Lezen

Haiku 020

de trein raast voorbij sta alleen op het perron ik heb haar gemist

Wibboo Jozefs
13 1

Haiku 019

vlinders fladderen zomerse bloemenweide maar vinden ze iets?

Wibboo Jozefs
13 0

Haiku 018

laat ons genieten de dagen worden korter daar gaat de zomer

Wibboo Jozefs
12 0
Tip

Ken mezelf

Ik zit vol angsten, grote en kleine angsten. Daar komt nog een vat vol negatieve gevoelens, twijfels en onzekerheden bij. Het is een dagelijkse strijd. Ik kan de slaap moeilijk vatten en als de slaap dan eindelijk komt, vind ik zelfs in mijn dromen geen rust. Alleen als ik mijn gedachten op een blanco blad neerpen, verschijnt er orde in de chaos van mijn brein en ontplooit er zich een plan.Laten we daarom beginnen met één van mijn grootste angsten. Ik ben echt bang om niet gehoord te worden, afgescheept als de zoveelste anonieme stem in een zee van roezemoes. Ik heb ideeën, maar anderen bazuinen hun ongezouten misbaksels luider en met iets meer flair. Ik verhef mijn stem om vernieuwende zienswijzen in de kijker te zetten, maar de stem gaat verloren in een bombardement van verwijten, misprijzen en idioterieën. Ik heb een mening die mensen toont dat er een andere kant van de medaille te bekijken valt... Helaas zijn de meesten vastgeroest in hun ideologieën of gewoontes, dat ze niet eens meer beseffen dat er überhaupt een andere kant is.De kleinere angsten zijn het gevaarlijkst, juist omdat ze klein zijn. Het valt minder op als je ze hebt: je bent bang om iemand die je lief hebt, pijn te doen; je bent bang om een bepaalde stap te zetten; je bent bang van een hoogte; je bent bang van een laagte; je bent bang om te falen... Allemaal kleine dingen die samen een grote hoop vormen die makkelijk onder één noemer valt: bang om te leven.Een vat vol negatieve gevoelens kan het ik best legdigen door die vol te gieten met alledaagse vrolijkheden. Helaas, onder een vrolijk masker zit nog steeds mijn negatieve kern verborgen. Ik zie alles somber in, zowel de grote wereldproblemen alsook mijn kleine bestaan. De externe en interne conflicten vullen elkaar zo mooi aan, dat de duisternis van deze wereld langzaam in mijn ziel druppelt. De duisternis, veilig genesteld in mijn ziel, zoekt zijn weg naar mijn geest waar het twijfel zaait en onzekerheden oogst.Nu, een imperfecte wereld zit vol onzekerheden. Je kunt overreden worden door een autobus of je hebt net het winnende lotje gekocht. Om in deze wereld onzekerheden te oogsten, hoef je niet altijd twijfel te zaaien. Je kunt dus makkelijk twijfelen zonder al die onzekerheden. Weet je, het ergste wat ik dan kan doen, is beginnen twijfelen aan de mensen rond me. Voor ik het weet zijn mijn beste vrienden plots vreemden wiens gezicht me vaag bekend voorkomt. De namen beginnen te vervagen en voor ik het goed besef, noem ik iedereen “Dingske”.Natuurlijk kun je ook aan jezelf twijfelen, maar dat kan ik in een kracht ombuigen. Het enigste wat je hoeft te doen is je zelftwijfel vastgrabbelen en aan jezelf bewijzen dat wat je nu voelt, er nooit is geweest. Je doet het omgekeerde van wat de twijfel je influistert. Je laat je zelftwijfel voor wat het is en laat het ergens achter. Of je kunt het tegendeel van de twijfel bewijzen. Dit geeft me iedere keer opnieuw de kracht om mijn strijd tegen de negativiteit van de dag voort te zetten en mezelf te verbeteren. Dit is een van die dingen die mij bepalen: een drang om, ondanks alle angsten, twijfel en onzekerheden, een beter mens te worden in een imperfecte wereld. Dat is niet makkelijk, dat ondervind ik iedere dag weer... maar ik ben wel op de goeie weg om al mijn negativiteit te verliezen.

