Lezen

woestijn

Ze keek haar publiek aan en zag een laconieke woestijn waar het verlangen naar een oase op de droge lippen tastbaar werd, maar de zon moest zelfs het zenit nog bereiken.

kiwawamaya

2 0

De zin van mijn leven

Kan mijn donker in jouw licht schijnen; kan mijn twijfel in jouw vertrouwen verdwijnen; kan mijn zijn in jouw zijn verblijven; kan mijn hard in jouw hart oplossen, zoals mijn worden in jouw worden aanwast?

Vynil

It's a beautiful day

De laatste tijd zat mijn bank wel weer erg lekker. Na de winter ben je ook gewend om meer binnen te zijn. Een tijdje terug schreef ik dat ik heerlijk had gewandeld en had me toen voorgenomen te proberen dat dagelijks of in ieder geval regelmatig te doen. Het is natuurlijk wel iedere morgen een discussie punt in mijn gedachten, blijven zitten of in actie komen. Ik probeer dan het gevoel op te roepen dat ik na en tijdens mijn wandeling voel. En dat is goed, het is mooi, lekker, ontspannend en ik kan mezelf een complimentje geven dat ik het toch maar weer heb gedaan. Kleren en wandelschoenen aan, een appel en een mandarijn in mijn zak en naar buiten. Het begon al gezellig, een praatje met een onbekende vrouw die een klein nieuwsgierig hondje aan het uitlaten was. Daarna flink doorgestapt, weer dezelfde route langs dezelfde weilanden, huisjes en heldere slootjes. Saai? Nee, helemaal niet. Je ontdekt iedere keer weer nieuwe dingen, zoals een op de stoep geparkeerde auto, bij een verlaten huis toch iemand gezien, struiken zijn weer verder uitgelopen, een hard blaffende hond zijn territorium beschermend. Het was dus weer heerlijk. Onderweg met de warme zon op mijn gezicht bedacht ik me dat ik mijn tekst (die op een spiegel op het toilet hangt) niet had opgezegd. Ik doe dat altijd op het toilet omdat dat vaak de eerste plek is waar je heen gaat in de morgen. Ik lees en dus spreek hem mezelf iedere dag toe. Daarom moest ik er even goed bij nadenken hoe het ook alweer was. Ik was alleen in the middle of de Ridderkerkse weilanden dus zei het gewoon hardop. Ik herhaalde hem omdat ik het niet de juiste woorden zei. De laatste zin is 'make your life beauTiful'. Waarbij in mijn gedachte opkwam......it's a beauTiful day, the sun is shining. Dus ik zei hardop 'it's a beauTiful daaaaaay', en op dat moment kwam er een fietster voorbij......je begrijpt natuurlijk wel wat ik in zeer korte tijd dacht en voelde! Ik schaamde me en wilde het liefst als een mol in zijn onderaardse gangetje weg kruipen. Ik keek die vrouw aan en ze had een lach op haar gezicht dus heb ik haar vrolijk goedemorgen gewenst. Wat ze verder dacht maakt mij eigenlijk niet uit, ik hoop dat voor haar de dag ook als een mooie dag is begonnen.

Raba Tower

9 0

Embedded

Embedded In mijn werk laat ik de honden toe, ik val ze lastig. Onder hun vel leef ik in een kraamkamer. Ik heb hun hele lichaam nodig en het been dat voor hen ligt. Ik dood hen niet. Maar het wordt moeilijk als je eerst de ogen ziet en dan hun lage voorpoten, als ze hard gaan lopen of in een kennel staan. Hun janken is bij vlagen slim, dan stort de regen in en drinken ze als gekken, pikken uit de pan. Ik voel het aan mijn huid. Hun speeksel is dan schuim en vloed, het huis te klein. Ze willen bijten maar ik doe hen niets. Of toch: ik lik mijn neus, ga voor één keer naar een vreemde.

