Lezen

DE DICHTER IS BLOEMENZOT

DE DICHTER IS BLOEMENZOT

Koen Vlerick
17 0

in duisternis

in duisternis weet men vaak niet, slaat men verrot onzichtbare  hunkert men naar waarheden, wil men uitwringen dat ene gegeven houdt alles tegen, geluk, voortgang, rust in hoofden alom schreeuwt men, in duisternis verhult waarheid zich diep tussen lagen geplooid honger naar weten, groot hart tegen dek laag tegen grond schuift men zich, ontluikend, koud maar stil durft men te begeven, zich te bevragen, ontrafelen weerwerk erin rust gegeven waarheid, het licht knippert verrot, hoofd weten te vinden die hapering onderweg een teveel aan koud  in stilte teveel duisternis, hart uitwringen nog even weet men  er dwaalt schreeuw onzichtbare hunkert, pas erna komt geeuw

de jutte acrobate
4 0

zomervacht

Augustus stond in brand. Toeristen keerden uit het zuiden terug. Hij droomde die nacht van een bevroren poolzee, veertig graden onder nul. Ze staken het plein over en strandden aan een tafel om te baden in de schaduw van een parasol. De kelners hadden de terrassen al vroeg uitgeklapt om de dorstigen te laven en de kas te spijzen. Hij vroeg de drankkaart aan de kelner, depte het zweet van zijn voorhoofd en keek haar voor het eerst die dag intens aan. Ze droeg een vliesdunne zomerjurk, haar zomervacht. Na een kort overleg bestelden ze twee cocktails die verdacht snel werden opgediend. Aan de overkant reed een ijskar langs met een riedel die de kinderen lokte. De hitte deed naar adem snakken. Vliegen streken neer op de rand van haar glas. Het riep herinneringen op aan hun eerste nachten samen, lakens klam van zweet, een worsteling in krampen van genot, twee wellustelingen, verbonden voor de duur van een vlam. Nu, maanden later, luisterde hij naar haar smeekbede, de dalende lijn van haar stem. Het schemerde al en ze staarde naar een gevel aan de overkant. Het was die tijd van de maand dat ze meer onder druk stond. ‘Ik heb weer geen oog dicht gedaan’ zei ze. Een onbestemd verlangen hield haar in de ban. ‘Zullen we straks in het park zitten?’ vroeg Frank. Ze zei niets, speelde met de voet van haar glas. Hij nam haar gezicht in zich op, keek langdurig naar haar gestifte lippen. 

