Lezen

Novemberpoëzie - dag 8 - Inventaris van verloren zaken

Het ommetje in de stad waar ik in de herfstzon besluit mijn koffie buiten te drinken. Dat moment waarop vader enthousiast zijn gsm bovenhaalt voor een gedeelde selfie. Het gevoel van zijn hand op mijn schouder. Het besef dat ik me niet herinner wanneer die hand er voor het laatst lag. De eerste wandeling samen met het nieuw lief. Het slenteren om tijd te rekken. Mijn handen die winnen bij een wedstrijdje om ter koudst. De picknick bij het kerkhof met de vuile wc. Het te gulzig happen in een rijsttaartje. De treinrit naar zee waarbij de lucht zo roze kleurt.   Het is maar een hoed, troost je me. Op de tram verliest iedereen wel wat. Maar dat kan me gestolen worden.   Koop een nieuwe, zeg je. Je snapt er niks van. Uit een nieuwe hoed tover je geen oude verhalen.    

Vanessa Daniëls
32 1

Delhaize op zondag

Delhaize op zondag Doodgemoedereerde blikken rijden de auto tot vlak voor de deur. Zaterdagavondzweet zit nog in hun kleren en lijf, lieden die lijden. Op de parking waait een blikje mee op het ritme van de wind vooralsnog krijgt het blikje geen vleugels ondanks de belofte. Karren ratelen, wieltjes kraken en handvaten van roestvrij staalomarmen de onzekerheid waarmee ei zo na een nieuwe week wordt afgetrapt. Een hand met afgestorven vingers haast zich dwars door alles heenen legt beslag op het laatste pakje melkpoeder. In bont spechtde voorheen voorname dame kloek naar de kassa waar een meisjehologig artikelen bliept. Ook zij ziet het slagveld van duizend smaken duizend wensen en denkt maar niet aan morgen, wanneer alles opnieuw begint, kroniek van een aangekondigd meelopen in verslindend rat. Ergens knoopt iemand een strop.

Thomas De Mulder
18 0

In het bos

Saartje Vandendriessche zweet ‘de socials’ uit in een bos. Kwansuis legt ze een keutel in het territorium van een vos. Troost zich met de dooddoener: lastig zonder al die moderne media.Verbijsterd en half verweesd staart ze wat naar haar eigen voorpagina. Bekakt en bescheten zit ze niet in met de habitat van de dierenHad ze maar een beetje minder ego en wat meer manieren. Gelukkig vindt ze zichzelf terug in een stukje onherbergzame natuurzonder morren betaalt de belastingbetaler haar digitale detox kuur. Veel keuze was er niet, we dromen allemaal wel van iets anders af en toemaar voor protest is deze paljas na een dag werken toch veel te moe. We zitten nu echt aan de onderkant van wat nog kan worden uitgezonden had ze niet in het bos gekakt was ze misschien wel door die vos verslonden. Dan waren wij vandaag toch iets beter afeen BV graaft niet zelden het eigen graf.

brandnetel
14 0

Novemberpoëzie - dag 7 - Schaarste

Gisteren verjaardagstaart gekocht. Dat duurde een tocht door de stad eer we één vonden het verjaren waardig. Dat ze voor zes bedoeld was deerde niet. Ik besloot: je mag zes keer jezelf verwennen als niemand anders het doet. Nooit eerder likte citroenschuim zo gretig aan een mes.   Vandaag is niemand jarig dat ik weet. Wie eet alleen? Wiens paraplu ging stuk? Wie weent om een dode merel in het gras? Iemand?   Natuurlijk gaat het om dat teveel  in mij voor jou.   Ik groei weer armen die zich zo zacht om je pijn heen willen vouwen. Verlangen ons te omcirkelen als kringen in het water tot ook ik omsloten word.    

