Lezen

Oververhit

De wereld leek de voorbije anderhalve maand wel een grote hittegolfoven. In mijn doorgaans oververhitte hersenpan ontdekte ik nieuwe woorden in bestaande, en dat zelfs terwijl ik naar de halve finale van WK voetbal tussen Engeland en Argentinië zat te kijken in het gezelschap van zatte Jean-Luc.  Oververhit zijn ze, mijn hersenen, dacht ik zo ineens, ook al had ik net een ijskoud blikje alcoholvrije Jupiler achterover gekapt. Auw! Enkele seconden scherpe pijn in het voorhoofd, dat moest die dekselse en door mij nog nooit eerder ervaren 'brain freeze' zijn, onmiddellijk gevolgd door een veel langer durende muzikale hallucinatie die zou uitgroeien tot een oorwurm van jewelste: 'Paint It Black' van The Rolling Stones.  Oververhit dus. En nu dat liedje. Waarom? Waarom nu en waarom net dat nummer? Een bijzonder interessant vraagstuk, ook al verveelt de veldslag tussen de botte Engelsen en de vlijmscherpe Argentijnen geen seconde en zwijgt lallende Jean-Luc zoals gebruikelijk zelfs nog minder lang.  Was het trouwens niet Jean-Lucs schuld? Een paar weken geleden zat hij ook vlak naast me, tijdens Frankrijk-Senegal, zich luidop afvragend wie nu de Fransen en de Senegalezen waren, want 'in beide elftallen spelen ongeveer evenveel negers'. Een niet zo woke uitspraak, misschien deels ingegeven door de anderhalve fles rode wijn die mijn van origine Franse vriend op dat moment al door z'n keelgat had gejaagd. Wellicht kwam het nu pas binnen, dat mij dat eigenlijk niet veel uitmaakt, welke kleur iemand heeft. Zwart, wit, rood of geel ... Zijn we niet allemaal gewoon mensen? Misschien had God voor de duidelijkheid iedereen beter zwart geschilderd of moest Hij dat vanaf nu maar doen. Paint It Black. Misschien was het die gedachtegang wel, ook al lijken mijn hersenen momenteel nog niet eens op halve kracht rond te sjokken op om het even welke trage denkpiste.  Heel veel ken ik eigenlijk niet van de songtekst van Paint It Black, dus zong ik in mijn hoofd steeds hetzelfde zinnetje: 'I see a red door and I want it painted black'. Tot ik plots dat lege blikje Jupiler 0.0% op het salontafeltje zag staan. Daarop zie je een zwarte stier die, met een beetje fantasie, door een rode deuropening stormt. Zou het? Meestal ben ik niet zo visueel ingesteld, tenzij het natuurlijk om rode lingerie gaat, die mij meestal in geen tijd kan omtoveren tot een bronstige stier. Dat weten we allemaal. Of toch ten minste mijn vrouw en ik, en nu jullie als lezers ook. Enfin, rode stof tot nadenken ... Zit ik zo simpel in mekaar? Nee toch. Het is de temperatuur die me zo heet maakt. Mijn prefrontale cortex (het deel van het brein dat het denkvermogen regelt en zorgt voor de concentratie en emotiecontrole) lijdt waanzinnig onder deze hitte. Alles is gericht op afkoeling. Mijn bloedvaten verwijden, waardoor er tijdelijk minder zuurstof naar m'n grijze klodder gehakt genaamd 'hersenen' stroomt. Ik ben meetbaar minder slim, sneller onverdraagzaam, prikkelbaar en soms zelfs lichtjes agressief. En spreek me niet tegen of ik ram dat lege blikje met die stomme kutstier door je strot! Sorry. In mijn hoofd begin ik alles al zingend alweer zwart te schilderen. Mijn brein is subtieler, ook al is het oververhit. Oververhit ... Wacht eens even ... Wat zei ik daarstraks? Waar was ik dit verhaal mee begonnen? In 'oververhit' zie ik 'ververhit'! En welk liedje zou in de Top 100 Aller Tijden ongetwijfeld op één staan, als alleen schilders zouden mogen stemmen? Juist: Paint It Black! Een zucht van opluchting, nog verfrissender dan de ventilator. Een ververhit! Hoe verzin ik het!  

Danny Vandenberk
3 2

HET SPEL.

