Lezen

Verder kijken

die verdomde helse pijn zeurend links gaat het niet vandaag alhoewel ik vertik het daarin mee te gaan pijn trekt van schouder tot pols beperkt en moeite bij de meest eenvoudige dingen een hele uitdaging vandaag om verder te kijken om door die pijn het mooie te blijven zien

anker
20 1

Wie is wie?

Vrienden lachen mooi, maar vijand ook...

LaMaTa
18 0

bijna nacht in mei

de jongen was dringend  toe aan slaap, sloop met een roodborstje en gereedschap de trap op  geen nachtrust voor zijn klare plan   de vader luisterde in een droom naar de radio de deur ging geleidelijk open de hand ging op als geen zon ooit deed het bijltje kwam neer iedereen in huis was doof en blind    de jongen liet de vader achter liep de trap af, beide handen leeg hij sloot de radio aan op het lamento van wat het roodborstje losliet de vader vasthield      

Ingrid Strobbe
7 0

Bliksem

Zo helder en zo klaar als de nacht waarin jij bij haar binnenging vormen jouw laatste leugens felgekleurde bliksemschichten  aan mijn donkere hemel.   Ik tel de afstand tot de donder na de laatste lichtflits zodat ik kan anticiperen op de trefzekere genadeslag.   éénentwintig éénentwintig éénentwintig dichterbij afgrijselijk nabij.   De regen klettert diepe wonden in haar onverzorgde voortuin striemen mijn gebogen rug daar waar jij me ooit zacht kuste.   De verse bliksem licht mij bij terwijl ik pruts aan het slot van de deur van bedrogen nachten. Door de mond van haar brievenbus zie ik jouw zwarte schoenen staan.   Op mijn knieën bid ik tot god om mij vanuit de hel te treffen met scherpe bliksempijlen zodat ik sterf hier op haar pad.   Bij het vroege ochtendlicht wanneer je haar tot snel ziens kust, zij jou nog een keer op je gespleten hart drukt mij van jullie te vertellen, vind je mij in het dampend gras.   Mijn opengesperde ogen in mijn verkoolde gezicht zullen jouw spiegels zijn wanneer het te laat is voor de waarheid.  

Susanna
17 1

20190918_003_P41

Ik weet waarom. Het lukt niet. Moet ik mijn trucje uitproberen? Laatste alcohol: 17.15. Ik eet een Luikse wafel. Zinloze dag. Ik drink Cola die smaakt naar stout. In bed schrijf ik een gedicht. Ik tel de doden.

Casper Hoogenboezem
46 0
Tip

NOOIT

  Vanmorgen werd ik wakker. ‘Goddank,’ dacht ik. Toch verdronk een onmetelijke wanhoop mijn ziel. Het zal tien voor zeven zijn.   Ik voelde me een driejarig kind. Het was koud in de keuken.   Leve de fanfare! In wanorde wankelen de golven. Veel kabaal. Ik zou exact weten, maar zonder drift of verlangen. Er staat me een bepaald doel voor ogen: Volmaaktheid.   Mijn verstand was gelukkig. Onheil flonkerde terzijde de ramp. In haar zegen was het stil geworden.   De gehele nacht, chaotisch zwart, staat onder water. “Nooit,” mompelde ze.

Casper Hoogenboezem
76 1

peptalk

1   sta recht, alsof iemand je kruin  met een touw omhoog trekt, glunder sta recht op een plank, op losse schroeven verwelkom de tsunami met open armen graaf geen put naar Nieuw Zeeland  maar een tunnel naar je buurman vul een doos met watten ga er in liggen als in een lege batterij plug je in, laad je op voor wat je uitstelt een taak van graniet, breek het blok veeg het gruis op blik pluk een paradijsvogel kaal steek alle pluimen op je hoed pronk en lonk, streep al je fouten weg ga met een schuurspons over je vlekken 2 word deel van de roedel  jaag mee op de grotere vijand speel mee, daag hem uit met een grap leid hem naar de vleesmolen maak van horror gehakt bereid je voor op de mensen richt de loep op hun voetafdrukken ontdek het profiel van hun zolen laat hun zielen voor wat ze zijn word de spons zuig hun kennis in je vezels plaats hen in je brandpunt weet dat iedereen aan een gebrek lijdt        