Leen Pil

10 0

de roze schoentjes

In de folder had ik ze al zien staan, de roze schoentjes voor 4,99 euro. Eigenlijk was ik die reclame al vergeten maar toen ik de vrouw en haar drie zeurende meisjes zag staan wist ik het weer. De roze schoentjes met glitters, de droom van elk meisje jonger dan zes. Ze zeurden, dat kon je aan de reactie van de moeder zien. Zeuren is zeuren zelfs in een taal die ik niet thuis kon brengen. De moeder nam een paar maar zette ze steeds terug. De twijfel tussen de schoentjes of het brood. Het oudste meisje liep op plastic slippers, te koud voor februari, maar ze had geleerd flink te zijn. Ik knikte naar de mevrouw maar ze keek weg. " Wegens een vakbondsactie zal morgen de winkel uitzonderlijk gesloten zijn!" klonk het uit de intercom. " ’t es wreed" hoorde ik iemand zeggen " wa da die politiekers nu allemaal mee ons van plan zijn." " where you from?" vroeg ik aan de roze schoentjes-mevrouw. Ze zweeg, deed net of ze me niet gehoord had. " Allepo, Syria" flapte het jongste meisje eruit. Ze kreeg een duw. De moeder stapte kortdaat naar de kassa 　 Ik legde schoentjes van elke roze-maat in mijn karretje en een brood en melk en zeep en waarom ook niet een groot stuk chocolade. Ik rekende af en stak alles in de grote draagtas " da’s wel 15 cent extra madam!" Ze liep op het parkeerterrein, de kinderen stil naast haar. Ik gaf haar de tas en voor zij iets kon zeggen draaide ik me om en stapte weg. De bloesems in Aleppo wachten al te lang op de lente. (c) anne cockaerts

anne cockaerts

4 0

Tekort aan liefde

Wat als een tekort aan liefde dodelijk zou zijn ? Lijden er dan veel mensen pijn? Zouden en veel mensen sterven? Of zou de ziekte enkel de pret bederven? Zou er medicatie bestaan? Of zal een knuffelpartij volstaan?

Laat mij nooit meer los

Raak me aan met jouw liefde Verwarm me met jouw stem Hypnotiseer me met jouw glanzende ogen Omarm me met jouw lichaam Laat mij nooit meer los

9 0

Duisternis

Duisternis om je heen Niet wetende waar je bent lig je neer op de grond Je kan jezelf niet bewegen Je voelt je aan de grond genageld Schaduwen bewegen Ze komen dichterbij Het word steeds donkerder en donkerder Gevaarlijker en gevaarlijker Je probeert te roepen maar het lukt niet Bedrijgende duisternis valt je aan Het grijpt je naar de keel Je krijgt bijna geen lucht meer Moordende duisternis Plots hoor je een geluid in de verte Het komt op je af Het geluid slorpt je volledig op Opeens word je wakker Badend in het zweet In bed Het geluid van je wekker op de achtergrond

3 0

Wachtend op het schaap

wachtend op het schaap, het schaap van de vaak terwijl de tijd traag vooruittikt alle schapen geteld, meerdere malen voorbij gekomen één schaap ontbrak, het schaap van de vaak wachtend op het schaap, dat me naar dromenland zou leiden

HeksJuf

Daar kwam ze dan, de heks. Iedereen staat muisstil in de klasrij. Niemand durft te bewegen want anders tovert ze je om in een kikker. Haar adem stinkt verschrikkelijk naar rotte vis, waardoor we bijna flauwvallen. In haar haar groeien slangen die ons willen verslinden. De stem van de heks zorgt ervoor dat glazen, spiegels en ramen barsten. Wanneer ze een vraag stelt en je weet het antwoord niet dan snijdt ze met een bot mes één van je vingers af, die hangt ze dan op in het klas lokaal als versiering. Als je gebuisd bent voor een toets moet je vijf regenwormen opeten. Afschuwelijk lelijk is nog een te mooie beschrijving voor hoe ze eruit ziet Niemand durft haar tegenspreken, degene die haar toch tegenspreken worden opgegeten door haar huisdier Meneer Spin Iedereen is doodsbang voor haar. Haar man (die niet durfde weigeren om met haar te trouwen) heeft ze omgetoverd in een mier en daarna heeft ze hem vertrappend, omdat hij ongehoorzaam was. We haten haar allemaal heel erg, maar niemand durft dat te tonen. Wat die lelijke heks met onze vorige juf gedaan heeft weet niemand. Misschien heeft ze, ze wel in stukken gesneden en opgegeten. Wanneer de heks voor goed zal verdwijnen weet niemand, hopelijk heel snel. Ik heb gewenst dat ze op haar bezem terug zal vliegen naar waar ze vandaan komt en dat wanneer ze eenmaal aangekomen is, ze opeens tweehonderd kilo weegt, waardoor ze nooit meer terug kan vliegen.

