Lezen

Zacht

Zacht Als een briesje dat langs je contouren strijkt Zacht Met zo een bijzondere kracht Zacht In stilte omhuld met mooie woorden Zacht in woorden Zacht in kracht onder jouw vleugels mocht ik zacht worden Zachtjes zijn

Maud
6 0

Mondmaskerade

Ze schrijdt naar een zitje, het gangpad haar catwalk. Je hebt niet om haar gevraagd, ze gebeurt gewoon     zoals trams die niet opdagen, ochtenderecties   en mondmaskerades. Ze ademt de bloemen op haar mondkapje in bloei. Het jouwe deint chirurgisch blauw, elke plooi een golf die aanzwelt   zonder aan te spoelen. Je verzint haar lippen, neus, wangen en de vrouw vanbinnen. In je fantasie is ze een toonbeeld van symmetrie. Je weet niet   aan welke halte ze af zal stappen, maar je ziet in haar wel je eindbestemming: zoiets als samen de tijd doden voor hij is aangebroken.   Zo zou het kunnen gaan, mocht ze weet hebben van je bestaan.

Antony Samson
102 5

174 dagen

174 dagen 174 dagen zijn onder ons doorgegleden 174 dagen dat ik uit liefde in mijn bubbel blijf Uit liefde, om jou, mijn geliefden, te beschermen Terwijl ik me elke dag meer en meer afvraag Wat als het leven beslist dat onze wegen voorgoed zouden scheiden ? Wat als we elkaar dan écht nooit meer zouden kunnen voelen en zien? Zal ik dan nog met mezelf verder kunnen? Zal ik dan verder kunnen met een immens groot verdriet? Zal ik dit alles dan nog steeds vanuit liefde kunnen bekijken? Wanneer ik mijn geliefden werkelijk nooit meer zal zien… Ik wil geliefden kunnen zien, ik wil jullie kunnen voelen, ruiken, proeven Niet langer in bubbels of door bubbels gescheiden leven Wat heeft deze onzichtbare al platgewalst? Wat heeft hij al vernield? Ik ben in mijn eigen wereld gaan kijken, mijn eigen grenzen afgetast. Ohhh, wat doet mijn hart toch zo’n pijn, wat heb ik zo’n immens groot, onzichtbaar verdriet 174 dagen zijn we voorgoed verloren, die komen nimmer nooit terug Moet ik dit met open ogen blijven verdragen? Ik kijk in mijn hart, luister naar mijn gezond verstand Deze weten me wel te wijzen 174 dagen met harde, zwarte cijfers, ze werden deel van ons bestaan Kunnen we deze blindelings vertrouwen en geloven ? Kunnen we dit zonder argwaan? Wat met al die mensen, die alleen waren in hun lijden, die alleen waren op het einde van hun bestaan ? Ik voel de angst in mijn hart, de angst uit hun ogen, ik voel de angst in mijn bestaan Ik kan dit niet langer toelaten, ik kan de angst niet langer zijn eigen weg laten gaan Ik neem mijn voorzorgen, ben voorzichtig Angst heeft terrein verloren, angst heeft van voorzichtigheid stilletjes verloren We lopen bedekt, ons non-verbale kan amper spreken Ik hoop dat jij kan zien, dat ik mijn ogen harder laat spreken Ik hoop dat jij kan zien, dat ik jou bedekt ook zie Ik wil jou zien, de angst in je ogen Ik wil jou zien, het verdriet rond je mond Ik wil jou zien, zien zoals je bent, zoals jij je voelt Ik wil jou zien, niet op mezelf blijven bestaan Daar zijn we als mens toch niet voor gemaakt, om alleen door het leven te stappen, om anderen uit de weg te gaan ? Daar zijn we als mens toch niet voor gemaakt, om anderen te vermijden, om met een boog rond mensen heen te gaan ? We hebben elkaar nodig We moeten op elkaar steunen, leunen We moeten kunnen vertrouwen op elkaar Wees niet bang tijdens deze donkere dagen Licht zal steeds door donker heen gaan stralen Licht zal steeds blijven bestaan   Uit liefde M.