Wim V
8 1

Van hieruit bij je

heb je daar woorden voor? wat zou je stilte zeggen, als ze jouw stem had?   je mag kiezenwat je vertelt   wat zou er gebeurenals we datgene wat je gemist hebt hier voor jou zouden plaatsenheb je daar woorden voor?   ja.   ze zijn:ik wil je kennenmaar je bent al gestorveneen jaar geledenzag ik je slapenvoor de eerste keer in mijn leven geloof ikzag ik jou slapenzou ik over jou wakenuren zat ik bij je, tekende bloemende berken buiten kregen gele bladerengoud, zei jetoen je wakker werdzijn er nog duizend mooie dingen gebeurd   we hebben tranen gekregenwe hebben er niet altijdmaar we hebben er wel gekregenik stak een kaars aande kaars die ik op je kamer wilde laten branden telkens ik bij je waszo kon je zien dat we bij elkaar waren geweestde verpleegster zei voor de veiligheid geen vuur, de rest ben ik vergetenik nam ze mee naar huis en schreef jou: ze brandt, ik ben van hieruit bij jeje schreef terug dat dat goed was   telkens ik de kaars uitblieszag ik de mooiste dansde vrij vloeiende vormen van de rook, bewegingen die onze zielons lijf wenst in dit leven   gouden bladeren vielen van de bomenjij was onderweg, wij waren bij jehet was de tweede keer dat ik je zag slapen – zag ik de mooiste dansje laatste adem hangt hier nog ergens in de luchtje bent al gestorvenmaar ik wil je kennen, mama   dat kanhet volle leven, mocht ik leren, is intens, met inbegrip van de doodimmensons hart kan veelen ik moet niet alles doen wat mijn hart kanmaar ik ga doen wat mijn hart zegthet zou goed kunnen zijner zullen nog duizend mooie dingen gebeuren   het zou goed kunnen zijngoud, zei je

Jill Marchant
14 1
Tip

Wachten op de wens

Il était une fois mais pas deux … est-ce que je peux m'asseoir à côté de vous?zo versiert hij een plek naast mij op een bank aan Mont des Arts hij draagt een crèmekleurig maatpakkeurige schoeneneen rode pochet in zijn poche de poitrineJean, een 94-jarige Brusselaar hij is een vriend van Jacques Brel geweestqui n'était pas un voyou d'ailleurs, zette hij zijn vriendschap kracht bij ken je het standbeeld van ‘t Serclaes op de Grote Markt?– ooit lanceerde een verkoper op de zondagse vogelmarkt het verhaaldat wrijven over de rechterarm van ’t Serclaes geluk bracht.wie het deed zou zeker nog terugkeren naar Brusselen mocht een wens doen –ik ben een schieven architekt, ik heb er nog aan meegewerktaan de wensen, vraag ikoui, si tu veux, geeft hij terug elke derde dinsdag van de maandheeft Jean met twee antieke kameraden een vergadering op het Koningspleinna de réunion houdt hij de goede gewoonte aan naar de benedenstad af te dalenen op de Grote Markt een glas te heffenj'aime bien les bières nobles, zegt hijsoort zoekt soort, zeg ik Brussel rolt over onze tongenune Espagnole des Marolles vendait des caricolesken je dit, kwam je daarce coin, cette rue, die sculptuurzie je misschien wat ik zie, jongelingà regarder à nouveau, zeg ik we lachen, de tijd verstrijkten hij vertrekt, peut-être au revoir mademoisellekeje vous laisse à vos amours later die avond in het licht van de volle maanmaak ik op de Grote Markt bij ‘t Serclaes een wens de volgende de derde dinsdag zit ik op hetzelfde bankje klaarom nog eens te wachten op iemandmet hoopmet de lichtheid van de mogelijkheid om een vervolg een kans te gevenwaardoor de eerste ontmoeting een begin kan zijn van ietsik probeer einden te vermijden de laatste tijd om met hem zijn goede gewoonte aan te houden en samen een edel bier te drinkenom in dat kleine gebaar – le temps d'un tchin tchin – mijn vader te willen zieneen glimps van de 94-jarige Brusselaar die hij had kunnen worden als zijn hart om hem nog een keer te horen zeggenje vous laisse à vos amours oui, si tu veuxde afgelopen maand heb ik iemand een langverlangde kus gegeven de afgelopen maand is Jean jarig geweest94 zou 95 worden, had hij mij verteldik wilde hem feliciterenik blijf een uur en half naar de trappen van Mont des Arts kijkenspeur de horizon af naar een rode pochetfluister peut-être au revoirje vous laisse à vos amours

