Lezen

De eerste.

  De eerste.   De overwinnaar, de eerste, de beste, de gefortuneerde. Zonder lauwerenkrans, zonder trofee, zonder oorkonde. Wie zou ooit vermoeden dat ik had gemoord. Gemoord om te overleven. Gemoord had, om … het leven. We waren met zovelen. Tweehonderdvijftigduizend, of zo. Waarom ik? Wat heb ik de wereld te bieden dat al die anderen het onderspit moesten delven? Ik kijk naar mezelf in de spiegel. Niet meer van de jongste, geen genie, geen fotomodel. Niet eens fotogeniek. Wat heb ik tot op heden gepresteerd dat zo belangrijk is? Buiten op deze aardkloot rond lopen. Ik keek naar een foto van twee lachende jonge kinderen die aan de muur hangt. Mijn, of beter, onze kinderen. Ik en mijn man hebben er ook potentiële moordenaars van gemaakt.   Herinneringen aan een leven hiervoor overspoelden me. In den beginne...  Ja toen. Vertrokken al die anderen, soms met twee. Ze verdwenen in een stroom van bloed. Afgevoerd als rioolwater. Elke maand werd er gewikt, geschikt.  Wie zou de volgende zijn?  Ik wisselde van gedachten met een lotgenoot.   ‘Wat denk je? Wie gaat de uitverkorene worden?’ ‘Geen idee. Eerlijk gezegd, ik zou het niet erg vinden.’ ‘Wat erg vinden? Te vertrekken of te verdwijnen?’ ‘Maakt me niet uit. Alles is beter dan zo opeengepakt te zitten. Ik wil eens iets anders zien, meemaken. Misschien win ik wel het groot lot?’ Ik lachte. ‘Een optimist! Zo hoor ik het graag.’ Een ander moeide zich in het gesprek: ‘Je hebt optimisten en doordouwers. Ik heb het meer voor de laatste soort. Doordouwers komen er uiteindelijk wel.’ Ik keek haar geringschattend aan. ‘Laat me gissen… jij bent er zo eentje.’ Ze knikte ernstig. Ik laat me door niets van mijn doel brengen. Wat er voor gedaan moet worden, zal gebeuren.’ Ik haalde mijn wenkbrauwen op. ‘Zelfs moord?’ ‘Als dat nodig is.’ antwoordde ze zelfzeker. ‘Jij niet?’' vroeg ze smalend. Ik dacht even na. ‘Ik ben er het type niet voor. Denk ik,' zei ik onzeker. Er ontstond plots beroering.  Een golf van opwinding trok door de groep. ‘Het is zover!’ riep iemand. Er werd geduwd en getrokken om tot bij de opening te komen. Een groot zwart gat doemde voor me op. Ik werd plotseling opgeslokt door het duister en voortgestuwd tot in een soepele tunnel. Ik hield op met me voort te bewegen.  De stilte en het totale duister werkten op mijn zenuwen. Werd ik paranoïde of was ik werkelijk niet alleen? Mijn zenuwen tot het uiterste gespannen, de oren gespitst als een hond, wachtte ik. Daar was het! Als een natte dweil op parket schoof het dichterbij. De nachtmerrie klampte zich aan mij vast. Ik gilde en mijn belager begon te gieren van het lachen. ‘Coucou!’ ‘Ik kende die stem…de doordouwster!’ ‘De optimist!’ klonk het aan mijn zijde. Ze stootte me opgewonden aan. ‘We hebben bezoek.’, fluisterde ze. ‘Nu al?’ vroeg ik verbaasd. ‘Nu al,'  herhaalde ze blij. Met snelle bewegingen kwamen ze dichterbij, tot ze ons konden omringen, binnendringen en verdelen. We eisten, we smeekten, we vochten voor een eigen onderkomen in de vlezige grot van het leven. Ze brachten ons naar de arena, waar we rivalen werden. Ongenadig werden we aan elkaar geklonken in een hoekje zo groot als een kathedraal. We werden sterker tot de kathedraal onze gevangenis werd.    Gelaten verdroeg ik de schimpscheuten, de nijdige porren en de hatelijke opmerkingen van mijn medegevangene. ‘Je wordt té vet!’ zei ze hatelijk. ‘Ik word niet vet. Ik ben voorbereid op de momenten van schaarste.’ Ze schaterde het uit. ‘Stomme trut! We zijn de belangrijkste spelers! Ze gaan ons écht niet verwaarlozen.’ Ze plaatste een voet in mijn maag die me de adem afsneed. Ik draaide haar verontwaardigd mijn rug toe.  Ze had gelijk. Ik had moeite met bewegen. Het werd hoe langer hoe moeilijker om als eerste het voedsel te bemachtigen. Er volgde weer een ellenboogstoot. Ik voelde me stilaan als een bonte koe. Of erger nog, een levende boksbal. Vermoeid rolde ik me op en trachtte te slapen. Ze bleef schelden en stompen tot ze zelf te moe werd, veronderstelde ik.  Met een zucht viel ik in slaap.   Ik droomde van een levende machine met armen als tentakels die me stilaan wurgde en voelde échte ademnood. Met een schok werd ik doodsbang wakker. De wurgende tentakels deden nog steeds hun werk. Ze had een lus rond mijn hals gedraaid en sleurde er als een gek aan. Sterren kon ik niet zien, toch ging het heel firmament aan mijn gesloten ogen voorbij. Ik worstelde. Gebruikte mijn vetmassa en mijn laatste kracht om aan de lus te ontsnappen. Ze moest me uiteindelijk lossen. Ik voelde aan mijn beurse keel. ‘Je bent gek!’' hijgde ik nog na. ‘IK?’  krijste ze. ‘Ik weet wel wat je van plan bent!’ ‘Ik ben helemaal niets van plan, gek wijf. Wat bezielt jou?’ Ze kromp samen als een adder voor de aanval. ‘Je wilt me versmachten met je vet!’ Ik bleef mijn eerste reactie herhalen: ‘Je bent gek! Stapelgek!’ Razend ondernam ze een twee poging. Ze was vlug en glad als een aal. Ik, enkel sterk. Sterk en doodsbang!  Vanuit de allereerste gevormde cel kwam het oerinstinct naar boven. Overleven! Met mijn vadsigheid duwde ik haar in een hoek en greep onze voedsel- lus vast met mijn mollige handen. Ik was te sterk, ze moest loslaten. Koelbloedig wond ik de lus rond haar hals en begon te trekken. Het was zij of mij! Kaïn en Abel, helemaal opnieuw. Ze keek me met grote bange ogen aan… tot ze braken. Mijn daad bleef niet onopgemerkt. Rumoer en felle lichten zetten onze gevangenis in lichterlaaie. Ruw werd ik uit de moederschoot bevrijd die ons al die tijd het leven schonk.  Nog zwak van de strijd jammerde ik krachteloos tegen mijn beulen die me zo ruw behandelden. Mijn adem stokte en toch bleef de mishandeling voortduren. Ze ranselden me verder tot ik begon te krijsen. Ik kon terug ademen. IK had gewonnen! En toch voelde het aan als een enorm verlies. ‘Het spijt me.’, prevelde ik in gedachten. Het speet me echt! Ik had graag een zus gehad.   Mijn gedachten keerden terug naar het nu en glimlachte naar de foto aan de muur. Daar hing de reden van mijn bestaan. Misschien zijn mijn twee dochters net als Barnabas, goede moordenaars? Survival of the fittest. Nature finds a way, of puur geluk… Wie zal het zeggen waarom de ene cel overleeft en de andere niet? In alle bescheidenheid. Ik voel me bevoorrecht.  Zijn er nog anderen die mijn mening delen? Vermoedelijk wel, maar waarom houden ze niet op elkaar te bevechten?