Maud
5 0

kantelmoment

Iets anti-mechanisch wakkert steeds haar enthousiasme aan een blik van vermoeidheid waar vocht onder ligt haarzelf strelend tegenmoetkomen en denken: hoe ben ik hier beland? Iets dat haar tegenhield moest haar eigenijk vooruitduwen, en omdat ze wist dat er meer was dan het oppervlak en wie niet waagt die wint, besloot ze nooit te springen waar haar voorganger sprong    

Jill De Waele
28 0

de treinreiziger neemt de trein niet meer

Omdat de trein rijdt weet je dat het ochtend is, dat het doenbaar is om op te staan, al ben je nooit écht gaan slapen Ik denk niet meer tweedelig. In de zin van; gisteren nog nam de treinreiziger de bus, morgen staat de tijd stil Doorzichtige elementen vertakken niet. Ze kunnen elkaar nauwelijks aanraken maar wij, wij binden niet en daarom ontbinden we in elkaar De ochtend brengt de genezing van vorige nacht amper mee, maar gelukkig draagt de lucht haar Een stilte die onvermijdelijk stil is, omdat zij enkel en alleen moet zijn   De treinreiziger nam de trein niet meer, maar dat wil niet zeggen dat we zijn teruggekeerd         De dageraad, Een moederkoek Een meesterwerk, Een nachtmerrie   Delen deelt zichzelf niet meer in twee Hetgeen wat je kraakt maakt je nét nog niet volledig en daarmee komt de zon op en de moeder vergeet haar dochter een droom te bezorgen en daarom heeft zij nooit geslapen  

Jill De Waele
17 0

omarmd

als jij me begrijpt voelen mijn gedachten zich omarmd

saskia van laere
28 1

Voorbereiden op het klassieke wielervoorjaar

Goed nieuws aan alle wielerfanaten! Op 29 februari beginnen we eraan. Enfin, ‘we’… Hiermee bedoel ik natuurlijk de coureurs. Ik hou me namelijk vooral bezig met analyseren en supporteren vanuit mijn zetel met een snack in mijn hand. Wielrenners, ploegleiders en trainers zijn al maandenlang bezig met trainen, diëten en voorbereidende wedstrijden rijden in warmere oorden. Eind februari strijken ze wel neer in ons regenachtige land voor de eerste afspraak: Omloop Het Nieuwsblad. Wie zal er meteen scoren? Wie maakt een valse start? In Colombia, Australië en Valencia vielen enkele grote namen op: jonge talenten Evenepoel en Pogacar verslonden respectievelijk San Juan en Valencia, en thuisrijder Richie Porte eiste de Tour Down Under op. Sprintbommen Gaviria, Groenewegen, Jakobsen, Ewan, Bennett en een verrassende Molano mochten al de armen in de lucht steken. Sagan, Viviani, Kristoff en Degenkolb kwamen minder goed uit de startblokken. Beloftevolle Belg Philipsen reeg de ereplaatsen aaneen, maar kwam nog niet als eerste over de streep. Colbrelli, Cavendish en Démare moeten de benen nog testen. De Ronde van de Algarve, de Ruta Del Sol en de UAE Tour staan nog op de planning voor heel wat toppers in België neerstrijken. Vooral de eerstgenoemde kan uitpakken met een indrukwekkend deelnemersveld. Klassementsmannen Thomas en Nibali, maar ook voorjaarsmannen Van der Poel, Van Avermaet, Wellens, Gilbert en Stuyven koersen onder de Portugese zon. Ook Evenepoel wil zijn kunstje van Colombia graag overdoen. Valverde, Yates en Froome verkiezen de Emiraten, alsook sprinters Gaviria, Ewan, Démare, Cavendish en Bennett. In Spanje zijn de ogen vooral gericht op Naesen, Mas, Soler, Landa, Teuns, Fuglsang en Mohoric. Voor Omloop Het Nieuwsblad tekenen alvast volgende grote namen present: Jungels, Lampaert, Gilbert, Wellens, Naesen, Teuns, Sagan, Van Avermaet, Trentin, Keuckeleire, Vanmarcke, Valgren, Matthews, Benoot, Pedersen, Stuyven, Kristoff, Philipsen én titelverdediger Stybar. Op wie zet jij in?

