Lezen

schoolpoortplichtplegingen

van ’t geduld word ik zienderogen ouder van andere ouders die me staan ouder worden uit aanblik 'krijg ik de gnuivende knipogen ze doet alsof ze mijn zon is draait me een paar miljard lichtjaar om haar vinger ze zet een dansje in draallalaa draallalaa, draal en draalt tot het zadel van mijn bakfiets afzakt lankmoedig raakt bekneld in mijn schoenen ze gooit er haar boekentas tegen tegen mijn schenen laura is te zorro zeg ik haar vruchteloos al was het maar ter zelfbestendiging ze steekt haar vinger in de lucht door de regenkap gat er in met geweld ze schrijft in hiërogliefen op de wolken flippo’s moet je afspelen schatert ze nog na ik was eerder schamel en schamper plachtende  

Manuel Van den Fonteyne
2 0

oneven

de stoelen wachten verwachting ontvouwt tot podium licht breekt open uit staketsels met ijzeren poten instrumenten worden uitgeschoven figuranten steken over hoofdrolspelers breken schrijlings de hoofden ondersteboven spinnen vechten om een harp geluidloos hard snerpend de soundscape uitgetrokken tot een ijle lijn handen klappen om averechtse perspectieven stoelen klappen dicht vrouwen huilen om zoveel nabijheid mannen frommelen verveeld in hun zakken  

Manuel Van den Fonteyne
1 0

staar

de middagzon wikkelt zich af met een verholen lichtstreep alles er onder verkeert in een verdoken geheim alles buigt zich in de schaduw naar het vallende gras de noen heeft een middenrif dat afzakt naar de avond mijn handen als kleppen op hoogte van mijn wenkbrauwen zakken richting de knoop van het middenrif de staar is voorbij het begin naar het einde ingezet de staar de pijl van tijd uit mijn verleden de mijmer de enige tastbare constante en voor al wat rest weet ik dat ik niets weet    

Manuel Van den Fonteyne
2 0

Zonder papieren

Hoe ver ik ook vlieg je reist altijd mee,  mijn schaduw, zonder papieren   Ik ga op reis en  ik neem mee, tandpasta en een tandenborstel en  babiekleertjes.     De terugreis in de taxi, jij op mijn schoot ik laat je nooit meer gaan   Plumpuddingbuik, tas met pampers voor ons allebei      

Margaretha Juta
27 0

microgestalt

     De wereld lijkt steeds kleiner te worden, alvorens enig ander mijn vingers druppelen naar de einder ik trek een lijn om de tafel om het beletselteken, het zet zich ontspoort oneindig, het kluwen kluwt tot een vierendeel, waarvan mezelf ik schoffel door mijn schrijfsels noch betrek ik de druilende muren het is is geen hetgeen dat is het schraapt de gemeenplaatsen af heeft nergens weg van tot de regen het onbestaande kan verwezen het kàn, met één handveeg over tafel    

Manuel Van den Fonteyne
10 0

Banaal

te banaal                                                zeiden ze en ik zocht een plek in alle hoeken van het huis   te letterlijk                                               zeiden ze en ik joeg op metaforen   te pathetisch                                               zeiden ze en ik brak mijn potloden in twee   te emotioneel                                               zeiden ze en ik trok al mijn haren uit   rijp voor het gesticht                                               zeiden ze en ik pakte mijn koffer    doe normaal                                               zeiden ze en ik rukte hun tong uit    Ze applaudisseerden