Fanny Vercammen
0 0

Een streling voor het oog (winkelbeschrijving)

  Zaterdagochtend wekt het zonlicht me.  Ik draai me om, kijk uit het raam.  De geur van vers afgemaaid gras komt me tegemoet. Met een glimlach veer ik uit mijn bed. Ik kijk er al naar uit om naar mijn favoriete winkel te gaan.  Aan de ontbijttafel in de zon geniet ik van een bordje knapperige cornflakes met verse bosbessen en frambozen.  Ik pers drie rijpe oranje vruchten tot een glas versgeperst sinaasappelsap.  De geur van al dat verse fruit brengt me terug naar die zomerdag in het vakantiehuisje ver weg van iedereen, op een klein bergpad in de Ardéche in het Zuiden van Frankrijk.  Heerlijk. Ik spring op mijn fiets.   Daar voor de winkel begint het al.  In de etalage staan ze uitnodigend in een geordende chaos.  Kleine en grote modellen zij aan zij.  Mijn ogen schieten over en weer, alles aan de etalage nodigt uit naar meer.  En ja hoor, ik kan niet 'niet' binnengaan.  Ik word naar binnen gezogen.   Eens binnen worden al mijn zintuigen geprikkeld.  Heerlijk.  Op de hoek van de toonbank zie je rookpluimpjes vormen en in gekartelde slingerende bewegingen hun weg naar boven inzetten.  Een warme vanillegeur snuif ik volle borst naar binnen.  Deze geur omarmt me als het ware en verspreidt zich verder in de ganse winkel.  Mijn ogen weten niet waar eerst naar kijken.  Rechts in de winkel staan op een tiental legplanken allerhande vormen,  dolfijntjes, olifantjes, schildpadden en ook enkele doodshoofden.  Per kleur en per herkomst bijeen gezet vormen ze een spel van 'hide and seek'.  Ontelbare beeldjes vormen een lust voor het oog.  Uren kan ik hier in de winkel vertoeven. Telkens zie ik weer wat anders.   Kijk je naar links, dan zie je weer een ander beeld.  Een andere wereld en toch ook niet. Bovenaan vormen edele ruwe stenen het schouwspel. Grote en ook iets kleinere exemplaren.  Ze zijn grillig van vorm en zo gemaakt door de natuur.  Elk exemplaar is uniek.   Dacht je alles gezien te hebben? Neen hoor.  Onder deze ruwe vormen schitteren geslepen vormen.  Een bol, een druppel, een ster. De ene mooi in zijn eenvoud, de ander verwekt tot een complexer geheel.  Voor ieder wat wils.  Het hele prisma- spectrum is hier levendig vertegenwoordigd.  Geel, oranje, roos, rood, turkoois, blauw, groen, paars, effen, gespikkeld, gestreept, ingesloten ... en nog zo veel meer. In het midden van de winkel staat een mandje met de tekst erbovenop 'kies en knuffel mij'. In alle kleuren van de regenboog liggen ze daar te lonken. Zo'n grote waaier aan keuzes van knuffeltjes.    Wat ik nog niet vertelde...  Elk gesteente heeft haar specifieke eigenschappen.  Ze breng rust, ze ondersteunt je moed, ze biedt meer zelfvertrouwen, ze zorgt dat je voor meer inzichten openstaat...  Ik voel me aangetrokken tot de kristalheldere steen.   Tussen die geordende chaos van stenen en die oase van kleuren kom ik tot rust.   Even tijd voor mezelf.  Even stilstaan, weg van het hectische drukke leven.  Even de kleuren, geuren en het gevoel van rust opsnuiven.     Een bezoek aan deze winkel voelt voor mij aan als een geslaagde meditatie sessie.  Blij en voldaan keer ik - dit keer zonder aankoop- terug naar huis.  De dag kan niet meer stuk.   Inez Senecaut