Vanessa Daniëls
20 0

Stralend

Je zingt de kalender kaalMet metaforen die ik nog eens wil horen Was ik een envelop bracht ik je brievenWas ik een pen dan schreef ik ze Mijn lief maakt me radioactiefTot ver over mijn oren

Stelselmatig
28 0

Een lyrische omschrijving van het ongemak dat ik tracht te ontleden en af te schudden

In het witte maanlicht gaan de dennen door hun knieën. Rolluiken rammelen, vette druppels kletteren. De woeligheid achter het dunne glas is van dezelfde aard als die onder mijn huid. Welke houding ik ook aanneem, ik blijf twintig centimeter boven het bed zweven. Het landen en zinken lukt niet. Ik reken op een kuip warm zout water als anker. De obstructie in mijn keel roert zich even en haakt dan weer in. De rechthoek in mijn maag zit gebeiteld. Geknield herzie ik de koers. Een afgebakend verlangen naar rust richt ik tot symbolen van grootsheid waarin ik mezelf even niet zie. Reeds als kind wist ik dat ik mijn woorden kon planten. De scheppingen van vandaag zijn mijn smeekbedes van gisteren. Ik huis in de inzichten die ik wilskrachtig bijeen heb geschraapt. Een fort bewaakt door een schare engelen. Ware verandering, de soort die verzacht, ontvouwt zich na begrip. En zo loop ik continu, om niets te missen, wagenwijd open. Met als gevolg dat er veel onrust binnen dwarrelt. Ik struikel ook steeds vaker over de langgerekte kreun die tussen de façades hangt. Sommigen proberen deze te overstemmen door luid te zingen. Maar dat gaat ongewild snel over in geschreeuw. Ik graai naar de voorbij glijdende stilstand en tracht de schemering te bottelen. Het einde van alle dingen zit in mijn ooghoeken. Alles wordt verpakt met limieten, cadeautjes aan mezelf. De sorry’s veeg ik van mijn lippen terwijl ik mezelf toesta om verkrampt mens te zijn.   https://www.karoliendeman.com/blog/2021/11/7/onrust‘Wired Up’ - zelfportret met acrylverf - 122 x 92 cm

KarolienDeman
11 0

Novemberpoëzie -dag 6- Onderweg

Laat me soms gewoon onderweg zijn.Een bus razend over een donkere snelweg.Koplampen die strepen trekken in het zwart.Niet meer weten waar ik ben. Oefenen in ergens vandaan bewegen.Niets meer denkente weten. Laat me soms gewoon weg zijn. Roep me terug.

Vanessa Daniëls
25 3

Novemberpoëzie - dag 5 - Citroentaart

Adriaan groet jarig de dingen: dag keuken, dag stoel, dag spiegel, dag smoel, dag moeder met de frons. PLONS PLONS in het afwaswater. Het buitenland op slot en geen werk in de seksshop. Feesten is voor later.   Deur uit, straat op, trein in, Brussel stop. Zijn groene hoed op kop. Een stad met plek voor jarig zijn. Een stad met plek. Een stad.   Porto in het zeebeest. Walrus, walvis, what is in a name. Sysyphus, Adriaan of Wittgenstein, logisch of absurd, verjaren of verdagen. De slotsom blijft gelijk: van leven gaan we dood. Tot dan is er citroentaart, en liefst een hele HOOP.   (verjaargedicht voor Adriaan met verre knipoog naar PVO)

Vanessa Daniëls
29 0

Luister naar de regen

Luister naar de regen. Neem deze dag als de jouwe. Vandaag hoeft er niets, en toch kan alles.

katrien de nil
41 1
Tip

Haiku Kus me

Warm me, omarm me. Wentel me in jouw woorden. Kus me op de mond!