Jill Marchant
198 9

Het gewicht van licht

ik ben net gelandin de gouden hand van de aarde   ooit te vroeg geborenmet wakkere ogennu op tijd, hierouder dan geschat   ik adem mijn longen volde lucht die ik daar verzamelis de lucht waarin we samen levenonder en boven de hemel   ik ben meegekomen met de windeen licht gewichtmet smalle vingersglip erdoor, dank voor je bezoeksmalle takken, straks waai ik weernaar elders maar ik wortelde boom die ik wil zijngroeit terug naar boven   het licht dat wij verzamelenis het licht waarin we samen levenonder en boven de hemel

Jill Marchant
23 0

Heliocentrisme

het is de eerste ochtendvan de wereld   de schaduw van de aarde ligt op de lucht   was vandaag dan niet de moeitedat je gisteren al dood ging   ik weet weer wat ik hebrouw was het tegenovergestelde daarvanik heb geleerd te leven zondernu wil ik opnieuw leven meteen hele dag vindt plaats en dit beseffen is alles wat ik doe vandaag   afscheid nemen gebeurt zoals een zonsondergangsoms zie ik het toevallig en onvergetelijksoms zoek ik het moedwillig opsommige avonden vergeet ik hetof sluit ik mijn ogen, clair obscurandere avonden volg ik de lichtsnelheid per millimeterben ik een zonnebloem, word ik bewogen in al mijn zadendoor de zon die in wezen nooit ondergaatwe zeggen dat wel maar het is niet waarwij zijn het die draaien met de windsoms zagen we dezelfde dingen, mama, papa, en soms zagen we dezelfde dingen anders   afscheid nemen gebeurteen hele dag vindt plaatsmijn eerste verjaardag zonder julliede aarde gaat een beetje onderdraaien rond de zon is alles wat ik doe vandaag

Jill Marchant
12 1

Magasin du coin

'bonjour et bonsoir' zegt hijterwijl hij de blauwe bakken binnenhaalton prépare la journée de demain   we weten verder niets van elkaars dagen of de avond al begonnen isenkel dat de laatste zon uit de Rue Vanderstichelen vertrektdat ik er graag ben en in gesprek geraakmet een oude man die vertelt dat hij hier nooit komtdezelfde man die bij het buitengaan met zijn zak olijven 'à la prochaine' zwaaitdat hij dus op een dag terugkomt'parce que c'est un magasin gentil ici'   que c'est vraide commerçanten zeggen dat ze buiten over mijn fiets zullen wakendat ik op hen kan rekenendat ze kleingeld zullen bijpassen mocht ik ooit tekort komenvoor mijn vijf kilo cacahuètesdat dat veel is'we weten ook dat je ze uitdeelt, viens, schep nog een handvol bij'en elke keer vragen ze wie deze keer de gelukkigen zijn   ze doen me twijfelen, terloopsin de magasin du coinover mijn voorliefdevoor onuitgesproken woordenover het genoegover bonjour of bonsoirover wie de gelukkigen zijn   er circuleren cacahuètes door de stadwe stapelen blauwe bakkenvoorliefdes en à la prochaines op elkaar'ce que t'as eu, t'as euet ce que t'as eu, tu as pour toujours'genoegens sur des coinspréparations pour demain

Jill Marchant
12 0

In de seringen

de seringen komen stilaan in bloeimaar jij bent er niet om het aan te vertellen   om me te zeggenik heb het gezienen aan jou gedachtaan toen je net geboren wasen dan stilleraan hoe je vader met een bos seringen uit de tuin - mauve et blanc -ons voor de eerste keer zag   en dan zou ik willen dat je zou zeggenje kwam vroeg, het was nipt, maar ik zou je niet willen missenlicht bloempluimpje   het was één van de allereerste aroma's die je rookmisschien daarom je lievelingsgeur, Lila?   ja   ik wil jou ook niet missendaarom vertel ik je het je toch, mamade seringen komen stilaan in bloeiik heb het gezien en aan jou gedachtkom jij ook stilaan, na de lange herfst van loslaten, terug?   ja in de seringen