JulieDes
0 0

Nieuwe wielerkalender

Wielrennen haalt zijn populariteit deels ook uit vastgeroeste tradities. In een wereld waar alles snel verandert, blijft de koers heerlijk herkenbaar. Er zijn weinig zekerheden in de wereld, maar coureurs zullen elk voorjaar dokkeren over de kasseien van Carrefour de l’Arbre en de Muur van Geraardsbergen. Of niet? Tijdens een gezondheidscrisis is de koers uiteraard geen prioriteit. Ik vind het dan ook volledig logisch dat alle koersen in maart en wellicht ook begin april niet doorgaan. Dicht bij elkaar aanschuiven aan een VIP-tafel of samen juichen voor een groot scherm? Dat klinkt het virus als muziek in de oren. Toch brengt deze beslissing bij elke wielerliefhebber veel teweeg. Geen historische solo in de Ronde van Vlaanderen? Geen waaiers in Gent-Wevelgem? Geen beslissende ontsnapping op de Poggio? Of kunnen we deze koersen verplaatsen? Voor korte rittenkoersen, zoals Tirreno-Adriatico, wordt het moeilijk om nog plaats te vinden in het drukke wielerseizoen. De Giro verplaatsen lijkt al helemaal onmogelijk. Eendagswedstrijden kunnen misschien nog een nieuw plaatsje op de kalender bemachtigen. Momenteel zijn volgende WorldTour-koersen afgelast: Milaan-Sanremo, Driedaagse Brugge-De Panne, E3 BinckBank Classic, Gent-Wevelgem en Dwars door Vlaanderen. Flanders Classics buigt zich dinsdag over de mogelijke afgelasting van de Ronde van Vlaanderen. Ook de toekomst van Parijs-Roubaix lijkt onzeker. Zo goed als het volledige Vlaamse voorjaar moet dus opnieuw ingepland worden. De Waalse klassiekers eindigen normaal gezien met Luik-Bastenaken-Luik op 26 april. Tussen 9 en 31 mei vond normaal gezien de Ronde van Italië plaats. Is het een optie om de Vlaamse klassiekers dan te laten doorgaan? In juni werken veel wielrenners, eventueel via de Dauphiné, naar de Tour de France toe. De zomer is dan ook volledig bezet door de Tour, de Olympische Spelen en de Vuelta. In september vallen er nog prijzen te rijden in Canada, en daarna begint de opbouw naar het WK eind september in Zwitserland. De laatste WorldTour-koersen vallen in oktober: de Ronde van Lombardije en de Tour of Guangxi. In oktober zijn er dus nog mogelijkheden, maar hoeveel coureurs hebben nog genoeg jus in de benen om dan kasseien te vreten? UCI staat voor een organisatorisch huzarenstukje. Ten eerste moeten ze beslissen welke koersen een nieuwe plaats op de kalender krijgen. Dan volgt de hamvraag: wanneer gaan deze koersen door? Een lange beraadslaging met alle organisatoren én het peloton lijkt mij essentieel. Ploegen en coureurs kiezen natuurlijk in functie van hun eigen kalender en competenties, maar toch moeten ze gehoord worden. Tijd voor een inhaalrace!

JulieDes
0 0

Huisje aan de spoorlijn

‘Treinen’, dat is een werkwoord. Het maakt deel uit van mijn dagelijkse vocabulaire. Treinen tussen Mechelen en Antwerpen, tussen Brussel en Oostende, tussen werk, woning en familiebezoek. Ik plooi mijn boek meteen open, maar ik geraak meestal maar enkele bladzijden ver. Het boek ligt open en onaangeroerd op mijn schoot. Mijn blik is naar buiten gericht. Landschappen razen voorbij. Groene weilanden, stille dorpen en rumoerige steden. Soms zie ik kinderen spelen in de tuin van hun ouderlijk huis. Grote tuinen met een kippenren, een plonsbadje en een houten schommel. Jammer genoeg zie ik ook armzalige appartementen langs de spoorlijn. Klein en rommelig, met een vermufte matras op het balkonnetje. Geen kinderen. Te klein om te spelen. Niemand verdient het om hier op te groeien. Ik beslis om toch verder te lezen in mijn boek. Om weg te vluchten in een fictieve, maar betere wereld.

