Lezen

Nutcase

De schaamte. Ik voel ze vooral hier, in de supermarkt. Mensen mijden oogcontact sinds ik de ronde doe als een virale infectie. Ze kijken me aan wanneer ik mijn boodschappenlijstje doorstreep of het etiket van een fles wijn lees. Hun geniepige blikken branden door mijn winterjas. Het is zelfs zo erg geworden dat ik mijn vlees niet meer laat afsnijden bij de slager. Voortaan koop ik alles voorverpakt. Wat maakt het ook uit. Alles heeft een wrange bijsmaak tegenwoordig.   Ze zeggen dat mijn masker is afgevallen. Ze menen te weten wie ik nu écht ben. Maar wie was ik daarvoor dan? Iemand die de schijn ophield? Dat zeggen ze ook. En oké, ik was de controle verloren en de gevolgen zijn drastisch. Het is een jammerlijk feit uit een leven dat al 41 jaar braaf bestaat. Maar ben ik door het voorval veranderd? Ik geef de planten evenveel water als vroeger. Ik slaap nog altijd op mijn buik en ik kijk met evenveel spijt terug op bepaalde keuzes in mijn leven.   Maar goed. Het is dus gebeurd en veel mensen hebben het gezien. Ik ben nu officieel de nutcase van het dorp. De overdaad aan wijn en goedkope pralines in mijn winkelkar zullen die perceptie alleen maar voeden. Aan de kassa komen daar nog roddelboekjes bij. Mocht ik niet beter weten, ik zou denken dat het bewijs van mijn teloorgang naar de kassière schuift. Ik betaal de rekening en krijg er gratis een afkeurende blik van de winkelbediende bij. Wat een conservatief hol is dit toch.   En als ik eerlijk mag zijn: vóór de schaamte was ik trotst op mezelf. Fier op mijn daadkracht en uitstekend gevoel voor timing. Als een slechtvalk die in vrije val zijn prooi vangt. 12 jaar geleden, toen ik hem voor het eerst zag, had ik het lef nog niet. Hij kwam toen spreken over zijn investeringsplannen in de regio. Ik walgde van zijn dominante houding en vrouwonvriendelijk gezwets, maar als kersvers communicatiemedewerker van de gemeente deed ik wat van mij werd verwacht. Ik bedankte hem na zijn speech voor zijn kostbare tijd met een uitstekende fles Bordeaux. Hij nam de fles aan, gaf me een zoen en fluisterde onder luid applaus in mijn oor: “Heb je plannen vanavond, Barbie?” Ik was te geschokt om te reageren. Hij genoot van zijn macht.   Dat was ons laatste contact tot vorige maand, toen hij terug naar ons dorp kwam. Hij was hier niet om te spreken over de investeringen die uiteindelijk nooit zijn doorgegaan, maar om verkozen te worden. Ik overhandigde hem opnieuw een fles Bordeaux. Deze keer met een extraatje erbij. Om het in de woorden van de wereldpers te zeggen: “Lady grabs Trump by the nuts after speech.”    

Antony Samson
1 0

Diesel-tempo

Nieuwe school, avontuur - Ge wet wel - grote mond. Rondhangen me de vrienden, smore van lampbestuurde grond. Ontgrond, waar ik stond, met tanden van mijn mond, niet gedacht dat het bestond, nog voor dat alles echt begon.    Ik moest er nog mee starten, mee aan de slag, “Hallo - ik ben nieuw hier - ja - eerste dag”. Denkte echt dat da mijn woorden werden? Niks wereld-derde, elke dag die fucking Merde, Sorry dak ff hardop lach.   Vergelijk me met een beest als een tijger, een vechter, een krijger,  altijd eerst op startblokken, de steun van de steiger, Mensen vragen mijn mening, shit - really - ge moogt is raden waarom ik weiger.    “Hallo Mevrouw, goeiemorgen, ik zoek het toilet”, Ook zij had mij weer snel met de mond vol tanden gezet,  ik zeg ‘halloww.. da’s toch ni zo moeilijk he, zeg me gewoon de weg" Die vrouw bleek dus doof te zijn, en niemand da't da efkes zegt?!   Stunt nummer 1, en ik ben een man van vele, zou men stommiteit af en toe moeten kunnen verdelen, lokaal lokaliseren door te transporteren en te transformeren, zodat ik ’t me enkel moet verbeelden.    Dromen is erg maar vaak snel over, een soort manier waardoor ik mij naar een universe tover. Daar is het proper, rein en ongelogen, zonder te betogen, zonder ne moskee of synagoge.   Helemaal niet, waarom voelt gij u nu aangesproken? Ineens - ver uit het niks - komde gij hier aangekropen, ff kloppe, telefonneke, nee niks late wete, en dan nog verwachte da ge hier ’s avonds me ons mee kunt eten?!   Shit weg - die fucking vanzelfsprekendheid, Respect voor mekaar -neje- het volk van vandaag krijgt het schijt, in alle tegenstrijd, niemand is nog toegewijd, ge weet da gij de toekomst zijt, ge hebt zelfs nog geen beetje spijt.    Uw ouders - zo hard gewerkt om er voor u te zijn, centjes op de bank gezet voor uw succesje, groot of klein, Gij moet het wete, gij liever dan de mijn want - de mijn doe ik geen pijn, Gij zult het kruisje van het huisje zijn.   Sorry mama - ik lust da ni - ik wil alleen echte cola, meende gij da nu - men kind - shit verwende Lola. En Lola krijgt alweer haar zin,  dus tegen beter weten in,  klop ik vandaag weer op m’n kin omdat’k niet graag van m’n zusje win.   Ooit moeten we leren, doen we allemaal, en ’t is gewoon een feit, vandaag elk in ons eigen taal.  Fysiek of mentaal, introvert of asociaal. we moeten best massaal, organiseer nogmaals het laatste avondmaal.   Ma da's moeilijk want de tafel is te klein, of misschien hebbe we gewoon te weinig plek. Zijn weer maar eens verhuist, alles behalve fijn, weinig ander keus want den Immo ging op z'n bek.    Neenee, da's ni wa da'k zeg,  hoe wilde da'k het uitleg? Zo da gij mij verstaat, Immo en ik waren beginnen vechten op de straat.   

