Lezen

Jaja, ‘Goud’ kut

Ochtendstond naakt voor de deur van zijn appartement. Nog niet fris en met de haren van vorige week. Hij bonsde zijn voorhoofd in radeloosheid. De zoveelste gons in zijn schedel. En zijn kruin leek al even samengeperst als zijn waardigheid en het hout in het goedkope paneel dat lag tussen hem en het bed waar hij nooit meer uit wou. Misschien had hij zichzelf vervloekt. Het goede nieuws was dat dit betekende dat hij toch een beetje invloed had op de loop van de dingen, waar hij zich doorgaans compleet van afgesloten voelde. Hij was altijd naakt, ten prooi aan welke omstandigheden er naar hem werden geslingerd; waaraan hij niet was aangepast. Het was ook koud. Hij besloot zelfs niet te proberen een plan te bedenken om hier zonder kleerscheuren (dat vond hij grappig, hij snoof) of eerverlies uit te komen. Hij had daar al niet veel van op overschot. Hij rook koffie, maar het was niet zijn koffie. Er werden ergens eieren gebakken, een vriendin verhief haar stem, een hond stopte met blaffen. Ze hadden allemaal evenveel, niets dus, met hem te maken.  Dit was doodgaan. De schaamte. Meer nog was dit het leven, nog eens bevestigd.  Hij sloeg zijn vuist op de deur. Ze trilde, de klink rammelde een beetje. De vijzen zaten wat los en als compromis beloofde hij dat hij ze zou vastzetten. Maar de deur ging niet open.  Op zijn minst stond de vuilzak al in de gang.  Hij beloofde ook dat hij niet meer zou drinken, en dat hij de volgende dagen van de week gewoon zou werken. Hij wist dat het nu niets zou uithalen.    Na een hele tijd deed hij wat op zo’n onwaarschijnlijk dieptepunt, met grote waarschijnlijkheid iedereen zou doen. Hij ging kijken wat er eigenlijk precies aan scheelde, en zo mogelijk de lift repareren.   

Erte
47 1

Waarheid

Verstrengeld met zijn eigen belangen in een kluwen van  had-ik-maars,  verkleefd met het-spijt-me’s, verzilt de waarheid tot gevaar   voor verlies van het evenwicht op een smalle brug boven de allerdiepste dalen met zicht op een roze horizon.   Verdoofd door halfwit -halfblauwe pillen gemaakt voor evenwichtigheid om stabiel te blijven onder elke omstandigheid, gromt de ontkenning, die geen leugen was, haar wachters bij de poort met spoed terug naar af.   Ingemaakte gezelligheid stromend uit de wijnfles van het hogere segment vertroebelt de eerste voorzichtig uitgestippelde weg naar de ontknoping van onze puzzeltocht.   Onbaatzuchtig en onverdiend, zijn we gedwongen tot wederkerige overgave aan de geslepen vijand die de waarheid heet.

Susanna
6 0

meer dan gisteren

ik krijg applaus van mijn stappenteller hij zegt me dat ik goed bezig ben vandaag meer dan gisteren en morgen meer dan vandaag wat een vooruitgang in de liefde krijg je dit in goud nochtans zei ik ik hou van jou enkel toen ik stil stond

saskia van laere
0 0

Boekenziek

het begint met een variant van kerkhofwandelen: met handen op de rug door rijen lopen flanerend de namen afgaan, het hoofd gekanteld, ingetogen.   o - die ken ik -  wat vroeg dat die hier al staat.   misschien vind ik in deze kringloop dat pareltje achteloos in een doos aan de poort overhandigd niet wetend welk onheil men aanrichtte om zomaar een groep vrienden koud achter te laten   soms begrijp ik mensen niet.   dit boek hier, een veel mooiere uitgave dan ik al heb, en maar twee euro - nog niet de prijs van een dagblad - onverdraaglijk dat het voor een ander zou blijven staan.   nee maar, een volledig overzicht van de 17e eeuw eigenlijk weet ik daar niet zoveel van eigenlijk hoor ik daar iets over te weten. ook geen geld.   terwijl mijn handen met boeken raken opgetast streelt een schuldvraag langzaam over mijn gezicht waar ga je die weer zetten? achter dranghekkens aan doen sluiten bij de lange wachtrij Ongelezenen?   maar wanneer ik aan de kassa sta,  ga ik sussend met een hand door mijn vondelingennest, gelukkig gestemd, want mijn koorts is alweer aan het zakken.    

Lode Van Wabeke
2 0

Onderhuids

vannacht stond een blinde aan mijn voeteneinde en zei: sta op, ik ga je leren hoe wij gedichten maken, leidde me een werkplaats binnen die op mijn kamer leek en naar indische inkt, leer en tuinfeesten rook.   'dit is het sterven van een vader' zei hij. zonder breking, fractiedeling of prismabundels maaide hij duisternis voor mijn voeten weg, spande papier als canvas aan vier hoeken vast, en begon.   achter een handrug hoorde ik vezels tornen en scheuren, liet niet toe dat ik zag hoe hij met doffe inslagen bewerkte, gemis dat zichtbaar langs vingers naar beneden liep. elk jaar schreef hij het drie keer, kende het verdriet van buiten.   hij schoof alles opzij, begon een ander gedicht, ponsde lachend langs de achterzijde van het nieuwe vel, vooraan verscheen een bergmassief met opstaande witte kratertjes, hoog genoeg om de trouwdag van het kleinkind met engelen in zijn ogen te zien.  

