Lezen

Loden paarden

zijn het weerom sombere zeepaarden die de wereld over de einder moeten trekken, kan geen kentering loden liedjes laten wegzinken een Sapphische strofe uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

7 0

Toen beton de lotto won

ik won een reis naar wonderland een zak goed gespoeld noordzeezand en toch, ik zit liefst hier gebeiteld vast verroeren zal zelfs niet mijn geest wat moet ik dan met scheef geluk er is geen klok die tijden zoekt maanlicht talmt en aait het blinde raam terwijl vloed van warme oevers droomt helaas, alles werd liever beton nog voor de zon de lotto won sinds de ziel een rondje reed doorheen het valse kinderpark nadat het zand kastelen weer versloeg wilde niets nog helen en ik vroeg heeft iemand dan de sleutel nog de deur is weg, mijn wereld dood uit de reeks 'Waanhoop'

In de ogen van de koekoek

toen de zon niet echt bestond was er slechts die warme gloed oude lava met veel heimwee naar het ondergronds geweld illusies leefden in de ogen van een koekoek roeken aten granen met een zwarte kleur toen de sterren dichter kwamen wanneer vingers van de leguanen langzaam vlinders wilden vangen dachten magen aan die rode mieren doch de maan at niet werd alsnog geen avondzon terwijl de einder twijfelde bleven alle vogels stil het antwoord zweeg omdat een stem verlamming zalig vond er was ook niets dat echt verdwijnen kon en de fossielen wilden niets vertellen over nieuwe moed uit de nieuwe reeks 'Metamorfine'

Onderweg naar Zee-in-Zicht

Het zijn zeepaardjes die dwalen. Het is een maan die zonk en onder water kraters vult met nieuwgeboren vis. De wrakken, mensenschepen moeten nog worden bedekt met troostend zand. De garnalen willen dat de zon hun hart doorziet, warme gloed de zeespiegel verlicht. Heb vertrouwen, onderwaterwereld. Durf alsnog te ademen. Het zijn die zeepaardjes. Hun longen lonken naar een frisse bries. Toch dralen ze. Toch blijven ze dicht bij het zeewier waar de ruiters zich verschuilen. uit de reeks 'Reizen met Ricky'

In alle talen van de regenboog (7)

Don't play goldfish songs. Do not carve memories of innocent souls in those calcareous rocks. I count on silver spirits to save the moon. I only trust the wolves to save the innocent child. I believe. Soft fog and tender morninglight will never return. The Valley of Deatch crawls through its dust. I feel mild clouds, the everlasting white of eyeless angels; they flee to Enceladus. Where are the vultures which will eat my ears? I cannot stand those killing echoes. It is this cruel conductor, a dark orchestra. They play a medley of too harshly starving melodies. In the Valley of Death, a creek seeks for a fresh existence, though unspoiled water is endangered. I hear it. Now again. That goldfish song. Those rangers on red horses. The muting sounds of happiness. 'Goldfish songs' is een gedicht uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

5 0

De furie van het Erfvolk

Verwacht ook dit jaar niets, geen witte druif vanuit een tropisch land, geen duiven voor een vredesdorp. Op Paasdag zal de hemel zure onraad droppen, regen die het land verschroeit, brandlucht die de hoop verkoolt. Er zullen absolute wreedheid vallen, spijkersparren en terreur. Sap zal druppen uit gebarsten schors van pijnbomen. Eieren zullen neerkomen in de meest valse fabels. Alles werd gevuld met zenuwgas, vernieling en de kwaadste kanten van het zijn. Hoop niet op een trend die iets verheft. Bovendien, precision bombing is bij god geen kunst, pre-emptive strike wel degelijk een grote misdaad. Furieuze stormen zullen al wat zich nog recht hield, vellen. Dool nooit meer zomaar rond. Nergens. Verwoeste aarde is niet enkel een begrip. Huiverende steden, streken vol met angst, gebieden die piloten van de dood gekozen hebben op het aanwijzen door ware duivels. Voltreffers met donkerrode ogen, zwarte sterren zweven aan het grauwe firmament, terwijl het plat moet alles in de vlakte. Ook op de heuvels zal er niets meer groeien na die genocide. "Extra Lebensraum voor het Erfvolk." Gelijk hoe. Machiavelli, veel geweld en gruwel werden pijnlijk vanzelfsprekend. Absolute afkeer voor de onschuld van de jongse zielen. Bloed op het tapijt van elke burger. Het is een gure verschijning van ultiem venijn, van de kwaadaardigheid met die smalle snor tussen neus en mond. uit de reeks 'Duivelsverzen'

