van een meisje dat de hele nacht had gedanst - achteloos - tot het feestje was afgelopen, de mensen waren afgedropen en de muziek had gezegd wat er gezegd moest worden. En niemand die had kunnen zien dat iemand een stukje van de nacht had achtergelaten. Niemand die kon zien hoe de dag het zou meenemen om het straks weer terug te geven. Achteloos. Alsof er nooit iemand was weggegaan. Alsof ze nooit was gestopt met dansen.

Jürgen NaKielski
22 1

Hilaire en Henry

“Hilaire?” Hij kwam moeizaam uit de luchtbel van verdriet waarin hij verdwenen was en draaide zich in de richting van de stem. Met troebele blik zag hij de vrouw die hij twee weken geleden nog zo kranig en waardig de kerk zag binnenstappen, tussen haar kinderen, achter de doodskist van haar man aan. De wereld rondom hem bestond deze dagen niet. Hij waande zich in een jonge wereld waarin enkel wij bestonden, waarin Woef hem nog niet moest troosten. Zelfs wederzijdse woorden van verdriet waren hem niet gegund. Hij probeerde verbeten het water dat zijn hele wezen overspoelde, uit zijn ogen te houden en  hoorde de stem bij een nabijgelegen bank niet meteen.  Enkel Woef herkende het geluid en liet zachtjes van zich horen. “Hilaire? Hilaire, kom even alsjeblieft.” Hij keek op en aarzelde. Nu nog niet! Dit kan ik nu nog niet. “Alsjeblieft, ik wil je iets geven, iets van hem.” Zijn luchtbel knapte. Van hem? Hij zette Woef op de grond, schuifelde naar het bankje en zette zich langzaam neer. Hij knikte kort naar haar. “Huguette,” zijn stem liet hem in de steek. Hij ging naast haar zitten. In een povere poging zijn zelfbeheersing te herstellen, boog hij zich over Woef die nu op zijn schoot lag en streelde hem. “Nogmaals mijn deelneming.” Het kwam er dan toch van. De ontmoeting waarvoor hij al weken vreesde. “Dank je. Dat is lief. Ik wilde je iets geven van Henry. Dat had hij nog gevraagd voor hij …” Haar stem stokte even. “Je weet wel.” “Ja, ik weet het.” Vreemd dat deze vrouw die zo nabij hem geleefd had al die jaren niet zag welk verdriet haar man meedroeg. Zijn laatste levensmaanden mocht hij niet meemaken. Henry moest sterven met zijn geheim. Hij wachtte tot ze zich weer in de hand had. “Hij laat een gedichtenbundel na voor jou. Ik heb het deze ochtend verstuurd. Er zit ook een bidprentje bij.” Zijn ogen werden weer troebel, zijn lip beefde. Hij wist, hij hoopte dat het om ‘hun’ bundel ging. Hij verzette zich wat. Die verdomde tranen die niet wachten tot weer thuis. Pas lange tellen later, toen hij erkentelijk naar haar knikte, zag hij het begrip in haar ogen. “Dank je, Huguette. Dat is echt een heel mooi gebaar van jou.” Nu nog meer zeggen werd teveel. Traag stond hij weer op en schuifelde zichzelf in beweging. Woef trippelde blij verrast mee met zijn baasje, blij dat er weer een beetje licht in zijn ogen scheen.

Anemos
16 1

Autisme

Ik stelde je een vraagMaar jij bent er even nietWant je moet eerst verder tellenHoeveel wolken je buiten ziet Ik wil graag dat je aan tafel komtMaar dat kan er nu niet bijWant je rode en blauwe auto'sStaan niet afwisselend op een rij Het was een spannend weekendJe hebt gebabbeld en gespeeldMaar nu lig je gillend op de grondWant voor je hoofd is het te veel Ik zeg je naam, je hoort mij nietIk leg me naast je op de grondIk wil schreeuwen, maar je bent er nietJe bent alleen een roepende mond Je broer is bang, huilt, loopt wegIk weet niet wat te doenJe bent niet te bereikenEn ik ben zo'n stomme oen Wat later gaat het beterPraat je de oren van mijn hoofdOver oneindig min driehonderdEn wie er nu in God gelooft Soms gaat het gelukkig even goedDan krijgen we wat rustMaar dat lieve, drukke hoofd van jouKrijgen we nooit gesust

Caroline Van Steenbergen
10 0

Reis

De ochtend doemt mistig op langs treinrails. De weerkaatsing van een lege coupéin een veld.Een dubbel beeld zoals wie wij zijnals we samen zijn.Levens voor en achter de nevel.De verwarring die ons helder voor de geest staat als we rillend onze lijven weer bij mekaar rapen, niet zeker zijn van sommige stukken,bij wie zij horen. Eens de avond valt, is niets nog hetzelfde.Zijn wij inwisselbaar. Werd een dam vernield. Er staat een veld onder water.      

Vanessa Daniëls
22 0

...

hoe hij met zijn woorden mijn lippen kust hoe ik in zijn adem en aanblik in zijn ogen berust   en ik draag deze liefde dan als een tweede huid maar hoe langer hoe meer kleedt ze me verder uit

M@rl1
14 1

Kerst in coronatijd

Een jaar is weer verstreken; het was echt niet normaal. Leven wij nog in de wereld of volledig digitaal?   Kerst buiten in de koude, ook al vriest het erop los of worden we warmgehouden door de ezel en de os.   Trek je muts over je oren. Rits je jas tot boven dicht. Anders zit je daar bevroren in een tuin vol sfeervol licht.   We vieren zo graag Kerstmis, ook al zijn we niet met veel. Het wordt vooral gezellig, maar niet echt traditioneel.   Wat wij je zo graag wensen is een jaar, coronavrij met rondom je heel veel mensen, niet van ver, maar heel dichtbij.

_Birgit_
11 1

Seneca de fakirman

Uit het gras kwam gegroeid een slangomheen mijn wreef doorheen de holtevan — een stoa constrictor genesteld ja jaik zei voorzichtig maar hij brak mijn voetstropsgewijs maar langzamer zo zijn de veters van uw korset voortaanen ja uw rug brak, maar wat kon het ookals een anker werd mijn schoende linker van uw korset(bij vrouwen zitten de veters aan de andere kant (zoals dat ook met knopen zo is (of het met ritsen ook zo gaat dat weet ik niet)))en wij waren galgen voor elkaar ik wil mijn voeten terugalsjeblieft, desnoods doen wij onze kleren uit.

Midas
25 1
Laad meer ...