Flashlab
1 0

Een reisverhaal lezen en schrijven

Doelgroep: NT2-cursisten niveau B2 - Vantage Schriftelijk Voorkennis: Bezoek aan het Red Star Line Museum in Antwerpen (of op zijn minst de website bezoeken) www.redstarline.be Competenties ERK : Lezen : Ik kan informatie halen uit een narratieve tekst. Schrijven: Ik kan notities nemen voor mezelf en een narratieve tekst schrijven a.h.v. een schrijfplan. Ik kan gebeurtenissen chronologisch voorstellen en ik kan hierbij ondersteunende kennis gebruiken (interpunctie, conjuncties, grammaticale structuren en correct gebruik van tijden om heden/verleden aan te geven)   Vaardigheid en Competenties (wat moet de cursist kunnen) Strategie (hoe bereikt de cursist dit?) Lesfase + Materiaal (hoe stuurt / begeleidt de docent dit?) Tijd Spreken en Luisteren   Ik kan zeggen hoe ik me voel. Ik kan over een herinnering spreken.       Ik kan het woord nemen en mijn beurt afwachten. Klas: Ervaringen uitwisselen   Wie is er al eens op reis geweest? (waar, wanneer…) Waarom gaan we op vakantie? - Woordspin op bord Groep 4 Wat was voor jou de meest vreemde bestemming? Welke dingen vielen je daar op? Zintuigen Welke emotie had je daarbij?   Klas: Info bundelen op bord 10’ Lezen Ik kan een narratieve tekst lezen en er info in vinden.   Ik kan context gebruiken als ik iets niet begrijp.   Bijlage + opdrachtenblad: ‘Japan, een reisverhaal’, (Jaap Grave) 20’ Schrijven Ik kan notities nemen voor mezelf.   Ik kan mijn taak voorbereiden. De cst maken een lijstje met dingen die anders zijn in België dan in hun land. Enkel woorden noteren. (vb. ‘eten’) 5’ Vaardigheid en Competenties (wat moet de cursist kunnen) Strategie (hoe bereikt de cursist dit?) Lesfase + Materiaal (hoe stuurt / begeleidt de docent dit?) Tijd Lezen / Spreken Ik kan iets uitleggen, een hypothese maken, mening geven. Ik kan compenseren. Groep 2: De cstn wisselen hun lijstje en raden + geven commentaar op de woorden. Ze gebruiken hierbij ‘ik denk dat…, volgens mij…’’ vb: ‘Ik denk dat het eten in België niet zo pikant is als in…’   De cst maken samen een woordspin rond België (laptop of Groep 2). http://learningapps.org/display?v=p4isir3c201   5’ Schrijven Ik kan instructies geven en anderen overtuigen van mijn mening.     Ik kan ondersteunende kennis gebruiken (briefvorm hanteren) Ik kan argumenten gebruiken. Opdracht:   De cst schrijft een brief / mail aan een vriend uit eigen land en geeft instructies waar die op moet letten als hij/zij naar België komt en legt ook uit waarom (max 1 A4). De cst kan hierbij grammaticale ondersteuning, briefvorm en correcte stijl raadplegen. De cst kan de gepaste taalhandelingen (argumenteren) gebruiken.   25’ Lezen / Luisteren. Ik kan een tekst die me overtuigt van iets begrijpen. Ik kan een verhalende tekst begrijpen. Ik kan vragen om uitleg als ik iets niet begrijp. 1 vrijwilliger leest brief voor / docent leest brief voor Klasgesprek met voorbeeld feedback: Wat boeit of intrigeert? Wat maakt je nieuwsgierig? Wat is er herkenbaar? Welke zinnen raken je? Hoe is de tekst (brief) opgebouwd? Stijl, taalgebruik, woordkeuze?   Bijlage: Formulier feedback 10’ Vaardigheid en Competenties (wat moet de cursist kunnen) Strategie (hoe bereikt de cursist dit?) Lesfase + Materiaal (hoe stuurt / begeleidt de docent dit?) Tijd Lezen / Spreken. Ik kan iets uitleggen, mijn mening geven over een bepaald onderwerp. Ik kan reflecteren op mijn eigen leren. Ik kan samenwerken. Groep 4: De cstn lezen elkaars teksten (op laptop delen via Google Drive klas of docent kopieert 2 teksten per 4 cstn) De cstn geven feedback in groep op de tekst a.h.v. een formulier. (10’ per tekst) De docent loopt rond en stuurt bij, controleert of de schrijver iets heeft aan feedback. De docent neemt de teksten mee en corrigeert achteraf + geeft extra feedback. 40’ Lezen Ik kan een verhalende tekst begrijpen. Ik kan mijn taak voorbereiden. De cst leest een kort reisverhaal. http://www.redstarline.be/nl/verhaal/germaine’s-korte-leven-amerika   of nog meer op: http://www.redstarline.be/nl/verhalen 10’ Schrijven Ik kan een verhaal schrijven over wat ik heb meegemaakt. Ik kan mijn taak voorbereiden. Ik heb de juiste leerattitude. De cst denkt na over een reis / tocht naar een ander land (naar België).   De cst gebruikt een schrijfplan om de reisdag te reconstrueren. De cst verbindt deze acties met emoties, zintuiglijke indrukken, dierbare personen of voorwerpen. De cst schrijft zijn/haar reisverhaal   Bijlage: Schrijfplan 45’ Bijlage: Japan, een reisverhaal (Jaap Grave)   Naast ons appartement staat een lagere school.  De kinderen beginnen er al vroeg en je kunt ze al van verre ‘Ohaio kosaimas’ (goedemorgen) horen schreeuwen. Dat begint al op geruime afstand, zet zich voort tot op het schoolplein waar iedereen door de hele groep en de hele groep door iedere individuele scholier wordt begroet tot ze in het klaslokaal zijn. Daar wordt nog even flink goedemorgen geschreeuwd tot iedereen moe is. Dan kan de les beginnen. Maar soms gaan ze aan het begin van de ochtend in de buurt blaadjes rapen onder het toeziend oog van de leraar. Dat is geen gezellige man in een T-shirtje en spijkerbroek, maar een man in een pak.   Ik verdenk de Japanners ervan dat ze ‘s nachts in de bomen klimmen, voorzichtig voelen of de blaadjes al van plan zijn die nacht de reis naar beneden te maken en als dat vermoeden juist is, dat ze de blaadjes dan alvast veiligheidshalve van de takken plukken. Daarbij dragen ze witte handschoenen.   Omdat er nergens afvalbakken staan, zie je de mensen soms schichtig om zich heen kijken voor ze een sigarettenpeuk in een spleet tussen de straattegels duwen.   