Ooh BH-Boom

Geen droogrek zo handig zo krachtig zo praktisch zo fantastisch, als mijn bomen in den hof over mijn bomen niets dan lof onder mijn bomen gezellig wegdromen aan mijn bomen hangt alles mooier schoner hoger droger onder mijn bomen van een drukke dag bekomen wapperend in de wind niets dat ik meer bemind zo heb ik een BH-Boom Ooh BH-Boom Ooh BH-boom wat zijn uw takken wonderschoon uw versieringen flatteren amuseren uren kan ik er naar turen gluren nu moet ik gaan strijken mijn andere bomen bekijken

3 0

Afscheid van Jonathan en Nathalie

Er was Bas die te vroeg bessen zocht in het bos, mama waste de boontjes terwijl ik alle rare kunstjes die ik in het winkelcentrum gezien had, probeerde te vergeten. Ook de chiwawa, 50 cent voor de lavatoire, kon er twee ticketjes Walibi winnen, pretparkplezier. Als ik boter kocht, vis misschien. Jonathan en Nathalie zou ik naar Zaventem brengen, Antalya vol pension volle koffers in de volle zon om enkele dagen het hoofd te ledigen. Ze moesten nog kiezen, Venezia Palace, Titanic Beach of Kremlin Paradise en dat was niet gemakkelijk. Getrek aan het lijntje gelik geluk want een burger voor één euro, Mexicaanse saus, de brokjes zwellen. Diep. Beslist, ik zou er niet meer komen, onhaalbaar, bengelde enkel nog tussen hondsdolheid en berusting, of aapte een koalabeertje na als ik slapen wou. Ik zou ze uitzwaaien, een zachte badjas kopen nadat ik harde druppels voelde, naar mijn cassetjes luisteren, geluiden van parende walrussen, het gebrul van een dronken leeuw, zwierige bloemensalade loven, de blaadjes plukken. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

Bernd Vanderbilt

Maanziek, fragment 2 uit het boek 'Maanziek'

[...] Op dat moment gaat het lianengordijn helemaal dicht en wordt het licht gedempt tot een schemerduister. Het onheilspellende gevoel in mijn borstkas wordt steeds sterker. Dan klinkt dezelfde krakende stem als daarnet door de luidsprekers. 'Beste deelnemers, in principe is er maar één regel voor het spel. Degene die hetlangst weet te overleven, wint.' Er valt een doodse stilte. Dit is niet grappig. Dan, vanuit het niets, komen er hoge golven opzetten... Wil je meer lezen? Maanziek, fragment 1: http://azertyfactor.be/tekst-lezen/5721/maanziek-fragment-1-uit-het-boek-maanziek Maanziek, fragment 3: http://azertyfactor.be/tekst-lezen/5828/maanziek-fragment-3-uit-het-boek-maanziek Blijf je graag op de hoogte van de avonturen van Mathis? Volg 'Maanziek' dan op Facebook (Maanziekhetboek) en Twitter (Maanziek_boek)

Eva Linden

4 0

onbestelbaar retour

geen stoplicht staat op rood er is geen liftverkeer niemand die er iets van weet geen kreet vindt een uitgang draadloos zwalkt de blik heen en terug