verf ed: Contemporary interdisciplinair ArtTIST, nen tjolder, nen prutser. BIO.

Bento

in zijn schoolbentō op het huisaltaartje zijn lievelingskaas Een Bento is een Japanse lunchdoos met verschillende kleine gerechten, meestal rijst, vis of vlees en groenten. Een schoolbentō is zo’n lunchdoos die een kind van thuis meeneemt naar school. Vaak wordt hij ’s ochtends door een ouder gemaakt en mooi geschikt in vakjes. Soms worden de ingrediënten zelfs in leuke vormen gesneden (bijvoorbeeld dieren of bloemen), zodat het eten aantrekkelijk is voor het kind.In Japan heeft een schoolbentō ook een emotionele betekenis: hij staat voor zorg en dagelijkse aandacht van de familie. Daarom kan het beeld van een schoolbentō in een gedicht of haiku sterk zijn — het roept meteen het leven van een schoolkind en de liefde van thuis op. De in mijn haiku beschreven bento werd door de moeder geplaatst bij de Butsudan, een klein huisaltaar waar families eten, rijst of bloemen voor een overledene neerzetten.

Margaretha Juta

0 0

stepping stone theory.

In de jaren 70 van de vorige eeuw merkte ik iets op. De overheid, die destijds, en nu, totaal geen idee had, heeft, hoe ze het opkomende drugsgebruik moest aanpakken, opende overal de jacht op drugs. Omdat cannabis sterk ruikt en een groot volume heeft, was de jacht daarop zeer succesvol en opende de markt voor veel verslavende spullen zoals heroïne. Menig burgemeester en politiecommissaris stond destijds glunderend op de foto voor een tafel vol in beslag genomen kruiden — het ultieme bewijs dat hun beleid vruchten afwierp.Door deze harde aanpak verstoorden ze de cannabismarkt zodanig dat er een tijdlang bijna niets meer te vinden was. "Ik wil eens experimenteren met heroïne," zei mijn broer toen. Ik raakte in paniek. Jaren daarvoor had ik een vriendengroep waarin enkelen hetzelfde zeiden; na nog geen jaar was een normaal gesprek met hen niet meer mogelijk. Het enige waar ze het nog over hadden, was waar ze spul konden vinden, wat het kostte en of het van goede kwaliteit was.Ik overtuigde mijn broer om met me mee te gaan naar de grote stad, waar ik een horecazaak runde. Hij stemde toe en sprak niet meer over heroïne. Twee jaar later overtuigde mijn lieve moeder hem echter om terug te keren naar ons geboortedorp. Hij kreeg 300.000 frank, een nieuwe auto en zij zou een huurhuis voor hem inrichten. De enige voorwaarde was dat hij moest trouwen met zijn oude liefde. Wat mijn moeder niet wist, was dat zij inmiddels geen experimenteerder meer was, maar een heroïneverslaafde.Binnen korte tijd was het geld op en begon de ondergang. In 1999 is mijn broer overleden na jarenlang gebruik. Ik heb dikwijls gedacht: had men cannabis toen maar gelegaliseerd, dan was mijn broer misschien bij cannabis gebleven. *********************************************************************** +altaar+der+culturen/ FOTO GALLERY verf ed Rond 1995 heb ik dat werk gemaakt. Ik noem het "altaar der culturen." Links ziet men een tv, onze gemeenschappelijke identiteit valt van het - silicium - glas - zand.De gemeenschappelijke informatiebronnen zijn verdwenen.De wijzen van vroeger opgevolgd door radio en uiteindelijk als laatste de tv die een ongeveer gemeenschappelijke boodschap uitdragen, ons collectief geheugen, is niet meer.De informatie is versplinterd.Rechts ziet men een gietijzeren kandelaar daar in een mensenhoofd in papier. Stukken teksten. Krantenpapier "De encyclopedische mens".Gietijzer = nationalistenKandelaar = religieIn het midden staat de hedendaagse mens. Opgesloten. "de encyclopedische mens".Dit deel is gemaakt van een reclame voor lippenstift.Regeneratie KosmetikIn de dubbele wand gaan luchtbellen in het water de hoogte in.In die dubbel - transparantie - plexiglas zit diezelfde "encyclopedische mens".Het geheel staat op dunne platen, glas = chips = zand = silicium.Het geheel steunt op een gietijzeren pilaar = industriële cultuur.De gietijzeren plaat staat op de grond = landbouwcultuur.HET ALTAAR DER CULTUREN. Ik woonde toen in de Aalmoezenierstraat in Antwerpen. De jaren 90 tig. http://www.anamorfose.be/verf/misc-images/verf-t-i-r-e