Terwijl het in de landen waar ik heb gewerkt gebruikelijk is dat collega’s elkaar vragen waar ze aan werken of waar ze vandaan komen, werd ik hier in de afgelopen weken aan het begin van het gesprek verrast door de vraag of ik ook drink. Die vraag is des te vreemder, omdat de meeste Japanners er zelf niet zo goed tegen kunnen. Na het tweede, toegegeven, grote glas bier begint hun hoofd al onzeker op hun romp te schommelen. Hoe meer hun hoofd schommelt, hoe slechter hun Engels wordt. Ik heb gelezen dat ze dan hun voorzichtigheid laten varen en hun ware gedachten durven te uiten. Maar die versta ik dan niet meer.   De meeste collega’s voelen zich thuis op de campus. Tussen hun werkkamer en de bibliotheek of mensa dragen ze pantoffels of handige slippers.   Halverwege de stad en de universiteit stopt de tram en zit de dienst van de bestuurder erop. Hij neemt zijn pet af en maakt een buiging naar de mensen in de tram. Zijn plaatsvervanger komt binnen met zijn pet in zijn hand, maakt een buiging en kruipt achter zijn knuppel. Zet zijn pet op, laat de bel rinkelen en we rijden weer.   De trams hebben maar één wagon en wie zit, zit. Dat jongeren opstaan voor ouderen, is een onbekende regel, het breeduit zitten van oudere mannen daarentegen zeer bekend. In de spits zijn de trams bomvol en er is maar een uitgang.  Je moet bij de bestuurder je kaartje in een bakje stoppen (niet stempelen) of er een munt van 100 yen in doen. Iedereen baant zich dus door de drukte op weg naar die ene uitgang.   Een paar weken geleden heb ik een wegwerpfiets gekocht.  Ze zijn niet duur, ronde tachtig euro. Ze roesten snel en wie hem niet meer wil gebruiken laat hem gewoon ergens staan. Als zo’n fiets vervolgens ergens een tijdje staat, komt er iemand die er een formulier opplakt.  Maar niemand haalt de fietsen weg.   In Nagasaki kan je niet op straat fietsen.  Daarom fietst iedereen op de stoep en rijden de auto’s, niet gehinderd door fietsers op straat, hard.  Nog steeds moet ik eraan wennen dat ze in Japan links rijden. Het oversteken van grote kruisingen is een avontuur en dat wordt nog versterkt doordat ik nog steeds auto’s zonder bestuurders zie aankomen of soms een bestuurder tegen het raam zie liggen slapen.  Bestuurders zitten rechts.   De fietsen zijn heel klein. Ik heb allereerst het zadel zo hoog gezet dat de stang net niet uit het frame kan vallen. Kennelijk rijden alle Aziaten op kleine fietsjes. Van een collega uit Leiden hoorde ik dat daar na aankomst van een groep Chinese studenten uit Peking, die een jaar in Leiden gaan studeren, binnen enkele dagen alle kinderfietsjes uitverkocht waren. ___________________________________________________________________________   Jaap Grave is werkzaam aan de Nagasaki University in Japan en doceert er Nederlandse taal en cultuur. Deze tekst is een fragment uit een reisverhaal.     Zijn de volgende uitspraken waar of niet waar?     waar niet waar In Japan is een leraar van de basisschool sportief gekleed.     2.  Japanners klimmen ‘s nachts in bomen.     3. Jaaps collega’s vragen bij de kennismaking of hij alcohol drinkt.     4. In Nagasaki fietst men op het voetpad.     5. In Japan rijden ook volwassenen op kinderfietsjes.       Wat bedoelt de schrijver met de volgende uitspraken?   Het oversteken van grote kruisingen is een avontuur. __________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________   Dat jongeren opstaan voor ouderen, is een onbekende regel, het breeduit zitten van oudere mannen daarentegen is zeer bekend. ______________________________________________________________________________________________________________________________________________________ Liggen er in Japan veel blaadjes van bomen op de grond? Waarom denk je dat? __________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ naar: Tekst en Uitleg1 _________________________________________________________________________________________ Bijlage: Schrijfplan: mijn reis naar België. Vul het schema zo gedetailleerd mogelijk in voor je je reisverhaal schrijft. Dit helpt om je herinneringen te structureren. Gebruik de gegevens in het schema en verbind ze tot een reisverhaal.     Jaar, seizoen, dag, uur   (ochtend, middag, avond) Setting: Actie + plaats + personen   (Wat doe je, waar ben je, wie /wat is er mee?) Zintuigen   (Wat hoor, ruik, zie, voel, proef je?) Gevoel + sfeer   (Hoe voel je je daarbij? En de anderen?)                                                   Bijlage: Feedback geven :   Geef feedback op de tekst van (NAAM) ______________________________________. Geef een score en kruis aan. Motiveer met voorbeelden, woorden uit de tekst.         Leeservaring ++ + +- - Ik begrijp de tekst. (max 2x lezen nodig)           Ik herken situaties in de tekst.             De situaties zijn levendig beschreven.             De instructies in de brief zijn duidelijk.             Er is motivatie bij de instructies (waarom je iets wel/niet mag doen).           De tekst klinkt als een brief.             Ik vind de tekst grappig, serieus, triestig, zakelijk, optimistisch / pessimistisch, saai, overtuigend...           Schrijftechnisch ++ + +- - De tekst is in briefvorm. (aanspreking, midden, eindformule)         De instructies zijn goed geformuleerd (imperatief) als advies (zou, moeten, het is best dat…)         De woordkeuze is duidelijk en er staan geen Engelse, Franse… woorden in de tekst.           De interpunctie (hoofdletters, leestekens…) en spelling zijn goed. (3-5 fouten)           De zinsstructuur is goed (hoofdzin/bijzin)           De werkwoorden (en tijden) worden juist gebruikt.                                                                                                                                    