Jill Marchant
21 0

Sensorgevoelig

Nog vier minuten.De mensenzee stort de stad in.Ik trek tegen de stroom in de trappen van het Noordstation op.Hoe de wind ook waait,we vloeien samen.De man die aan de voet van de ingang accordeon speelt, krijgt enkele euro's in zijn hand gelegd. Hij sluit zijn hand, maakt een zachte vuist, een gebaar van kracht. Deze ochtend oogt vriendelijk. Iemand heeft zonet voor de muziek gezorgd en vooral, voor de mens erachter. Het maakt mij essentieel blij wanneer we elkaar iets meer geven dan ons kleinste kleingeld dat we kunnen missen, dat we niet zullen voelen. Waarom zouden we niet willen voelen? 'Alle kleine beetjes helpen'en toch … in één keer een verwarmende koffie of een maaltijd kunnen betalen, dat ís iéts. Iets is soms even alles.   Voor de man met het draaiorgel die door Brussel trekt, vouwde ik dit weekend een briefje van vijf euro. Hij had mij uit mijn raam zien zwaaien, had gelachen en met zijn handen draaiend rond elkaar in de lucht getoond hoe ik het briefje waardering voor zijn wandelingen vouwen kon. Ik liet het waaien. Origamigeld is een mooie gift. We keken samen hoe mijn bijdrage door de lucht reisde. Het gaf ons de tijd om er samen om te lachen. Een euro zou te snel gevallen zijn. We zouden het niet gevoeld hebben. Nu hadden we tijd. Een moment van uitwisseling tussen het verzenden en het ontvangen. Het maakt mij intrinsiek blij wanneer we iets voelenals we elkaar iets geven.   Tijdens de wintermaanden werd ik steeds gegrepen door zijn vingers die de koude trotseerden. Ook doorheen de donkere dagen speelt de accordeonist 's ochtends solo aan de trappen van Brussel-Noord. 's Avonds dan weer zag ik hem samen met kompanen muziek maken aan het Centraal Station. Zijn accordeon krijgt er gezelschap van een contrabas met twee gele en één rode snaar, een gitaar en een cimbalom. Hoe ze ook besnaard zijn, ze vloeien samen. Er is tijd om iets te geven, iets te voelen, iets door de lucht te laten reizen. Ik vouw een glimlach bij de muziek die we van hen krijgen.   Ik reis in de tijd.Nog drie minuten.Achter mij in de mensenzee zie ik een meisje met een krant in haar handen. Ze leest geconcentreerd de voorpagina terwijl ze verder wandelt. Haar zo te zien brengt me in contact met het gevoel gegrepen te kunnen zijn door iets. Op de voorpagina prijkt zeer terecht steeds weer een artikel over onze planeet, onze aarde en dus ook òns klimaat. Een gevoel van hoop grijpt mij. De voorbije nachten sliepen verschillende verbonden harten in tenten op het Troonplein tijdens Occupy for Climate. Het gegeven dat er 'voor' iets een actie plaatsvindt en al zeker als het de grond die ons draagt betreft, de natuur in ons, de natuur waarin wij zijn, raakt mij. Ik voel me vanochtend door de medemensenzee gegrepen en ik heb het grijpende een hand gegeven. We vloeien samen.   De glazen deur die tot de grote stationshal leidt, is gesloten. Ergens vangt een sensor mijn vorm op. De twee ramen waaruit de deur bestaat, openen zich langzaam. Ze vertrekken vanuit het midden en schuiven elk naar een kant.Nog twee minuten.Van zodra ik voldoende centimeters deuropening detecteer, stuw ik de voorband en het stuur van mijn plooifiets vooruit. Te snel. De sensor is in de war door mijn verschijning en de deuren blijven steken. Te veel prikkels. Een prikkel is nochtans een veranderende omstandigheid in de omgeving van de sensor en dat was ik, maar met te veel impulsen en sensorgevoelig.Nog één minuut.   Ik glip toch gauw door de smalle opening. Meteen ben ik me breekbaar bewust van het feit dat ik als van glas ben, transparant. Dat het meisje dat mij zonder het te weten hoop had gegeven, mij ziet. Ik draai me om, zoek haar. Ik had een beter voorbeeld willen zijn, met respect voor mijn omgeving en diens gevoeligheden. Ik zie haar tussen de geblokkeerde ramen staan. Met haar rechterhand duwt ze rustig de glazen deur verder open. Ze houdt de krant op dat moment in haar linkerhand. Vervolgens wisselt ze van hand, houdt rechts de krant,duwt de glazen deur open aan de linkerkant.Wanneer de deur helemaal open staat, wandelt ze er beheersd door. Ook zij kijkt nog eens achterom, glimlacht tevreden om haar werk, knikt, wrijft in haar handen – nog zo'n gebaar van kracht. Ze is transparant, sensorgevoelig en een voorbeeld.   Zij zal de toekomst hoeden.Wij samen.We vloeien samen.De trein vertrekt.Ik reis in de tijd, door de medemensenzee gegrepen.Het maakt mij intrinsiek blij wanneer we iets voelen als we elkaar iets geven.