JulieDes
7 0

Twee seizoenen

Kijk naar de tijd  in het berkenland waar alles nog kon toen alles verboden was waar bloesem in knop vingertoppen zoende waar later na geduld wij mekaar met blad en lijf overwoekerden hoe gulzig wij liefdes sapstroom dronken en klonken op 's werelds moois hoe verstilt het land nu   de boom zich terugtrekt in zijn wortels

Vanessa Daniëls
38 1

het masturbeeridee: verhalen van een dolle mens

Gedachtesprongen, u kent ze wel. Op weg zijn naar het werk. De tijd moet dood. Een of andere fietsostrade strekt zich voor mij uit als een sierlijke zwanenhals. Waarheen ben ik dan onderweg, de bek of de cloaca – een doolhof, dat staat vast? Alleszins, wat u misschien nog niet weet, is dat een fietszadel uitermate geschikt is om te krabben waar het jeukt, maar waar handen niet heen mogen. Wees eens creatief. De gel zwicht voor de buiging die ik maak, een beetje zoals mijn fietsbanden voor de meanders van het eeuwige fietspad. Dat nu eens wiegt als de knotwilg, dan weer als de populier. Storm breekt nek. En nee, het regent niet eens. Het is geen weer van buien, dan wel van fonteinen. Euforica, is dat een woord? Ach ja, zo voelt het wel. En dat lispelde de weerman me gisteren nog toe, als een fluisterwind. Kon de weervrouw me nu maar troosten.  Afleiding ín de vergaderzaal. Het enige wat ik nooit zoek, maar wel altijd vind. Mijn portefeuille is verdwenen, dus ik weet even niet meer wie ik ben. Ik hoop het antwoord te vinden onder mijn hersenschors. Specht in eigen huis. In gedachten ben ik ontsnapt aan de mono-toon, alweer huiswaarts, waar het antwoord op mijn vraag hopelijk op me wacht, als een trouwe hond. Of als diarree na een rijkelijk familiefeest. Ik ga te voet, want zo doet de boswachter het ook wanneer hij zijn perimeter nagaat. Te voet. Ik vraag me af of de loodgieter in tussentijd de leidingen al heeft vervangen. Ik doe mijn broek een beetje naar beneden, want zo zou hij het ook doen. Cultural appropriation. En zo. Mijn koningsblauwe hemd past er perfect bij.  De presentatie is halfweg, dat kan ik ruiken. Ik blijf erbij dat okselzweet naar shoarma ruikt. Of omgekeerd. Misschien zit het gewoon in de poriën van Ivan Heylens werkmens. Soms vraag ik me af of de vogels zweten van al dat gelichtekooi in de bomen en bossen. Mijn fictieve woud blaast net op tijd de mensenwalmen weg. De bomen zijn beuken, hun noten nog net onrijp deze tijd van het jaar. Ik houd van de gladde stam van de boom, van de glans die het woudlicht doorheen het bladerdek op de cortex werpt, terwijl zij de schacht beschermt. Ja, ik ben een beukenman. Ze staan zo mooi op een rij geordend, alsof ze wachten om de hemelpoorten te betreden. Maar hun wortels brengen hen maar zo ver dat hun takken de rol overnemen. Beuken in het bos. Beuken erop los.  Mijn voordeur is van beukenhout vervaardigd. Daaraan word ik herinnerd wanneer ik de metalen deurknop stevig beetgrijp en mijn voorportaal betreed. De vloerbekleding kreunt onder mijn voeten en het rubber van mijn schoenen piept schel. Mijn kat gebruikt mijn knieën als steunpunt om dichter bij mij te kunnen zijn. Wie bezingt de rattenvanger? Ze snakt naar vlees, dat voel ik aan de opdringerigheid van haar begroeting. Maar eerst moet mijn dierlijke drang gestild, of de realiteit zou zichzelf niet overleven. Wat beter om de honger te stillen dan een goed bezoek aan het toilet? Melkwit porselein en een beklijvende stilte. Dat dempt alvast de dorst.  Ik doe wat nodig is om de rust voor eens en voor altijd te beteugelen, te controleren. Ik ga wat ze ook wel ‘snokken’ noemen, maar dat is als sabreren zeggen tegen ontkurken. Ik ging ontkurken. Sauveer de flessenhals. Waarom heb ik in godsnaam een abonnement op een pornosite? Welnu, toen ik achttien was, werd mij een vijfjarenplan aangeboden (door mijn bank, maar dan niet die waar men geld belegt). U hoort het goed, een vijfjarenplan. Sinds vijf jaar ben ik trotse en hondstrouwe klant en spaar ik pornopunten. Korting op een verlenging die er uiteraard niet komt. En zo. (De karmozijnen oortjes kreeg ik er gratis bij, dat kon ik niet laten liggen.) Het is iets met melk. Veel melk. Ik denk dat de melkboeren daar tegenwoordig hun voorraad dumpen. Maar wat er zich op mijn scherm voor me afspeelt, maakt al gauw plaats voor een polsstoksprong. Mentaal meander ik richting mijn illusoire land van melk en honing. In mijn gedachten begint zich een nieuw idee te ontwikkelen. Een geesteskind van vijf jaar pornopunten. Dat moet ik opschrijven. Zonder het te beseffen, met mijn broek op mijn enkels en nog niet ontkurkte fles in de aanslag verlaat ik mijn schuilplaats, de woonkamer in. En op het moment dat ik me aan mijn bureau daar zet, duw ik met mijn elleboog onhandig de oortjes uit het contact van mijn gsm, waarna een luide ‘AAAH’ weerklinkt. Beter had ik het niet kunnen zeggen: het masturbeeridee is geboren.  Wanneer ik ontwaak uit mijn gemijmer, voel ik het hele rondetafelgezelschap naar me kijken. De blikken van al mijn medevergaderaars en collega’s hebben zich gebundeld en boren zich nu in mijn rug (de glazen gangwand is dun), zij en buik tegelijkertijd. Ik voel een climax van gêne ontstaan. Andermaal spreekt de CEO me aan – gepikeerd. Uit mijn hemel gerukt, stamel ik nog wat, maar voor excuses is het te laat. De situatie is overduidelijk. Ik heb zijn vraag gemist. Maar dat is het waard.   