wonsea
0 0

Melancholie, mijn eeuwige vriendin

Ergens in het duister van mijn hoofd kwam jij door een vonk tot leven Stil in een hoek wachtend tot je nodig was   De regen viel Donkergrijs en wolken Angst en troost zocht ik diep vanbinnen Mijn hoofd en tranen op je schouder Wachtend  op de terugkeer van het licht   Een tipje van de sluier een waakzame blik om de hoek   Onverbiddelijke melancholie duwde me weer naar buiten om groot te worden zo zonder haar in mijn eenzaam - zijn Wachtend tot ze weer nodig was.   Niet meer, niet minder en toch veel te lang liet ik je wachten tot ik niet meer zonder kon Verlammende stormen in mijn ziel jouw hand nam de mijne op weg naar de oorverdovende stilte. Een blik in het ongewisse waarvan ik het bestaan niet ken.   Lieve Melancholie, als een schaduw aan mijn zijde samen in een doolhof dat het leven zou moeten zijn. Verdwaald en toch niet verloren ergens in het midden een heel klein licht.   Melancholie, mijn echte vriendin. je liet me los, liet me gaan. Je zag het verdriet maar ook de vreugde woekeren in mijn ziel   Op een afstand zag je hoe ik groeide, hoe ik opnieuw leerde staan.   Eindeloze stormen Donder, donker en lang Zonder duister hoekje om te schuilen Heel klein en zo ontzettend bang. Het zwarte onkruid in mijn ziel brak me in duizend kleine stukken. en nooit meer helemaal heel.   Fladderend, kloppend klein hart naast het mijne. Melancholie, mijn duistere vriendin, schaduw aan mijn zijde Een warme glimlach en ik toon je de mijne.   Melancholie, mijn eeuwige vriendin Wees mijn duister kantje dat niemand echt kan zien. Geef me vreugde en de liefde en dat beetje gezond verdriet. Zonder dat kan niemand leven zonder dat kan een ziel een mens nooit echt overleven.  