Vanessa Daniëls
10 1

groeten van 't harnas

groeten van ’t harnas ik heb nog nooit gehoord van moralen geef me meer herfst kippenvel meverkil mijn kin slaap in mijn vlees word warm met donker deken dat netpast we zitten onder schilderijen van de hele wereldonze hoofden een millennium freestyleik voel me opgeleefd + onsterfelijk + afgedwongenin minder dan twee weken ondergegaan nu ben ik herboren zoals Zephyros ik schrijd westwaarts nooit tragisch nu bestorm ikwat straffe tanden en parelen maskers warenop venus ontmasker ik jemijn mond is een telefoonspeekseldraad en ik zal je morgen bellen   mijn geheugen is in twee volumes uiteen gevallen en ik zal nooit vergeten hoewe dieper in mijn matras zaktenneergelaten in het schuimtwee bruisende lijken een hap uit elke voetwondkorsten in een flesje om iets anders later te genezen ik ben op alles aan hetbesparen nu gewoon voor de zekerheid heb ik mijn plan bneergeploegd: kapitalist saxofonist co-producer nudist ster   terugkeer naar een uitgesleten ikheb een paar strijkkwartetten naar mijn verleden-zelf gestuurd en een paar gedichten en een paar geweien andik in een zwart-witte droom nog eens het controleerbare herlevendik smaak de zeep lippen + ogen naar binnen gekeerd + vinger geweer gerichtvizier op mezelfik geur naar wilde bloemen van je rug geplukt een wandelingeen gevolg op mijn spieren getatoeëerd   ik sluipbuig mijn been een beetjedruk mijn fronton achterwaarts ik drink meer lucht vaartuigbegrensdde keel smerenddood metaal   ik wil dat je mijn kamer binnengaatjezelf uitleeft/overleeft dat je danbuiten gaat op middelmatige vlaktes dat je danalle ledemaat-toppen vergeet en sterft + weer ontstaat + je kneedtjezelf in de ochtend beklim jezelf bestijg jezelfcasual klifen voor mijn voetenhang je aan een draadje

Camilla Peeters
0 0

Erkenning

Held ambitie Rivaal ontmoeting Vechten jeugdvrienden, nieuwe visie Win respecteer

deku
8 0

Trauma

Ze loopt de stad in op zoek naar sporen van Trami. Vanochtend op het nieuws zei de nieuwslezer: ‘Typhoon nr 24 woedde in de nacht van 1 oktober over Noord Japan en heeft daar  geen menselijke slachtoffers gemaakt.’ Nr 24? Zou dat uit respect zijn voor de slachtoffers? In het zuiden zijn slachtoffers gevallen. Net zoals misdadigers een balkje voor hun ogen krijgen? Jammer voor de man of vrouw die betaald heeft voor de naam Trami. Hoeveel, vraagt ze zich af? Wat kost een typhoon als Trami? Trami ging vannacht flink tekeer. Klokslag drie uur stond Trami voor haar deur. Trami klopte aan alsof ze van een knokploeg was.  ‘Trami hier. Doe de deur open. Iedereen in huis, meekomen jullie. We maken jullie af.’ Ze beefde van schrik en kroop onder haar dekbed, dunner dan haar angst. Trami ramde op de deur.  Haar laatste minuten op aarde waren geteld.  Toen werd het stil.  Sloop Trami naar het volgende huis? Ze hoopte vurig van wel. Mensen zijn egoïsten. Ze is geen haar beter dan de rest. Haar hoop vervloog toen Trami als een gek aan haar luiken trok. Die sloerie was op haar balkon gekropen! Ze had het op haar gemunt. Niet op haar buren. Trami was razend. Ze maakte de hele nacht een hels kabaal. Toen de zon opkwam, gaf Trami het op. Voordat ze zich uit de voeten maakte, rukte ze nog wat planten uit de grond,  duwde een fiets omver. Maakte uit frustratie de bel kapot. Zo is Trami! Kleinzielig in haar wraakzucht. Nu zoekt ze naar sporen van Trami. Als een soort van trauma verwerking. Voor wat ze heeft meegemaakt. Een boetedoening voor haar egoïstische gedrag van vannacht. Ze struint door de stad. Wat denkt ze eigenlijk te vinden? Een ontwortelde boom? Die als een liggend buddha’s langs de weg ligt. Zal ze bidden? Weggevlogen dakpannen? Ze retourneert ze wel per post, ‘adres onbekend’. Omvergevallen vuilnisbakken? Ze duwt hun ingewanden terug naar binnen. Als een dokter. Maar het is alsof de stad haar niet wil vergeven. Trami heeft geen spoor achtergelaten. Als ze terug naar huis loopt, komt ze de buurvrouw tegen. Ze herkent haar grappige hoedje van op afstand. Een klein detail springt in het oog.  De blauwe hoed is vastgeklipt aan de boord van haar hemd. Die hoeden clip heeft ze niet eerder gezien. Vast voor Trami. Dat is het teken. Trami heeft gesproken. De buurvrouw draait zich om.  ‘Wat een nacht, he!’ ’Inderdaad. Ik ben blij dat u nog leeft.’ ’Ha,ha,ha!’ De buurvrouw lacht. Ze heeft haar buurvrouw aan het lachen gebracht. Dat lucht op!      