Nellie

30 0

Tip

Monoloog van een meisje dat nooit meer spreken zal

Nu scheelt er dus iets met mij. Ik heb geen woorden meer. Ik kan alleen nog denken, voor de rest van mijn leven zal ik niet meer vlot praten of schrijven. Afasie, zeggen de dokters. Alsof een duur woord zoiets beter te begrijpen maakt. Dure woorden of niet, ik begrijp het nog steeds niet. Waarom ik? Als ik ’s nachts wakker word, vraag ik mij af wat ik in het ziekenhuis doe en heb ik het gevoel daar niet te horen, maar een ogenblik later komt het besef alweer: ik ben gehandicapt, kapot, dus ik moet ‘revalideren’. Nog zo’n duur woord om te vertellen dat ze alles zullen doen om mij op te lappen, maar dat ze mij niet meer kunnen repareren. Ik heb hier niet om gevraagd, ik wilde helemaal niet aangereden worden. Ik wilde jong zijn, leven, en vooral veel praten, babbelen, tateren, fezelen, fluisteren, mompelen, roddelen, roepen, wat dan ook. Ik wil gewoon normaal zijn. Ik hoef zelfs niet eens meer zo speciaal te zijn, als ik maar niet abnormaal ben. Als ik nu maar geen freak gevonden word. Daar ben ik bang voor, dat mensen mij nu raar gaan vinden omdat ik zo raar praat. Geloof mij, ik vind dat zelf ook niet tof, beste mensen, ik zou zelf ook liever luid en uitgebreid over niks praten, net als jullie allemaal, maar hé, een of andere onnozelaar vond het nodig om zijn auto tegen mij te parkeren, dus nu kunnen mijn hersenen dat niet meer! Leuk, he? Bijzonder, niet? JA, vind het maar allemaal héél erg voor mij, ga daarna maar weer door met jullie kortzichtige leventjes, vergeet mij en mijn praatgebrek maar weer, ik zal jullie blikken ook wel weer vergeten. Ik hoef geen medelijden, maar als je iets niet kan, hoort dat er blijkbaar bij. Tenzij ik natuurlijk gewoon niet meer praat. Dan kan ik ook niet raar klinken. Dan ben ik hooguit een beetje vreemd. Stilletjes, misschien, maar ik zal geen freak zijn. Dan wordt papa er ook niet meer mee geconfronteerd dat er met zijn dochter iets scheelt, dat iemand het enige dat hij nog overheeft sinds mama weg is, beschadigd heeft. Dan heb ik zelf de controle weer.

Rinke R.

181 1

Where I'm from

I am from two different places From pain and sorrow From joy and pain I am from two different places From doubts and thinking From love and trust I am from two different places From lies and hiding away From truth and being myself I am from two different places So how can I be one ? I am from two different places But I know that you are one I am from two different places But you tell me I am not I am from one place, you tell me From a place where pain and sorrow are transformed in joy and pain I am from one place, you tell me From a place where doubts and thinking Disappear in love and trust I am from one place, you tell me From a place where I can hide away To find my true self I am from one place, you tell me From a place where I can be one I am from one place, you tell me From a place where I am one I am from one place, you tell me From a place where I am one in you

The broken bridge

The bridge is broken I cannot cross I stand still and only see This big broken bridge I know deep inside I cannot stay At the other side is my home I need to cross I open my eyes I move on and see A small bridge That is not broken I need to let go What belongs to this side What has its home here And is too heavy to carry Only than I can cross To arrive home At the other side Light and free

Listen to me

Listen to me Carefully Try to find out What I most Want to say Slowly It takes time For my heart To speak truly Than come to me And tell me What I told you What I long for What I need Come to me To tell me What I so much Need to hear That you listen to me That you know me That you long for me But come to me Carefully Slowly If not I will run away Before you get the chance To tell me What I so much Need to hear

No words

No words No eyes No heart can say can reach can love your smile so deep so true No eyes No heart No words can reach can love can say so deep so true your smile No heart No words No eyes can love can say can reach so true your smile so deep