Wim V
16 1

Geuren

Het is acht uur dertig en ik heb net mijn zoon van tien afgezet, een beetje op automatische piloot wegens de heftige dromen en het gebrek aan zin om de dag te beginnen. In de laan met beuken slaat dat gevoel plots om. De doordringende geur van vossenpipi brengt mij naar de bergen en de rust, ver weg van de onzin. Ik sta stil en kijk naar boven. Het zonlicht valt door de hoge kruinen en ik glimlach. Net op tijd. Ik ben een geurenmens. Als kind nam ik overal mijn doekje, mijn chaudchaud, mee. Die nam dan alle geuren op. Bij groot verdriet wou ik alleen maar mijn gezicht in dat doekje begraven, niets anders kon mij troosten. Pas op mijn tweeënveertigste ontmoette ik iemand met diezelfde uitgesproken band met geuren. Ik dacht dan ook dat ik hem gevonden had, mijn grote liefde. Maar plots was hij weg, zonder verklaring. Zoals mijn dromen abrupt aan een einde komen en me leeg, uitgeput of vol verlangen achterlaten. Af en toe nog een gewaarwording of vage herinnering van wat geweest is, maar nooit duidelijke beelden. En onduidelijkheid sluimert en knaagt voor altijd op de achtergrond. Als een onaf verhaal. Aan het einde van de laan blinkt de maan in de zon. De ongehoorzame maan die niet enkel haar taak om licht in het duister te brengen wil uitvoeren, maar wil mee genieten van het ontwaken van al het moois op aarde. Ik twijfel of ik net als de maan ongehoorzaam zou zijn en alle plannen  maar moet afzeggen om de hele dag in het parkbos door te brengen. Mij bloot te stellen aan geuren, licht en wind, mijn rust. Terwijl ik de baan oversteek voel ik mijn zachte billen tegen elkaar aan glijden. Niets fijner dan rokjes en kleedjes en een warme zomerwind. Ik voel terug zijn vingertoppen over mijn huid, mijn vingers over zijn huid. Er zijn maar weinig aanrakingen die zo volmaakt zijn als de wind.  Ik loop over een tapijt van bomenpollen, hier geen geuren meer. Er ligt nog steeds een stuk schuimisolatie in de vorm van een octopus. Ik foeter op de stad omdat ze bomen in het midden van het toch al veel te smalle voetpad gepland hebben en ik mezelf in een bocht moet wringen om te passeren zonder dat mijn gezicht door de fijne takken gestriemd wordt. Wie komt toch op zo’n ideeën? Het buurmeisje passeert me en wandelt een stukje mee. Ze vertelt dat ze enkele jaren terug met haar papa op dat voetpad is gevallen, op het stukje waar losse kiezelsteentjes over het verzakte smalle voetpad liggen. De ziekenwagen had hun beiden opgehaald. Maar het pad ligt er nog steeds hetzelfde bij. Wellicht moet er eerst eens iemand uitschuiven op het moment dat er een bus komt aangeraasd. We komen voorbij het huis van de buurman dat te koop staat. De buurman is de voorbije tijd meerdere keren gevallen en zit nu in een woonzorgcentrum. Dat is de vierde buur waar we afscheid van nemen, op veel te korte tijd. Met één van hen had ik een grootvader-kleindochter band. Een fiere mooi geklede man met artistieke kantjes en een hoop frustraties en rebellie. Maar als hij mij zag verscheen zijn glimlach en sloeg het gefoeter om in bezorgdheid en complimenten. Ik was nooit goed in afscheid, maar het valt me steeds zwaarder merk ik op.    Net voor mijn eigen huisdeur realiseer ik me dat ik mijn sleutel in de tas van mijn zoontje vergeten ben. Ik zit duidelijk nog half in dromenland. En eigenlijk heb ik geen zin om eruit te komen. Dus ik ga vandaag nog eens doen zoals de maan, me niks aantrekken van de regels en vanuit mijn droomwereld kijken naar alles wat rond me beweegt. Vanop afstand, tot ik helemaal verdwijn.  

Fien SB
48 1

De gezichten

"Wanneer het stopt zijn er overal mensen die krioelen. Vermoeide gezichten, gestreste gezichten, blije gezichten.   Dit zijn de zeldzaamheden, die af en toe gezien worden. Slechts een paar waar het geluk afstraalt van hun glimlach.   Ik kijk en weet afhankelijk van de situaties herken ik me in al deze gezichten.   Ik observeer en laat me wegdrijven, geleid door de rust van het landschap dat voor mijn blikveld voorbijglijdt. De trein die rijdt verder en ik, ik sta even stil bij die indrukken."

Zonsondergangdromen
23 0

Hoe bouw ik een geheel nieuwe ik?

Vanaf deze dag wil ik Mijn eigen leven leiden, dan ben jij er Met je schreeuwende ogen Niet op de muur, maar recht op mij gericht Is dit hoe jouw warmte hoort te voelen? Ik praat niet meer Gewoon negeren  En helaas erken ik dat ik meer op jou lijk dan ik wil toegeven aan mezelf Ik wil al deze stukken uit mijn hoofd scheuren Een geheel nieuwe ik creëren, met mijn eigen gedrag Niet het jouwe Maar helaas lijk ik meer op jou dan ik wil toegeven Hoe ontsnap ik aan deze hel? Ik wil gewoon mijn eigen persoon zijn Alle geliefden zijn vertrokken Degene met ogen als de golven En degene die nooit wegging Maar ook nooit wilde blijven De anderen ben ik vergeten, liefje Hoe ontsnap ik hieraan? Hoe bouw ik een geheel nieuwe ik? Laat me leven en me mijn eigen leven creëren.  