Margaretha Juta
0 0

conversatie tussen pagina's

conversatie tussen pagina’s   mijn geheugen is een zee   ik antwoordend in vraagtekenje geheugen is een zee?   hun correctie een hoger leestekenik wilde zeggen dat mijn geheugen een zeef is maarik begon te verdrinken   ik antwoordend in noordelijk halfrondaurora borealisje geheugen is een zee en je gaat elke dag zwemmen   elke keer dat ik dewitte en zwarte kaarsen aansteekflikkert de laatsteveel meer waanzinik vraag me af wat dat betekent   ik leef in een heksenhuisbubbeleen gesloten rijk   ik zal nooit gevangen wordenzal altijd boven vingertoppen zwevenzelfs bij aanrakingzou ik liever stikken dan mijn geheugen te zien voor wat het is

Camilla Peeters
0 0

Een stil beest

In Italië hoorde ik Het beestje had weer bewogen Naar een rib en je tere rug   Wat had ik graag Het beestje vermoord Gesmoord in een kille schreeuw

Simon Sileghem
28 0

STUK

De rode spot kleurt de rode velouren draperieën fluo en ik wist niet eens dat dat bestond fluorood  maar hier zit het zo betekenisvol  mijn ogen vol te schijnen  dat het me haast onmogelijk lijkt dat hier niet het één of ander mirakel op til is zoals de glazen die door overconsumptiedruk synchroon stukspringen  en in slowmo een ballet uitvoeren dat het rode licht in alle mogelijke hoeken breekt.   - want dat heb je dan met surrogaten, ze krijgen er genoeg van-   Nee het ware mirakel zou zich voltrekken als iemand door die deur liep en mij met een knallende champagnekurk en andere mooie woorden uit mekaar liet spatten dansend tussen scherven en fluorood.

Vanessa Daniëls
0 0

Openbaring (met veren).

  Een hen, acht kuikens. Ze steken de straat over, wars van regels en geplogendheden.   Mensen toch. Als dat maar goed afloopt.   Zij, zij zijn vrij.   Dansjes wirwarrend rond mama,stoppen bij elke aarzeling.Zetten dan weer uit kleine startblokjes aan.   Auto’s gaan trager, houden halt.Achter elk stuur een innemende glimlach, als naar een vriend die je lang niet hebt gezien.   Iemand claxoneert, een licht schouderklopje van geluid. Even nog, de tarmac is zo warm als de lamp thuis, die rode zon die boven in het hok hangt.   De vrije doorgang houden we open, en weten terug waar dit leven over gaat.    

Lode Van Wabeke
22 0

Incognito

Overal te gast, nooit ergens lang, alsof je niet wil storen.   Vandaag verscholen in een ijsje, bij een koolmees met zonnebloempit. In het stromend lichaam van een zomers meisje.   Ook in zwaaiende  bomen meen ik te weten, gisteren nog rond een kaal gewassen steen, maar met opperste zekerheid kan ik zeggen daarnet nog in de plooi van haar linkerbeen.   De opdrachtgevers ken ik niet, zij liggen languit in camouflage, elk moment een strategische hinderlaag, waar zij met geduld listig pootje haken samenzweren bij het zien van kinderslaap.   Toch is Liefde openhartig, zegt : ‘Wat trekken we vandaag eens aan?’ Maar waar ik duidelijk meende te zien heb je vlug alle knopjes dicht gedaan.   Van nature discreet, streef je toch naar uitwendigheid. Je nam me meer dan eens te grazen met je bekende voortreffelijkheid.    