Wibboo Jozefs
4 0

klein Geluk

met een ongecontroleerde tik tegen het balletje zet hij het spel in   schuift knie na knie vurig de wangen de aanmoediging van moeder   handjes grijpen vloer de bal als een kat onder tafel niet te vatten   misschien wil hij later ook vier poten worden als een leeuw een stoel   de bedenker van een nieuw concept een grappig vingerpoppetje  het vel van een goudvis  

Ingrid Strobbe
39 0

Haiku13082015

Lavendelvelden   en het rododendronbos   zijn liefste bezit

Marc M. Aerts
17 1

Shakespeariaans gedicht

Shall I wonder, like thou will,how come the sun shines as bright,and nature's beauty's shines as still.But more clear than the sun, is thy heart's light.Not heaven, my love, is nearbywith the hell of loving you as close.Nor thou will love sweet voice as mine,nor thee has a lovely smell as the red rose.Shall I say, thee art my mistress,with all thy beauties, thou will rise and fall.Nothing like gold, nothing more or less,I shall love thee like never before, my fragile heart, love it shall.

Mayke
11 0

Pel en onthul

Verwarring heerst, hoe was het dan eerst? Herinneringen vervagen, alsof ik leef in vele lagen. Ik ben enkel en alleen, met deze letters om me heen. De liefde komt en gaat, niemand weet raad. Eenzaamheid wacht, heeft geen praal en pracht. Help me dan, alsof iemand dat kan. Laat me vallen en opstaan, de fouten zullen niet weggaan. Pel en onthul wie ik ben, doe dit voor ik wegren. Vang me in je armen, zo wil ik opwarmen. Maar koelte overtreft dit, dat is al wat in me zit. Gebroken en gesloten, als een tafel zonder poten. Liefde overwint, maar is mij niet goedgezind. Dus overtref mijn verdriet, zonder dat iemand de tranen ziet.

Mayke
3 0

Onding

De liefde is eenzaam, mijn hart gaat soms stilstaan. Mijn leven zo zwaar als lood, ik hier dwalend na de dood. Mijn vingers die willen voelen, op zoek naar mijn doelen. Ik hoor en beleef jou, is dit nu wat komen wou? Mijn ogen doorlezen duizende boeken. Mijn hersenen blijven en blijven maar zoeken. Verklaar de gedachten, waarom moet ik nog wachten? Het was zo teder en versneld, zoals "Romeo en Julia" verteld. Zo fout en verkeerd, maar de passie werd vereerd en de liefde spreekt duizende talen, maar geen een kan de pijn weghalen. Mijn hoofd vol verwarring, liefde is een onding.

Mayke
0 0

Laatste tweede kans

Gij bent mijn muze, de reden waarom ik dit doe. Gij bent degene die mijn inspiratie meenam, ge nam ze mee toen ge me daar liet staan. Mij, mijne Duvel en uw woorden die weergalmden, liet ge achter in de eenzaamheid! Sorry zei ge, alsof da me iets kon schelen, alsof da mij ging helpen. Gij denkt altijd, da woorden alles oplossen, dat daden beter zijn maar woorden overheersen. Gij denkt da de pijn en de manier waarop gij mensenkennis hebt en mij kent zonder da ik iets vertelde, da da nie samenhangt. Gij lijkt naïef. Gij waart ooit naïef, ooit, toen de liefde nog nie kwetsend was geweest, toen de vrienschap nog nie verloren had. Blijkbaar had ik geen mensenkennis en was ik de naïeve, want ik geloofde in kansen geven terwijl ge beter wist, ik geloofde ooit ook in tweede kansen. Maar da geloof is nu, sinds de laatste tweede kans, weg. En volgens u is da perfect want gij sprak tegen mij en ik hoorde meteen. Gij sprak woorden die de wereld nie kende, die het overnamen van taal. Woorden die boven mij zijn blijven zweven, die me nooit volledig bereikt, maar wel geraakt hebben. Soms lijkt alles ons veel te simpel, soms denken we dat wijn alles oplost. Maar mensen kunnen hun problemen niet verdrinken, het zijn en blijven goeie zwemmers. Gij dacht da ooit ook, en ik nu nog. Gij drinkt, nie om te vergeten maar om te drinken. Ik, ik wil vergeten, verdoofd zijn en niet meer te hoeven denken. We hebbe beide zo vaak en zo lang gedacht, er kwam niks nuttig uit. Denken, we stoppen er nooit mee. We willen denken, zoda we niks stom doen. Maar hoe kunde dan uit uw fouten leren. Hoe kunt ge 100% zeker zijn van iets, als ge het nog nooit hebt geprobeerd? Gij denkt da zekerheid alles is, da zekerheid liefde zonder pijn biedt. Gij gelooft nie in een mogelijkheid om nie gekwetst te worden en ik geloof nie in liefde. Er staat veel op het spel, als liefde wordt gespeeld.