Jill Marchant
3 0

Moment des arts

met mijn ogen toeluister ik naar zijn ademhalingzwoel zwelt de nachtluchten ik denk aan al mijn liefdes in deze stad   met zijn ogen toespeelt hij met zijn gevoelbij een adempauze kijkt hij naar de volle maan - naar meerkijkt dan vanop de berg naar de kunst achter zijn rug: Brusseldan naar de oprijzende moerasoevers voor zichtrappen waar passanten arm in arm, hand in hand, hand in haarop Mont des Arts op dat moment - een hoogtepunthun blik nog even laten zweven over de benedenstad   een zilveren gloed vloeit over het gouden midden van het panoramavan koper is de soundtrack die hij met zijn ademtochten speeltvoor vele levens vanavondof we nu klimmen of dalen   ik ben de avond daarop rond hetzelfde tijdstip teruggegaanom hem meer te gevendan de munten die ik de avond voordien in mijn portefeuille vondwe herkenden elkaar'je suis revenue pour vous remercier''merci'we glimlachten magnetischeen jongeman danste naar ons toehij bonsde met zijn rechterhand op zijn hart, mouvement du respecten legde tien euro in de instrumentenkoffer, geste doréwij drie met onze handen op onze harten op de trappen waar passanten arm in armgenoten van dat moment des arts onder de volle maan   van zijn mond gleed naar zijn hals een tedere trilling - zo ontstaat het geluid van saxofoonde muzikant blies sterren de stad inze stijgen verder naar het bovenmaanse   ik heb het hem gevraagd en zijn naam en waar en wat hij het liefst en hij zei'op deze hellingmet de lucht tussen onsals ik ze tussen mijn lippen perskan ik mijn onderdak betalen'   in Brusselzwelt zwoel de nachtlucht vol sax

Jill Marchant
0 0
Tip

Wij blijven leven

mijn papa is overlevenzei ik toen ik voor de eerste keer die zinprobeerde uit te sprekenaan de telefoontegen de eerste persoonaan wie ik het zou zeggen   ik had gehooptje levend terug te vinden - wilde ganzen vlogen over, trokken naar het zuiden -    ik wou dat ik je had kunnen verwarmenmet liefde voor je ging   elke theekop die we ontheemden tijdens het legen van je huiswilde ik het liefst in jouw handen leggenopdat jij ze zou aannemen, op de juiste plaats zou terugzetten,wij zouden blijven leven   nu leef je verderin mijik zag je er vanochtend nogje kop thee makener een speculaasje in soppenoverleven