Als kind vinden we vrijheid in het niet opgelegde SPEL. Als volwassenen spelen we verder ommuurd door religieuze en rationele wetten en gebruiken. MAAR WE SPELEN VERDER HET SPEL. Leven is een spel.

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
11 0

De bomen zingen

de bomen  zingen weer - zomercicaden

Margaretha Juta
7 0

Meisje

Eliana vroeg mijn juf kort na de pauze: 'Mag er een raam open? Het stinkt hier.' Bedoelde ze mij? 'Naar het riool.'   Oeh, al dat bloed! Ook mam bekijkt het inlegkruisje. 'Niet eens zo veel.' Pap feliciteert. Mijn groene grijns.   Grote meid gaat weer naar school, zwaait zes keer naar deuropening. De muur van het hoekhuis snijdt mijn hand af.

Robert de Roek
7 0

digital prints VI

digital prints VI

Koen Vlerick
14 1

Innerlijkheid

De liefde bestaat uit lustenNaar huid, lichaam en velDat besefte ik toen haar ledematen kustenEn direct aan jou moest denken Ik heb genoten van je lijfJe armen, benen, borsten, buikMaar de anderen kregen het etiket 'wijf'Jij kreeg het stempel 'ware liefde' Ik voelde onze liefde zowel binnen als buitenNog nooit was de romantiek zo waarneembaarVoor mij was jij geen object om naar te fluitenIk wilde echt altijd bij je zijn, tot de dood... Nu ben jij weg en heb ik een ander gevondenDe ander heeft hetzelfde prachtlijf als jijMet die ander voel ik mij elke nacht verbondenAlleen met lichaam, niet met gevoel en ziel De liefde bestaat uit lustenNaar huid, lichaam en velDat besefte ik toen ik haar ledematen kustenEn direct aan jou moest denken

hemmo_ochs
2 0

Een voetnoot

“Misschien ben je dan toch maar een voetnoot in mijn leven.” Of hij zei het omgekeerd. Dat hij misschien maar een voetnoot was in het mijne. Soit. Het doet er eigenlijk niet toe wie van ons precies de voetnoot was. Feit is dat het woord viel. Voetnoot. Ik vond dat geen aangenaam woord. Een voetnoot is iets kleins onderaan een bladzijde. In lettertype acht. Iets wat ge alleen leest als ge bijzonder geïnteresseerd zijt of een examen hebt. Een verduidelijking bij iets wat blijkbaar nét niet belangrijk genoeg was om in de eigenlijke tekst te staan. En ja. Dat kwam even binnen. Want uiteindelijk wilt ge dat toch graag iets als 'voor het leven'. Dat klinkt heerlijk groots. Als lang en gelukkig. Als samen oud worden, dezelfde verhalen honderd keer vertellen en op den duur allebei vergeten wie ze oorspronkelijk heeft meegemaakt. Uiteraard hoort daar ook de kleinelettertjesversie van de eeuwigheid bij. Onderhandelingen over de strijk. Over wie de vuilzakken buitenzet. Over natte handdoeken die blijkbaar volgens één van de twee perfect op de grond kunnen drogen. Over thermostaten, vaatwasmachines en de vraag waarom er naast een lege wc-rol altijd een nieuwe rol staat, maar nooit óp de houder. Niet alleen zonsondergangen, grote verklaringen en samen hand in hand richting horizon. Ook: “Als gij straks naar boven gaat, pakt ge dat dan mee?” Enfin... Als ge iemand graag ziet, wilt ge dus liefst niet ergens onderaan pagina 247 eindigen met een sterretje voor uw naam. Ge wilt een hoofdrol. Ge wilt hoofdstukken. Een verhaallijn. Karakterontwikkeling. Een beetje spanning mag. Een onverwachte plotwending hier en daar. Desnoods een cliffhanger. Maar ge wilt vooral dat de lezer denkt: die twee, daar komt nog iets van. Dus, nee...mijn lief is geen voetnoot. Ge kunt moeilijk een voetnoot zijn als ge ondertussen overal tussen de regels zit. In mijn dagen. In mijn plannen. In mijn keuken. In mijn hoofd. In kleine gewoontes die ongemerkt gewoontes van twee zijn geworden. In zinnen die beginnen met “wij zouden eens…” en waarvan niemand nog schrikt. Dat is geen voetnoot meer. Dat is een serieus aandeel in de publicatie. Misschien is hij een hoofdstuk..Een heel schoon hoofdstuk. Of misschien zijn we ondertussen aan een trilogie bezig. Dat vind ik eigenlijk nog mooier. Deel één waarin de heldin jarenlang denkt dat ze bijzonder goed weet hoe het leven werkt, terwijl werkelijk iedereen behalve zijzelf kan zien dat ze maar wat doet. Deel twee waarin zowat alles passeert wat een mens liever niet op de achterflap zet, maar waar recensenten achteraf waarschijnlijk iets pompeus over schrijven als een noodzakelijke zoektocht naar zichzelf. Terwijl het vooral veel drama was. En dan deel drie. Eindelijk. Geen grootse violen. Geen paard dat in galop over een strand komt aanzetten. Geen man die op één knie gaat zitten terwijl er toevallig 48 perfect witte duiven overvliegen. Gewoon twee mensen die elkaar gevonden hebben. Die lachen. Die soms botsen. Die af en toe iets stoms zeggen en gelukkig meestal slim genoeg zijn om daar later op terug te komen. Die stilaan hun eigen taal krijgen. Hun eigen gewoontes. Hun eigen verhaal. En als alles een beetje vanzelf blijft gaan zoals het nu gaat, misschien wordt dit dan wel het sluitstuk van een trilogie. Niet omdat we daar plechtig voor getekend hebben. Niet omdat iemand kan beloven hoe de laatste bladzijde eruitziet. Maar omdat het goed zit. Omdat mijn jas tegenwoordig gewoon aan de kapstok hangt. En omdat sommige verhalen helemaal geen spectaculair einde nodig hebben. Sommige mogen gewoon steeds dikker worden. Met ezelsoren, koffievlekken, een paar bladzijden die ge achteraf beter had kunnen schrappen en hier en daar een scène waarvan ge denkt: moest dat nu echt? Maar vooral met veel liefde. En voor één keer hoeft de schrijver niet voortdurend vooruit te bladeren om te kijken hoe het afloopt. Ze zit goed waar ze zit, midden in het verhaal.