Mayke
0 1

Donkere velden

Gij, gij neemt mij mee naar donkere velden, die ik hoopte nooit meer te betreden. Gij neemt mij mee, naar waar ge hem ooit meenam, naar waar ge hem veranderde. Hem, hij, degene die me aan u voorstelde. Degene die de velden heeft gezien, toen ik ze nog ontkende. Gij waart er altijd, ergens ver weg, gij waart bij mij en kneep me af en toe even in mijn arm. Gij wou mijn aandacht, gij wou mij laten weten da ge er waart. Ik wou u niet, ik heb u en uw aanwezigheid naast mij nog harder en langer ontkent dan de velden die mij omringen. Ik wou u niet, ik wou niet voelen wat hij heeft gevoeld, ik wou niet zien wat hij door u heeft gezien. Ik sta hier weer, ik sta hier en ik verlang naar u, ookal haat ik u, ik verlang naar u. Ik verlang naar de nuchterheid, het nadenken over alles, het sterk en zwak tegelijk voelen, ik verlang soms naar wat ge me mij doet. Ik verlang naar de velden, de velden die ik ga verlichten, ik ga ze verlichten en gij gaat willen winnen dus gij gaat ergens altijd de donkere schaduw blijven op mijn hopelijk ooit verlichte velden. De momenteel donkere velden die hij ooit heeft bezocht en hopelijk nooit meer zal terugvinden. De donkere velden, die ik nu beloop en eindelijk verken. Gij, de donkere velden en hij, mijn grootste pijnen, mijn grootste ellendes, mijn grootste krachtgevers.

Mayke
0 0

Speel met mij 'liefde'

Gij bent hier, ineens staat gij hier met een lach. Ik ken die lach, ik ken de manier waarop gij lacht wanneer ge weet da ge bij mij ga zijn. Die lach, gij gaat samen me mij wijn drinken voor een kachel die minder rook afgeeft dan onze vuile sigaretten. Gij gaat met mij dansen, dansend van de woonkamer de slaapkamer binnen gaan en daar de zwoelste dans met mij, mij alleen dit keer, dansen. We gaan de risico's die we willen nemen onuitgesproken tussen ons in laten bengelen en onze dromen stuk voor stuk laten kapot maken want we dromen van liefde, van echte, ware liefde. We dromen over de liefde, maar liefde is een spel dat niet gespeeld mag worden door mensen als gij en ik, mensen die beter zonder anderen functioneren, die liever samen zijn maar die zich altijd eenzaam voelen. En wij beseffen da onze dromen moeilijk te vertellen, wij beseffen da onze gevoelens en gedachten enkel omschreven kunnen worden door de woorden die nog niet gekend zijn. Terwijl ik een nieuwe sigaret opsteek en gij ons nog wat wijn bijschenkt, verbrandt de kachel onze eenzaamheid.

