Lezen

Mijn tijd moet nog komen

Ik kwam Pietje De Dood tegen. Of beter: hij kwam mij tegen. Buiten, naast de B-Blok van de Bosuil. Wat was hij blij me te zien. Ik werd er ook wel wat vrolijk van. Gek zou je denken, maar nee, ik werd vrolijk van het vooruitzicht tot polemiek. Polemiek over waarom ik nog niet met hem mee kon. ‘Het is uwen tijd, mijn beste,’ smeulde deze magere-om-lijf. ‘Tijd om na de match naar huis te gaan?’ besloot ik mij van de domme te houden. ‘Tijd om mee te gaan naar de andere kant.’ ‘Awel ja, ik ga mee naar de andere kant van de supporters. FC Mortsel heeft weer eens verloren en daarom moet ik toch eens fan worden van FC Gooreind.’ Pietje werd wit, als dit in zijn toestand al mogelijk was. ‘Geen voetbalfan?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Nee, ik ben fan van de dood,’ klonk het gretig uit de tandloze mond van mijn magere vriend. ‘Doodgaan omdat FC Mortsel heeft verloren, gaat me toch wat te ver. Kom mee maatje, we gaan naar de kantine en drinken een Duvelke.’

't Achterlicht
4 0

Soms niet.

  Wakker worden met de zon in je kamer, wat een geweldige manier om de nieuwe dag in te zetten. Mijn zintuigen worden verwend. De wind laat de spierwitte gordijnen door de open ramen opbollen, de geur van bloesems en gras waaien mee de kamer in en wedijveren met het aroma van vers gezette koffie. Een engel – ik noem ze ma - stond me met schitterende ogen op te wachten, een glimlach rond haar mond.  ‘Wil je er graag een stukje spek bij?’ Het spek rook verrukkelijk. Een carrousel van smaken, het speeksel van mijn binnen mond schrapend, verzamelde het zich in mijn mondhoeken. Een zalige rust overviel me.  ‘Ga maar aan tafel zitten, ik ben er zo dadelijk!’ riep moeder vanuit de keuken. Ik stapte de leefkamer binnen. Pa glimlachte ondeugend. ‘Confituur?’ vroeg hij, de pot in mijn handen duwend. De koffie was sterk, heet en volledig op ambachtelijke wijze gemaakt. ‘Toe maar,’ zei pa enthousiast. Dromend duwde ik de boterham in de koffie en bracht het rommeltje naar mijn mond. Ik bevroor, besef soms niet hoe sterk onze herinneringen zijn. Ma en Pa zijn dood...  

Fanny Vercammen
0 0

beste minister van dierenwelzijn, beste Ben Weyts,

Ik las in het artikel in het nieuwsblad van donderdag zes april tweeduizendzeventien over het slachthuis in tielt. De reden dat het slachthuis weer openging is waarschijnlijk omdat vele mensen hun job zouden verliezen. Ik stem voor een hervorming van het slachthuis tot fabriek waar biologisch afbreekbaar plastiek word gemaakt. De varkens kunnen grazen rond de fabriek in relatieve vrijheid.  Om de ozon te beschermen zou een bos rond de fabriek niet mis staan, dat maakt tevens ook een goede habbitat voor de varkens.  Met dit plan, als u het goed doordenkt zult u zelfs meer werkgelegenheid creeeren.   Dank bij voorbaat Melodie Le compte

melodie
6 0

Recept voor een zonsopgang

  de onbegane grond een moord misschien met mayonaise lagen laat zijn eerst frietjes eten meten of de put groot genoeg is de kist voor het leven van zeven kabouters kruipen doen ze op mijn prinses slaapwel   kwart voor zes de wekker wil mij vertellen dat het tijd is voor een nachtverhaal koffie beschrijving van een droom ik krijg ze wel die snoodaards hop door onbespoten velden probeer ik het op een paard met hoefijzergeluk te rijden door zalf ze schuilen achter de horizon   vijf bergen vingertoppen jij liggend in een krul ik weet het dat ik van je houden kan als de stralen ongeboren van een landschap als de kilte van de zon       uit de reeks  'Majnun, het gebrabbel van een gek'  

Bernd Vanderbilt
2 0

Maas

  Onder ons door   de Maas   en wij   slechts wij   aten   dronken   werden   wij   steeds meer   steeds wij.  

