Lezen

Lente

Gele bloesems in een waas van grijs, de hemel draagt een sjaal vol kleuren.   Druppels tikken, schoolbellen luiden de lente. Nesten ontluiken aan kale bomen, vogels fluiten - kriebels in mijn buik.   Ik haast me door de poort voor het te laat is en de zomer niet meer dan een gemiste kans.

Elfi Vandenabeele
13 1

Winter

het is herfst en alles   ik harkde geschreven bladerenbijeen   wie dient het?vaal compost   er komt winterer komt honger ik schep ijs

Bluyke
22 1

demoon

een man is oud verbolgen om zijn jaren die hij leefde de muren schilferen stof ademt uit zijn poriën leven was niet aan hem besteed het bracht ergernis met zich mee verzwegen liefdes verloren bekommernis vervlogen dagen vergeten om vergeten om vergeten om… besef wat het betekent een man te zijn die oud is   grimmig gekenmerkt met die eeuwenoude clichés vergeelde tanden kloppende zweren grauwe nagels aszilveren haren een bevende grip op een bijna onbegrijpelijke werkelijkheid   de kamer holt de dagen verder uit tot zij hulzen van uren zijn het zand hun beenderen bloot schaaft ze voeren een strijd reeds verloren nog voor ze werd beslecht de dagen hollen de man strompelt schijnbaar achter hen aan verschrompeld vergrijsd ongehoord en ongezien trots in al zijn stomgeslagen zintuigen zou ge niet zeggen dat hij oud is zijn ogen slaan eenieder weerbarstig neer alsof geen jaar van hem werkelijk een einde kende ze zijn als demonen die als het ware eeuwig zijn mythisch oneindig nooit werkelijk getoond wat compassie betekent met hun grimmige klauwen graven zij het zand in de dorre kamer tot een graf   een graf voor de jaren verbolgen om een man die oud is   de kamer huilt haar dorre tranen  

Daan Janssens
0 1

Tranen in de mist

wat zal zij doen wanneer er tranen in parachute vallen achter de wolken niemand nog houdt van de zon de regenbogen vervagen zal zij zich laven in de kleurloosheid van de mist mij haten en de dag overslaan

Sascha Beernaert
35 0

Houten schoenen

                                                                                           huist.                                                             waar eenzaamheid                                          naar de zolder                             op weg   er kraken treden                           naakte huid                                                kamt zij                                                   van haren                                                               in de bast                                                                              van het bos                                              de houten schoenen                              eelt de vloer Langs eiken trappen                  

Sascha Beernaert
26 0

De symphonie van de zee

Zij zingt voor ons haar lied, de zee Een symphonie van wel en wee Met zoetgevooisde klanken Om de schepper te bedanken Gedirigeert door de hijgende wind Die nergens een rustplaats vindt Witschuimende golven  Als huilende wolven tuimelend op het strand Vloeiend over ’t zilte zand Komen en gaan Op het ritme van de maan De meeuwen schreeuwen neem ons mee Gij machtige zee En de zee zingt eeuwig door Als een kreunend slavenkoor  

Nadia Lang
0 0

Weemoed uit de prille lente

Ik weet nog mijn liefste, hoe in mijn prille lentedagen ik openbloeide als een bloesem bij het horen van jouw stem. De lentewind fluisterde een liefdeslied toen jij me met je ogen riep. Je lippen smaakten zoet als wijn, ‘k werd dronken van jouw eerste kus. Met woordeloze tederheid Streelden jouw handen mijn huid, En onder het licht van de zilveren maan Prevelde ik verliefd je naam.   Ik weet nog mijn liefste, dat het zomer werd En ik je zeggen wou Dat ik met eindeloze trouw voor altijd van je hou.   Ik weet nog mijn liefste toen de herst kwam, vallende bladeren blusten langzaam het vuur. Nu ons de kille winter wacht, wou ik zo graag Een woordeke van liefde horen In jouw armen wil ik wonen, me warmen aan jouw lieve lach, en weten dat je me nog gaarne zag.  