Zonsondergangdromen
45 1

bedoeling

bedoeling   als die blik vang ik woorden groot en klein, onderweg of waar ik ook ben, ik probeer bedoeling ligt in begrijpen    als ik als blikvanger grijp weet ik, mijn pen volgt me woordenvloed spreekt wel een bedoeling wil ingezien   als ik vastpak elk woord voel ik, voor pen en papier vangen als machtig, ik lees  absoluut, bedoeling leeft   als ik doorloop het vervolg  begrijp ik, woord ving ik wel, voor pen en papier bedoeling er naar vrije val

de jutte acrobate
3 0

Dialoog tussen een anus en een stoma

Haspengouw, voorjaar 2023 De lentezon stijgt ter kimme als de Heiland omringd door stralenkransen. De bloesems van appel- en perenbomen overheersen de Haspengouwse heuvels als een tapijt in roze en witte tinten. Scholieren trekken in korte broek de straat op, terwijl de zon in hun bleke kuiten bijt. Tieners lachen en vrijen achter heggen met frisgroen gebladerte. Boeren bezaaien hun akkers, burgermannen maaien hun grasperkjes en te midden van deze bedrijvigheid – bijna onopvallend in het geheel der dingen – bemest een doodeenvoudige anus de haartjes rond zijn kringspier. It’s a dirty job, but someone’s gotta do it. Zijn buurman – een jonge stoma – kijkt werkloos toe. Lachrimpeltjes verschijnen rond zijn roodbruine mond, alsof hij wacht op een kans om de anus te vernederen. “Zeg anus.” De anus zucht, een nauwelijkse hoorbare wind stijgt op uit de vallei tussen zijn billen. “Herinner je jou nog die vakantie vorig jaar, anus? In Bristol, op het strand?” De anus laat zijn meststroom trager vloeien. “Hoe kan ik dat vergeten…”, sist hij. “Sjongejonge, was me dat een zicht!”, zegt de stoma, “De godganse dag lag ons baasje met zijn gat – met jou dus – in de lucht, de randen van je hol ingesmeerd met een factor 5.” De anus knijpt zijn kringspier dicht. Zijn billen worden rood van woede. De vernedering is nog even tastbaar als de dag van gisteren. Maar de stoma ratelt door. “Ik begrijp je wel hoor, anus. Je hebt een perineum om U tegen te zeggen! En je was aan het trainen voor het EK Bilnaadbruinen in Bristol.” “WK!”, snauwt de anus. “WK, EK, BK … Maakt het uit? Feit is: Je bent nog jong. Beschouw het als een eer dat je mocht deelnemen.” De anus draait zijn mesttoevoer dicht. “Ik kon goud winnen”, zegt hij, “als jij me niet zo nodig te kakken moest zetten.” De stoma grinnikt, luchtbelletjes ploppen uit zijn gat. “Wel, wel. Denk je nog altijd dat het mijn schuld is” De anus ontspant zijn kringspier, opent zijn hol en blaast een weeklacht van jewelste de wereld in. “Het was een zegetocht!”, zegt hij en gooit bij gebrek aan handen zijn aambeien in de lucht, “De ene concurrent na de