RD
10 0

lied van de klim

beneden heerst onrust. antwoorden knikken als slaven, roestige vragen. leven dat tot schim verkilt, onbehagen.   omhoog kruipt het pad. in dwarrelende tranen, door engelen gelaten, herkent mijn verre hart het ongedwongen bonzen.   de schouders van de aarde schragen stoer de hemel, tot hoger, duizelend, mijn adem mij ontbreekt en ik, als stof, mijn onvoltooide eeuwigheid omarm.   de top. waar wazig alles niets wordt, verlaat ik het verleden, groeit in mijn ziel genadig uit stille waanzin vrede.

bart e. g. vinck
0 0

De tuin

Alles behalve de narcissen stamt hier uit de moedertijd.   Bielzen omsingelen het zand waarop we knikkerbanen hebben aangelegd, als menhirs.                                In een tuin vol artefacten vind ik moeiteloos de weg naar Stonehenge terug.

Ingemar Spelmans
28 0

Voor mij een thee

"Een thee voor mevrouw en een koffie voor meneer.""Neen, de thee is voor mij.""Excuseer meneer."Jaar in jaar uit word ik geconfronteerd met dit en ik begin het langzaam aan beu te worden. Waarom wordt thee als vrouwelijk geafficheerd? Is het zo moeilijk te geloven dat een man ook een kopje lust? Waarom moet ik mij steeds weer verantwoorden voor mijn keuze?Kijk, ik verdraag geen koffie. Alleen de geur kan mij bekoren, maar als ik het drink, dan brandt dit goedje een gat in mijn maag. Ik kan zelfs niet tegen de mokka in ijs of gebak.De vraag is: "Wat is er mis met thee?" Niets, zou ik zo zeggen, helemaal niets. Het zit tjokvol antioxidanten en andere goeie dingen. Thee werkt kalmerend. Behalve het feit dat de dosis cafeïne zo laag is dat ze de term theïne hebben moeten uitvinden, moet je er ook nog eens rustig de tijd voor nemen om een pot thee op een deftige manier te brouwen. Daarnaast biedt thee zijn consumenten voldoende variaties aan zonder bijkomende toevoegingen.En dit tot tegenstelling met koffie dat lijdt onder allerlei onzinnige bijvoegsels zoals pompoen, hazelnoot, spicy...Voor sommigen zijn zelfs die toevoegsels onvoldoende en men snakt naar nieuw ontwikkelde koffies met onttrekkingen. Mijn simpel verstand kan er niet bij dat je het actieve bestanddeel van een goeie kop koffie eruit wilt halen. Ik snap niet hoe een fanatieke koffiedrinker deze vreemde dingen kan smaken.Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen koffielurkers... Iedereen drinkt wat hij of zij wilt. Helaas zijn er rasechte theewaterhaters die je minachtend aankijken als je rustig aan je theetje sipt."Weet je nog? Die goeie ouwe tijd in Boston? Toen hebben we die mietjes een goed lesje geleerd."Als ik zulke idioten bezig hoor, begint mijn bloed te koken!"Thee zit vol vrouwelijke hormonen.""Wat voor smaak zit er nu in warm water?""Dat stinkt toch?""Ah ja, water met een kleurtje."En zo gaat dat maar door terwijl ik bittere tranen huil als ze mijn drankje zo de grond inboren. Weten deze mensen dan niet dat thee mijn bakkie troost is? Mijn moment van zen? Het rustpunt van een hectische bestaan dat moet doorgaan als leven?Jammer genoeg moet ik niet alleen de racuneuze blikken van de koffielurkers trotseren, ook het theevolk houdt iedere handeling met argusogen in de gaten. Aan het oog van de buitenwereld onttrokken, woedt er in het land van de thee een strijd tussen Puur, Melk, Suiker, Boter en Citroensap. Het is moeilijk om je dit voor te stellen, maar deze verdeeldheid heeft al hele generaties, families, gemeenschappen en vriendschappen verscheurt of vernietigd. Het wordt nog een pak ingewikkelder omdat de Melk verdeeld raakt over het Juiste Gebruik. Heel eerlijk snap ik de hele hetze niet, vooral omdat de eindkleur hetzelfde blijkt te zijn.Enfin, kun je begrijpen dat ik de hele strijd beu ben? De strijd om het stereotiepe beeld? De strijd om pietluttigheden?"Daarom een oproep voor minder vooroordelen."Koffie of thee zijn beide hete dranken met genoeg stimulantia om wakker te blijven. Er zijn meer overeenkomsten dan verschillen."Ik voer een pleidooi voor minder strijd."Koffiebonen en theeblaadjes ontspruiten uit de goede Aarde, de enigste planeet met leven erop. Tot het moment dat we leven op een andere planeet ontdekken, moeten we in vrede onze planeet onderhouden zodat iedereen van zijn favoriete kopje kan genieten."Smaken verschillen."Of je nu boter bij je thee of cacao in je cafeïnevrije espresso wilt... drink wat je hart verlangt en niemand kan of mag je dat verbieden."Er bestaat niet zoiets als een stereotiep."Mietjes en vrouwen drinken ook koffie. Stoere mannen kunnen genieten van een sterk kopje thee. Zet je erover! Punt aan de lijn! Enfin, nu weet je het voor de volgende keer. Als ik samen met mijn vrouw iets warms wil drinken... Voor mij een thee.