katrien de nil
132 1

Waardevolle scherven

Daar lag ik dan. Op mijn rug te midden van de velden, met mijn roze BMX bovenop me in een vreemd dorp waarvan ik ben vergeten hoe mijn klasgenoten heetten. De ooit witte turnpantoffel gekneld tussen spaak en vork, ver weg van het huis met de zwarte kolenkachel en de plastieken badkuip waarin niet ik - maar hij - verzoop, kneep de huid van mijn wreef ruw en nat tot een drukkende voet de fantoompijnen uit mijn hoofd rukte. Het was hem gelukt, dacht hij. Althans voor even, leefde hij in een wereld met enkel vaste lijnen die eenvoudig konden doorgeknipt en de ongeopende brieven op de tafel naast de kerstcadeautjes uit het klooster waar ik mijn geloof verloor. Te vroeg wellicht, hoewel ik de weken voordien nog op dinsdag- en donderdagochtenden voor schooltijd als misdienaar achter de priester zelf het belletje rinkelde.Het kwam pas later binnen. Of toen mijn zus en ik op kousenvoeten langs de stoep wegliepen tot we gegrepen werden door een overmoedige voorbijganger die ongetwijfeld het beste met ons voorhad. We wisten heel goed waarom we daar waren, maar vergaten het te zeggen want dat kon niet. Het verlies van de ontsnapping zou te veel pijn doen. Net zoals de verdwenen speelse taferelen die ik pas op latere leeftijd terugvond met mijn eigen kinderen, nadat ik de woede weer onder ogen zag en niet zo nodig de wereld moest repareren vanuit een onverteerde honger naar schouderklopjes tegen vijandbeelden.Het stopt ergens. De bergen blijven overeind zonder sneeuw en met water in de kelder. En als de platgespoten velden weer de broeken worden waarin we met onze botten sprongen, leren we dat dit slechts een voetnoot was. Dat vergeten we te vaak als we er in klem zitten. Laten we er een boek van schrijven voor elke dag en de hoofdstukken die ons niet meer raken schrappen. Of beter nog: klasseren. Zodat we vertederd kunnen terugblikken en opnieuw de vlucht vooruit er af schrapen. De zaterdagen op het dak in gedachten aan de overkant zijn al lang voorbij,net als jij,ook al leef je nog verder in de scherpe trekken van mijn weerspiegelingik laat je losin waardevolle scherven          

Hernam
0 0

Novemberpoëzie - dag 4 - retraite

Veertien hoog aan zeehouden wind en meeuw een decibelduel. Achter gesloten ramen schuil en schreeuw ik het luidst.Daar waar het buitenleven zich te pletter stort tegen beton, raakt mijn stem niet eens het balkon. Maar morgen,morgen fluister ik je de huid vol. Hoe ver kan je weggaan,eer je stopt met terugkomen?                    

Vanessa Daniëls
34 1

Wasbeurt

terwijl de herfst op de loer ligt, speelt het zonlicht verstoppertje terwijl jouw vingers masseren, wassen ze restjes uit mijn lijf tot alles opnieuw glimt zoals na een orgasme

Fatiha Berrazi
15 1

Chagrijnig plein

In het Pajottenland      slaat de kerkklok tien uur in de ochtend.   Onschuld ligt begraven onder een stevig sneeuwtapijt      er is een overloop van maagdenwit      naar letselrood.   Bomen   dragen hun naaktheid met trots                spreiden hun armen over de                daken die eruitzien als verkleumd                alsof ze hen willen beschermen                tegen stokken die deuren en ramen inbeuken.   Zwarte kraaien bespieden armzalige taferelen.      De gulzigheid druipt van hun krachtige snavel      bij het identificeren van een gans wiens nek eraan moet geloven.   Rode ruiters en soldaten in harnas dwepen met macht. Paarden steigeren               vervloeken de chaos.   Jachthonden dorsten naar bloed. Zwepen cirkelen in de lucht               landen op prooien die worden gedwongen in het gareel.   Vrouwenreünie in lange gewaden waarin de ijzige morgen kruipt. Wanhopig sterke vrouwen               fluisteren                                                          beloeren                                                          bedelen op hun knie of                                                          berusten in honger                                                          proberen hun eer te redden of                                                          vluchten met hun kroost.   Hoopjes mens,                           triest gekreun,                                                          smeekbeden helpen geen zier.

Fatiha Berrazi
3 0

Troebel water

Onder een bedje van algen vereenzamen een zwart-wit gestreept kindersokje flarden T-shirt in drijfzand een met wanhoop besmeurd lijfje dat ongemerkt aanspoelt op Lesbos resten van een strijd voor waardigheid tegen honger en dorst verloren nog voor de oorlog tegen het onbekende was begonnen.   De sirenes klinken scherper dan het gekrijs van Marina, zijn ex de ambulancier hij weet dat dit onschuldig lijfje gekraakt door de kracht van de golven de Egeïsche zee doet bloeden hij vermoedt dat de lokroep van belofte sterker was dan de paniek in de meisjesogen toen zij sprong op een rubberen bootje van het bloedigste rood.