Jasmien
0 0

Het verschil is ..... ORIGINALITEIT !

Als we op zoek gaan naar verschillen, is het dan niet juist de dingen die "anders" zijn die we er uit halen ? Het nieuwe verschil of het oude verschil blijkt uiteindelijk juist hetzelfde te zijn. Steeds weer wordt er gestreefd naar originaliteit en dat is juist wat iets aantrekkelijk maakt.  Je kan er van houden of het verwerpen.  Je kan bljven vast zitten aan je oude gewoontes, je origine, je veilig voelen door niet uit je cocon te stappen. Maar dan zoek je zelfs geen verschillen of originaliteit. Je houdt er van hoe het is.  Mensen die op zoek gaan naar originaliteit, zoeken naar verschillen. Neem nu onze multi-culturele samenleving. Je kan blijven hangen en zeggen : Ik ben Belg en dat is mijn cultuur en mijn gewoonte en ik stap daar niet vanaf ! Of je kan zeggen : Ik woon tussen verschillende culturen en wil daar iets van opsnuiven. Misschien zelfs iets van leren begrijpen, misschien zelfs iets van leren. Eén van de voorbeelden is het koken. Veel mensen zijn constant op zoek naar nieuwe recepten en vinden dit in de buitenlandse keuken. We hebben bijna de hele wereldkeuken in ons land en dat geeft toch aan dat veel mensen (zelfs onbewust) honger hebben naar nieuwe dingen. Naar het verschil met eigen keuken, naar originaliteit in een andere keuken. En als we de "andere" keuken gaan combineren met eigen keuken, hebben we toch iets origineels gecreëerd ? Uw stoofvlees is lekker, maar het verschil is dat ik in het mijne nu Oosterse specerijen gebruik . En dat maakt mijn recept origineel.  Een verschil wordt ook gecreëerd door evolutie. In het schrijven bijvoorbeeld is het toch normaal dat er steeds weer verschillen komen om de zoveel tijd. Ten eerste is er uiteraard het aspect zoals eerst reeds aangegeven. De mens zoekt naar originaliteit in wat hij creëert. Aldus ook een schrijver. Ten tweede is er de verandering van tijdsgeest. We leven nu eenmaal in een wereld van verandering. Het multi-culturele, nieuwe wetten, emancipatie, technische evolutie, aanpassen van de taal (nieuwe spelling, nieuwe woorden), enz. Er leeft zoveel rondom ons dat we er kunnen blijven bij stil staan of dat we er in meegaan. Natuurlijk beïnvloedt dit alles onze manier van leven, denken, schrijven.  Dit leidt tot het verschil annex diversiteit annex ORIGINALITEIT .

Bjorn Vermeulen
23 0

2 teksten: Interview Joost Van Hyfte, Boer&Tuinder // Reportage herfst in de Ardennen, Hippo Revue