andere verbleekte in de schaduw van mijn glanzende bruine anjer. Daar stond ik dan in de finale, oog in oog met de gebleekte reet van Kourtney Kardashian, die zo mooi contrasteerde met haar mokkabruine bilnaad. Toen ik onder haar vagina de contouren van een beginnende mee-eter ontwaarde, kon ik de overwinning al ruiken. Maar jij, jij voelde plots ‘de hoge nood’ opkomen. En de rest … is geschiedenis.” “Ik heb het je al duizendmaal gezegd, beste buurman. Stoma’s hebben geen controle over hun ontlasting.” “Alsof je het zo erg vond, dat ik daar in de shit stond.” De stoma gniffelt. “Ik geef toe dat een beetje leedvermaak me niet vreemd is”, zegt hij, “Maar hoe zou je zelf zijn als je buurman en partner in crime met alle aandacht gaat lopen. Niet enkel op de dag van de wedstrijd, maar ook tijdens de trainingen op het naaktstrand. Jij lag open en bloot voor de ganse wereld, terwijl ik – die al het vuile werk van jou overneemt – de ganse dag platgedrukt op de grond lag, mijn hele mond vol zand.” De anus fronst zijn bilnaad, want een wenkbrauw heeft hij niet. “Jij moet me geen les geven in vernedering, stoma.” “Beschouw het als een les in bescheidenheid”, zegt de stoma, “Wees dankbaar. Dankzij mij kan je jouw leven aan topsport wijden en relatief strontloos door het leven gaan. Behalve die ene keer in het voorjaar , want die aarshaarwortels voeden zichzelf niet.” “Ik was al een professional voor jij op de proppen kwam!”, roept de anus, “En als ons baasje twee jaar geleden zo stom niet was om die slecht doorbakken kipfilet te vreten, dan was ik nu kampioen en kon ik mijn gazon bemesten zonder het gezeur van een eigenwijze stoma rond mijn kop. Maar nee, hoor! De dokters wilden koste wat het kost een stoma plaatsen, want anusje was ziek, anusje had rust nodig. En de stoma zou daarbij helpen. Helpen!” Hij spuugt het woord uit als de restanten van een Thaise curry. “Voor mij ben je zelfs geen noodzakelijk kwaad, stoma. Je bent een parasiet, geboren uit mijn vernedering. Onthoud dit goed: Als ik beter ben, dan is het gedaan met jou. Dan vertrek je naar je finale bestemming: het stort. Dan kan je wegkwijnen tussen baxters, luiers en injectienaalden.” De anus draait zijn mesttoevoer terug open en buigt zich over zijn aarshaartjes, hopend dat de buurman zijn lesje heeft geleerd. Maar de stoma rukt zijn stomazakje af en spuit geelgroene druppels recht in het schijthol van de anus. “Hoe durf je?” roept de anus. “Ik zei toch dat ik mezelf niet in de hand heb.” De stoma lacht en trekt zich terug in zijn onderhuidse hol. De anus blijft achter op de rand van zijn haarperkje. Stomaklodders branden gaten in zijn mooie, bruine gazon.