Jill Marchant
109 4

Het is mooier dan dat

de dood is groothet zwarte gat dat ik zie wanneer ik je zoek   tochniemand is ooit minder geworden van stervenzwarte gaten brengen werelden voort   “je mama is aan haar laatste dagen begonnenals ze wil stervendan helpen we haar daarbijhet is genadig”   genadiger had geweest een overlevingskansdat was wat ze wilde   “je mama is gestorven”   maar ze is veel meer dan dathet is mooier dan dat het eerste dier dat ik zag na je dood was een libel, mamanet als bij papatoeval?het is meer dan datalle libellen sterven in de herfst   waar ik je nu voel, jouw nabijheid ervaaris in liefde van het leven   altijdgroene bomenzon, juist daneen dier dat me troosteen glimlach van een medemens die lijkt te wetenhet is mooier dan dat

Jill Marchant
0 0

De intentie telt

elke dag naar mama bellenhad ik maanden geleden op een lijstje geschrevener stonden nog zaken opwaar ik me niet aan heb kunnen houden   lijstjes,intentiesgeconcentreerde verlangenshartzaken die helder aan de oppervlakte opdagen   maar soms belde ik niet   soms belde ik niet omdat ik niet wist wat zeggensoms belde ik niet omdat ik je de dag daarvoor al had gebeldof omdat ik je de dag daarvoor al had gebeld en je eerder snel had afgelegdmisschien paste het niet, was je zwijgzaamhad je pijnsoms belde ik niet omdat ik die dag al zoveel had gepraat met anderendan schaamde ik me 's avonds dat ik wel met hen praatte en niet met jousoms belde ik niet omdat ik had gebeld en je niet opnamsoms belde ik niet omdat ik had gebeld en je had gezegd dat je zou terugbellen maar deed dat niet– ik ook nietsoms belde ik niet omdat jij niet wist wat zeggensoms belden wij niet omdat wij niet wisten wat zeggen   soms belden we wel en wisten we niet wat zeggensoms belden we wel en zeiden wat we niet wisten   soms belde ik niet omdat ik stil een wens maakte:dat de pijn zou zwijgenen ik jou leven kon geven zoals jij ooit mij   ik besluit een nieuw lijstje te makenik noteer: elke dag geloven dat mama kan helenen zet er in eenzelfde adem een vinkje achter

Jill Marchant
13 0

Het licht dat op jou schijnt

ik teken zorgvuldig, vanop afstand, een lijn rond joueen omtrek is beter gezegd, want een synoniem daarvan is 'nabijheid' en dat wil ikhet liefst je bidprent – neen dat is het niet want jij geloofde niet in gebeden maar misschien durf ik niet zeggen wat het eigenlijk gewoon echt is, je doodsprent –je doodsprent is afgebakend en nabijgelijkaardig aan hoe ik de waarheid tracht te vatten   dan teken ik je witte krullenje fier gekruiste armenje stijlvolle brilde paarse zakdoek die een beetje uit je kostuumvestzak stakje strikje glimlachje zag er onvergetelijk goed uittussen iedereen die hoe dan ook mooi was, het was simpelweg een mooie dagop de trouw van je zoon, papa   als laatste teken ik het licht dat op jou scheenhet blijft schijnenen ik blijf kijken uit alle hoeken van de kamernaar je kijkenhelptom jou opnieuw tegen te komenhet is intussen al te lang geledenzo lang duurde de tussentijd nooiteerder   verplaatsen durf ik je doodsprent – nu ik durf zeggen wat het is, wil ik ook vooral zeggen wat ik vind dat het is en dat is boven alles een mooie foto van jou – nietdan ben je weg waar ik je het laatst zag, dat lijkt zo echtdan kom je op een andere plek weer terugen dat weet ik te goed, dat dat niet kan   net zoals wanneer ik je soms nog roep“papa?”alsof je nog terugkomtalsof je er bent, nabij zelfsen elk moment “ja?” kan antwoorden

Jill Marchant
28 0

Zomernachten

vorige keer zei de bediende in het postkantoor dat de zon teveel straaldede keer daarvoor te weinig, nu dat er regen in de lucht hangthet ook altijd iets is en wij pechvogels zijndat het 's nachts mag doen wat het wil,maar nu nog niet want ze moet nog naar huisze vraagt of ik het begrijp   ik zeg dat ik nog naar huis moet,vraag wat zij zou schrijven in een gedicht over de zomerze antwoordt dat ze me wisselvallig vindtik schrijf op een postkaart dat zomernachten mogen doen wat ze willen

Jill Marchant
7 0
Laad meer ...