Katrien Daniels
81 3

Het gat in de sok

Just call me old-fashioned, maar ik kan de nieuwe modeverschijnselen niet altijd volgen. Desalniettemin vind ik de wisseling der kledingdrachten buitengewoon interessant. Je ziet er de tijdsgeest in weerspiegeld. En van spiegels gesproken, als er iets is dat voor fashionistas belangrijk is, is het wel die reflectie van zichzelf. Narcissus heeft veel volgelingen. Maar laat mij aan die spiegel een grondige hekel hebben. “Ik ken hem ergens van”, meen ik dan te denken.Tot daar de filosofie. Ik stel voor om even naar het voetbalspel te kijken. Daar gebeurt iets op modegebied.  Een eerste hype is het gat in de sok. Hebben jullie dat gezien? Sommige spelers hebben aan de achterzijde van hun voetbalsok een scheur gemaakt. Het zou de bloedsomloop verbeteren en het kan helpen bij het voorkomen van krampen en blessures. Mochten we vroeger een scheur in onze voetbalkousen hebben gemaakt, de voorzitter zou ons persoonlijk met diezelfde sok een draai rond de oren hebben gegeven. Een ander fenomeen is het oprollen van hun korte broek. Het dient werkelijk nergens toe. Het zou wat extra ventilatie geven aan hetgeen zich daar bevindt, maar het is vooral ijdelheid. 'Streek', zou onze trainer hebben gezegd. Tot slot, de derde hype. De roze voetbalschoenen die je nu overal op het WK voetbal ziet. Het contrasteert met het groene gras, zodat spelers opvallen, maar als ze allemaal dezelfde kleuren dragen, valt er niemand op. Daar hebben ze bij de grote merken wellicht niet aan gedacht. Ik droeg vroeger zwarte voetbalschoenen van het merk 'Quick', met een sierlijke Q als logo. Ik dacht dat ik er nog sneller mee kon lopen. Ik was – niet gelogen en verleden tijd – nogal een rappe. Maar je ziet die schoenen nog zelden. Het is de tijdsgeest zeker? Af en toe geeft die een laatste zucht.  (illustratie: Dirk Van Bun)