Midas
3 2

Toermalijn

Aan de skyline van het Oosten, die geurt naar zwarte magie, houdt de dierenriem licht en duisternis uit elkaar.    Hij vouwt ze als een origamiwerkje boven onze dromen 's nachts. Plooit deze hemellichamen in al haar gedaantes boven de elecktrische hartslagen van de stad met zijn kleurrijke bars en stijlvolle dansvloeren. Boven de lachende bossen en de donkerblauwe zoutwoestijnen spelen ze maar theater. Ze vermaken patiënten die enkel vrij kunnen zijn met fantasie. Zij dansen met de Poolster in de leegte. Zij geven magie.   Onder de zieken hun huid bonkt een tamboerijn. Ze ontbinden als rotte perzikken in hun hemelbed, in een kale kamer, met om hun ingezakte hals een ketting van Toermalijn.   Spirituele met hun oer rituelen kruipen in schaduwen. Ze woelen als bacteriën in de oksel van de stad. Met ziekenhuisnaalden laten ze de schreeuwende kleuren van Van Gogh zien. Zij maken van afvoeren die naar riolen leiden een bloedbad.    De maan neuriënd, de zon toont haar gouden ogen. De stad ontwaakt. Afrikaanse straatvegers laten de voetpaden halfglimmen die besmeurd waren met peuken en patat. De vraag die we stellen: hebben we alles gedroomd vannacht? De wierrook om onze elfenoren, de slangenvrouwen achter het roze glas en de voodoopoppen in onze verkrampte handen. Straks gaan we gewoon naar huis. We zullen er amper over praten. Ook al zijn we elkaars legendes.

Andrea Derese
19 0

(m)achteloos opzij

Hoge tonen, verkleinde woorden Hoe je uitdrukkingsloos luistert Een medaille zou ik geven   Je lege blik, die schuine mond Zinnen, gebaren, een simpel woord Wat schiet ik zo tekort   Moeder, immer enthousiast Een houden van, zo grenzeloos   En ik...  Je zus, je vriend, je zielsverwant   Een stille getuige Een bange mus Een laf konijn    Zelfs kijken kost me moeite   Een herboren kind een hulpeloos dier Is dat al wat ons nog rest?    En dan plots machteloos leg ik achteloos een hand opzij   Ik raak je aan De schrik!   Je ogen een snelle fonkel een korte zwijm   En dan weet ik weer: wat heb ik je gemist...