Lode Van Wabeke
6 1

Waarop heb ik zolang gewacht?

Waarop heb ik zolang gewacht? Ik zou het moeten weten, mijn gedacht Was het in de nacht of overdag? Wie die mij dat zeggen kan? Ik herinner mij iets, maar meestal niets Het was op een woensdag of vrijdag misschien Het wachten bleef duren Het leken wel uren En niets bewoog en niemand kwam Tot men mij vond Alleen en verward Op het koertje voor het ouderenhuis

Autisme Storm
24 0

Schoon

Ik wil je tanden poetsen, flossen in de spleten en je volgooien met bacteriedodende drank    Ik ga je huid afpoetsen nadat het eerst is opgesplitst in rode en oranje streken van waar ze is geweest   Dan zeep ik je voeten en was je handen keer op keer pluk onder je tien nagels en vijl ze klein tot aan het bed   Geen restje, geen vezel, geen ene verdomde cel zal nog aan jou kleven  en dan pas kan ik rusten   Als je me dan vraagt om voor nu en voor altijd jouw enig lief te zijn huil ik de laatste vuile tranen   Ik spoel ons beider lijven schoon en trouw in maagdelijk wit

Susanna
2 1

De huilende kleuren

Ik huilde met mijn manga-ogen al mijn kleurrijke jeugdjaren die versplinterd in mijn ogen staken.   Verstopt onder een fleecedeken van goud in mijn door Maria-kaarsen belichte dromen wenste ik om nooit meer terug te komen naar de tuinen   van vermomde demonen.   Onder (door de TL-lampenslingers) verlichte Japanse kersenbloesems dansten ze ballet.   Mefisto smolt mee met de sopraanmuziek. Furies waren nog nooit zo meisjesachtig mooi.   Op Chopin  in het schemerduister zwierden maagdelijk witte rokken alle kanten op.   Ze tongden met elkaar, de boze geesten. Monden als twee rivieren in elkaar uit.   Mijn gelatineachtige ogen, geperst in mijn oogkassen, werden droog van het staren.   Je kinderlichaam vaarwel zeggen voelt raar aan. Wat gevoellos leek wordt met een koevoet opengebroken, zeg maar.    Ze viel alles uiteen. Door het genot. Door de lust.   Te strak gespannen constructies werden een losse samenhang van garen, zo dun als suikerspindraden.   Uiteinden kusten uiteinden.   Ik zal deel uitmaken van al hetgeen wat vroeger een labyrintraadsel was. Van jongelingen en nog later van rimpeldozen.   En wat overblijft zijn een paar ansichten. Een kindertand die de tandenfee niet wou meenemen, een deken van goud, een ring van plastiek (van een Kellogs reclame) en een postkaart van het mangrovewoud.   Ik verlies mijn manga-ogen,  zij verborgen de laatste jeugdkleuren.

Andrea Derese
21 1

losse steken

ik vertel je ogen zijn op mij gericht in je stilte hangt begrip ja, zo zie ik het ook zeg je en vertelt een heel ander verhaal voor jou gelinkt mijn hang naar samen gelost de verbinding verbroken een werkje met losse steken die m’n haakpen steeds weer tracht op te halen verlangend naar samenhang patchwork misschien of wie weet ooit een tweepersoonssprei

saskia van laere
15 0

Paps

Korrelige beelden  van picknicks in het bos. Waterfietsen op de zee. Giftig gekleurd snoep op mijn tiende verjaardag.   Een fotoboek met rugnummer 1978 met halve foto’s hier en daar. Als je goed kijkt zie je misschien nog; mijn vaders arm rondom ons kinderlijf.   De zeventiger jaren. Ik heb ze lief. Toen groen nog groen was en blauw nog blauw.   Nog niet bewust van de impact na het zien van verscheurde foto’s, een huilende moeder en een vrouwengek.   Eenvoudig rennen en fietsen door het pastel kleurige licht. Vol verwachting klopt ons hart.  De kinderjaren ik verlang naar ze. Toen hij mijn pap was en niets anders dan dat.      

Susanna
3 0

Vliegend

Je brengt mij naar  plaatsen waar ik nooit zal zijn. Verhinderd door gêne en realiteit. Je laat me vliegen en lacht me toe, terwijl de vogels om mij heen honend fluiten.   En dan, wanneer je eindelijk slaapt op één zij gevouwen als in een vliegend bed, fluit ik mezelf terug hoog uit de lucht.   Het is tijd om te landen. Mijn lief is voldaan.