Joost Van Hyfte, van Nora de koe tot de KBC-Innovatieavonden   Kok en komiek, en daarnaast ook een beetje knutselaar en innovator. Dat is Joost Van Hyfte. Deze Oost-Vlaming zal vijf avonden lang de KBC-Innovatieavonden aan elkaar praten. Wij mochten eerder al met Joost op pad om de tien innovatielaureaten te gaan bezoeken. Het werd een amusant parcours.   Joost op de boerderij, het is eens wat anders dan op een podium. Vind je het fijn bij deze innovatieve land- en tuinbouwers langs te gaan? “Ik vind het fantastisch. Mijn vrouw daarentegen houdt haar hart vast bij elk bezoek dat ik doe. Ik heb al als kind een liefde voor John Deere en zij vreest dat ik op zo’n landbouwbedrijf de smaak helemaal te pakken ga krijgen en meteen kleine tractor of zitmaaier of iets dergelijks thuis zal komen, zelfs al is mijn gazon daarvoor lang niet groot genoeg.” De vrees is toch niet geheel ongegrond, want je brengt wel eens vaker eigenaardigheden mee naar huis? “Ik heb nog niet zo lang geleden een kermiskraam gekocht, dat vroeger werd gebruikt voor het eendjes vissen. Dat wil ik ombouwen tot een dessertenviskraam! In plaats van het zwemwater van de eendjes komt er een rail met daarop verschillende dessertjes die je dan kunt opvissen. Het wordt ongetwijfeld een topattractie op feesten. Idealiter komt er dan nog een draaimolen naast te staan, maar ik heb de juiste nog niet gevonden.” Uiteindelijk is Joost zonder impulsaankopen thuis gekomen van de tien bezoeken, maar stelen met de ogen kan natuurlijk wel. “Ik heb al lang problemen met mijn kippen thuis. Ze leggen hun eieren overal waar het niet moet, of ze leggen ze in hun nest en bedekken ze dan met een laag mest. Geen van beide scenario’s is handig. Op een bedrijf waar we voor een heel andere innovatie waren, ontdekte ik een manier om kippen naar het nest te lokken en om de eieren op een makkelijke en propere manier uit het nest te halen. Mijn volgende project zal de ombouw zijn van mijn kippenhok, zodat ik dat systeem ook in de praktijk kan brengen.” Van waar kunnen wij Joost Van Hyfte kennen? “Ik ben kok van opleiding en heb jarenlang in de horeca gewerkt. Intussen ben ik al enkele jaren fulltime bezig met comedy. Op tv werkte ik onder andere mee aan Zonde van de Zendtijd en was ik publieksopwarmer bij bijvoorbeeld Extra Time, De Slimste Mens, De Laatste show, … Mensen uit de buurt van Zelzate kennen mij misschien ook als één van de bezielers van Tklooster. Dit oude klooster is nu een podium voor voornamelijk stand-up comedy.” Zonder in detail in te gaan op de winnaars: welk bezoek is jou het meest bij gebleven? Van welk bedrijf of welke persoon was je het meest onder de indruk? En waarom? “Ik was van twee bedrijven bijzonder onder de indruk. Het eerste bedrijf waar we zijn gaan draaien vooral omwille van de persoon. Die straalde zoveel positiviteit uit. Ik had trouwens ook het gevoel dat ik hier aan het interview echt iets kon toevoegen. Door ervoor te zorgen dat de landbouwer op zijn gemak is en door de juiste vragen te stellen, wordt het verhaal nog boeiender. Een tweede bedrijf dat mij meteen aansprak houdt zich bezig met een innovatie waar niet alleen de mens, maar ook de bijenpopulatie wel bij varen. Het bedrijf voelde heel professioneel aan, en het idee zelf is iets waar ik persoonlijk echt in geloof. Ik denk dat dit soort innovatie het verschil kan maken.” Ik zag jou tijdens de opnames van de video’s bij de innovatielaureaten af en toe je notitieboekje nemen om een of ander citaat of opmerking te noteren. Is dat hoe jij altijd werkt? Is het belangrijk om onderweg dingen op te pikken? “Ik heb altijd mijn notitieboekje op zak. Soms geeft een kort, leuk citaat aanleiding tot een belangrijk deel van mijn show. Tijdens de bezoeken aan de innoverende landbouwers heb ik meerdere keren iets genoteerd. Tijdens de KBC-Innovatieavonden zal ik met hen een gesprekje hebben. Het is ook altijd leuk om naar zoiets te verwijzen. Dat zorgt ervoor dat het gesprek veel vlotter verloopt. We kennen mekaar ten slotte al.” Heb jij een band met landbouw of platteland? “Zeer zeker. Als kind mocht ik bij een boer in de buurt gaan helpen, bijvoorbeeld bij het hooien. Het was een melkveebedrijf en zij deden mee aan prijskampen. Eén van hun koeien heette Nora. Dat prijsbeest was mijn favoriet. Nora was een heel zachte koe, en ik mocht met haar deelnemen aan de prijskampen. De medailles die we daar behaalden, hebben nog jaren op mijn kamer gehangen. Er moet trouwens ook ergens een foto bestaan van mij al slapend tegen Nora aan. Ik was naar de wei gegaan waar zij lag te rusten, en ik had mij erbij gelegd. Ik werd wakker omdat de hele boerenfamilie rondom ons stond om een foto te nemen. De foto zelf heb ik jammer genoeg niet. Als kind wilde ik ook heel graag boer worden, maar later besefte ik dat je daarvoor land nodig had, en dat was geen optie. Dierenarts dan maar, tot ik doorhad dat je daar heel lang moest voor studeren. Uiteindelijk ben ik kok geworden, een beroep dat toch ook heel dicht staat bij de land- en tuinbouw.” Wat mogen we van jou verwachten op de KBC-Innovatieavonden? “Goh, mijn rol is eerder beperkt. Ik ga proberen om goede gesprekken te hebben met de laureaten en natuurlijk probeer ik de innovaties zo goed mogelijk voor te stellen.”   KADER: De 10de Innovatiecampagne kent haar winnaars! De KBC-Innovatieavonden zijn het sluitstuk van de innovatiecampagne van het Innovatiesteunpunt. Uit meer dan 100 ingezonden ideeën heeft de vakjury 10 laureaten geselecteerd. Het zijn allemaal ideeën die ontwikkeld zijn door een land- of tuinbouwer en waaruit ook jij inspiratie kan putten. Op deze KBC-Innovatieavonden stellen de winnende boeren hun eigen idee voor. Ze vertellen hoe het proces is verlopen. Hoe kom je tot zo’n nieuwe innovatie? Hoe rijpen ideeën? Wat heb je nodig om van een theoretisch idee naar een realisatie in de praktijk te gaan? Tijdens deze avonden gaan we ook door een andere bril naar (landbouw)innovatie kijken. Steven Van Belleghem is een internationaal gerenommeerd spreker. Hij heeft met zijn presentaties al meer dan 200.000 mensen bereikt en diverse “best speaker awards” gekregen. Zijn boek “When Digital Becomes Human” is verkozen tot marketingboek van