Lezen

Een leven lang

De weg naar onze dromen is een toewijding van een leven lang. We zullen moeten werken om er te komen met een wederzijds belang. Laat de liefde door onze aderen stromen, een onuitputtelijke energiebron. Zo zullen onze wildste dromen uitkomen, de dromen waar onze liefde mee begon; Zij aan zij een leven lang, liefde van wederzijds belang. En tijdens de arbeid aan onze levensweg, zij aan zij de toekomst tegemoet. Is onze liefde de verbindingsweg waar het probleem de oplossing ontmoet. Een toewijding van een leven lang, niet aan de weg maar aan elkaar. Aan een liefde van wederzijds belang, onze dromen zijn steunpilaar.

Ovane

Hart van ketchup

Hart van ketchup uitgeknepen op tosti Ham en kaas Hart van ketchup uitgeknepen op klutsei Zotte liefde Hart van ketchup uitgeknepen op biefstuk Kalverliefde Hart van ketchup uitgeknepen op leeg bord Liefdesverdriet

33 1

nu

nu nog met lucifers maar straks spelen we met vuur.

27 0

ach

ach alsof woorden veiliger zijn dan handen.

30 0

man

je bent man / je verleiding trekt aan me / en we dansen met woorden / ze zijn licht in mijn hoofd / liggen zwaar in mijn knieën / en we roepen rede / om het kloppen en beven / een veilige naam te geven / het is zo vol om zo leeg te zijn /

26 0

Persephone

De ontmoeting De liefde is een bijna onvindbare plaats. Ze ketent je vast aan een ijzeren kabel in de leegte van de tijd. Waar je zwierde als de aardbol aan de sterkste ketting in een ruimte van zwaartekracht en onuitputtelijke schoonheid. Het stond in de Griekse sterren geschreven:dat twee liefdes zich zouden vermenigvuldigen in de eenzaamheid van de ruimte die tussen hen in zat.Zij was godin van de gewassen en zijn zoveelste minnares.Hij een oppergod die heerste vanaf de berg Olympus.Samen brachten zijn een perfecte uitkomst op aarde: Persephone. De ontvoering Bloedlijnen vermenigvuldigen zich tot een eindeloze zee van intriges en chaos.De eenzaamheid knaagde aan de god van de onderwereld, Hades.Hij zonk dieper weg in zijn hebzucht en zijn trots, maar verloor de lust van macht.Hij wou vrouwenvlees tussen zijn handen.De warmte van hun bloed.Hun huid kneden en hun lippen voelen tussen zijn tanden. Dus zat hij daar in zijn schimmenrijk onderhuids te rotten.Maar heel hoog hoorde hij gezang. Zijn nichtje danste op goudgele zonnestralen.Hij werd verliefd op haar fluwelen stem en wachten op dit moment al zo lang.Toen ze een pioenroos plukte liet hij de aarde openscheuren en trok haar mee.Daar maakte hij haar tot zijn vrouw die niets kon zeggen.Vooral geen nee.Want zij was de onschuld die bemind werd door de keizer van de hel. De schoonheid van de gruwwel Demeter huilde tranen van kristal. Hades tranen van ijzer.Zij droomde van het weerzien van haar dochter.Hij van het vrouwenvlees.Liefde is een vindbare plaats, maar het houd je vast en verzwelgt je.Het stond overal geschreven dat hij de drager zou zijn van haar onuitputtelijke schoonheid.Dat zij zich zouden vermenigvuldigen als priemgetallen, omdat er teveel plaats tussen hen in zat.Zij was de godin geworden van het dodenrijk, en hij haar man. De vogelkooi Haar moeder smeekte en bad. De flora stierf, de fauna leed.Haar vader ging praten. En Hades gaf de voorwaarde, dat als ze de granaatappel die hij als geschenk gaf niet zou eten, dat ze nooit terug zou keren boven aarde en bij hem zou blijven in het paleis met zuilen van Basalt, bedienden als halfmenselijke reptielen en een leger van ratten soldaten. En dus at ze als een beest snel de hele vrucht en zijn sappige vruchtenvlees. Maar het was een list.De vrucht was betoverd.Nu zat ze vast als een naiëve vogel in een vogelkooi.Want nu was ze door Hades veroverd. De gevangenschap van terugkeren Wanneer de pioenrozen weer groeiden, de aarde weer kneedbaar was en wanneer je terug onder de hemel kon slapen van de hitte was de tijd van de lente aangebroken.Het was nu tijd voor moeder en dochter, want die hadden elkaar al lang niet meer gezien of gesproken.De lente en zomermaanden waren voor hen, maar wanneer de bladeren verkleuren en neerdaalden op de donkerkleurige aarde van ijzer moest ze terug.En elke keer wanneer Demeter huilde, regende het op aarde harder.En soms tussen het geruis van de kletterende regen hoorde je haar wenen.