Inezz
0 0

Brief aan ouders

                                                                                                                26 april 2016   Burgemeester JL Lecocq Diegemstraat 37 1930 Zaventem     Dhr en mevr. Almaci Vlieghavenlaan 45 1930 Zaventem      Betreft: informatie Nederlands leren voor nieuwe inwoners in Zaventem.     Beste familie Almaci,   van harte welkom in de gemeente Zaventem. Met deze brief willen we u informatie aanbieden over de gemeente Zaventem.   Iedereen is welkom in de gemeentescholen van Zaventem. De directeur en leerkrachten kunnen uw zoon en u verder helpen bij vragen of problemen in verband met de schoolloopbaan van uw zoon.  Zaventem ligt in het Vlaams Gewest. Dit wil zeggen dat uw kind onderwijs zal volgen in het Nederlands.   In Zaventem wordt Nederlands gesproken. Het centrum voor basiseducatie 'De Springplank' organiseert samen met de gemeente Zaventem cursussen Nederlands voor volwassenen. De lessen worden aangeboden voor beginners en gevorderden. De taal kunnen spreken is belangrijk voor u en uw familie in onze gemeente. Kom gerust langs in het gemeentehuis en wij helpen u graag verder met meer informatie.   Naast verschillende onderwijscentra is Zaventem ook rijk aan veel verenigingen. Een vereniging is een groep mensen die eenzelfde doel hebben. Bijvoorbeeld: sporten (sportvereniging), concerten of theater bezoeken (cultuurvereniging), e.d. Ook in deze groepen wordt Nederlands gesproken.  Ontdek alle verenigingen op de site van de gemeente Zaventem (www.zaventem.be/) of vraag naar meer informatie aan het infoloket op het gemeentehuis.   Indien u nog vragen hebt in verband met uw verblijf of cursus Nederlands leren, aarzel dan niet om informatie te vragen aan de infobalie van het gemeentehuis. De medewerkers helpen u graag verder.     Veel succes en nogmaals van harte welkom in onze gemeente Zaventem.   Met vriendelijke groet uw burgemeester Dhr. Lecocq

Casier Jessica
0 0

Zou ik? Neen, toch niet. Echt niet? Hmmm misschien wel.

Zou ik? Neen, toch niet. Echt niet? Hmmm misschien wel.   Het ochtendnieuws van Stu Bru op de achtergrond. Vaak hoor ik stemmen tussen de hoofdpunten van het nieuws. Het zijn die van fietsende schoolgaande jongeren.  Iedere dag opnieuw, telkens rond 8u. Dezelfde plek, dezelfde vraag. Zicht op een kleurrijke etalage. Een venster, een deur en weer een venster. De omlijsting van de ramen kleurt donker bruin. Deze gevel valt op tussen de andere huizen in de straat.   De winteretalage is doorgaans leuker dan die in de zomer. De belichting is goed gekozen dat zelfs het kleur van het licht de etalage nog mooier maakt. In de zomer schijnt de zon binnen waardoor de winkel meteen de zonnewering opent. Hierdoor zie je de etalage minder goed. ‘Vind ik niet leuk.’   Om de acht weken is er een nieuwe etalage. De ene keer zie ik dat alles versierd is met strikjes, andere keren zonder strikjes. Telkens de keuze tussen klein maar fijn of groot en ja, eigenlijk ook wel fijn. Soms krijgen bloemen een prominente plaats in de etalage. Seizoenen of thema’s komen ook aan bod. Iedere ochtend zie ik dit beeld om mijn werkdag te starten. En vaak wekt dit beeld verlangen op. Verlangen naar ‘Zou ik? Neen, toch niet. Echt niet? Hmmm misschien wel.’   Ik vind wel iedere dag een reden om DE winkel binnen te stappen. Echt iedere dag. Wat je daar kan kopen bied je troost tijdens moeilijke momenten. Het kan een lastige dag in wel 1 seconde weer goed maken. Heb je een goede dag, dan kun je jezelf ermee belonen. Lang leve jezelf belonen! De periode van het jaar maakt geen verschil om daar iets te kopen. Je kan iemand er zomaar mee plezieren, het is een leuk cadeau voor een verjaardag of je geniet er zelf van. Ja hoor, iets delen uit deze winkel is voor mij een opgave.   Zo, mijn tekst is af. Ik heb er de hele tijd over geschreven. Neem ik nu eentje? Ik wil wachten tot  morgen. Dan geeft de groep feedback op mijn tekst. Positief of minder positief. Ik vind dan echt wel een reden om eentje of twee te nemen!