Fatiha Berrazi
4 0

Daar ligt ze

stoïcijns, in het wit van de stilte tussen de lijnen, de bronzen ovaal zonder groeven of plooien. Haar oren staan in lichterlaaie als een raket op een lan- ceerplatform, klaar om te worden afgevuurd. Haar oogleden blijven stijf op elkaar geperst tot de glazen kast zijn vormen weerspiegelt: weer- barstige haardos, omlaag krullende snor, gulzige baard, rommelende buik, golvende kont, lijvige benen. Haar neus trekt als een zuignapje de dolende museumbezoeker aan. Haar lippen kraken, broos als een eierschaal waaruit nieuwe ideeën ontglippen. Haar kin glimt. Doorheen het glas stroomt kunst zijn aderen in. (Geschreven aan de hand van een postkaart van het bronzen beeld "Slapende muze" van kunstenaar Brancusi.)

Fatiha Berrazi
9 0

Novemberpoëzie - dag 3 - Visvoer

In mijn bord zwemt een vis in de boterzee. Vies. Een vis hoort in water dus kieper ik hem in het aquarium bij Blub en Freddie. Zelf vlieg ik in de hoek. Mama is boos. Al dat werk. Almaar eten verzinnen. Voor boze mama’s ben ik liever lief dus morgen kook ik voor haar. Dinosauruskoek in een chocomelkbeek. Dat vindt die dinosaurus vast fijn. Blub en Freddie ook; die lusten geen koek.

Vanessa Daniëls
23 0

Novemberpoëzie - dag 2 - Rapunzel

Vijf hoog in zijn toren zat Rapunzel opgesloten. Zijn haar knipte hij jaren geleden al af. Het groeide nooit meer lang en in haarklimmen was ik sowieso nooit goed.   Toch leek een rol als ridder me wat dus zocht ik naar draken. Die vond ik onder mijn bed en in de brievenbus. Spinnen en facturen die ik wisselde van plek. Dat volstond voor een pantoffelheld.   Toen bracht ik soepgroenten naar Rapunzel. En chocola want ridders zijn lief. Rapunzel verdikte een beetje en ramde na tien dagen de deur in.   Nu leven we nog even en tevreden. Rapunzel maakt soep en vlechtjes in zijn haar dat toch weer groeit,  voor de zekerheid en andere ridders.   Zelf kocht ik een nieuwe brievenbus.

Vanessa Daniëls
28 1

Allerzielen

Vandaag, deze dag het mag weer, het mag de zielen, de mensen nooit vergeten die jaren hoe ze nog heten wie ze waren Vandaag deze dag missen we net iets meer   Wie denkt aan diegenen die niemand nog kende ver van waar ook alweer gestorven en nu onder vreemde koude stenen of zelfs waar niemand heen zal benen Vandaag deze dag, doe ik het tóch wel even.   En dan is er Zij Dit is Haar graf Ik spreek met haar Zij, die overal nog is, elke dag Al voel ik dat ze nu haar rust gevonden heeft Haar optimisme, het flegma waarmee ze iets moeilijks kon afsluiten. En weer verder gaan. Daar denk ik nog aan. Aan wie ze niet was noch kon of mocht zijn Wat maakt het uit Als alleen de liefde er altijd was? Die vandaag deze dag nog is!

Anemos
6 1

De zomerdagen werden korter

Toen de avondzon nog net boven de horizon kwam lieten we los  Een portret in het hoofd van hoe het moest zijn En niet tegemoetkomen aan dat beeld Een kat in een zak  Vinnigheid die opklaart bij de uitdaging van het leven Het levenslicht zien in de vreugde van de dag  Een lach kristalhelder weerspiegeld bij maanlicht Terwijl bomen naargeestig wiegen in het donker van de nacht,viel het glas aan diggelen Ik koos je, sinds de zomerdagen korter werdenMet ogen, die de hemel al meermaals voor de voeten in scherven zagen vallenBleven we overeind staan Tijd heelt veelVoor jou en mij,maar het gebroken glas Laten we achter En dat ene gevoel nemen we meeBewaard en omhuld in onze rugzak Die we links op onze borst dragen,als teken Want alle ruimte die onze huiskamers mogen opvullen, laten we doorstromen van dat ene onbeschrijfelijke gevoel Noch hoop, noch gelukSterker Het is het enigste gevoel dat ons zal redden en naar betere dagen zal brengen wanneer de zon achter de wolken schuift

Zonsondergangdromen
75 2
Laad meer ...