Mayke
2 0

Zelfgekozen perfectie

Volg ne weg, volg ne zelfgekozen weg.  Volg de weg die u leidt naar uw dromen van overdag, naar de perfectie die nie bestaat. Gij leerde mij volgen, u volgen. Ik volgde uwe weg, die nie voor mij bestemd was, maar zo veilig voelde. de veiligheid stond te wachte, hij wachtte mij op, waar da gij mij achterliet. Ik had het zo laat door, en gij nog vele later. We hadde veel te laat door, da nie elke weg, twee rijbanen telt. Da ge soms dezelfde weg, in de andere richting moet lopen voor te beseffen wa of wie ge tegenkomt en vooral wie ge wilt tegenkomen. Ik ben u tegengekomen en ik was blij, ik was blij da de liefde anders was, schoner was dan ze mij altijd hebben verteld. Gij en ik, da was liefde, het was lelijke maar onvervalste liefde, bewust gekozen, afgewogen liefde. Want graag zien, graag zien bestaat enkel als ge zeker bent da ge weet wa graag zien is, da ge weet da ge graag kunt zien. IK herinner mij de leugen. De leugen waardoor de liefde er is gekomen. De leugen en de liefde, leidden naar een achtbaan, een bewogen reis. Wij samen, we hebben samen de leugen maar vooral de liefde graag gezien. Wij zijn samen gegaan op ne kleine reis, met een grote bedoeling. We hebben samen verloren en gewonnen, we hebben samen verlies gewonnen. We hebben gevoeld hoe dromen van 's nachts, pijnlijker zijn dan die van overdag. Da perfectie nie kan bestaan, steeds te snel komt er een einde aan de vreugde van perfectie die gecreeerd wordt.

Mayke
2 0

Parijs en de Seine

Ik wou bij u zijn, in uw armen liggen. Maar gij wou nie, gij wou te weinig. Gij wou de wereld even verplaatsen tot een bol in uw hand, gij wou regeren liever dan liefhebben. Gij wou te weinig, ik wou te veel en gij wou nog meer. Ik wou wijn, een stoof en gij als echt verwarmend element in mijne zetel. Ik wou praten over Parijs, Disneyland desnoods, over varen op de Seine en Australië bezoeken, da klinkt nie als u en al zeker nie als mij. Ik wil nie terugdenken aan toen maar genieten van het nu, van de zoveelste wijn en zoveelste sigaret. Van u bij mij, al is't weeral maar voor even. Ik wil verdrinken in uwer woorden en zinnen, dromen van uw ogen en spontaan lachen als gij lacht. Genieten van even nie uw tweede prioriteit te zijn maar uw eerste, da's een fenomeen da nie veel voorkomt in ons geval. Want gij smijt graag, met mijn hart, mijn hoofd en al zeker smijt ge mij graag weg. Gij weet da ik daar bovenop kom, da ik kan doorzetten zonder openbaar te wenen, gij weet da ik sterk ben, goed kan doen alsof ik sterk ben en da trekt u aan. Da trekt u aan en gij komt terug, me hangende poten en tranende ogen, gij komt terug. Gij komt altijd terug, elke keer opnieuw. Gij bent de zwakke, het sterkst in het zwakke geslacht zijn. Ik hou van uwe leeuw, uw pantser, zo beschermend maar vooral dominant ten opzichte van uw hert, uw hart waar ik hou nog meer van hou maar ik hou het meest van u, van uw echte ik. Ik hou van u maar ik haat u, ik haat uw levensstijl en uw allures. Ik haat hoe gij mij kunt doen denken da ik gelukkig ben, hoe gij mij naïef genoeg maakt om da te geloven. Subiet bent gij weer weg en dan lig ik hier weer alleen en gij bij haar. Dan ligt zij naar u te dromen, gij naar haar en ik naar mijn plafond. Naar da wit plafond waar gij ooit ook naar lag te staren, meermaals. Da ge op een dag zwart hebt geverfd omdat het te geel was geworden van de sigarettenrook en zwart kon nie verkleuren. En de laatste keer da gij lag te staren naar mijn plafond, is de nacht da ik u heb verlaten, nie enkel u maar iedereen en alles omda gij mij had verlaten. Gij had mij verlaten en ik had pijn, dodelijke pijn. Fysieke en mentale pijn, en al bent ge soms terug hier, ik heb iedereen verlaten omda gij mij had verlaten.