Andrea Derese

92 0

Sakura

Daar loop je met een dikke buik. Ruim over tijd. Je puft. Je zucht. Je hebt het zwaar. Gek word je van het wachten. Als moeder van twee dochters voel ik mijn buik weer kriebelen aan het begin van de kersenbloesem. De knoppen staan op springen. De natuur kan elk moment bevallen.

Ochtendloop

Hardlopen in de vroege ochtend langs het kanaal. Hoofd leegmaken. Alle overbodige gedachten als zand naar de zee brengen. File op het water. Een stoet vrachtschepen. Getoeter. Gerimpeld wateroppervlak als een klam bedlaken na een onrustige nacht. Open bruggen die het ritme van de dag bepalen. De tijd goed zetten. Elke minuut vliegt een meeuw op een meerpaal. De zon bungelt als een lampion aan de hemel. Bij de eindstreep aan een nieuwe dag beginnen.

Runner's high

's Ochtends loop ik met mijn grand foulée de nacht aan flarden. Ik alarmeer konijnen, zij weten niet beter dan dat ik een roofdier ben met runner's high. Gaandeweg begint de zon zijn eigen route uit te stippelen. Om de bocht is alles licht.

Ingemar Spelmans

23 0

In mijn hoofd dans ik rond

In mijn hoofd dans ik rond Met open armen, mijn gezicht naar de hemel. Ik loop op de tippen van mijn tenen als een prima ballerina Want jij Wilde bloemen in mijn lange losse haren Mijn ogen stralen, ik voel de warmte van de zon Want jij Ik dans verder, zweef tussen het lange wuivende gras De wind streelt een blos op mijn wangen Want jij En ik

Joke Thiry

13 0

Huiswerk haiku

Ik maak huiswerk. Bij het open raam. Mijn ogen dwalen af. Ik zie een kraai. Ik zie woorden. Ze krijgen vleugels. Drie haiku’s. Een zwarte kraai zit als een kwartnoot een tel op een kabel Een zwarte kraai wiebelt als een koorddanser op een kabel Een zwarte kraai steekt als een hoofdletter uit op een kabel Genoeg gedroomd. Ik schrijf KRAAI VLIEGT WEG op de lijn van mijn schrift. Ik doe het raam dicht. Ik maak mijn huiswerk af.

71 0

magiër

de avond is een moordende magiër met zijn gele oog van rottend vlees midden in zijn veel te wijde tovenaarscape met het ijzige van blauw de dagen wegvegend de warme mond vol rood gesmeerd zijn baard bedropen van het vuur likken de burpende buik dampend en zwellend rondom het middenrif van d’ aarde de neerslag van 't gemaal meanderend door de moerassen der gemoederen na de dis zich aan de kunsten begevend zoals 't betaamt de verf dorsaal wrijvend met zijn zeis op de rugzijde gebonden elke kommer wegwuivend met de wind van zijn strenge hand de pendicule van oost naar west aan zijn oog gebonden het daglicht loopt uit van oranje en vreet het paars aan van de aanstaande dood met het zwellen van de jammerklachten