Rudi Lavreysen
10 1

Schatten

elk antiquariaat blijft het kind in mij nog altijd zoeken - tussen de vergeelde bladzijden schatten  

Margaretha Juta
7 0

Lading

Heuvels kreunen in de hitte. Heuvels smakken met hun lippen. Hij heeft zijn waren opgespaard en zijn wagen volgestouwd. Drie dagen deed hij over 't vullen. Drie dagen bouwde spanning op.   Zijn handkar krijgt hij in beweging. Zijn spieren spannen, benen trillen. Twee kalebassen hoort hij klotsen, en een buis eraan verbonden. Zijn bolderwagen glijdt een helling af.   Hij vat de stang met beide handen, stuurt en doet de remmen hijgen. Hij houdt de bolderkar in toom, de volle pijp schiet plots naar voren. De deksel lost, de vloeistof gulpt - het rijke, opgespaarde vocht. De warme heuvel slurpt het op.

Robert de Roek
6 1

VALSONNETTE

het is dat vader allang dood is en ik groot nu, geen kwajongen anders trok ik aan de kat haar poot of treiterde haar jongen   alles voor een fikse straf! opdat pa mij bij mijn rechteroor nog één keer zou verwijzen naar mijn koel, kortstondig keldergraf   een fortuin gaf ik ervoor! om nog één keer te verblijven daar bij de berg patatten-met-scheut   en dan de ene na de andere straffe-kouwe-koffiegeut tutteren en maar tutteren!   aan die ouwe, blikken teut

Marc Terreur
23 0

Koelte

ventilatortje - de pony van het meisje  wappert

Margaretha Juta
8 0

Geluid in de schoorsteen

Het was een ijskoude, sfeervolle winteravond. Buiten gierde de wind om het huis en dwarrelden er dikke sneeuwvlokken naar beneden. Binnen was het juist heerlijk warm en gezellig. Sam en Beer zaten in hun pyjama voor de open haard. Ze vierden hun eigen kleine winterfeestje. Er stond een grote mok warme melk met een dikke laag slagroom op tafel, omringd door een schaal vol zelfgebakken kerstkoekjes. Net toen Sam een hap wilde nemen van een koekje in de vorm van een kerstboom, klonk er een angstaanjagend geluid uit de schoorsteen.KRAK! BOEM! SKIEEP-SKIEEP-FLAP! Sam liet zijn koekje van schrik in de melk vallen. "Beer... hoorde je dat?" fluisterde hij met grote ogen.Beer kroop dicht tegen Sam aan en hield zijn pluche oren vast. "Ja! Het komt uit de haard! Zou... zou het de Kerstman zijn die veel te vroeg is en klem is komen te zitten met zijn dikke buik?""Of een hongerig, harig schoorsteenmonster dat dol is op kerstkoekjes en warme melk?" beefde Sam. Het geluid werd steeds luider. KRAB-KRAB-KRAB. De spanning was om te snijden. Plotseling viel er met een enorme PLOF een gigantische wolk van zwart roet en as uit de schoorsteenopening, recht op het tapijt. Sam en Beer hielden hun adem in en deden een stap achteruit. Toen de zwarte stofwolk een beetje optrok, zagen ze een gedaante zitten. Het wezen was van top tot teen gitzwart. Zelfs de ogen waren nauwelijks te zien. Maar het wezen droeg geen rode kerstmanjas en het had ook geen monsterlijke klauwen. In plaats daarvan hield het een grote, felroze plumeau en een plumeauborstel vast. Het zwarte figuurtje knipperde met zijn ogen en schudde zichzelf uit, waardoor er nog een extra wolk roet door de kamer vloog. Hatsjoe!"Karel?!" riep Sam verbaasd.Het zwarte wezen glimlachte, waardoor er een rij witte tanden zichtbaar werd. "Hallo jongens! Ik dacht: het is winter, we stoken de open haard vaak op, dus de schoorsteen moet blinkend schoon zijn voor de gezelligheid. Ik ben via het dak naar binnen geklommen!" "Je bent helemaal zwart, Karel!" lachte Beer, wiens pluche buik weer ontspande. "Je lijkt wel een levend stuk steenkool!"Karel keek naar zijn eigen groene pootjes, die nu pikzwart waren. "Ah, een kleine beroepsdeformatie van een topassistent. Maar kijk eens hoe mooi schoon het daarboven nu is!" Hij liep direct naar de tafel, liet een zwart roetspoor achter op het kleed en nam een grote slok warme melk. Binnen een minuut had hij een witte melksnor over zijn zwarte gezicht.