Mayke
2 0

Pasklare verhalen. Tuttebel

  ‘Jij bent niet gewoon,’ zegt hij, ‘Altijd denken, altijd complicaties. Je bent een geval apart. Je bent moeilijk. Je doet moeilijk.’Wat bedoelt hij, verdomme? IJs eten uit een schaaltje waarop noten staan afgebeeld? Dat doe je nu eenmaal niet. Althans ik niet. Schrijven met een bic? Ik neem mijn Lamy. Slapen in pyjama’s? Kleinburgerlijk. Sauna met een badpak... Vergeet het!Yep, waarschijnlijk zegt dat iets over mij. Maar dan ook over mijn zus, die mijn mening deelt. Nochtans vallen we op verschillende mannen. Gelukkig. Waar was ik? Oh ja, ijs en mannen. Geen verband, of het moest zijn dat mannen ijs eten uit allerlei toestanden, van slakommen tot wasmanden…Raar spul, zo’n man. Je hebt ze in soorten, maar andere wezens altijd toch. Om mee te wonen, bedoel ik. Ik heb wel eens gedacht over leven met een vrouw. De taakverdeling lijkt me zoveel makkelijker. Je kan alletwee de vuilniszakken buiten zetten en zonder braken een luier verversen. Je bent het roerend eens over hoe groot de biefstuk moet zijn (en goed doorbakken). Alleen– ‘Vanavond, schat?’ Met een vrouw? Nee, toch maar niet. Een kerel zou omwille van ‘die’ compensatie nog wel wat van mijn grillen door de vingers zien. IJs eet je uit een ijscoupe – wijn drink je uit een wijnglas – een kerstboom moet écht ruiken – boeken horen overal rond te slingeren, stapels en stapels – slapen is tijdverlies – maar! vanavond doen we het, schat. ‘Jij vindt geen man, je bent niet lief genoeg.’ Hij weer. Vrouwenkenner, poeh.Ik ben wél lief. Hij ziet het niet. Want niet zoetzemerig lief. Geen suikerrandje aan mijn glas, geen franje aan mijn sjaal. Geen tutte aan mijn bel.Ik ben écht lief. Lief zoals in ‘Lief – de’. Zoals in Diep Houden Van. Zoals in Je Kan Op Me Rekenen. Nu en voor altijd en overal, voor wat dan ook. Roep me en ik kom. Zó is mijn liefzijn.En zo verzacht mijn lief het scherp. Want ja, ik ben ook scherp. Vlijm- soms.Ik ‘like’ geen weggelopen hondjes. En- K I J K . Ook vreselijk vlug ontroerd. Nu. Zit er een halfwassen zomervogel voor het opengeschoven raam luidkeels te roepen. Op wie? Ik weet het niet. Ik ken te weinig des vogels om zijn kreet te duiden. Maar het klinkt erg hard en dringend. ‘Mama, waar ben je?’ Dát roept hij. En dan springen er tranen in mijn ogen. Hoe mooi. Hoe lief. Ik bén een mama. Ik ben ook vrouw. En Hij, Hij ziet het niet. Hij is al weg gegaan.Hoezo, ik denk te veel ?

Goedele Billen
6 0

Vlinder op de vlucht

    Al jaren staat het aan de grond het dertienwielig vliegtuig van de president. Het lijkt een overgroeide, roeste vogel in het dorre gras en de controletoren huisvest ooievaars. Ze brengen kindjes naar de mensen, die van koekenaas gebaren als men vraagt waarom hun kroost zoveel van vliegen droomt.   Best niet met het vliegtuig van die wrede president. Vastgenageld. Heel voorzichtig. Met een speldje heb ik al mijn dag- en nachtvlinders één voor één doorboord. Ik heb ze niet gevangen want ze lagen opgedroogd op mij te wachten. Doosjes vol heb ik, naïviteit in overvloed en op een zondag was het vliegtuig, romp en vleugels, overwonnen door de slingerplanten.   Bloemen tooien nu het ding tot blijdschap van de bijen, ook de vlinders weten welke kleuren ieder land, de wimpels vrolijk maken. Helaas, de president kan het niet zien noch door de raampjes naar mij zwaaien. Hij ligt daar droogjes opgebaard in eigen kist.   Wegfladderen zal hij niet zo snel. De eindvlucht naar de hemel blijft nog even uitgesteld. Anderhalve meter, echt gigantisch, zegt men, is de spijker, ging heel vlotjes door zijn borst. Ik kan mij nochtans niets herinneren en ongevleugeld ongedierte heb ik nooit verzameld.         uit de reeks  'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt
1 0