Casier Jessica
0 0
Tip

Wij van vele jaren

De reptilisering van de mens,met de jaren word je steeds meer leguaan.Koudbloedig zweren we zomerkleren af,wij hebben het namelijk altijd koud.Ook in juli. De illusie dat we vruchtbare levenshebben geleid werpen we van ons af,zo vervellen we uit comfort. Naakt als we zijnin onze angst, onze spijt, ons nooit genoeg,onze laatkomerij. Een winterslaap houdt onsgevangen tussen vier isolerende muren.Een terrarium waar kachels belachelijkhoge temperaturen uitademen en de koelkastvolgepropt met onvoldoende voedsel.Wij hebben geleerd om zonder oogledente slapen, waakzaam in onrustig dromen.Het is vaak lang wachten op bezoekvan ons gebroed, maar wij baden in geduld,met schubben als antennes, afgestemdop de golflengtes van een wagen die vertraagt,een vrouw die even draalt en zomaarwillekeurig voor de eenzame oprit blijft staan.Potentieel bezoek steeds om de hoek. Een koekjesdoosklaar voor gretig graaiende kinderhanden dieook vandaag niet zullen komen opdagen.Het eenzaamste huis in de eenzaamste straat.Een ommetje naar het park is niets meer danalleen zijn in het openbaar. De eens hongerigeeendensnavels zijn die droge kruimels beu.De jogger knikt zijn bezwete hoofd enkel noguit gewoonte. Even geroutineerd als de klokdie in de keuken tikt en onze harten die datvoorbeeld nauwgezet volgen. Synchroon.Een metronoom. De thuisverpleger lapt onsom de week beroepsmatig op. We krijgenpillen in alle kleuren, voor het hart en voor de kop.Onze staart groeit alsmaar langer met ervaringendie er geen zijn. Ze sterven af als dronken hersencellen,gebukt onder fantoompijn. Een ontspannen snaar,tot in de ziel versleten. Onaangeroerd door aandacht.Door iedereen vergeten.De tand des tijds hakt in op onze huiden, grauw en rauw.Kanonnenvlees van de willekeur, voor een frisse bries,de eerste vorst, of die nacht waarin onze afgerafelde ademafgesneden door een opeenstapeling van schrik,een verstikkend aura gevoed door de jaren.Een doodsangst zonder genade, enkel geëvenaarddoor de oorlogswonden van het leven, dat niets meerte bieden. Het is leven omdat er niets anders opzit.Shellshock. Posttraumatisch leven.Wij legionairs. Wij leguanen.Wij van vele jaren. Wij ouden van dagen.Ook de wijsheid die we in pacht zijn we vergeten.Wij bange slangen. Wij schildpadden zonder schild.Wij glijden in holen en spleten, kruipen weg onder een steen.En daar wachten we. Dat is alles wat we hebben.

Gert Vanlerberghe
10 2

suggestieve tekst over een winkel

Heb jij ook af en toe die onweerstaanbare drang om iets te kopen? Het hoeft niet veel of duur te zijn. Gewoon iets om jezelf te verwennen. En vandaag is het zover, het saldo van mijn bankrekening moet omlaag.   Ver hoef ik daarvoor niet te gaan, want de winkel is vlakbij. De toegang tot de winkel weerspiegelt mijn gezicht. Een gezicht vol verwachting. De deur gaat open door op een knopje te drukken. Er liggen heel veel spullen in een heel kleine omgeving. In deze winkel is het niet de gewoonte om rond te lopen. Neen, het winkelmandje staat klaar naast een zetel. De zetel is van bruin leer en als ik ga zitten, zak ik er helemaal in weg. Mijn hoofd rust tegen de steun, mijn armen hangen ontspannen op de leuningen en mijn voeten liggen omhoog. Een stem vraagt: ‘Heb je zin in een kopje koffie of thee?’ Natuurlijk heb ik daar zin in. ‘Thee graag’, antwoord ik. Een hand verschijnt even later met het kopje. En een koekje. Lekker!   Kom je, net als ik, niet graag geladen als een muilezel aan de kassa? Dan is dit de ideale winkel. Ik blijf rustig in die comfortabele zetel zitten en duid aan wat ik wil bekijken. De spullen verschijnen voor mijn neus. Vooraanzicht, zijaanzicht, achteraanzicht, alle aanzichten komen aan bod. Een vergrootglas ligt klaar naast mijn stoel om alles tot in de puntjes te keuren. Als iets mij bevalt, leg ik het in mijn winkelmandje. Ik kan later nog beslissen wat ik neem. Na een halfuur raakt mijn mandje stilaan vol. Tijd om af te sluiten. Ik maak een selectie van de spullen die ik wil en betaal met mijn bankkaart.   Opeens voel ik iets aan mijn benen. Een kat. Dat is míjn kat! Ik knipper een paar keer met mijn ogen en ben thuis, in mijn eigen zalige zetel met de laptop op mijn schoot.