Wibboo Jozefs
0 0

Hoe sexy is autisme?

Zondag 2 april was het opnieuw wereldautismedag. De laatste maand is er nogal wat verschenen in de krant omtrent het nieuwe personage in het Amerikaanse Sesamstraat die autisme zou hebben. Hier is mijn antwoord op het idee dat autisme sexy zou zijn:   Autisme is sexy zolang we het toepassen op succesvolle mensen... Misschien daarom dat we steeds ook altijd het etiket proberen te plakken op mensen die succesvol zijn geweest, waarbij we vaak het tragisch leven (kijk naar iemand zoals Mozart) ook maar buiten beschouwing laten en enkel kijken naar de successen die ze hebben geboekt. Interessant is een gesprek dat ik ooit heb gehad met een vrouw op het spectrum die in Sillicon Valley werkte, waarvan gezegd wordt dat autisme daar bovengemiddeld voorkomt. Die vrouw drukte me op het hart dat het hier geen hond kan schelen... "Tot we ineenstorten en op de bank van een psychiater terechtkomen"... En zo is het maar net... 1 op de zeven mensen op het spectrum werkt niet voltijds... En geloof me ik ken mensen met een masterdiploma (ik ben er zelf mee bezig) die geen betaald werk kunnen verrichten. Ik ken er die cum laude zijn afgestudeerd maar nu rapportjes intypen bij de overheid, want ja, "daar zijn autisten toch goed in? Het is repetitief en vergt langdurige concentratie". In Attwoods boek over asperger komt er een wetenschapper in voor, ik ben al zijn naam vergeten en hij wordt nooit in de lijstjes met waarschijnlijke autisten genoemd, waarvan heel wat wetenschappers hebben gesnoept terwijl hij zelf nooit in het voetlicht is getreden. Hij was zo extreem asociaal dat hij zelfs niet met zijn poetsvrouw kon communiceren over haar taken daar gebruikte hij briefjes voor, en als je iets van hem te weten wilde komen moest dat op een heel expliciete manier gebeuren want hij kon niet communiceren op een één-op-één manier. Ook Peek (waarop Rainman is gebaseerd) was een vrij tragisch geval, hij kon boeken lezen twee pagina's met een keer, maar kon uiteindelijk helemaal niets met wat hij tot zich nam, god, hij kont niet eens voor zichzelf zorgen. Succes is namelijk sexy; toen ik bijna afstudeerde als informaticus ging ik naar de techdays van Microsoft en werd ons een rij personen genoemd, die allen één ding gemeenschappelijk hadden: ze waren allemaal door technologie voor hun 25ste miljonair geworden, dat b.v. Bill Gates rijk is geworden door een clausule in een contract te stellen dat geen exclusiviteit gaf aan IBM waardoor hij zijn besturingssysteem aan de klonen kon verkopen, of dat Steve Jobs rijk is geworden door code te sluiten die eerst open was, werd natuurlijk niet vermeld (ook niet trouwens in de lijstjes van waarschijnlijke autisten)... Dat wij, als jonge nieuwe techneuten waarschijnlijk nooit miljonair zouden worden, en waarschijnlijk het grootste deel van ons leven gewoon code zouden pompen waarmee een ander rijk zou worden (zoals in de meeste jobs trouwens) werd ook niet vermeld... Niet omdat het geen realiteit is, maar precies omdat het niet sexy is. Autisme is helemaal niet sexy, ik heb op een afdeling gezeten van mensen met autisme die suicidaal waren, ik herinner me zelfs iemand die zo graag sociaal wilde zijn dat hij XTC aanbeval omdat er een bepaalde hoeveelheid oxytocine in zat... Dat is niet sexy, dat is tragisch. Maar ja, ik ben dan weer ooit verkozen als zwartgalligste persoon van mijn generatie.