Lode Van Wabeke
5 0

Hond

  Lang heb ik nagedacht over wat ik je ging schrijven. Je bent nu al een paar maand dood. Niet dat dat iets wil zeggen, wat jij altijd al probeerde uit te leggen. Raar genoeg geen gemis, noch een plaats die ingenomen is. Alsof je me het droef bewenen verbood.   Ik zie je nog liggen, hield je vast bij ’t laatste spartelen, de koudglanzend stalen tafel waar je lag. Ik hoorde je lichaam zeggen: genoeg. Denk nog eens aan mij als je de bal weggooit.Leef zonder ergernis of beklag. Ik streelde je ingevallen ogen. Hoopte nog een blik van herkenning te zien. Probeerde je warm te houden, voor de scherpe naald nog iets prevelen misschien.   Onmenselijk, zo recht in je hart.   Ik weet wel, je kon niets meer zeggen begroef vruchteloos een zwak gebaar. Geen pootkracht meer toen ik zoenen gaf tussen hier en daar.   Het bange beven hield op, de pijn onttroonde  wanneer ik voor jou  het mooiste been droomde.    

Lode Van Wabeke
0 0

Zoek

Ik zoek jetussen wervelende stemmen, klateren van water,rochelen van wind in kieren van ons huis,slijten van dagen, zolenop verbleekte matten. Ik zoek jein getimmerde woorden, schuren van adem,schemeren van maanlicht,strekken van benen onder doorwoelde lakens. Ik zoek jein de ploegende tijd, verwelken van land dat ooit het onze was,zoenen van zon en aarde,proeven van zand, hoe het tussen onsbarsten vormt. Ik zoek jestilte, vind jeniet.

Elfi Vandenabeele
12 1

Schaduw

Uit de schaduw? Maar ik heb het hier best goed Niks moet Een klein beetje ruimte Is genoeg Voor mij is het tijd Te zijn, hier Zie me niet Ik wil nog even Maar niet te lang Verdwijnen Laat me maar Ik heb me vastgemaakt Ik val niet Ik wil even in dit dal Maar ik kom terug! Je merkt het niet Ik ben er nog Maar nu even niet.  

Hemelszoet
1 0

Leuf

Ik vind je leuf Lief! kindertaal doet je hart smelten

Margaretha Juta
17 0

Vreemd landschap

Hier geen lange rijen. Geen gedrang. Geen fletse belichting. Onleesbare naambordjes. Starende ogen. Pottenkkijkers. Enkel de blauwe lucht. Een pruimenboom. Een kabbelende rivier. Een brug in de verte die ons verbindt. Wolkentorens, bergen met hun hoofd in de wolken.   Ik stap in het schilderij. In de schaduw van de boom. Op het gastvrije gras. Hurk. Sluit mijn ogen. Laat alle gedachten varen. Iemand fluistert mijn naam. Misschien de wind. Misschien de rivier. Misschien de zon die schittert. Of de hond die blaft in de verte, Of de vogels die retweeten. Misschien de fietsers die over het water fietsen. De auto’s die wachten tot het licht op groen springt. Of droom ik?   Ach, het is vast de kunstenaar  die mij toucheert. Mijn oor kietelt. In een schilderij zitten is best grappig.  

Margaretha Juta
0 0

Doordat het regent

Doordat het regent gaan alle daken glimmen als keukenpannen   Doordat het regent kruipen pieren over straat als zelfmoordenaars   Doordat het regent wordt een paraplu plotsklaps  een love hotel   Doordat het regent  worden mijn schoenen bootjes mijn rugzak een boei   Doordat het regent sla ik mezelf voor de kop buienradar klopt altijd    Doordat het regent stinkt het hele treinstel naar schimmel en mos   Thuis snel mijn kleren  in de was, krant in schoenen. ‘Ik ben thuisgekomen!’   ‘Welkom terug schat!’ ‘Ben verzopen als een kat.’ ‘Ga lekker in bad!’   Doordat het regent glimmen mijn noedels als regenwormen. Slurp.        

Margaretha Juta
32 0
Laad meer ...