Pieter Van der Schoot
3 0

Een sfeerbeeld onder de coronastolp

Voorwoord Beste lezer, Graag, voor je mijn gewogen woorden leest, een kort woordje over de humus, die deze tekst voedde. Vrouwlief Christine en ik zien dagelijks, vanop ons appartement, drie hoog, in Berchem, het Antwerpse Middelheimziekenhuis. Toen we in 2006 ons appartement betrokken, wisten we niet welke rol dit imposant gebouw, dit ziekenhuis, in ons leven zou spelen. We schrijven 19 maart 2008, vijftig jaar na de eerste steenlegging van dit gebouw. Hugo Claus is op weg naar het Middelheimziekenhuis, waar de veerman op hem staat te wachten. Hugo, de aanbeden, literaire duizendpoot, wiens gedachten meer en meer eindeloze wan-delingen begonnen te maken in de kelder van zijn geheugen, vertrekt 's namiddags naar de overoever. Acht jaar later, 6 augustus 2016. Twee uur 's nachts: mijn vrouw brengt me - de verkeerslichten negerend - naar de spoeddienst, jawel, van het Middelheimziekenhuis. Dezelfde veerman, die van Hugo Claus, zal die nacht werkeloos toekijken: de chirurgen houden me bij de les. Ik blijf leven! Ze  kunnen het aneurysma in mijn buikholte, een lekkend aorta, na tien lange en spannende uren, dichten. Mijn herstel wordt een lange weg. Er volgden tien weken op de afdeling intensieve zorg, waarvan drie vierde in comateuze toestand. Voor mijn sterke en moedige vrouw en voor onze warmhartige, bezorgde kinderen helse weken! Ik verlaat eind december, 5 maanden later, mijn 'vakantiehuis' Middelheim. Met mijn weggesmolten spieren probeer ik terug te leren stappen en tracht ik dagelijks  d.m.v. fijn motorische oefeningen terug te kunnen... schrijven. Het orgelpunt van deze operatiekruisweg wordt zeven maanden later, in 2017, gezet in het AZ Gasthuisberg, waar mijn buikwand definitief wordt gesloten.  Drie jaar later... We schrijven 3 februari 2020: het startschot van de Belgische coronacrisis.  18 maart: ons landje gaat in lockdown. Twee dagen later worden de landsgrenzen gesloten. Ondertussen drie hoog in Berchem... Eerst ongeloof over de bijzonder snelle impact van deze pandemie. Tijdens een van de eerste coronareportages tijdens het VRT-programma Pano, keken we naar een verslag over de afdeling intensieve zorg, jawel, van het Middelheimziekenhuis, waar de eerste coronapatiënten uit onze regio werden verzorgd.  Mijn vijf maanden durend 'vakantieverhaal' in 2016 in Middelheim lag terug plots - tastbaar - voor mijn voeten! Het PICS - Post Intensive Care Syndroom - deed terug zijn intrede: angst, slapeloosheid, stress,... Toen beseften we maar pas, wat deze coronaslachtoffers te wachten stond! Tijdens de daaropvolgende maanden werd duidelijk welke schade COVID-19 kon aanrichten. Onze schutkring veranderde langzaamaan in een FaceTime-kring: de communicatie met ons (jonge) volkje verliep nu meestal via de digitale tamtam.  Tijdens deze eerste lockdown applaudisseerden we vanop onze derde verdieping elke avond om 8 u. - van maart tot begin juni - plichtsgetrouw én met graagte met onze buren voor onze zorgsoldaten aan het coronafront.  Mondmaskers en ontsmettingsgel werden onze dagelijkse levensgezellen.  Nieuwe (oude) woorden werden (her-)uitgevonden: social distancing, huidhonger, quarantaine, contact tracing, coronavet, tweedehandslucht, ... Wat later deed ik een poging om deze ervaringen prozaïsch te duiden, toen nog niet besef-fend, dat deze pandemie tot op vandaag, een lang verhaal met een héél lange schaduw zou worden.  Nu mijn schrijfsel, mijn overpeinzing, mijn gewogen woorden, toen ik door mijn venster keek. Jawel, met het het Middelheimziekenhuis op de achtergrond!   Een sfeerbeeld onder de coronastolp   Een man en een vrouw bouwjaar 1951 en 1952 babyboomers.   Vandaag onverwacht de kwetsbare generatie. Opgegroeid met analoge technologie, worden ze nu peilloos bezorgd over de kwetsbaarheid van zichzelf en van hun schutkring.   De voorbije dagen dagen al surfend op de digitale golven ontdekkend de nieuwe 'il postino': de viroloog, de medicijnman, de woorden wegende pastor, de behoedzame profeet. Elke dag pratend over de altijd maar krimpende werking van ons sociaal verkeer.   Dit nauwelijks te vatten verhaal bedekt geruisloos de items van links en rechts: de milieuproblematiek en de asielscrisis.   Het woord 'kot' krijgt een ander soortelijk gewicht.   Vanuit hun opgelegde quarantaine kijken ze beiden naar hun applaudisserende buren: wordt dit vanaf nu de moderne vorm van smetloos socializen?   Ondanks alles kunnen ze zich vandaag langzaamaan warmen aan de spontane solidariteit en bezorgdheid.   Worden dit blijvers na het COVID-19-verhaal?     