Malakh Ahavah
137 1

Kosmonaut

In de wijdste verte dat de zon haar stralen kunnen reiken, is er niets dat mijn wereld zo belicht als de glimlach op jouw gezicht.   Er is niets wat mijn leven zo kan verrijken, als het kunnen zien van the big bang in jouw ogen, waar heel mijn ziel wordt ingezogen.   Er is niets zo fijn dan echt te weten, dat het zwart gat van mijn onwetendheid mij altijd met angst heeft voorgelogen.   Want als ik zo in jouw armen lig en zweef, voel ik zoveel meer dan tevredenheid. Het heeft heel mijn verbeelding overstegen, over het gevoel wat wij als mens liefde heten.   Want nu pas weet ik wat gelukkig zijn is, als ik zo in jouw armen lig en zweef, nu ik als kosmonaut, in de kosmos der liefde leef.

Ovane
0 0

Mijn ouwe ziel/lijf

Elke vrijdag Tweewekelijks Jank ik me Een ziel uit het lijf. Een ouwe ziel Uit het lijf. Uit mijn ouwerwordende lijf. Als een rib Als een hart Als een gewond hart Dat met alle macht Met hart en ziel Verzet pleegt Tegen wat een Co Inhoudt. Maar tevergeefs Zich neerlegt En jankt.