56 0

Momenten

Peter kijkt nog een keer achterom naar het beeld van de Griekse godin Niké dat op het kerkplein van Lommel staat. ‘Een mooie herinnering aan de slachtoffers van de oorlogen', denkt hij. Hij loopt verder naar de bibliotheek voor zijn cursus om beter te leren schrijven. Boven zijn hoofd verandert de helderblauwe hemel plotsklaps in een donkere avond. Peter hoort geronk van vliegtuigmotoren, een lichtflits knalt door lucht en grote en kleine projectielen schieten alle kanten op. Boem! Pats! Kleng! Geschreeuw om hem heen. ‘Wat gebeurt hier en waarom in godsnaam?’, vraagt Peter zich af. Hij kan het niet goed verklaren en staart voor zich uit naar het moderne, bruine bakstenen gebouw met driehoekige ramen waar zijn cursus is. Het dak staat in brand! Mensen rennen uit het gebouw en zoeken een veilige plek tegen meer mogelijk onheil. Peter versnelt zijn passen en lijkt ongevoelig van wat er om zich heen gebeurt. ‘Het lijkt verdomme wel of ik een film beland ben!’, roept hij hardop. Maar niemand hoort hem. Iedereen op en rond het kerkplein is met andere dingen bezig. Peter kijkt nog maar eens om naar Niké. Zijn verbazing trilt door zijn hele lijf! Nu lopen daar soldaten die mensen voor zich uit duwen met een geweerloop in hun rug. Sommigen huilen, anderen steken bang hun handen omhoog en er zijn er ook bij die zich met gebalde vuisten naar de soldaten omdraaien. Voorzichtig kijkt Peter naar de lucht die inmiddels pikzwart is. Hij ontdekt vliegtuigen. En uit hun rompen vallen bommen naar beneden. Ze ontploffen met grote knallen vlakbij het kerkplein. De soldaten met hun gijzelaars beginnen nu te rennen en er klinken schoten! Peter is inmiddels de lege bibliotheek binnen gestapt. Hij treft daar één grote ravage aan. Stoelen en banken liggen ondersteboven en bedolven onder de duizenden boeken die ze hier zo braaf verzameld hadden. ‘Wat een puinhoop!’, concludeert hij. Ineens komt hij tot het besef dat de les vandaag wel niet zal doorgaan. ‘Komt er ooit nog wel een les en wanneer houdt deze ellende op’ vraagt Peter zich af. Hij pakt een omgevallen stoel en gaat erop zitten. Hij moet even nadenken over wat hij hier allemaal in een paar minuten meemaakt. Hij maakt zijn tas open en daar valt pardoes de folder uit over de fietstocht langs oorlogsmonumenten in Lommel en Bergeijk die hij maakt in opdracht van de bureaus voor toerisme van die gemeenten. Peter probeert de folder te pakken, maar hij waait weg. Peter staat op en loopt achter de folder aan. Die waait weer verder de deur uit en het plein op en steeds sneller. Peter holt achter het papier aan. Dar bepaalt zijn koers. Dwars door schoten, gekrijs en gebrul. Maar dan ineens blijft de folder stilliggen. Peter kijkt omhoog en recht in de ogen van Niké. Hij krijgt het warm en het wordt donkerder en donkerder. ‘Het duurt wel lang nu. Toch lijkt hij wakker te worden’ hoort Peter nu. Hij opent zijn ogen. Twee groene ogen kijken terug. ‘Maar dat ben jij, stottert Peter’ nu hij zijn goede vriend Willem boven hem ziet hem hangen. ‘Ik dacht dat je doodging man!’, roept deze. En dan herinnert Peter zich alles weer. ‘Ik had je moeten vertellen, dat ik allergisch ben voor donker gerstebier, maar ik had er geen tijd meer voor toen ik per ongeluk net jouw glas met dat spul leegdronk in het café. En dan ga ik hallucineren. Dat weet je toch. Maar wat ik nu weer meemaakte is ongelooflijk! Je weet dat ik bezig ben met een fietstocht langs oorlogsmomenten?’ ‘Ja zegt Willem, daar heb je het vaak genoeg over. Hoezo?’ En Peter barst lost. De volgende dag is het weer maandag dus cursusdag. Peter steekt met een vreemd gevoel het kerkplein over naar de bibliotheek terwijl hij achterom naar het beeld van Niké kijkt.