Lieve Geuens
0 0

brief aan inwoners van Mollegem

Aan de inwoners van Mollegem       uw kenmerk ons kenmerk contactpersoon datum   20160515-lge-com-1 Lieve Geuens vrijdag 15 mei 2016 telefoonnummer faxnummer e-mail   014 56 60 12 014 56 60 74 lieve.geuens@geel.be     Samen voor een gezonder Mollegem   Beste inwoner van Mollegem   Terrasjes doen, in de tuin zitten, wandelen in natuurdomein Mollegemse Heide, dit zijn maar een paar voorbeelden van zomerbezigheden. Het lokaal bestuur wil dat je ook deze zomer volop kan genieten.   Elk jaar lees je in kranten en zie je op televisie berichten over verhoogde ozonconcentraties en de gevaren voor de mens. De hoeveelheid ozon in de lucht verhoogt: bij zonnig weer als de temperatuur hoger is dan 25 graden als de windsnelheid laag is en uit het oosten, zuiden of zuidoosten komt   Een te hoge ozonconcentratie is slecht voor je gezondheid. Je kan moeilijker ademen, je ogen raken geïrriteerd en je moet meer hoesten. In het ergste geval kan je symptomen vertonen als kortademigheid, misselijkheid, hoofdpijn en duizeligheid. Als je lijdt aan een ziekte aan de luchtwegen, voel je het effect van te veel ozon sneller. We raden je aan zoveel mogelijk binnenshuis te blijven als je klachten hebt.   Samen kunnen we ozonproblemen vermijden. De auto in de garage laten staan en met de fiets rijden bijvoorbeeld. In de zomer is de fiets het ideale vervoermiddel om korte afstanden af te leggen. In het centrum kan je je rijwiel veilig achterlaten aan de fietsenstallingen, je aankopen bewaar je in lockers.   We vragen je om de auto of moto zo weinig mogelijk te gebruiken van 1 juni tot 30 september. Het lokaal bestuur is immers genoodzaakt om het gemotoriseerd vervoer sterk te verminderen of zelfs te verbieden als de situatie verslechtert. Ook van de industrie vragen we dezelfde inspanningen.    De maatregelen zijn niet nodig als we allemaal samenwerken. Onze fiets staat alvast klaar.     Met vriendelijke groeten   stadssecretaris                                                  burgemeester  