Iris Crynen
20 0

Vuile handen

Ik mag mijn huisdokter niet meer de hand schudden. Het is een richtlijn van het Ministerie van Volksgezondheid. Op een A4'tje tegen het prikbord in de wachtkamer staat gedrukt: " Het zal wat wennen worden, maar we zullen elkaar niet meer de hand schudden. Uit studies is gebleken dat bacteriën vooral worden doorgegeven via de handen.  " Later raakt mijn vertrouwde huisdokter respectievelijk mijn schouder aan, mijn buik, mijn rug. Hij plakt zorgvuldig een ronde pleister op het geprikte gaatje in mijn arm. Daarna praat hij met me vanachter zijn computer. Tegenwoordig moet mijn hele leven de computer in. "En binnenkort in een cloud ", zegt hij. Ik kijk naar de man die al jaren mijn lijf en leden kent. Die weet hoe mijn hart klopt. Het achterste van mijn tong ziet. Hij praat zacht, terwijl hij tikt en scrollt. Deze handen zijn niet gemaakt om op klavieren te tikken. Het zijn niet dat soort handen. Zijn stem zalft mijn infectie terwijl de printer brult. Ik stop het papierwerk in mijn handtas. Dan sta ik recht en steek mijn hand uit. Hunkerend naar zijn helende handdruk. We denken beiden nog net op tijd aan de richtlijn en trekken terug. "Het mag niet meer " lachen we. En dan geeft hij mij een schouderklopje. 

DqM
32 1

ritme

Het verlangen aangeraakt en gezien te worden. De lucht die zwaar om me heen valt. Inertie die me in een spiraal van schuldgevoel doet belanden. Het verlangen te huilen huilen huilen.   Iemand die voor me zorgt. Dat is wat ik nodig heb. De ochtend samen ontbijten. De avond samen vrijen. Alles daartussen nog steeds zoal het is. Alleen dan minder onoverkomelijk lang.

LL Rigby
6 0

onzichtbaar

De eeuwige dualiteit Twee is één Één is geen Geen mensen zijn zij Die menigeen Alleen Met de ogen zien

LL Rigby
15 0

anders

Anders dan gewoon val ik niet uit de toon vergeet ik de gedachten maar niet de droom.   Men ziet dat dingen eenvoudig kunnen zijn wanneer je ze langzaam en ongefilterd doorslikt.

LL Rigby
21 0

Zoekzucht

dit is een wens voor mensen in het zoeken zit het vinden flaneren we daarom rond zuid centraal noord wij zijn een kompas in onze dagelijkse stad met streken iedereen is een aanzet hier in dit oord ♥ boven en beneden Brussel wat een verleiding, ta tentation mondiale grootstad met vele monden laat ons spreken van jouw charme in elk portaal likken we hoopvol liefde jouw wonden ♥ veelhoek met eigenzinnige kanten verzameling sleutels van het moeras city aan de Zenne vedette pupil van de irissen waarmee wij beter kijken naar dit overgangsgebied tussen water en land ♥ laat ons tegen elkaar wrijven met onze kern in de straten rode draden maken iedere aanzet is gelukt in het zoeken zit het vinden plekken om bij te huilen en om van te houden om bij te blijven ademen na een zoekzucht ♥ elk nieuw jaar is steeds een aanzet belooft een betere versie van witte vijvers om in te vissen de zon slaat loodrecht op de middaglijn ieder z'n zone op dit groot eiland spektakel van markt tot coulissen ♥  jij bent aan zet in onze schat met steegjes en spelonken geef ze vonken geef deze wens voor mensen:   hou liefde vol hou Brussel vol hou Brussel liefdevol

Jill Marchant
32 0

Nachtschade

ge hebt mij mogen lenen maar ge hebt mij niet teruggezet wist ge niet waar mij te leggen   waart ge vergeten op welke plank gij voor het eerst uw ogen brandde in mijn flank ik zoek een plek nu verhuis mij   ge zocht naar hoe ge mij moest lezen best 's nachts of overdag? ik wachtte tot ge het juiste blad zou aanraken gij tot ik zou openvallen op de pagina met waarheid in pacht   ik vroeg het mij al af of ge mij zou uitlezen tot aan mijn open einde                           ge kunt daar niet tegen gij met uw universum open deuren   ge hebt mij een paar keer verlengd         ge denkt altijd in het verlengde van tegelijkertijd andere boeken verleid                                                      ge denkt altijd in verleiding ze op uw nachtkast gelegd naar mij gekeken een 'neen' gezwegen haar in uw bed gelezen   ik zal de causaliteit niet overschatten ik zal sec zijn: de uitleentermijn is overschreden wij zijn klaar wie betaalt de nachtschade wie de boete                                            we stonden op uw kaart ik zal sec zijn: open einde  