Deejay
0 0

Vlaanderen het corruptste taalgebied in Europa.

  Het tekort aan sociale woningen in Vlaanderen is nijpend. Terwijl in Nederland 25% van de woningmarkt uit sociale huur bestaat, is dat in Vlaanderen slechts 4%. Hierdoor zijn lagere inkomensgroepen aangewezen op de private huurmarkt, corrupte kleinburgerij, waar de huurinkomsten historisch gezien nauwelijks worden belast. Hoewel de overheid probeert bij te sturen met huursubsidies, vloeit dit overheidsgeld rechtstreeks naar private verhuurders, corrupte kleinburgerij, zonder dat het structurele woningtekort wordt opgelost. Critici stellen dat de gewone burger hierdoor dubbel wordt gepakt: door een zwak sociaal vangnet en lage pensioenen enerzijds, en door een fiscaal systeem dat vermogen uit vastgoed ontziet anderzijds. Zo winnen de kleinburgerij twee maal eerst door geen belastingen te betalen op hun huurgelden en ze krijgen nog een extraatje van de belastingbetaler door de huursubsidie. De verliezers zijn de huurders die gek genoeg met 45% voor de Vlaams nationalisten stemmen.     Historisch gezien kent deze vermogensongelijkheid diepe wortels. Tijdens de monetaire sanering na de Tweede Wereldoorlog (de Operatie Gutt) sluisden vermogenden, waaronder collaborateurs, grote sommen zwart geld naar de kerk om inbeslagname te voorkomen. Dit hielp een specifieke elite hun maatschappelijke en intellectuele voorsprong in het naoorlogse Vlaanderen te consolideren, wat tot op de dag van vandaag doorwerkt in de politiek.Toen de Vlaams-nationalisten nog gemarginaliseerd onder de steen van de geschiedenis lagen, riepen ze op: "GEEN GELD VOOR HET SMERIGE BELGIË". Ondertussen sluisden ze hun eigen geld door naar belastingvrije rekeningen, in het buitenland ver weg van vlaanderen eigen volk eerst wordt opeens eigen ZAK eerst, om te dienen als oorlogskas voor hun grote droom: de onafhankelijkheid van Vlaanderen als een rijk Monaco aan de Noordzee. Ze werden daarbij geen strobreed in de weg gelegd door de klassieke partijen, die destijds niets in het snotje hadden.Tegelijkertijd heeft het politieke beleid uit de jaren 80 en 90, onder leiding van figuren zoals Louis Tobback, de focus van justitie verlegd. Door een strenge aanpak van kruimeldelicten, druggebruikers en minderheidsgroepen, arme, bruin en alternatievelingen, ontstond er een overbelasting van het gevangeniswezen, terwijl de controle op grootschalige fiscale fraude en witteboordencriminaliteit tekortschoot. Het grootkapitaal dankt Louis Tobback, vanuit hun buitenlandse, vooral in Zuid Afrika, villas. Terwijl Louis Tobback tientallen jaren jacht maakte op iedere jointroker, kregen hij en zijn stad Leuven miljarden van de alcoholfabriek. Zatlappen zijn blijkbaar tegen drugs. Hij heeft decennialang armen, bruin, en alternatievelingen in vergeetputten gestopt omdat ze een joint liever hadden dan alcohol. Een paar jaar geleden zei een oppositiepoliticus op het radionieuws van de middag dat er een vol vliegtuig met zakenmensen klaarstond om naar het eiland Man te vliegen. Dit eiland heeft weinig met toerisme, maar is vooral bekend om zijn vele banken. Het bericht werd 's avonds niet meer herhaald. Tegenwoordig wordt de luchthaven vanwaar ze vertrokken volop gesubsidieerd door Vlaams-nationalistische partijen. Het ging om een toestel van de VLM (Vlaamse Luchtvaart Maatschappij), waarvan de eigenaar een bekende Vlaams-nationalist en partijlid is.De zakenmensen werden en worden nooit gecontroleerd. Dat is een immens verschil met de razzia's die in het Brusselse Molenbeek worden georganiseerd, die zich vooral richten op armen, mensen met een migratieachtergrond en alternatievelingen. De gangster Bakelandt is een Vlaamse stripreeks van striptekenaar Hec Leemans. De albums werden uitgegeven door Standaard Uitgeverij.In de realiteit was Bakelandt een wrede misdadiger uit Lendelede. Ludovicus Baekelandt of Lodewijk Baekelandt (Lendelede, 17 januari 1774 – Brugge, 2 november 1803) wordt beschouwd als de leider van een roversbende die op het einde van de 18e eeuw in West-Vlaanderen actief was.Deze wrede gangster wordt door Vlaams-nationalisten voorgesteld als een voorbeeld voor de kinderen van Vlaamsgezindheid. Ondertussen heeft de corrupte kleinburgerij zo weinig belastbare inkomsten aangegeven dat zij bij het bereiken van de pensioenleeftijd recht hebben op een compensatiepremie. "Hiermee consumeren zij onterecht de pensioengelden die door arbeiders zijn opgebouwd."   