Dreschrijft

Ach

Vroeger had ik je aangesproken zeer spontaan met 'Liefste'. Nu gaat dat niet langer. Hoop schroefde zich terug. Vandaag begin ik met 'Geachte'. Ik noem je ook geen lente meer. Wat in de bodem wacht, het mag dan zijn, het zal weer willen groeien. Er keert nooit nog zongevoel terug naar mij. Neen, dat geloof ik niet. Zonder prikkeling zal het gebeuren. Maartse regen zal niet kunnen bruisen. Spa Fa Algebra. Alfabet Heureka. Knorr Colruyt Kikkerbil. Aldi Fanta Darwin. Papa Tango Kinderwals. ...en dat terwijl 'Dimitri in Burundi' nooit een stripverhaal zal worden. Ach. Er zijn dan nog wat stuiptrekkende woorden die zich in slierten wagen door het dorre modderland. Ach en kijk toch. Dronken zijn de plassen. Zopen ze gesmolten moed? Ach, zo denk ik. Slalom nog wat. Jij, dolle haas. Tussen resten, oude maïsstronken. Ja, ach. Let it be. As it was. En echt. Vroeger had ik je aangesproken met 'Lieve lente'. Ik houd het nu bij 'Geachte Heer Gestorven Zon', of 'Hooggeachte Nacht die Nooit Vergaat', misschien 'Aan die Winter die de Lente in een Nok Ophing' Onmogelijk zal ik dan nog kunnen zeggen 'Vaarwel Wereld, Welkom Ondergang' uit de reeks 'Duim voor Dimitri'

8 0

Een hoornaar op de vlindertaart

wat is het mooi uw vliegdekschip die walvisboot met ijzeren portieren een gouden maan schijnt op uw kale ziel het landschap is te kreupel om omhoog te kijken iets vliegt rond het sterrenbeeld van zieke stieren die beesten vreten straks de Elyzeese velden leeg meneer, wat bent u van plan te Vogelzang breken de snavels een hoornaar zoemt weer in uw binnentuin de vlindertaart is aangesneden niets droop op de grond de beul koos al een stuk meneer, waar stroomt straks die bloedstroom heen ik voel de stuiptrekkingen van de zon heerschap met uw wrede bek, ziet u het dan nog altijd niet dat sterrenbeeld van zieke stieren is nu zeer dichtbij het wil landen op uw schedel om een pact sluiten met die al te krankzinnige malloot uit de reeks 'Dialogen met monsters en dia's'

schoonvader

nat en koud - doorweekt sta ik voor de deur - binnen brandt een warme radiator - maak ik een mok dampende thee en verbrand ik mijn tong - waar heb ik de sleutel gelaten waarom sloot ik de deur en potverdikke hoeveel zakken kan een jas hebben - of ben ik hem verloren ergens in het bos - toen ik mijn zakdoek misschien - ze hebben me geleerd te sluiten- ook voor eventjes - je weet maar nooit bel ik mijn schoonvader met de reservesleutel wacht ik - nat en koud - doorweekt voor de deur komt hij heeft hij gezegd en geloof ik hem - hoe lang nog