Jill Marchant
0 1

Wat er is

we hebben de nacht nodig om de sterren te zien iets nodig om te zien wat er is niet eens de zon voor de kleur van alles maar zuiver inktzwart duister een schoot voor het licht van haar hemellichaam   iedereen die ooit leefde heeft minstens één keer naar de maan gekeken we huilden van blijdschap en we lachten van verdriet we hebben het maanlicht nodig een schoot voor wat er overblijft in het donker   de wetten van de fysica vallen minder is meer de zon schijnt altijd alleen soms gedempt door dekens en dan nog de zee gaat niet onder we hebben niet meer licht nodig in het donker zien we dieper elk lichaam heeft een eigen hartritme een eigen soort licht   alles is er past in geen parameter en toch we hebben niets anders nodig dan wat er is we hebben alleen nodig wat er is alles wat we nodig hebben, is er we moeten niets maken we hebben niets nodig alleen een schoot voor ons eigen licht en een tweede schoot voor wat er overblijft   we hebben de nacht om de sterren te zien en we hebben iets dat het zwart tussen de sterren verlicht

Jill Marchant
35 0

Wind waait verder

We zullen recht staan, het bruin van het gewroet van onze handen nog getekend op het traanvocht dat ons kijken soepel houdt.   We zullen recht staan en ons herinneren hoe de wind slechts gras bewoog en ons voorbij gaan treiterde in de weerbots van beton.   We zullen weten waar ze heen waait, en haar dansen langs de vijver die wij groeven en haar glippen door de struiken die wij plantten zullen wij bewaren tussen onze vingers.   Ze loopt ons na, ook nu. Ze draagt tot ons de geur van zoete appels. Met alles moeit zij zich, maar wij doorstaan van niets of niemand meer.   Onze strakke huid raakt zij als eerste tot verdwijnen. We kunnen verder.  