Lieve Geuens
0 0

'Mijn droomland' opzetten van een schrijfopdracht, door Katty Wtterwulghe

  Schrijfsessie voorbereiden en opzetten: (schrijfopdracht 3, tegen 21 mei ‘16) Motivatie: Jonge kinderen, die niet vanzelfsprekend de weg naar literatuur of naar het schrijven vinden, op weg helpen om een verhaal te schrijven. Doelgroep: Kinderen van 10-12 jaar met een aan hun leeftijd gerelateerde kennis van de Nederlandse taal. Thema: Mijn droomland. Doel: de kinderen kunnen aan de hand van liedjes, die we eerst beluisteren, vertellen over hun droomland (20’) de kinderen kunnen een woordweb maken (20’) de kinderen kunnen hun fantasie neerschrijven op basis van een geleide fantasieoefening en vanuit voorbeelden uit de literatuur = fragmenten uit ‘Pipi Langkous’ Astrid Lindgren (60’) de kinderen kunnen per twee een reclametekst over hun droomland schrijven van ca. 30 regels (60’) de kinderen kunnen een naam bedenken voor hun droomland, op basis van hun zelfgeschreven verhaal (20’)   De opdracht/ de les: Oefening 1: De prikkel van de expressie + kringgesprek (20’) We beluisteren twee liedjes: ‘Als hij kon toveren’ Herman Van Veen en ‘Als ik de baas zou zijn van het journaal’ Kinderen voor Kinderen. Beiden liedjes gaan over de gedachten van de zanger/vertolker(s) indien hij/zij het voor het zeggen zou hebben of zelf mocht kiezen. De vraag aan de kinderen: ‘Hoe ziet jouw droomland er uit?’ Oefening 2: Een woordweb schrijven nav het kringgesprek (’20) Wat is een woordweb? De begeleider legt uit wat een woordweb is en hoe je er een kunt maken. Een woordweb kan duidelijk maken hoe je over een onderwerp denkt, of waar je nog aan denkt bij een bepaald onderwerp. De begeleider maakt eerst zelf een woordweb: hij/zij schrijft in het midden van een blad een kernwoord en schrijft daarrond andere woorden die hij/zij ermee associeert. Dan schrijft de begeleider een nieuw kernwoord op en de kinderen mogen om beurten een associatie roepen. De begeleider zegt dat de kinderen nu hun eigen woordweb kunnen maken over ‘mijn droomland’: ze kunnen natuurlijk terugdenken aan wat er allemaal gezegd werd tijdens het kringgesprek. Ze mogen ook nog andere gedachten en woorden opschrijven. De kinderen mogen met kleurtjes werken, waar ze geen woord voor hebben, mogen ze tekenen. De kinderen houden het woordweb bij voor later.   Oefening 3: De prikkel van de geleide fantasie + schrijfopdrachten (60’) De kinderen zitten (of liggen op de grond: dit hangt van de ruimte af) gemakkelijk op een stoel en sluiten de ogen. De begeleider neemt de kinderen mee op reis en vertelt met rustige stem: bv. ‘je ligt in een weiland – de zon schijnt warm op je lichaam – je hoort de vogels fluiten en tsjilpen – je ruikt het gras – je hoort de wind ruisen door de bomen … (de begeleider vertelt rustig en houdt regelmatig een korte pauze zodat de kinderen tijd hebben om zich met de fantasie mee te laten slepen) De begeleider vertelt over een sleutel, die vlak bij het kind ligt: het is een bijzondere sleutel, hij heeft een vreemde vorm en een speciale kleur – en de sleutel heeft ook een speciale kracht – de sleutel kan alle deuren openen die jij wil open maken. Denk aan de dingen die jij achter die geopende deuren zou kunnen zien. Kies nu één van de deuren uit en open die met je magische sleutel – kijk goed rond, snuif de geuren op die je achter die deur ruikt, let op de kleuren, op de vormen in het landschap, let op hoe de dingen aanvoelen, let op wat je er kunt eten en proeven, let op wat je er hoort… Dankzij die magische sleutel ben jij de koning/in van het land achter deze deur: welk gevoel heb je daarbij? Ben je blij met je land? Je mag als koning/in dingen aanpassen in jouw land, tot het helemaal is wat het voor jou moet zijn. Je bent moe van het rondlopen in jouw land – je gaat weer naar huis en sluit voorzichtig de deur met je sleutel – je gaat liggen in je bed – je wordt wakker en je bent weer hier bij ons, in de lesruimte.   Na deze begeleide fantasieoefening gaan de kinderen zelf schrijven. (15’) Opdracht: Je krijgt nu 15 min. de tijd om te schrijven over jouw droomland. Beschrijf wat je net allemaal hebt gezien, geroken, gehoord, gevoeld, gedacht. Schrijf alles op wat je wil. Probeer vooral te blijven schrijven, zonder stoppen. Laat al je gedachten en ideeën uit je pen stromen. Na 15’ stoppen de kinderen met schrijven en wie wil mag zijn/haar tekst voorlezen. De begeleider vraagt aan de groep of de anderen een beeld hebben van het land dat voorgelezen werd. Of ze iets gezien, gehoord, gedacht hebben terwijl ze naar de tekst luisterden. De begeleider vraagt ook aan de kinderen waarom verhalen schrijven zo leuk is en of de kinderen het inderdaad zo leuk vinden. De begeleider zegt zelf dat hij/zij  ‘het verzinnen, het fantaseren, het liegen en overdrijven’ de leukste dingen aan schrijven vindt. Een schrijver mag alles fantaseren. Iemand die daar heel goed in was is o.a. Astrid Lindgren: zij verzon de verhalen van Pipi Langkous aan het ziekbed van haar eigen kind.  Astrid Lindgren hield niet van het ‘brave’ en het ‘netjes in de pas lopen’ en daarom verzon ze grootste avonturen van een heel bijzonder meisje ‘Pipi’. De begeleider leest een aantal fragmenten voor waarin Pipi verklaringen geeft en herinneringen ophaalt en vertelt aan haar vrienden Annika en Tommy. De herinneringen en verklaringen staan bol van de fantasie. Schrijfopdracht: De kinderen krijgen een aantal zinnen en schrijven daar zelf een verklaring, of een herinnering bij. Ze krijgen per zin 10’ om te schrijven. Het is de bedoeling dat ze ook nu weer doorschrijven tot de tijd op is.   Elk kind krijgt 2 zinnen om telkens 10’ over te schrijven. Hieronder een reeks zinnen die lukraak aan de kinderen gegeven wordt, 2 zinnen per kind, meerdere kinderen hebben dus dezelfde zinnen. Na zeven uur ’s avonds komt bij ons de zon op en dan … We eten er priegelpap bij elke maaltijd: priegelpap maak je zo… Wie op bezoek komt moet eerst ... Onze huizen worden gebouwd van priklimonade en suikerwafels omdat… Bij ons wonen er geen dokters want we worden nooit ziek omdat… Een keer in het jaar is er een grote klipperwedstrijd: klipperen is… Je kunt onze vijvers vergelijken met reuzentrampolines en dat is erg handig, want… Onze nationale sport is tegeltrappen: dit zijn de spelregels… Wij zijn erg goed in ‘badspringen’: ik leg het even uit… Overdag schijnt de maan, behalve als het bewolkt is, dan moeten we de wolken opzijduwen. Dat doen we zo…   Opdracht 4: Schrijf per twee een reclametekst van 30 regels over jullie droomland (60’) De kinderen worden per twee gezet (verdeelsysteem: kinderen zitten in kring, begeleider telt 1-2,1-2,… nrs 1 bij elkaar en nrs 2 bij elkaar). De kinderen nemen hun woordweb, hun tekst nav de geleide fantasieoefening en hun verklaringen/herinneringen bij de zinnen erbij en geven die aan hun schrijfpartner. Ze lezen elkaars woordweb, verhalen en verklaringen/herinneringen en duiden 5 woorden in het woordweb, en 5 woorden of zinnen per verhaal & 5 woorden of zinnen per verklaring/herinnering aan. Zo hebben ze 30 aangeduide woorden en/of zinnen. Die woorden of zinnen kunnen gebruikt worden in de reclametekst die ze samen gaan schrijven. Schrijfopdracht: Schrijf per twee een reclametekst, die zou kunnen dienen voor een toeristische brochure. Indien nodig wordt er uitgelegd wat een toeristische brochure is en waar die voor dient (informatiegeven + bezoekers aantrekken).   Het thema van het verhaal is ‘Ons droomland’. Het verhaal is dertig regels lang. Elk verhaal wordt voorgelezen aan de groep.     Opdracht 5: Verzin een naam voor jouw droomland. (20’)   Nadat alle verhalen werden voorgelezen, verzin je met je schrijfpartner een naam voor jullie droomland. Schrijf die naam boven je verhaal. We luisteren naar alle namen van alle droomlanden.       Katty Wtterwulghe                                                                                                          