Johan Mortelmans
28 0

ik grijp

ik grijp van anderen en hun spelen waar het voor me kankijk ik af, her en der pik ikals aldus voelt, doe ik hen naeen immere balans in ophefsoms praat ik, soms zwijg ik   in dat afkijken, die ophefverlies ik immere balansik lees mijn kantje, pik engelief wat bij anderen leefthet verblijdt me, geen kansgaat aan me voorbij, ik grijp

de jutte acrobate
2 0

Los op

“Los mijn gedachten op, kneed mijn frustraties weg en wikkel me liefelijk in.” “Gaf me op, liet me niet vallen, laat me wel staan, en nu zijn we weer vreemden voor elkaar.” “Een traan rolt een weg naar beneden, ‘Nee!’ vang het niet op, laat het rollen. Tot tranen niet meer uit ooghoeken rollen, laat het rollen die woede, dat onvermogen, die pijn en dat gemis.” “Bloemen geven me alles wat jij niet geven kon. Natuur zegt zoveel meer, doet zoveel meer voor ons: ‘helen zullen jullie, enkel voor jullie zelf.’”

Zonsondergangdromen
7 0

to be or not to be

to be or not to be   zelfs als ik ben, lijkt het alsof ik niet ben weinig vat heb ik somtijds op wat in me leeft  in me, neigt het naar veelte, put niet te vatten  in put, naar die onzichtbare bodem reik ik  behoedzaam, er deel van me nimmer licht   in put, onbereikbaar voor anderen, weinig vat wik ik, weeg ik, een veelte, ik ben, ik ben niet wel verblijf ik behoedzaam, leegte neemt plaats ertussen neigt put, deel van me blinkt, ik belicht bodem en knik, zelfs als ik be, ben ik ook not  

de jutte acrobate
3 0

mijn ik

mijn ik iets zat me in de weg, was het mijn schaduwmijn ik, de tijd, iets ging te snel, niet grijpenkon ik, beduusd om wat was en niet kon geduid het zat me in de weg, als haast voor het momenthet niet willen beleven, niet weten waarom het me in de weg liep, ook al wist ik, niet ik kon het grijpen, best snel ging het ogenblik, die tel greepme zelf gauw alsof niet ik er nog was, weg was al de tijd, het moment er voorbij en haast riep me na wees nooit bang voor moment, niets grijpt je tochmaar niet ik had geleefd, de tijd stond er stil, het was angst die me greep, tegelijk ogenblik, ik de tel kwijt mijn schaduw slaakte een zucht, niet de tijd, maarmijn ik in mijn weg, ik vergat, in twijfel vergingelke tel snel en met tijd tegelijk, ook het moment

de jutte acrobate
0 0

Aniston men budor. Water is het beste.

Straks ligt een gedeelte van Noord-Europa in het smerige glasheldere  water ergens in het zuiden, meer bepaald in Griekenland of Spanje.  Ergens in een baaitje. Tijdens een vroege avond lag ik te plonzen ergens in een baaitje in Spanje tussen het achtergelaten vuil, plastieken zakjes, ritselende plastieken inpakpapier tjes die niet meer ritselen omdat ze nat zijn. Zelfs bijna niet meer glashelder water. Nogal een verschil met het poepbruine Noordzee water.  Maar vergis je niet dat water is veel properder dan het glasheldere water van de Middellandse zee. Dat komt omdat water van de Noordzee vooral poep bruin is van het zand. Het glasheldere water van de Middellandse zee golft over rotsen. Dat water en de bijhorende vuiligheid komt uit Rusland, Oekraïne, Moldavië, Roemenië, Bulgarije, Turkije, om niet te spreken uit Syrië, Libanon, Israël, Egypte. Al de stront en vuiligheid gaat richting Griekenland waar het grootste gedeelte van Noord Europa in het water ligt te plonzen.  Jawel, in het glasheldere Griekse water. Nadat ik daar heb gezwommen zwem ik tegenwoordig liever in water met wat chloor.  foto gallery VERF ED https://www.2dehands.be/q/verf+ed+/