OESO berispt België opnieuw voor lage pensioenbijdrage zelfstandigenDe OESO tikt ons land voor de tweede keer op de vingers voor het optrekken van de pensioenen voor zelfstandigen, zonder dat zij evenredig bijdragen voor de sociale zekerheid. ‘Als je een beter pensioen wil, moet je toch meer sociale bijdrage betalen?’ Het mooiste voorbeeld van de Vlaamse, corrupte manier van boekhouden was te zien bij het bedrijf Lernout & Hauspie. Daar wilde men de boekhouding die in Vlaanderen gebruikelijk is, op wereldschaal toepassen. Het heeft niet lang geduurd. België is zeer rijk. Dat komt niet zozeer door de politiek, want die smost er nu en dan behoorlijk mee. Het profitariaat is groot, en degenen die het minst profiteren zijn – zoals meestal – degenen die onderaan bungelen. België is vooral rijk dankzij zijn ligging. Toch krijgen arbeiders het laagste pensioen van West-Europa, terwijl de ambtenarij en de politiek de hoogste pensioenen ontvangen. Bovendien werkt 19% van de bevolking rechtstreeks of onrechtstreeks voor de overheid. (OESO rapport)  Daarnaast was er de uitspraak van een S.P.A.-excellentie: "Men betaalt veel belastingen, maar men krijgt er veel voor terug." Mijn eerste gedachte was: jij wel ja, maar hoe zit het met degenen die moeten rondkomen met het laagste pensioen van Europa?   Het tekort aan sociale woningen is zeer makkelijk op te lossen. Belast de huuromkomsten extra hoog; de melkkoe is nu wel genoeg misbruikt. Dit zal ervoor zorgen dat menig verhuurder zijn woning verkoopt. Als de overheid deze woningen vervolgens goedkoop opkoopt en er sociale woningen van maakt, is het probleem opgelost. De natte droom van de Vlaams-nationalisten is dat een tachtigjarige, als bijpassing voor zijn schamele pensioen, rekken moet bijvullen in de plaatselijke supermarkt. Flexijobs.  Zonder belastingen op de sociale zekerheid, zodat hij goedkoop de plaats van de vaste werknemers inneemt. Het resultaat is de ineenstorting van de sociale zekerheid en een nog lager pensioen. De winnaars zijn de corrupte kleinburgerij. Het is de bedoeling dat zij met hun vele winsten investeren in vernieuwende, toekomstgerichte ondernemingen. Maar door het debacle van Fortis in hun achterhoofd doen ze dat niet; in plaats daarvan gaan ze zich te buiten aan dure consumptieartikelen zoals boten, auto's, designkleding en meubels. Dit zijn vooral artikelen uit het buitenland, die ook vooral in het buitenland worden gekocht. In het binnenland zou dat immers te veel de ogen uitsteken. De armlastige en subsidie sluipende landbouwers, 1/3 van de Europese subsidies gaat naar landbouw, zijn tegenwoordig te vinden in Dubai. "Hun natte droom valt na zoveel jaren in duigen: een onafhankelijk Vlaanderen is failliet en een aansluiting bij Nederland is onmogelijk, want de Nederlanders zien met afschuw wat er in Vlaanderen gebeurt. Bartje is ondertussen Europa aan het redden en zit zeer ver weg. De Vlaams-nationalisten vergaten dat hun vorige voorliefde de Duitsers was. Het is ook een knoeiboel geworden." Er zijn twee vormen van Vlaams-nationalisme. De eerste vorm is de trots van de inwoners op hun leefomgeving en geschiedenis, en op de prachtige kunst en cultuur die hier in het verleden en het heden geschapen zijn. De tweede vorm heeft niets meer met Vlaanderen te maken. Vlaanderen wordt door die gasten misbruikt om macht en financiële voordelen binnen te halen; niet voor de bevolking van Vlaanderen, maar voor buitenlandse bankrekeningen. Ik denk zelfs dat er in die buitenlandse villa's hard om de Vlaming wordt gelachen. Hoe gemakkelijk die te pluimen is. "Zogenaamde Vlamingen die sympathiseren met dictators en populisten zoals Assad, Poetin en Trump, proberen de samenleving te polariseren. Hun doel is om de vredelievende aard van de bevolking te veranderen in haat."       **************************** FOTO GALLERY verf ed https://www.2dehands.be/q/verf+ed+altaar+de+culturen/ Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen." Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen, ons collectief geheugen, is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
185 0