RD
8 1

40 dagen

'God ziet u.' De spreuk hangt boven de deur naar het kantoor van de directrice. Daarbinnen ruikt het naar lentelucht. Maar de ramen zijn gesloten en het kan niet anders dan haar parfum zijn, verneveld over haar weelderige rode mantelpak met zwarte knopen. Ze gebaart me te gaan zitten. Mijn grommende buik probeert haar erop te wijzen dat hij de laatste dagen verwaarloosd is. Dat er enkel fastfood in verdween tussen lesvoorbereidingen, verbeterwerk en vergaderingen door. Ik kijk op mijn horloge. Binnen tien minuten is de pauze voorbij en moet ik naar 3B. Een toets afnemen over zinsontleding. ‘Laat ik meteen de koe bij de horens vatten’, zegt de directrice. ‘Ik heb klachten gekregen. Over jou. Zowel van leerlingen als van ouders.’ Het speeksel trekt weg uit mijn mond. Ik probeer te slikken, maar mijn tong is plots een dorre tak in het midden van de woestijn. De directrice staart naar haar computerscherm. Bewaart ze daar misschien een lijst met al mijn zonden? ‘Je hebt een leerling gestraft, omdat hij jouw boekentas uit het raam heeft gegooid. Van de tweede verdieping, om precies te zijn.’ Ze rolt met haar ogen, schudt haar hoofd en klakt met haar tong. ‘Zoiets doe je toch niet? Onze leerlingen zijn onze klanten. We moeten hen tevreden houden.’ Haar blik verandert mijn huid in een speldenkussen. De lucht vloeit uit mijn gescheurde poriën. ‘Die leerling deed je conditie een plezier door je een keer extra op en neer te doen lopen’, mompelt ze. ‘Maar goed. Een dag later heb je dan ook nog drie leerlingen naar de leerlingenbegeleider gestuurd, omdat ze je buiten het klaslokaal hadden gesloten.’ Ze kijkt me aan en glimlacht. ‘We kunnen toch nog tegen een grapje, nietwaar? Ik denk dat de leerlingenbegeleider wel belangrijkere dingen te doen heeft.’ Ik sla mijn armen over elkaar. Mijn hart bonst tegen mijn hand. De aanzwellende drum in mijn oren kan niet op tegen het getrommel van haar lange nagels op het tafelblad. Tikketakketikketakke. Maakt mijn stilte haar nerveus? Ze wendt zich af van haar computer en gooit een plastic mapje op de tafel. Het bevat papieren met de hoofding van de school. Ik herken mijn handschrift. Het zijn de blaadjes die ik ingevuld heb om de leerlingen strafstudie te geven. Ze haalt ze uit het mapje en legt ze op een rijtje naast elkaar. ‘Kijk eens aan. Als jij ervoor zorgt dat deze aanvragen voor strafstudie veranderen in positieve, constructieve opmerkingen aan de leerlingen, dan veeg ik er de spons over. En dan mag je de rest van je vervangingsopdracht afmaken. Je bent nu twee weken hier, dus nog zowat 30 dagen te gaan, nietwaar?’ Mijn botten zijn veranderd in elastiek. Er sijpelt iets tot in mijn merg, maar mijn hoofd is te murw om te onderscheiden of het onmacht, woede of verdriet is. Het doet mijn benen in elk geval trillen. De directrice heeft geen geduld. Ze zucht en veegt de blaadjes met één zwaai van de tafel. ‘Goed dan’, monkelt ze. ‘Jij je zin.’ Ze staat op, maar ze loopt niet naar de deur om me eruit te zetten. Nee, ze komt naar mij toe en trekt bruusk aan mijn arm. Haar kracht overvalt me en ik laat me meeslepen tot bij het raam. Ze gooit het open en gilt vlak bij mijn oor: ‘Weet jij echt alles beter? Spring dan, als je durft! Jij waant je toch zo geweldig? Misschien krijg je wel vleugels!’ Er zit een steen in mijn keel die geen schreeuw laat ontsnappen. Een paar meter onder mij zie ik de leerlingen krioelen over het grijze beton. Ik raak hun gelach en gejammer net niet aan. De greep van de directrice verslapt. Haar nagels drukken nog licht door mijn mouw. Ze duwt me opzij en gooit het raam weer dicht. Dan legt ze haar handen op mijn schouders en kijkt me aan. Haar gezicht is veranderd. In haar ogen schemert tevredenheid. ‘Prima’, fluistert ze. ‘Daar heb je goed aan weerstaan. Misschien heb je dan toch meer ruggengraat dan ik dacht.’ Ze loopt me voorbij en neemt weer plaats achter haar bureau. De weg naar de deur is vrij. Ik scherp mijn ogen aan de buitenwereld die zich door de kieren wringt. Onvast wankel ik ernaartoe, falend in de illusie van zelfzekerheid. ‘Nog een laatste opmerking, schat,’ zegt ze wanneer ik mijn hand uitstrek naar de deurklink. Ik wil het niet horen, maar toch blijf ik staan. Mijn ondergeschiktheid hangt als een te zware mantel om mijn schouders en lijmt mijn voeten vast. ‘Hoewel je als leerkracht niets voorstelt, zou jij wel een prima assistente zijn. Een luxe voetveeg, als het ware. Doe wat ik je vraag en je mag me overal volgen. Via mij zul je ervaren wat macht is. Meer dan dat zul je nooit bereiken. Nu te nemen of te laten.’ Ik open de deur. De gang vangt me op in zijn leegte. Ik haast me naar beneden. Naast de buitendeur zit een leerling aan het raam. Zijn engelachtige gezicht zweeft boven zijn opgestoken middelvinger.  

Gitta VR
24 0
Laad meer ...