Katty Wtterwulghe
0 0

Schuif mee aan in Barbara's favoriete winkel

Toen Erik vol enthousiasme de nieuwe schrijfopdracht aankondigde dacht ik: “wat een hel!”. Ik weet (dankzij dezelfde Erik) dat uitroeptekens schreeuwerig overkomen, maar ik schreeuwde in mijn hoofd. Waarom schreeuw ik? Omdat ik even graag winkel als dat ik mijn benen epileer. Maar, omdat ik nog een grotere hekel heb aan falen in een opdracht, raap ik dan toch de nodige moed bijeen. Ik trek mijn schoenen aan, spring op de fiets en fiets onder een stralende zon naar de winkel. Parkeerplaats voor mijn fietsje is er op de stoep. De deuren schuiven voor me open dankzij het waakzaam oog. Vandaag voel ik me hier redelijk goed, hoewel ik hier ook al in een mottige toestand heb staan wachten. Nieuwsgierig als altijd kijk ik onopvallend welke klanten er nog zijn. Hier is het meestal rijtje schuiven. Verwonderlijk, als je bedenkt hoeveel winkels er in een straal van twee kilometer te vinden zijn die dezelfde behoeftes invullen. Meer dan de helft van de producten op de winkelrekken zijn, als je het mij vraagt tenminste, overbodig. Overconsumptie en verspilling liggen me nauw aan het hart, maar als ik hierover begin uit te weiden, zal ik je aandacht snel verliezen. Ook kom je dan niet te weten over welke winkel ik vertoef. Terug naar de rekken dan maar. De geur, ja de geur: wat vind ik daarvan? Ik bedenk dat ik hier altijd hetzelfde ruik. Komt dit door een evenwichtige mix aan producten die de geur in balans houden? Zou jij hier ook hetzelfde ruiken? Wat kan ik je nog vertellen over de uitgestalde producten? Man en vrouw vinden hier zeker een bevallig gekleurd doosje en aan merken geen gebrek. Zelf probeer ik niet te veel producten aan te raken. Het is niet hygiënisch maar dat is de reden niet. Het risico op een domino blokjes effect houdt me tegen. Ik selecteer een tubeke en begeef me naar de kassa want ik ben eindelijk aan de beurt. De winkelier is zoals steeds behulpzaam, maar gelukkig niet opdringerig. Aandachtig luistert hij naar mijn andere wensen. Hij tikt snel iets op zijn klavier, kijkt met een frons naar het scherm en meldt me rustig: “Kom om vijf uur maar eens terug, want dat heb ik niet in huis.”. Pfff, dat probeer ik na mijn werk niet te vergeten. Je moet er iets voor over hebben om ’s avonds je favoriete nachtcrème te smeren. Of koop jij je smeerpotjes en zuigtabletjes liever in de Lidl?