Raïsa
7 0

hemelbed met bokser

een gekartelde foto in sepia is achter een meubel verkast een prent van een dubbele dame of van een koloniaal interieur van een hemelbed mét pyjama of een bokser voor zijn falen van een toren nog in de steigers nee zo hoog is de foto niet doe dan toch maar de dames ze hebben hun lippen op mijn wijnglas gestift    

wim vermant
19 0

GEEN NIEUWS: Filofest, de complete mindfuck!

Vergeet Tomorrowland, Torhout-Werchter, Pukkelpop of andere festivals. Filofest, een compleet nieuwe, megawijze festivalervaring komt naar België!   Op de affiche prijken namen als Socrates met zijn topsong ‘Ken uzelf’. Via de vroedvrouwtechniek duikt hij je hoofd in en laat hij nieuwe gedachten geboren worden. Een intrigerende opening, al volgt snel de eerste mindfuck zodra Plato het podium op komt en licht werpt op je schaduwzijde. Aristoteles drumt vervolgens de beat ‘Hoe moet ik leven?’ in diverse ritmes die elkaar moeiteloos opvolgen. Met open mond zuig je de muziek je hoofd in en dansen je gedachten met onweerstaanbare andere ideeën. Je geest bloeit open als een roos. Later reageert Descartes met onder andere het acapellanummer ‘Ik denk, dus ik ben’. Geruststellend zou je denken, maar dan beluisterde je Kant nog niet. De melodie van ‘Wat kan ik weten?’ krijg je nooit meer uit je hoofd. ‘Maak je los uit het systeem,’ roept Nietsche, ‘word de Übermensch die we bedoeld zijn te worden.’    Je bent gewaarschuwd: dit festival is een complete mindfuck en stopt niet. Gedachten fladderen als vlinders in je hoofd.  Hoge en lage tonen dwarrelen door elkaar. Kleuren swingen, woorden springen. Wedden dat je er niet genoeg van krijgt?      

ElsDeVuyst
11 0

Te koop

Ik passeer het huis met het bordje ‘Te koop’ voor de deur en wandel door naar het einde van de straat. Pas als ik rechtsomkeer maak, durf ik het aan om het gazon vol kniehoge paardenbloemen voor het huis over te steken, het klinkerpad aan de rechterkant te volgen en aan de achterdeur te voelen. Die is los. Ik ga naar binnen en hoewel ik weet dat er niemand is, sluip ik de trap op naar de eerste verdieping. De woonkamer is hier, dat is ongewoon, maar het biedt wel een prachtig uitzicht. Eerst neem ik een kijkje in de kamers. Overal staat alles nog op zijn plaats en zijn de kasten vol, maar de planten beginnen al te verdorren. Ik kies een wit hemd met rode strepen. Het past net. Terwijl ik de mouwen oprol, wandel ik de badkamer binnen. Het blauwe flesje parfum ruikt het lekkerst. Ik leg mijn haar goed voor de grote spiegel en ga terug naar de woonkamer. Met een borrel uit de goedgevulde drankenkast ga ik languit op de vaalbruine sofa liggen. Terwijl mijn vingers de barstjes in het leer volgen, kijk ik uit op straat.De deurbel maakt een dreunend geluid. Ik ga rechtop zitten en staar drie seconden voor me uit. Dan stuif ik naar beneden en open ik de voordeur zodat ik net mijn hoofd naar buiten kan steken. Twee vrouwen kijken me aan met een brede glimlach. ‘Hallo, zegt de vrouw met het rode haar. ‘We reden voorbij en zagen dat u uw huis verkoopt. Wij zijn best geïnteresseerd.’ Even blijf ik staan zonder iets te zeggen. ‘Als we niet storen, natuurlijk,’ voegt ze eraan toe.  ‘Nee hoor, kom maar binnen’ antwoord ik en zwaai de deur open. Kamer na kamer gids ik hen door het huis.  ‘Zo gezellig!’ merkt de roodharige vrouw op in het midden van de hobbykamer. ‘Weet u zeker dat u het wil verkopen?’ Ik blijf staan en kijk haar even zwijgend in de ogen. De glimlach op haar lippen verdwijnt. 'Ik... We zouden het begrijpen als u toch nog besluit hier te blijven wonen.’ De blonde vrouw plaatst een porseleinen beeldje weer op de vensterbank en beaamt met een knikje. ‘Ik ga er toch nog eens over nadenken,’ zeg ik. Vijf minuten later lig ik opnieuw op de sofa en zie ik door het raam nog net de auto van het koppel in de schemering verdwijnen.