Manuel Van den Fonteyne

2 0

Luister eens naar deze oude knar

Herfstbladeren vallen niet, ze wiegen de zomer in slaap. Als ge zo oud zijt als ik kijkt ge nu eenmaal anders naar het leven. Ik heb dan ook tijd om over die dingen na te denken. Ik ga nergens naartoe, alleen mijn gedachten hebben de luxe af te dwalen. Ze komen en gaan zoals de reigers. Ge moet weten dat het hier serieus veranderd is sinds Jan en alleman het domein mag betreden. Het was ineens gedaan met de rust. En oké, kabaal en geschreeuw vervliegt. Ge geraakt er met de tijd aan gewend. Maar waarom vinden jullie, mensen, het nodig om hartjes en namen in mijn huid te kerven? Dat ge dat op een muur doet kan ik nog begrijpen. Een muur leeft niet. Maar op een boom! Los van het feit dat het pijn doet, is het ook levensgevaarlijk. En ge moet daar niet mee lachen. Als gij in mij snijdt en de verkeerde bacterie nestelt zich in de sleuf, dan wordt die snede een gaatje. Dat gat wordt groter en voor ge het weet … Enfin, ge zult het niet weten want tegen dan ligt gij al lang onder de grond. Zelfs uw kleinkinderen zullen het nooit weten. Maar voor ge het weet ben ik dus helemaal uitgehold vanbinnen. Dan is het wachten op een rukwind die mij uit mijn lijden zal verlossen. Gij snijdt toch ook geen levende dieren? Mocht ge mij meer als dier beschouwen, ge zoudt tenminste moeite doen om rekening te houden met mijn gevoelens. Niet dat ge boomknuffelaar moet worden, laat dat duidelijk zijn, maar wij bomen doen meer dan bladeren van ons afschudden en nieuwe scheuten krijgen. Wist ge bijvoorbeeld dat wij kunnen communiceren met insecten? Als ik last heb van een ambetante parasiet, laat ik van mij ruiken. Dan trek ik insecten aan die dol zijn op die parasiet. En als de wind mijn geur meevoert, worden mijn familieleden verwittigd van het naderende onheil. En dan zwijg ik nog over onze wortels die ingenieus met elkaar verbonden zijn. Wij zorgen voor en spreken met elkaar, beste mens. Gij kunt dat alleen niet horen. En als ik even mag terugkomen op de vergelijking met dieren: het onderscheid tussen fauna en flora is ook maar uitgevonden door een mens hé. Het is máár een categorisering. Uiteindelijk leven we allemaal. Ook wij eten, drinken, communiceren, planten ons voort – wat ik trouwens geheel terzijde etymologisch een mooie uitdrukking vind – en passen ons aan de seizoenen aan. Maar omdat wij bijvoorbeeld op een andere manier eten en drinken, zijn we voor u geen dieren. Gij kunt ook onze emoties niet lezen. We staan erbij zoals een lantaarnpaal, is het niet? We lijken onverschillig neer te kijken op ons lot. Misschien is dat wel de reden waarom gij niet naar ons omkijkt. Soit, ik ben er nog. En ik zal hier nog wel een tijdje blijven staan, in het Rivierenhof. En al die tijd heb ik een prachtig zicht op Onze-Lieve-Vrouwekathedraal. Ik wuif geregeld naar haar. En als de wind goed staat, hoor ik haar stem die na al die jaren nog even helder klinkt. Toch iets waar jullie mensen goed in zijn.

Antony Samson

Nazomer

Krekels maskeren de stilte voor de storm als muzikanten op een zinkend schip, 't isseptember, bruingeblakerde koningskaarsen zijn zowat de last plants standing, de zon toont hooguit nog flitsen van zijn talent. "Nazomer", zeggen we dan, alsof we hem pas in het aanschijn van de herfst naar waarde schatten.

Ingemar Spelmans

Poëzie is geen lied

Ik zie je hand op Het gammel rammelpoortje En schrijven lukt weer niet Welk woord kan beschrijven Je benen slinks draaiend Over de aarde en je hoofd Stil buigend onder licht Van avondlijk plezier Ik zou het willen Een regel voor elk hand Letters voor je golven Stil en kussend aan je oor Maar ik kan het niet Ik geef je alles, maar Poëzie is een daad Geen lied

Simon Sileghem

Water geven aan de zon

De tijd dat je naar gras keek als naar de zee is voorbij. Er dwarrelt een zak chips uit de boom. Kijk mama, een vogel. De vogel is binnen van zilver. De vogel is leeg. De wind blaast hem naar de zee. De vogel wordt binnenste buiten gekeerd. Hij glimt in de zon. Hij speelt met de wind. De wind voert hem mee. Hij zinkt niet. Hij zingt zijn lied. Vogels prikken hem kapot. De zilveren vogel scheurt. Op zijn graf groeien bloemen. Je geeft hem elke dag water. Je geeft iedereen water. Zelfs de zon geef je water. Je bekommert je om iedereen Zelfs om de tijd die niet genoeg tijd heeft en altijd moet rennen. Ook de doden krijgen water, anders drogen ze uit. Op een dag komen mannen in een blauwe overal. Met witte handschoenen. Die lijken op vogels. De vogels zwaaien naar de kinderen. Ze rapen alle dode vogels op. Ze gooien ze in zakken. Grote witte zakken. Als het begint te regenen, geef je de druppels water. Dan voelen ze zich minder eenzaam. Kijk mama. Een vis. Er vliegt een blik over het strand. De vis heeft een oog. De vis zwemt in het water. De vis krijgt een trap. En nog een. En nog een. Tot hij overal deuken heeft. Je vult de vis met zand. De vis mag niet in de witte zak bij de vogels. De vis wordt begraven in de zee. Je geeft de vis elke dag water. de vis glimt. Tot de mannen in hun blauwe overal komen. Ze pakken de vissen. Ze doen ze in hun witte zakken. Bij de vogels.