Hans Van Ham

8 1

Rode kippen

als de rode kruiwagen glinstert en die wolken blinken deemsteren ze weg de al te witte kippen, ze vluchten voor die hacheijke schijn een Sapphische strofe uit de reeks 'Roeland Wittebolle'

7 0

14:46

haar oortjes als gebedssnoer tussen de vingers één minuut stilte voor de slachtoffers In Sendai en langs de hele kust van de prefectuur Tōhoku Region staan mensen elk jaar op 11 maart stil bij de slachtoffers van de 2011 Tōhoku earthquake and tsunami. Op die dag in 2011 trof een zeer zware aardbeving de noordoostkust van Japan. Kort daarna volgde een enorme tsunami die hele dorpen en kuststroken verwoestte. Duizenden mensen kwamen om het leven en veel families verloren hun huizen, hun vrienden of hun familieleden. Ook overspoelden golven de kerncentrale in Fukushima, waardoor de koelsystemen uitvielen. Daardoor raakten meerdere reactoren oververhit en ontstonden kernsmeltingen en explosies. Veel mensen moesten evacueren en grote gebieden rond Fukushima Prefecture werden tijdelijk onbewoonbaar. Het is een van de ernstigste kernrampen sinds Chernobyl disaster in 1986. Tijdens de herdenking verzamelen inwoners zich vaak bij de kust, bij gedenkplaatsen of in stilte thuis. Om 14:46, het exacte tijdstip waarop de aardbeving begon, houden veel mensen een minuut stilte. Sommigen leggen bloemen neer, anderen steken wierook of kaarsen aan. Ook worden er ballonnen opgelaten of lantaarns op het water gezet, als teken van herinnering en gebed voor de overledenen. Voor veel mensen in Sendai is het niet alleen een nationale herdenking, maar ook een heel persoonlijk moment. Het is een dag waarop ze denken aan wat verloren ging, maar ook aan de kracht van de gemeenschap die daarna samen heeft geprobeerd opnieuw op te bouwen. De zee, die toen zoveel verwoestte, wordt tijdens de herdenking vaak weer rustig bekeken — als een plaats van herinnering, rouw en hoop.