Felix Sandon
26 0
Tip

Oerzeer

In de kou gezette liefde kietelt mij. Raad mijn naam en je bent vrij, giechelt zij.   Heimwoede kerft de letters in mijn maag. Ik ben nog niet zo ver, geef ik tandenknarsend toe.   Het geeft niet! vlindert zij We kunnen samen spelen tot jouw hart zo open is dat ik in jou verdwijn.

Loes Talma
205 3

Twee noten piano

    Prudence zijgt op de knieën. Kwijl druipt uit haar natuur. Liever zou ik de gedachten van Tanguy niet kunnen lezen en hij zit daar weer, in zijn morteltrog. Zon krabt aan zijn knikker en zijn tikker speelt slechts twee noten piano, soms bij ochtenddauw ook haasje-over met zichzelf. Kinderrijmpjes dolen door zijn hoofd, achter dat fel tomatenrood en echt, wie niet van versjes houdt, wie zich de tenen niet meer likken kan, die is halfdood. Daarom. Jawel. Omdat. Tanguy heeft zelfs geen poten meer. Zijn strot is droog als korst en alle leeggegeten slakkenhuizen zijn te klein. Zijn tong, het ding is afgesneden door een dronken vismijndief, mijn lief, mijn Katja, ik besterf het. Kikkervisjes zoeken zoeter water en er is de snip. Zij waadt door slik en schorre, schat, het is die stilte, modder zuigt.     uit de reeks 'Residu'

Bernd Vanderbilt
9 1

Dromen over de zee

de lucht is de zee die stemt me tevree de witte wolken zijn golven onder schuim bedolven de wind in de bomen doen me dromen en ik zou bijna vergeten hoe jouw vingers over mijn lippen gleden

Rosie DW
30 1

Nog niet gedaan

Het gebeurt dat ik deze vraag voorgeschoteld krijg: "Wanneer schrijf je over mij een stukje?" Ik herinner me een keer op een feest. Een 50-jarig huwelijk was het. Een verre neef die naast me zat schreeuwde het in mijn oor. De muziek stond luid en de man had al enkele glazen bier achter de kiezen. Eerst verstond ik niet goed wat hij zei. Het woord 'stukje' had ik begrepen, maar omdat hij met een stukje puddingtaart in zijn handen zat, dacht ik dat hij vroeg of ik een 'stukje' taart moest hebben. Ik schudde van 'nee'. Door zijn geschreeuw waren er al enkele kruimels puddingtaart in mijn oor beland. Toen hij met zijn andere hand deed alsof hij iets opschreef, begreep ik pas wat zijn vraag was. "Oh", lachte ik, de kruimels uit mijn oor wrijvend. "Een stukje schrijven. Ja, als ik geen inspiratie heb." Bij deze dus. Nee, de vraag stellen is toch een beetje zoals de zanger die op een feest zijn eigen plaat als verzoeknummer bij de DJ aanvraagt. Al vroeg onze oudste onlangs iets soortgelijks. "Wanneer komen wij er nog eens in?" Tja, anekdotes of gebeurtenissen zijn er in overvloed. Of zelfs gewone zinnen. Zoals deze die hij al uitsprak toen hij nog klein was en aan de eettafel dringend naar het ‘potje’ moest. “Ik heb nog niet gedaan hè”, zei hij dan telkens. Als schrik dat we zijn bord met eten zouden wegdoen. De uitspraak is al die jaren blijven hangen. Als de druk te hoog wordt, belandt het twintig jaar later nog altijd op de eettafel. “Ik heb nog niet gedaan hè.” Het is een zin zoals die in veel huiskamers te horen is. Een inside joke. Een familiegrap. Maar deze staat bij mijn favorieten. In meerdere betekenissen. Nee jongen, doe zo maar verder.  

Rudi Lavreysen
28 0
Laad meer ...