het jaar 2015. Deze avonden vormen de unieke gelegenheid om de visie van Van Belleghem over innovatie te ontdekken, zowel in land- en tuinbouw als daarbuiten. Stand-upcomedian Joost Van Hyfte praat de avond aan elkaar, met natuurlijk het nodige gevoel voor humor. Dit evenement is helemaal gratis. Wees van harte welkom op de KBC-Innovatieavond in jouw provincie! We laten ons inspireren op 28 november in Antwerpen, op 29 november in Oost-Vlaanderen, op 1 december in Limburg, op 5 december in Vlaams-Brabant en op 7 december in West-Vlaanderen. Voor meer informatie surf naar innovatiesteunpunt.be   *-*-*-*-*-*-*-*-* Herfst in de Ardennen: verrassend en dichtbij In Mormont in de provincie Luxemburg kan je terecht voor ‘glamping’: luxueus kamperen in een safaritent en dat het hele jaar door. Te paard ontdek je deze ruige streek, die tijdens elk jaargetijde een eigen karakter heeft. “Het is herfst en jij gaat kamperen?” Mijn collega’s kunnen hun verbazing nauwelijks wegsteken. Sowieso ben ik al niet het kampeertype, en de weersvoorspelling is duidelijk: aan meer dan tien graden moet ik mij tijdens mijn midweek niet verwachten. “Het is een luxetent” werp ik op, maar toegeven, helemaal overtuigd ben ik zelf ook niet. Dat verandert al snel wanneer ik arriveer bij de stal van Paul en Natalie in de Belgische provincie Luxemburg. Ik krijg een stapeltje handdoeken en lakens en Paul begeleidt mij naar mijn tent. Hoewel tent niet echt het juiste woord is, het is een luxe lodge met zachte bedden, een gezellig keukentje, een handige badkamer en een leefruimte, met als centrale punt de houtkachel. Paul heeft die in minder dan vijf minuutjes  aan de praat en ik krijg instructies. Erg moeilijk lijkt het allemaal niet. De kachel doet het goed, ik installeer mij in mijn tv- en internetloze tent en word er vooral heel erg rustig van. Dit kan wel ‘ns wat worden! Helemaal zen Want dat is ook de filosofie achter hun project, vertellen Paul en Nathalie. De locatie in de Belgische Ardennen is gemakkelijk bereikbaar vanuit Vlaanderen en Nederland en dus ideaal voor een weekendje of midweek weg. Gezinnen komen hier om de ouders te laten ontspannen, terwijl de kinderen ravotten. En natuurlijk zijn er de paarden, want daar komen we toch voor! Natalie is een getalenteerde dressuuramazone. Intussen al meer dan twee decennia geleden moest ze de keuze maken tussen sport of gezin en ze koos met veel enthousiasme voor het laatste. Toen het Nederlandse koppel en hun vijf kinderen op zoek ging naar een nieuwe woning, werd die niet snel gevonden: hij wou een historisch grachtenpand, zij een boerderij met haar paarden in de buurt. Uiteindelijk landden ze in Mormont in de Belgische Ardennen. “We waren in eerste instantie niet van plan om iets toeristisch te doen”, vertelt Paul. “Maar al snel kwam er bezoek, en nog meer bezoek en we besloten om accommodatie voor deze mensen te voorzien. Iets bouwen in deze landelijke regio is niet zo eenvoudig, maar een tent kon wel.” Die tent is zoals aangegeven niet zomaar een pop-up-iglotentje, maar een luxe safaritent. “Er staan hier nu acht tenten verspreid over het terrein. Vijf daarvan kunnen we voorzien van een extra isolatielaag. Die zorgt er, in combinatie met de kachel, voor dat we deze tenten het hele jaar door kunnen gebruiken.” De tenten hebben allemaal een eigen houtgestookte hottub, om de stramme spieren na een dagje paardrijden weer helemaal los te maken. Enkele tenten beschikken zelfs over een aanpalende paddock, ideaal voor wie met zijn eigen paard de Ardennen wil ontdekken. Paardencoach Natalie is gediplomeerd lesgeefster en zij geeft les aan zowel beginnende als gevorderde ruiters. Ze is daarnaast ook paardencoach, een interesse die geboren werd vanuit een noodzaak. “Ik zag heel veel kinderen gezellig met de pony’s en paarden knuffelen, tot de ouders langs kwamen. Zij hadden schrik, brachten hun angst op de paarden over en iedereen raakte gespannen. Zo ben ik met paardencoaching begonnen. Ook mensen die het niet zo op paarden begrepen hebben, leren deze dieren hier appreciëren.” Paul en Natalie werden verliefd op deze regio, en die liefde dragen ze uit tegenover hun gasten. Als volleerd gastheer haalt Paul ’s morgens nog warme stokbroden voor het ontbijt. Een kopje koffie erbij – zelf gezet met water dat op mijn kachel staat te koken -  en ik kan er tegenaan voor een dag midden in de natuur. “Het is hier heel ruig”, beseft Natalie. “Onze gasten moeten maar enkele uurtjes met de auto rijden, en toch wanen ze zich in een andere continent. Tijdens elk jaargetijde heeft dit gebied zijn charme.” Ruige natuur De regio rond Mormont is doorsneden met wandel- en mountainbike-paden waar ook de ruiters dankbaar gebruik van maken. Ik krijg Bugatti toebedeeld, een mooi bruin Belgisch Warmbloedpaard. Bugatti is één van de 12 paarden waarop Paul en Natalie kunnen rekenen. De kudde gaat van enkele kleine pony’s voor de lessen tot grote Belgische en Nederlandse warmbloeden met een zeer degelijke basis in dressuur die ons natuurlijk buiten ook erg van pas komt. Bugatti blijkt geen race-machine zoals zijn naam aanvankelijk doet vermoeden, maar wel een welgemanierd paardje met een comfortabele draf. De paarden zijn vierkant beslagen en vinden gemakkelijk hun weg in de kleigrond. “Ze kunnen meer dan wij denken”, zegt Natalie en ze heeft gelijk. De bosrijke omgeving nodigt uit om op verkenning te gaan. Na een half uurtje rijden zien we al sporen van herten en omgewoelde aarde waar everzwijnen hebben gewroet. De temperatuur verandert voelbaar naarmate we hoger klimmen. Het lijkt of we het bos wel voor onszelf hebben. Het licht is zacht, de paarden zijn fris en ik waan mij in één of ander exotisch land – minus de Belgische temperaturen dan, maar niets wat een warme jas niet tegenhoudt. En ’s avonds verandert Paul van gastheer en ruiter zowaar in een professionele pizzabakker. “We proberen onze gasten altijd iets extra’s te geven. Soms eten ze gewoon met ons mee, maar geregeld doen we ook iets speciaals, zoals onze eigen pizza’s samenstellen en bakken of genieten van een lekkere barbecue. Dat is heel sfeervol en geeft aan zo’n vakantie toch net dat tikje extra.”   Tekst en foto’s: Liesbet Corthout  