Bosbrand

bosbrand - achter rookgordijnen een uitgebluste zon  

Margaretha Juta
8 1

bookstagrammer met gevoel gezocht

Bookstagrammer, het begrip rolt over mijn scherm telkens ik op instagram kijk. Mijn schrijfpoject heeft een instagram, omdat het tegenwoordig zo hoort.  En dan kijk ik naar bookstagrammers en vraag ik me af of die mensen lezen voor de kost. Misschien moet ik er eentje zoeken en aanspreken. Hallo beste bookstragrammer, ik zoek een lezer voor mijn grootste schrijfproject. Het is een boek maar ik noem het steevast een verhaaltje. Nee, ik ben geen schrijver, ik schrijf graag. Groot verschil. Ik zoek iemand die me niet de grond in zal boren, daar ben ik heel bang voor, ziet u. Niet dat u me belachelijk zou maken voor het hele internet, daar lig ik niet wakker van, maar dat uw mening mijn schrijfplezier teniet zal doen. Want als u het luidop zegt, daar op uw account, dat 'De zeven Zegeningen van draak Morophin' niet het lezen waard is, dan ben ik officieel slecht in schrijven, in dategene wat ik het liefste doe en ik zal dat altijd weten. Trek je niks aan van de mening van anderen, zeggen mensen maar dat zijn diezelfde mensen die zeggen: 'blijf altijd jezelf'. De mensen die niet moeten wennen aan de vreemde blikken. Ik zou het me aantrekken, heel hard zelfs, ik geef dat toe.  Ik wil goed zijn in schrijven, niet in het technisch kunnen. Maar in het verzinnen van verhalen. En ik zou er een film van willen maken, maar kijk, Homerus heeft ook vele jaren moeten wachten dus het kan nog.  Boeken schrijven en verhalen verzinnen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.  Koks schrijven boeken, sportmensen schrijven boeken, zangers schrijven boeken, bekende mensen schrijven boeken.... niet hetzelfde, ik heb verhalen zitten. Over draken en grootse daden door gewone mensen. Over liefde en verliefd worden en hoe dat niet altijd gelijk is. Over magie en vloeken die soms zegeningen zijn.  Beste bookstagrammer, ik wil een sterretje of drie, meer zou natuurlijk liegen zijn. Met minder raak ik nergen want dan hebt u mijn project verpest... Kan ik u omkopen? Veel liefst,  Kat. 

De Donderklif
2 0

Nalaten

Zal je aan me denken, als je sterven gaat? Ik heb je aanvraag tot verlichting ondertekend.   Zal je me herkennen, als ik aan je bed ga staan? Je stond het onze kinderen toe.   Zal je me dan zeggen dat je van me houdt? Die woorden heb ik nooit gehoord.