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.
16 0

weerklank

weerklank weerklank, inner weten, weerklinkt in eigen velheel soms raakt die door mond naar schreeuwbest moeilijk, het waarom wij weerklank schuwen weet ik niet, er is dwingelandij, vingers wijzen in die richting staan onprettig, als die verstotene wezen naar eigen vel pijnlijk, inkrimpen onnodigzegt het hart, in liefde mag van vel naar mond schreeuw naar inner weten weerklinken eigen kleur waarom ook ik bij schrijven die weerklank in nekvel blazen voel, weet ik niet, voor waarom hoef ik niet te buigen, ik schrijf verder, mijn weerklank scherponzinnig inner weten als schreeuw niet kan gehoord

de jutte acrobate
1 0

opkomen

opkomen voor jezelf dat verhaal schrijven weten wat goed voor je is het zeggen waarom voelt dit als een misdaad in zijn ogen zag ik in zijn stem hoorde ik die duw liet omvallen was het trots die knabbelde was het angst die aanmat  zijn hart leefde iets niet te vatten waarom opkomen voor jezelf dat verhaal ook zijn deel werd weersloeg op gedachten als pleegde hij die misdaad om viel hij en zijn relaas in verhaal stak zijn waarheid alsof dit niet uitgerold mocht  stokken in wielen angst trots iets niet te vatten klein liep hij rond dat juk droeg hij scherp van de snede zijn toon hij overtuigde nog steeds wist niet te stoppen als werd hij niet gehoord in weerklank lag spot duizenden stukken op grond  vermorzeld werd zijn verhaal zijn drijfveer werd ontdaan onthoofd als onbezield bleef het stil aan overkant waarom opkomen voor jezelf als pijn aan de overkant lag spot je verdreef ik knikte werd stil ik wist wat ik zag wat hij bedoelde

de jutte acrobate
1 0

iets rinkelde

iets rinkelde   mijn luchtbel stropte voor even liet mijn gevoel me vertelde het me dat ik beter hapte niet te lang wachtte in leven een risico op tekort   een bel kon uiteenspatten rijven wat er te rijven viel mijn nieuwe elan werkte naar heerlijk beleg op boterhammen wat soep als afwerkende lucht   mijn bel rinkelde als werd het mijn laatste avondmaal er in dat goede gezelschap het liefste vertelde gevoel me niet langer stroppen een risico   op oud brood en lege koelkast als lucht nimmer te scheppen  eigen verhaal eerst voorkomen er zelf uiteenspatten ook rijven wat rijven kon er rinkelen bel   dat nieuwe elan alsof ik hapte iets spatte er het werd vlek tekort in goed gezelschap me verscheen brede glimlach iets rinkelde dat het goed zat  

de jutte acrobate
0 0

haar lied

haar lied   Sterrenstof riep me, er voor even onder te vertoeven, haar verhaal er te doorbladeren, weten waarom het me beval, behaaglijke erin riep   als warme sneeuw en pluizige dekens oud maar wijs, naar levenslust, stof onderstoppende, wekte bevallige grein mijn hart, tot in mijn keel sloeg het   voor even was het, zei Sterrenstof me dwarrelend vleide het zich, in mijn rijk  haar diktes in boekvorm verspreidend haar lijnen riepen woorden, me toe    Sterrenstof doorliep mijn lijf lavend als wandelde het verhaal een beetje  als het mijne niet langer wreed weg aanzag ik mijn levensloop vervlakte   in sneeuw zag ik pluizige vleugels  oud maar wijs, zochten ogen de mijne voor even, las ik nog, de rest vergat ik het was Sterrenstof, stil werd haar lied   