Barbara Govaert
0 0

Mijn verjaardagscadeau

Het is vandaag 1 oktober en ik ontwaak met een dubbel gevoel. Verdorie, ik word vandaag een halve eeuw oud. Opwinding krijgt wel meteen de bovenhand want we gaan mijn langverwacht verjaarscadeau kopen. Mijn man heeft me maanden geleden beloofd dat ik voor deze verjaardag iets speciaals krijg. We vertrekken naar Antwerpen en parkeren onze wagen in de buurt van het centraal station en wandelen naar de zaak die mijn vriendin heeft aangeraden. Vertrouwen is belangrijk in deze sector. Voor dat de deur wordt geopend legt een camera eerst onze blik vast en nadien passeren we een dubbele sasdeur. Eens binnen bevinden we ons in de grot van Ali Baba. We ontdekken dat moeder natuur ze niet enkel in het wit produceert maar in alle kleuren van de regenboog. De zaakvoerder vertelt ons dat gekleurde exemplaren veel duurder zijn dan witte omdat deze zo zeldzaam zijn. Ik hou het dan maar bij een witte, die vind ik al schitterend. En welke vorm wil je, vraagt de zaakvoerder ? Rond, driehoekig, vierkant, hart- of trapeziumvormig? Ik besluit om het maar bij rond te houden omdat deze vorm de meeste schittering geeft. En in welke kleur wil je hem zetten, vraagt de zaakvoerder. Je kan kiezen tussen wit, geel of rood. Laten we het we maar bij wit houden, dit pas het best bij mijn garderobe. Ik krijg een mooi doosje en een echtheidscertificaat, mijn man een gepeperde rekening, Ik geef hem een dikke kus, wat een mooi cadeau. Stralend verlaat ik de winkel. Ik werp nog een laatste blik op de poster van Marylin Monroe die boven de toonbank hangt. Zij wist het al jaren geleden. “Diamonds are a girls best friend”.

Ingrid Van der Aa
0 0

Brief Mollegem versie 1 en 2

Versie 1 brief   Karolien Selhorst Communicatiemedewerkster Milieudienst Mollegem Parklaan 64 7777 Mollegem Tel. 05 455 66 77     10 januari 2016     Beste inwoner van Mollegem     U wilt graag bijdragen aan een groene gemeente waar iedereen kan genieten van zuivere en schone lucht? U wilt bovendien graag energie besparen? Wedden dat het kan! En dit zonder veel moeite, kosten en comfortverlies! Uw gemeente gaat graag met u de uitdaging aan! Hoe?   Door u te vragen om de komende tijd - met het oog op het slechte weer - wat vaker de auto of motor in de garage te laten en de fiets te nemen of te voet te gaan. Zo bespaart u niet alleen energie, maar u zorgt er voor dat minder mensen lijden aan luchtwegaandoeningen. Bent u astmapatiënt, dan vragen wij u om de komende tijd zo veel mogelijk binnen te blijven.   Merken wij dat deze inspanningen niet voldoende zijn, dan moeten wij het verkeer in de gemeente en de uitstoot van schadelijke stoffen zoals CO, CO2 en NOx zoveel mogelijk beperken of zelfs verbieden (volgens de gemeentelijke verordeningen 384 sub b, 385 en 386). Wij zullen ook de ondernemers in onze gemeente oproepen om mee te werken aan deze uitdaging.     Met vriendelijke groeten     Karolien Selhorst Communicatiemedewerkster Milieudienst Mollegem   Versie 2    Karolien Selhorst Communicatiemedewerkster Milieudienst Mollegem Parklaan 64 7777 Mollegem Tel. 05 455 66 77     10 januari 2016     Beste inwoner van Mollegem     Stel u voor: u wilt graag genieten van de frisse lucht, maar zodra u een stap buiten de deur zet, krijgt u het benauwd. Dat is het gevoel dat mensen met een luchtwegaandoening ervaren wanneer het smoggehalte in de lucht te hoog is.   Door de slechte weersvoorspellingen voor de komende twee weken, moeten wij u daarom vragen om de de auto en andere motorvoertuigen zo weinig mogelijk te gebruiken en wat vaker de fiets te nemen of te voet te gaan. Zo draagt u niet alleen bij tot een leefbare gemeente voor iedereen, maar u bespaart er ook energie mee! U bent al luchtwegpatiënt? Dan vragen wij u om zo veel mogelijk binnen te blijven.   Merken wij dat deze inspanningen niet voldoende zijn, dan moeten wij het verkeer in de gemeente en de uitstoot van schadelijke stoffen zoals CO, CO2 en NOx zoveel mogelijk beperken of zelfs verbieden (volgens de gemeentelijke verordeningen 384 sub b, 385 en 386). Wij roepen ook de ondernemers in onze gemeente op om mee te werken aan deze uitdaging.   Zodra deze maatregelen niet meer nodig zijn, krijgt u van ons bericht.     Met vriendelijke groeten     Karolien Selhorst Communicatiemedewerkster Milieudienst Mollegem    

karosel
0 0