Robert de Roek
7 0

N E S W banaan

N E S W banaan

Koen Vlerick
9 0

Hedera helix

Licht is nodig om te groeien. Licht voedt. Dat is toch wat ze beweren. Hij heeft lak aan die regels, en kiest resoluut voor het donkerste punt dat zijn pad kruist. Hij is op zoek naar een hermetisch zwart hart dat hij kan bezitten, een solide duistere stam waar hij zichzelf rond kan slingeren. Waar de anderen blind zoeken naar het helderste licht, daar zoekt hij doelgericht naar de diepste schaduw.  De wilg voelt het meteen. Haar zachte schaduw ligt niet meer gezapig om haar heen, er beweegt iets in de lommer. Er sluipt honger rond haar wortels. Haar gebarsten schors, ruw en licht vochtig, maak zich op om iets helemaal nieuws te doen: ontvangen. In die vele jaren waarin ze onwrikbaar elke dag op zich liet inbeuken, ontwikkelde zich een zwaarte die zich tot in haar takken liet voelen. Met die donkerte roept ze hem, onbewust maar dwingend. Hij kust haar voeten. En nu kruipt hij verder naar haar schors. De stengel tast, vindt en ontluikt in een obscure aanraking. De cellen die haar schors niet raken gaan plots sneller groeien en strekken zich uit. Zo krult zijn stengel naar haar toe, klaar voor de eerste omhelzing. In de zachte bries van de late zomerwarmte vinden ze elkaar. Ze buigt haar schaduw nog meer naar hem toe, en hij drukt zich strak tegen haar aan. Honderden minuscule hechtworteltjes dringen haar bast binnen. Hij heeft geen brute kracht nodig, hij infiltreert geruisloos in haar kleinste kieren, en begint zo zijn klim. De zachte pijn van zijn fijne hechtwortels vuren haar sapstromen aan. Ze maakt zich vochtig voor hem. Hij laaft zijn groeiende dorst aan haar essentie en graaft zich nog dieper in haar. Hij woekert om en in haar. Ze voelt zijn greep versterken. Op de tast leest hij de littekens van haar bast, stuurt nieuwe vertakkingen aan die als gretige vingers elk wonde willen bezitten. Hij werpt strakke lussen, snoert haar lichaam in shibaritouwen. Hij legt dwingende knopen en trekt ze aan. Ze maakt zichzelf wijs dat ze eindelijk geborgen is in zijn sterke lianen. Samen wentelen ze zich tot een nieuw symbiotisch leven, verknocht aan elkaar. Hij maakt zichzelf wijs dat hij geen parasiet is, hiij raakte gewoon gehecht aan haar schaduw. En elke nieuwe knoop prent haar vezels in dat ze geen wilg meer is, maar het fundament van hem, Hedera helix. Haar bekoorlijke klimop.  Ze laat hem reiken naar haar kruin. In zijn eeuwige gulzige groen vallen haar beginnende herfsttinten niet op. Hij is haar constante bloei. Ze buigt dieper onder zijn knopenwerk, ze geeft zich over aan wat op zijn redding lijkt. De herfstwind speelt met hun bladeren. Haar goudtinten en zijn fris groen vormen een nieuw wezen. Mocht ze ooit ten onder gaan, dan valt ze niet als wilg, maar als het intieme monument van zijn bezit.     

Jolien Van de Velde
562 1

Een K in Parijs

  gelijk een Franse K een roze tank in Tripoli zoals die tricolore vlag ergens in het Land van Zwart en Wit   eet dan toch, gij ooievaar je oogt vermoeid, je bracht dit rare kind dat bijna niemand mag   het is een zonderling het zegt: ik wil dat wel eens zien hoe salami zich snijden laat terwijl de dood verlegen lacht   slik dan toch, gij knuffelbeer je mond is schoon, opengescheurd levend morsen kan geen kwaad   schrijf daarna een N in spiegelbeeld zeg dan: ja, ik weet zeer goed waarom de vleermuizen verdwalen tussen nacht en schemering   neen, nooit zal het een aardling zijn nooit die slimme aap op een gevoelloos mensenfeest waar niemand zich verveelt   knaag nog wat, gij tussentijd de bever slaapt zacht in mijn schoot het beest is danig moe dammen wil het niet   ik heb de schijven weggelegd alle muziek is uitgesteld het koor wil liever neuken   het buikdansen gaat niet meer door alle moed is zwanger voelt hoe misfortuin beweegt   zo gaat dat als een K in dit Parijs zich ongelukkig voelt verschijnen die verhalen   geschreven op die Twijfeltoren door het nare kind dat bijna niemand mag       uit de reeks 'Reizen met Ricky'                  

Bernd Vanderbilt
9 0
Laad meer ...