Voor pepe

De tafel wachtte elke ochtend samen met haar, tot hij ging zitten en voorlas uit de dagelijkse krant.   Zij altijd in haar nacht- japon vol borst en goede raad, hij zonder mankeren in zijn blauw- grijze dagen met rimpels in het gelaat.   Nu staart ze tevergeefs naar de vloer die nog de sporen draagt van zijn sleetse voeten;   tekent dan maar een deur langs de rand van het gat waardoor hij vertrok.   Misschien komt hij zo wel terug.

ellen lanckman
2 2

Rot

Nu zit ik hier te zijn kan maar aan twee dingen meer denken: aan Wat is de wereld rot en aan jou   Nu denk ik uiteraard veel liever aan jou dan aan Wat is de wereld rot maar Wat is de wereld rot blijft spoken in mijn hoofd   En voel ik me zo slecht want Wat is de wereld rot en hoe kom ik in hemelsnaam bij jou   Dus zit ik hier te wezen te zwijgen en te zijn en haat de rotte wereld en hou zoveel van jou  

Jan August
3 0

Karnemelk en appelgebak

    op de dode zee kan zelfs de slechtste leugen bovendrijven rubberbootjes cocktailglazen zonder boord gevuld met valium tegen de pijn van scheef bestaan   plastic eendjes dobberen en reddingssloepen vol met mensen die de oevers niet meer lusten want hun valse bodems zijn een ongemak   vandaag appelgebak eenvoudig klaargemaakt met reine handen kaasblokjes die zijn er voor de katten gaatjes voor het schuilen van de heimwee naar de karnemelk   het wordt doodstil eenmaal ze zelfvoldaan ver weggedreven zijn gezonken want de loden vleugels van de leugens zijn veel zwaarder dan het zout ik hoor niet eens   het koekoekswijfje heeft een muis gebaard ze vindt geen vogel die het beestje vlijtig voeden wil vliegen leren kan en koekoeken hebben geen kaas gegeten van de eerlijkheid   de ware toedracht zou hij bovendrijven op een schrikkeldag de zeeën vol met karnemelk en katjes die zich laven zonder ongemak vandaag appelgebak het is   mijn oma met het vals gebit die ongewild ongelijk maar recht hoekjes snijdt doodeerlijk naar me lacht          uit de reeks  'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt
0 0

Little Joe

    enkel nog watertien flesjesbier misschienop de bodemzullen de resten rustenpendeltreintjes beschaving fratsencultuur genoemd door rare apen hij zaldesalnietteminblij zijn Little Joemet die armen de zee en de boeien van de sheriffniet echt op slot de branding zal bruisen die trimaran van Rickyis een beestig ding gestolen tijdenop zoek naar een strandom aan te spoelen het zout mocht eraf desnoods met de tong in cirkeltjesvliegen de gierenboven uitgespuugde goden en gedoken wordt ernaar de flesjesgedronken geproefdgretiggevoeld dat er geen einde komt zonsondergangvoor een aardig plaatje rustende restenzij de vreemden op een planeetgeholpennaar de maan de troostis van hen en de sheriff blaast alsof de loop van de revolverdeuntjes schieten kan hij is niet eens bang verstopt zich nergensin het zandkasteel is een kerker voor de wormen van het verledenblij zijn, Little Joemet een sprookje met de branding en de zee is een meisje met een lach zing voor haar een liedje, Little JoeJantje Maan spoelt ze alnaïve dromen de twee glazendie de mensheidachterliet       uit de reeks  'Reizen met Robby'

Bernd Vanderbilt
2 0
Laad meer ...