de jutte acrobate
0 0

Brooddronken, deel 2, hoofdstuk 4

4 Jimmy wandelt terug naar zijn werkpost. Zijn maag blijft draaien, maar hij mag niets meer laten blijken. Het Reginaldkrediet voor vandaag is met het akkefietje van daarstraks weer gespendeerd, en elke aanvaring kan leiden tot een handgemeen. Bruno zit aan de werkpost met een pakje brieven in de hand. ‘Hebt gij al uw casiers gelicht?’ vraagt hij aan Jimmy, hem streng aankijkend. ‘Ja, waarom?’ Bruno zwaait met het pakje brieven. ‘Omdat er nog een hele handgreep brieven in zat voor de Izegemsestraat. ’t Is belangrijk dat ge heel uw casier ielt, hé,’ zegt hij. ‘Maar ik héb de werkpost geleegd. Ik mag hier ter plekke doodvallen als het geen waar is,’ protesteert Jimmy. ‘Het is wel raar dat het allemaal brieven zijn voor de Izegemsestraat,’ zegt Bruno. ‘Ik denk…’ begint Jimmy, maar hij wordt onderbroken door Marc Jolicoeur. ‘Ge moet hier niet peinzen, De Post peinst voor u,’ zegt hij, terloops terwijl hij zijn boterham in zijn koffie dopt. Ook Reginald moeit zich in het gesprek. ‘Awel, Jimmy, zijt ge ne casier vergeten te lichten, ja? Slechte punten hé,’ zegt hij, gevolgd door een vettige bulderlach waarvan iedereen kan opmaken dat hij het gedaan heeft, of toch zeker er meer van weet. Een voor Jimmy onbekende postbode, wiens meest prominente eigenschap een aardbeineus is waarop een Aviator van de jaren 80 is geperst en wiens haar en baard respectievelijk bruin en grijs zijn, sloft voorbij. ‘Ah ja, Bruno,’ zegt hij, Bruno aanporrend, ‘hebt ge die brieven gehad voor de Izegemsestraat? Ik heb ze aan Sabbe gegeven. Er zijn er hier toch wel die hun tri moeten leren. Jonge gasten.’ Hij sloft verder richting de dienstdeur die naar de lift leidt, mompelend over hoe het destijds geen waar zou geweest zijn. ‘Wel die godverdomme,’ zegt Bruno. Jimmy komt dichter staan. ‘Wat heb ik gedaan?’ vraagt hij. ‘Gij niet, uwen ouden. Hij heeft de brieven die hij van Marcel gekregen heeft, gewoon weer in de casier gewupt. Soit, ik heb er de doodsbrieven uit gehaald, die gaan vandaag nog mee. De rest heb ik in een liasse gedraaid en die vliegt in de overlast, voor morgen.’ ‘Mag dat?’ vraagt Jimmy. ‘Neen. Maar wij gaan niet opdraaien voor de toeren van uw vader, zulle. Als ge uwe pa ziet, begaart van pijkens, zo pest ge hem nog het meest. Zijt ge gereed?’ ‘Ja, ik denk het wel,’ antwoordt Jimmy en hij omgordt zijn ransel. Bruno draait Jimmy’s ransel zodat deze op diens rug rust. ‘Ik ga er van uit dat ge uw schoeren en uw rug nog een tijd wil gebruiken?’ zegt hij. ‘Ja.’ ‘Dan draait ge uw ransel op uw rug,’ zegt Bruno en hij zet zijn kepie op. ‘Vergeet uw kepie ook niet hé, of ’t is model 9.’ Snel zet Jimmy zijn kepie op. Gehuld in uniformstukken, sommigen nog ouder dan hijzelf, gaat hij Bruno achterna, om de koude buitenwereld te trotseren.

Miguel
6 0

geen val

  geen  val in mist lag geen val, mist hield enkel klein vroeg naar vertragen, naar voorzichtige weg misschien wist val aldus, in mist vertragen werd niet gesmaakt, mist kon lijken als val niet mist overtrof, juist in hoogmoed lag val mist als een uitnodiging, durven vertragen erdoor beter zien, geen val, erin enkel groei  

de jutte acrobate
0 0
Laad meer ...