Nadia Lang
0 0

Berichtgeving

Sommige waarheden komen van zodiep dat je ze enkel kunt hoesten.Ver vanuit de bast, de holle put betraliestdoor ribben die bij de minste trilling breken.Dit is geen hart dat gelucht, dit is de ziel uitkotsen,dossiers en blauwdrukken, levenslopen verbondendoor aders en draden, convergerende verhalen.Geef me een lepel en ik schraap de nuance van hetachterste van mijn tong, daar waar smaak zich niet waagt,en katapulteer het in uw verbijsterde gezichten.Zit er nog iets tussen mijn tanden?Heb ik iets van u aan of heb ik mezelfzonet zomaar even averechts gebraakt?Zit mijn façade nu diep in mij verscholen, en kan enkeleen zielenknijper tot bij mijn uiterlijke schijn?Een flinke hoestbui en alweer wat betekenis gelekt.Als klokkenluider reis ik naar het middelpuntvan de waarheid, tot aan de nek in de lava,een strijd tegen draken, met de hoop om af te varenin de bloedsomloop, flarden op pad naar het brein,van een taal die verdwijnt, een schimmenspelvan visies en kanten en water en wijn.De dronken dans relativeert zichzelf te pletterin het aanzien van twijfels die knagen en vreten en bijten,een waarheid met diplomatie besmet, te beleefd en te bedeesdom de straten met kraters te slaan, een wereld die beeftop haar grondvesten, ontdaan van verklaringen, onwetend,in de war, met gewiste hersenlagen, als na een coma.Nee, niets daarvan. De diepgewortelde leugenheeft zich goed ingedekt, tot in het beenmerg verzekerdtegen doofpotten die overkoken, rook waar ook vuur is,complotten die ontpoppen tot feiten. Zot zijn doet geen zeer.Maar nog zo'n hoestbui en je wordt gehospitaliseerd.Dingen zien die er niet zijn, daar hebben ze pilletjes tegen.

Gert Vanlerberghe
0 1

paradijslijk

Moloch huilt nog steeds als titaan zijn onderdanen tanend onder glimmend brons glanzend in vlammendans draagt men zich over aan Moloch zoals die ooit huilde in de straten in de harten in de stegen opgestegen uit rookpluimen bedwelmd en beschonken schenken zij al wat aflaten afhandig maakt   Moloch schreeuwt als voorheen ook voortaan dient hij te worden gediend in de schittering van al wat schijn vertoont hoe niet al wat glimt en wij verder klimmen klauteren verbeten en uit marmer gehouden xanadu in onze levenloze harten het speelt ons parten hoe wij dartelend draven raven nachten gijzelen onze tanden bloot staren   ze sleuren u over straten uw lijf en leed tot in uw ledematen gezonken als afvallige als afgevaardigde van alledaagse sleur van hot naar haar naar hem naar het naar hoe wij allen met onze tanden bloot bloedend op de stoepstenen staan met fakkels in de hand heksenjacht op de verzopen kalveren in gedempte dokken waar de machiavel met schapenvel zijn huid duur zuur opgebroken opengebroken tandeloos radeloos en de longen uit de lucht schreeuwt   we huilen om elkaar schreeuwen onze huiden vol tot we geveld van het eindeloos vervellen neervallen wonden likken met opgeheven hoofd de hemel kussen ongenaakbaar zijn wij de gebarsten goden de halfhelden met nachten in onze ogen dauw op onze geslepen tanden als de ochtend onze ogen doet sluiten wij als nachten vervagen dagenlang tergend dragen wij onze lijven tot de nacht weer in ons ontwaakt wij in lichterlaaie de straten verlichten   huilend om elkaar huiden vol geschreeuwd geveld van dit eindeloos vervagen neergeslagen gezouten wonden met gebogen hoofd sterven ongenaakbaar eindig zijn

Daan Janssens
0 0

Natuurkrachten

stel dan geen vragen zei de wind toen hij de takken van de bomen rilde   stel dan geen vragen zei de zee toen zij met man en muis het schip begroef   stel dan geen vragen zei het heelal toen het de komeet de aarde liet verwoesten

Vic de Bourg
0 0

Zij, voor mij en later ik

  Ik ben ok ik ben ok   jij lacht als ik huil jij vliegt als ik val   ik ben ok   ik slaap wel alleen vannacht, morgen   ik ben ok   ik vergeet niet ik vergat nooit   ik was wie ik was ik ben wie ik ben   ik ben niet wat jij had gedacht ik ben niet wie jij had verwacht ik ben geboren als mijzelf   ik ben moeilijk om van te houden ik ben innig en oprecht   ik kan moeilijk van je houden   ik huil jij lacht   als ik val vlieg jij   ik ben je dochter al lijk ik niet   ik ben je dochter   ik vlieg ik ben ok ik ben ok.  

Dingen Die Fijn Zijn
6 0

existentieel axioma

Deel I – bewijsvorming Als:        geluk + weemoed = dualiteit Als:        dualiteit = identiteit x ∞ Dan:      dualiteit – liefde van anderen = zelfliefde   Deel II - woordvorming   Het leven is                  Zinloos                  Maar mooi Ik val daarom                 Ten prooi                 Aan de dualiteit Die ik                 In plaats van identiteit                 Verdoem tot  anonimiteit Achter maskers van                 Sociaal aanvaardbaar                 Gedrag Zodat de ander                 Maar vooral ikzelf                 Mij liever mag

LL Rigby
20 1
Tip

als geen een is

Als geen één Een tijd is Een  nu is Een wat is Dan Is de tijd Ook geen één Geen wat Geen nu