8 0

leuk

jij - het is leuk wennen.

27 0

drijven

overstelp me maar eens. benieuwd hoe goed ik blijf drijven.

44 0

HET JETLAGUURTJE

Met stomme verbazing hoorde ik Junker, die Eurojandoedel verkondigen dat men een enquête gehouden had bij de Europese burgers en dat men met de uitslag hiervan rekening zou houden. Ik voelde me echt opgelucht nu de Europese burger eindelijk gehoord zou worden. Waarover die peiling ging? Over dat jetlaguurtje tussen het zomer- en het winteruur. Waarschijnlijk hadden de Europarlementariërs hier zelf enorm veel last van en zaten ze bij elke verschuiving tussen die tijd, telkens een paar weken te slapen en te geeuwen. Op dat ritme versliepen ze de meest belangrijke zaken die op de agenda stonden. Nu ze de uitslag van het burgerresultaat weten, kunnen ze hier weer een paar jaartjes over palaveren, discussiëren, onderhandelen en ouwehoeren. Had Junker weer een paar glaasjes teveel op? Waarom nu ineens wel de opinie van de Europese burgers vragen? Zijn er geen belangrijker zaken waar die ivoren torenpolitici met hun riante salarissen en dito pensioenen zich mee moeten bezighouden? Waarom houden ze niet eens een peiling hoe de doorsnee burger denkt over die zwartemannekesexodus en hoe Europa die onmiddellijk zouden moeten stoppen? En hoe de Europese burger erover denkt dat die Europa parlementariërs hierover reeds meer dan tien jaar lullen, leuteren en discussiëren terwijl ondertussen half Afrika in de Middellandse zee verdrinkt. Waarom hebben wij geen duidelijke buitengrenzen? Wat hebben die lulhannesen tot hiertoe al bereikt? Eén Europese munteenheid met een Verenigd Koninkrijkuitzonderingetje en open grenzen. Poorten die wagenwijd opengezet werden naar landen die nog helemaal niet op Europees niveau zaten. Onze volledige bouw- en transportsector naar de Filistijnen. Mooi cadeautje voor het Oostblok. Jullie kunnen nu je huisje voor minder dan de helft investering door Poolse arbeiders laten renoveren, je dak voor een derde van de prijs door Bulgaren laten isoleren, terwijl een Tsjechische vrouw je keuken zwabbert en dit zonder dienstencheques. De Europese autostrades worden overbumperd door Oostblok- truckcowboys, die voor minder geld dubbel zo lang in de file willen staan. Vindt Europa het niet raar dat wij door een religieus verkleedvolkje overspoeld worden, dat hun Middeleeuwse gedachtegoed aan ons wil opdringen? Vroeg Europa onze mening over deze belangrijke zaken? Waarom nu ineens wel over zo’n jetlaguurtje? Krijgen die Europese hotemetoten ineens schrik dat de Europese burger stilaan doorheeft hoe ons belastinggeld verkwanseld wordt en hoe ze alleen maar aan zichzelf gedacht hebben, toen de prijzen uitgereikt werden? Misschien als ze straks alleen het zomer- of het winteruur doordrukken, ze eindelijk alert genoeg blijven om gewichtigere aangelegenheden aan te pakken. Willen ze niet, of durven ze niet? In Rome stortte het dak van een kerk in. Heeft men de pastoor, die er dagelijks staat te bidden en te mompelen, zijn doopceel al eens gelicht? Misschien zat hij ook met zijn tengels aan de misdienaartjes. Ik vind het best een heel goede oplossing, dat telkens er zo’n pastoor, priester, kardinaal of hoe dit langejurkenzootje ook mag heten, met zijn klauwen aan een kind komt, er ergens ten velde een kapel, kerk of klooster inzakt. Zuid Amerika zou dan ondertussen één grote kerkelijke ruïne zijn. Hoe kunnen zo’n pedo-geestelijken nog in een God of het hiernamaals geloven, hoe gelovig kunnen die nog zijn als ze met hun poten niet van de kinderen kunnen afblijven. Laat die homobrigade toch de hand aan elkaar slaan, laat ze met hun huishoudster trouwen, maar vooral gooi ze met hun kindergeknuffel toch met hun sjokkedijzen uit de katholieke kerk! De opperchef in het vaticaan veroordeelde het nog maar pas, maar alles bleef zoals het was. In Brussel zakte een deel van het dak van het justitiepaleis naar beneden. Teken aan de wand! Benieuwd wat daaronder allemaal aan de hand was? Sim, 6 september Le Barcarès https://cornelissimone.blogspot.be

Sim