Margaretha Juta

0 1

Magnolia's

In de binnentuin van het oude Gasthuis staat een magnolia. Ik zie hem elke dag door de grote glazen wand van het cultuurcentrum waar ik werk. Oude muren rondom, een modern gebouw van glas en beton ervoor, en daartussen een boom die elk voorjaar roze ontploft. Vandaag staat hij in volle bloei. Bloesems groot als porseleinen soepkommen. Roze, zacht, een beetje overdreven. Alsof iemand met een brede kwast de lente op de takken heeft gesmeerd. Magnolia’s hebben weinig geduld. Terwijl andere bomen nog zitten te twijfelen — gaan we al? nog even wachten? — staat deze madam al in avondjurk. De rest van het park nog half in pyjama en zij al klaar voor het feest. Ik hou van magnolia’s. Misschien een beetje te veel. Want een magnolia brengt me altijd terug naar een andere tuin. Een klein stadstuintje van een grote liefde van vroeger. Daar stond ook een magnolia. En als die begon te bloeien, wist je: het seizoen is open. Stoelen naar buiten. Aperitieven die plots om vier uur begonnen. Een barbecue die al warm stond terwijl we nog deden alsof het maar voor straks was. Hij met een tang in zijn hand alsof hij een Michelinchef was. Ik met een glas wijn en grote theorieën over het leven. Er werd gelachen. Veel te luid. Buurmannen die over de haag kwamen hangen. Vlees dat te lang op het rooster lag omdat we weer eens een verhaal moesten afmaken. En ergens tussen een schaal sla en een aangebrande merguez zat dat grote gevoel waarvan ge denkt: voilà, zo moet het dus. Het jaar na onze breuk zag ik overal magnolia’s. Echt overal. Iemand had de stad volgezet met roze herinneringen waar ik niet om had gevraagd. Ze stonden te bloeien in voortuinen, langs straten, in parken. Roze wolken van gezelligheid waar ik niet meer bij hoorde. Dat was liefdesverdriet in de prille zon. Uitgesmeerd over een hele stad. Ik werd er kwaad van. Op die bomen. Op hun overdreven romantiek. Alsof ze mij stonden uit te lachen met hun bloesems. En dan gebeurt wat elk jaar gebeurt met magnolia’s. Eén nacht vorst. Eén. En het is gedaan. Die majestueuze bloemen vallen plots uit de lucht. Niet meer poëtisch. Niet meer zacht. Maar bruin. Vettig. Plat. Een soort slijmerige bloesemdrek die zich over de tuin verspreidt. Daar ligt dan uw romantiek. Als een nat tapijt waar ge beter niet over loopt. Ik heb ooit echt gedacht: wie zet er nu vrijwillig een magnolia in zijn tuin? Ge weet toch hoe dat eindigt. Eerst een paar dagen operette. En daarna een hoop bruine pulp waar ge met uw schoenen door moet. Gelukkig doet de tijd zijn werk. Verdriet verplaatst zich. De scherpe kantjes verdwijnen. Wat overblijft zijn de verhalen. De avonden. Het gelach. De liefde die er wél was. En zelfs die magnolia. Vandaag kijk ik opnieuw door de glazen wand naar de boom in de binnentuin van het oude Gasthuis. Hij staat daar weer schaamteloos te bloeien. Alsof hij elk jaar opnieuw denkt dat het deze keer anders zal zijn. Roze bloemen. Zon. Lente. En ik denk: ja ja. Wacht maar tot morgen.

Katrien Daniels

89 4

pallazo vinicius

De zon kwam op boven de olijfbomen. Het marmeren paleis was in diepe rust gehuld. Anita sloop door de tuin en zette het rieten mandje op de grote toegangstrap. En verdween even snel als ze gekomen was.

amanda allesie

5 1

bloed regen

Terwijl de zon langzaam onderging, kwam de sfeer pas goed op gang. de muziek van de band golfde over het strand. Aurora stond te kijken vanop het terras van haar bungalow. Ze kon nu geen drukte verdragen, het was nog te vroeg. Ze schopte haar slippers uit en liep bloodvoets over het stukje strand vlakbij haar bungalow De pijn was er nog steeds, het gemis ook. Moet ik dan dankbaar zijn voor de tweede kans die je me bood? dacht ze. tranen wellden op in haar ogen. Weer zag ze zijn gezicht voor zich: Arne was haar soul mate, haar alles en nu niks meer het was voorbij. Net op dat moment speelde de band een slow. Ze draaide zich om en liep terug naar haar bungalow. In een mist tranen greep ze naar de foto op haar nachtkast en gooide hem met een woest gebaar op de grond. 'je bent bedankt voor alles!' riep ze. woest veegde ze de tranen van haar gezicht, ging op bed liggen en probeerde te slapen.

amanda allesie

3 1

Lucifer Airlines

in het rijk van de onrust onder lege wolken rest nog weinig wit zwart heerst over grijs zelfs de wijze uilen verloren beide ogen niets durft zich nog wagen aan een hemelvlucht vlinders met gebroken braken nog iets uit zonder wonderen wil alles hier vergaan kwel en kommer duivels op een brommer razen door het vuur ze branden alles plat niets wordt nog gespaard alle paarden bloeden leeg omdat een hel zo is verlaat de hoop deze planeet uit de reeks 'Duivelsverzen'

Hemelverraad

welke splijtstof duistere razernij en huivering afgrijselijk hemelverraad zullen al het witte de einder voorgoed met bloed besmeuren een Sapphische strofe uit de reeks 'Waanhoop'