LL Rigby
24 0

haaiku 2016/017

zeven in totaal met het meisje assorti in krijtwit op blauw  

Erik De Sonville
14 0

Voorgoed

Nu het niet meer uitmaakt Dat ik je complimenteer Nu het vaststaat Dat de fruitboom dood is Geen bloesems meer bloeien Geen fruit meer Zal groeien.   Nu leg ik mij neer en wacht Ontdaan van verlangen Tot ook het laatste greintje Hoop en verwachting Gesnoeid wordt Voor de dodelijke winterkou Zijn intrede doet   Voorgoed

Vic de Bourg
0 0

hoe het is

het is hoe ge daar dan om vraagthoe ge daar dan zitmet uw ogenals degensdie kruisen met de mijneuw vuurrode lippendie langzaam mijn bevende handenvergruizenhoe ge dan met uw woorden spreektniet langer met uw lichaamhoe ge dan een ander mens zijt gewordeneen soort metamorfosewaarbij uw lichaam het onderspit delften ik bij het bergenenkel ruïnes terugvindvan alles wat ik mij nog herinner   hoe ge dit veldslagen en oorlogen noemtuw nagels als wapensin mijn huid planten zegt dat dat toch opwindend isdat ik dan maar zwijgmet mijn lichaam spreekwoorden achteloos achterwege laatterwijl uw lippenletters grijpenklanken weerklinkendvermorzelenhun lijken tussen ons in werpt    het is hoe ge daar dan om vraagtom liefdeom enig te zijn

Daan Janssens
0 0

in vijf bedrijven

hun ogen tollen gezwollen uit hun uitgeholde kassen - klievend gestaar   als asgrauw diamanten steengruis tussen de pareltranen - als dolken schitteren                                                                         robijnrood geslepen - ijzig wit geblonken                                                                                              in de groeven mensenhuid                                                                             als getatoeëerd - het lichaam guernica                                                                                                                       scar tissue week geworden mens macht verworven beest onwerkelijk weerbaar weerbarstig in ademnood en ochtendstond - hels lawaai gloren aan oorlogsfront - hemels gedonder                                                                                                      schemeren de nachten                                                                                                         als heer en meester                                                                                                              als godenzanger                                                                        hun ogen bloeden - robijnrood gedrenkt                                                                                hun tranen dwalen - in lege straten   hun magen verkrampen gezwollen van zweren en bezwering - de wederopstanding   als zeeuws kobalt ijsgeworden levenslucht tussen de lijken - van verafgoding

Daan Janssens
0 0

getuur

de ramen kerven hun glinster in de wangen van een oude man echoën hun licht in de groeven van zijn geleefde grimas het licht wordt geleefd krijgt gewicht zonder zich te verloochenen aan levensverhalen het vertalen van onwaarheden in zichzelf   de man keert zich aanschouwt zichzelf in een schabouwelijk stelsel waar zijn knoken rammelen in het gebeente van mahonie tussen ivoor en de vervlogen kusten op harde plaat een vinyl kraakt achter zijn suizende lippen de kusten kleuren rood scharlaken schakeringen krioelen van het negatief naar de hoeken van de uitdijende kamer zijn ogen rusten op de lippen van eenzelfde kleur   hij snakt naar stilte

Daan Janssens
0 0

titanomachie

de wereld brandt diezelfde onwerkelijke steden lijden als ooit tevoren mijn gelijke, mijn broeder de assen rijzen reizen reikend tot aan uw voeten zevenmijlslaarzenlangzaam verder dan uw eigen horizonten reiken   kinderen - huilend vrouwen - huilend dochters - huilend zonen - dat mag niet vaders - dat hoort niet moeders - zelfs zij   nog net niet gedementeerde zielen hunkerend naar adem in wurggreep waar uw handen zich tot kosmische proporties verheffen als Kronos die zijn eigen bloed verorbert - naar vaders voorbeeld - hen de helleputten doet verkennen met bang hart ten gronde richt in de krochten bestaan zij gedijen zij gedwee achter de afgunst wrang en verwrongen malend tussen hun kiezen laat gij hen geen keuze verzuipen of vergaan verdergaan dan waar geen mens ooit gereikt heeft doet geen mens   daar bereikt ge niets mee                                                                           onnozelaars   aan uw horizonten reiken echter de toppen van Olympoi                                                     ja ja, dat hoort ge goed een meervoud  als onwerkelijk weerbarstig kruipen zij kermend van onder uw zoden in de ogen van hun eigen dood slaan zij uw ketenen aan gruis nieuwe goden van het vrije woord barsten in uw harnas uit   nu de wereld langzaam verder sterft

Daan Janssens
0 1

Tout ce qu'on fait pour trouver

Op het bord tekent ze de krijtlijnen voor een betere toekomst. Ze somt de voordelen op in kolommen. Alles bij elkaar geteld is het hier niet slecht, zegt ze. Zo cijfert de tijd zich weg, beduimelde dromen onder stapels papier. Na veel vijven en zessenkrabbelt ze vanonder het gruis,armen op haar rug gekruist,om kleur te bekennen: L’ avenir, c’est tout ce qu’on fait pour trouver la solution.

Elfi Vandenabeele
0 0
Laad meer ...