Susanna
0 0

Ik ga dood aan jou

Als morgen mijn laatste dag op aarde was, zou ik het je vertellenhoe ik elke dag van jou doorweekt ben,je mijn hart bevolkt als een grootgrondbezitter,ik heb er geen ruimte meer. Hoe je door mijn aderen stroomt,mijn bloed pompend en zwoegend om jouvan zuurstof te voorzien, met milde wreedheidmijn hersenen aanmanend elke paar secondenje beeltenis door mijn hoofd te jagen. Hoe je door mijn longen raast,met elke ademteug mijn borstkas vulttot ik helemaal van jou doordrongennaar adem smacht, niet in staat in woorden te vatten wat ik voor je voel. Hoe je mijn dromen platwalst met goedkopezinnen, je handen, armen, benen, lijfrond het mijne verstrengeld in elkaar,jij de spin, ik een hulpeloos insectin jouw web verhangen. Als morgen mijn laatste dag op aardewas, zou ik het je vertellendat liefde iets ongrijpbaar isen ik diegene die haar tevergeefsprobeert te vangen.

Elfi Vandenabeele
34 1

Meeuwen

Zouden er denkbare plekken zijn  waar ik nooit zal komenzoals meeuwen op metrosporen. Lachen ze me daarom uit.Omdat zij weten waarom niet.  

Vanessa Daniëls
45 0

dagen

die dagen waarop mijn lichaam weent langs poriën uit zichzelf probeert te ontsnappen

Ruth Van de steene
32 0

Scherem

Wolkenoverlopen en daar zilveraders vindenAan de rand, de maanOpgeschemerdTepels als juwelen op een outfitzoals ze hen trots draagtWe staan onszelf bij in de vette natte luchtDe stad is een stalen toestandEn ikLicht in mijn hoofd van de winddie op mijn gezicht beukt, mijn harendoor elkaar gooitLicht van de wind in mijn hoofd(Warigger dan haar)Het lijnenspel spant hard hardermisschien zelfs dan die steen die het overtrekt en waar die straatlichtendan in staan spoken alsof ze daaraltijd maar versiering zijn geweestEn hij keekZag dat het goed wasOnrust of niet.

Erte
18 0

Tijd voor wat rebellie

Excuseer moeder, maar zo gaat het niet Het hekje van de tuin ligt neer, rinkelt in verschiet Barstend van groen staat je boom schouder aan schouder met appel en verdriet   Laat de bramen maar groeien, Vergeet het jaarlijkse snoeien, Laat een bom ontploffen en wees door het leven getroffen   Neen, je bent er niet, maar zo gaat het niet   De dood zit in mijn hoofd maar het roepende leven zit in je boom

Simon Sileghem
0 0

Moerbei

Geen idee hoe we de zomer zijn doorgekomen, jij en ik De herfst stond er plots op een ochtend die tien minuten later startte   Neen, geen idee hoe dit komt Je zei me nog, vergeet de zon niet neer te halen voor de nacht Dus op de ladder in de pas gesnoeide moerbeiboom trok ik aan het touwtje   Voorzichtig, het lampje uit, een glazen bol breekt zo snel   En later sliepen we onder lakens die niet voor herfstwinden zijn gemaakt   Het raam werd een vijver, maar dan in verticale baan   De zomer is voorbij omdat ik te lang staarde naar de gesnoeide moerbeiboom

Simon Sileghem
5 0

Gedragen door de vogeltjes

Ik kwam met mijn eenzaamheid Bij jou aankloppen. Dit was te beklemmend voor jou. Alle begrip. Ik leerde gisteren Dat de kunst is Met je eigen eenzaamheid Te leven Te zijn Bij die leegte. In ochtendgloren Gedragen door de vogeltjes.

anker
21 1

Ferohormonen

vroeger, als de wind uit de juiste hoek kwam gewaaid klepperde de brievenbus  klopte ze op eigen deur aan en stond een tijdje tegen zichzelf te praten.   de hond heeft dit windspel nooit begrepen zag in hondengedachten altijd iemand aan de andere zijde staan, met hetzelfde ongeduld trappelen en een natte klamme neus onderaan de deur geduwd.   laat dat nieuws toch binnen, in godsnaam, maak misbaar en let op verse geuren die uitbundig aan broekspijpen en schoenen kleven, misschien een langverwachte flard van een boodschap van het teefje van de buren.    

Lode Van Wabeke
17 0

Zomerpijn

na je laatste woorden wordt het leeg in de tuin staar ik naar een goedkope zonnecellenlamp  die alleen maar een futloos zweem verspreid, zwakke schijnsels in een klein reactorvat.   op dit uur zijn cicaden klaarwakker, wrijven tegen hun lijfjes aan, begrijp goed wat ze gonzend aan kant willen hebben, in rust willen laten, opdat het een nacht als deze niet groter maakt.   straks leggen ze schilden af, trekken een verse t-shirt aan en maken zich vrij,  oliën zacht neuriënd uitrusting in,  niet één veld of beemd dat in het nalicht slecht zal slapen.   ik kan je moeilijk bereiken, maar heb ze stomweg gevraagd die plaats in het hoge gras aan te wijzen, de plek die ons komende dagen zou kunnen vertellen  of er nog genoeg halmen zijn om aan vast te houden.  

Lode Van Wabeke
0 0
Laad meer ...