Liesbetje
0 0

Zondebloemen (slot)

Als ze toekomen in de bed & breakfast ‘la Femme du Couchant’ te Revogne, valt de frank van Roeland: “Dat was gedomme de Magirus van mijn vader in die bocht. Hij komt in die bossen everzwijnen laden voor Van Hoornweder!” en hij pakt de sleutels van de Simca uit Lewis’ jas.   “Ik rij wel”, zegt Lewis en ze scheuren over de N355 terug naar Daverdisse. De boswachter ligt al lang met zijn okapi in bed, maar op de bosweg richting oevers van de Lesse, schijnen ze, de koplampen van de Magirus. Een knoeste gestalte sleept spartelende wezens over een laadklep de kamion in, geeft ze met een voorhamer een klop op de kop als ze te veel tegenwerken.   Roeland zoekt en vindt een knots, een kort stuk eik, nadert de man in de rug en slaat hem de schedel in. Als Florimond na een tiental minuten geen stuip meer trekt, roept Lewis: “Hij is verdomme de pijp uit, dat vadertje van je”. In de Magirus vinden ze twee koorden, binden er één rond elke enkel en sleuren Florimond naar de Simca.   Terug in ‘la Femme du Couchant’ neemt Roeland een lange douche, stuurt Lewis een smsje naar Gladys: de dwerg is er geweest, morgen schilderen en een zoen van Roeland   Bij dageraad laten ze Revogne achter zich. Met het lijk van Florimond in de koffer rijden ze door Tilleul en nog verder, tot temidden de immense zonnebloemvelden van Beauraing. Nu nog geen kat of vogel te bespeuren is, binden ze het lijk van Florimond ondersteboven op een achtergelaten driepikkel. Enkel het geraamte staat er nog, vogels zijn met het hooi gevlogen en uit het handschoenkastje haalt Lewis een vlindermes. Het heft legt hij in de hand van Roeland.   “Als een konijn,” zegt Lewis, die een klein spieraam met doek, tubes en kwasten van onder de achterbank van de Simca haalt. Roeland aarzelt niet, snijdt Florimonds kruis eruit, haalt de ingewanden eruit, sleurt ze in een gracht en vilt zijn vader, als een tam konijn. Met een stevige draai wringt hij hem de nek om en snijdt de laatste pezen door, die de kop met bebloede ogen nog vasthouden aan de ruggegraat.   Samen met Lewis, draait hij de romp met ledematen weer met de poten naar beneden. Lewis keert terug naar zijn schildewerk en Roeland vult de romp met kruid en distels, haalt een kleurig kleed uit de tas van June Palmer die ze in de Simca vergat en verscheurt het tot wat lompen voor de vogelverschikker; haar hoed en nog meer gras maken hem compleet.   Lewis duwt wat grijs, zwart, wit en rood, de bodem uit zijn tubes en ze wachten, op de condor. Een gsm rinkelt. Die van Roeland. Gladys, en Roeland stelt haar gerust: “Ik heb er één gevonden, een konijn met rode ogen. Onderweg stoppen we nog bij een Aldi, voor bruin bier, een zakje droge pruimen.”   Vol verwachting. Ze staat. Bijna poedelnaakt. Bij de telefoon en slurpt nog wat vruchtensap uit het heldere glas. Haar lippen bijten het rietje stuk en het sap sijpelt over haar loesjes, langs haar dijen. Tot. In. Haar. Roze. Laarzen. Met print. Van dolle zondebloemen.         Zonnebloemen te Beauraing laatste deel van ‘Zondebloemen’ uit de reeks  ‘Roeland Wittebolle’

Bernd Vanderbilt
0 0