Lezen

Brief

Beste J   Een bataljon fietsers valt de ochtend aan. Als een troep hongerige wolven stort ze zich op de natgeregende stad. Ergens tussen die losgelsagen meute kun je nog net een gefronst gezicht ontwaren, half verscholen in een kap met manen van nepbont. Het is een jonge vrouw. Ze voelt de adrenaline van de ganse groep door haar aderen stromen terwijl ze wild op de pedalen trapt. Haar gezicht glanst en van hieruit is het moeilijk te zien of dat door de regen of door de tranen komt. Ze gaat rechtstaan op de trappers, ritmisch zwiept haar gewicht van het ene op het andere been, van de ene in de andere gedachte (dit is het moment waarop een stemmetje in mijn oor fluistert dat een brief zulke hoeveelheden poëtisch-proza misschien niet aankan. Dat dit niet de juiste plaats is voor experimentele hersenspinsels. Jawel. Juist wel. Juist hier.) Een windvlaag rukt de adem uit haar longen. I'm alive! denkt ze, Alive and kicking! (vooral dat laatste)   Groetjes   L

Cosi Perreth
0 0

Presidentiële Wensen.

            Presidentiële Wensen...                          Sonnet.   De grote charlatan heeft weer gesproken, de vredeshoop in haat en nijd verteerd. Zolang hij maar zijn entourage eert. De potten worden elders wel gebroken.   Hoe heerlijk toch om vuurtjes te gaan stoken, want ja, hij heeft het lesje goed geleerd, de aandacht moet gewiekst worden geweerd van wat hij in 't geniep heeft uitgestoken.   Wat maakt het uit of in de verre landen het broze evenwicht op wank'len staat, of ' t Midden-Oosten verder blijft ontbranden?   De wapenhandel is erbij gebaat. Waarschijnlijk wast hij heel voldaan de handen voordat hij naar zijn vredig bedje gaat...  

A. Rivesta
48 0

Over tijd en eindigheid.

              Over tijd en eindigheid.                             Sonnet.   Een hoofdstuk dat voorgoed wordt afgesloten,een afscheid in een onomkeerbaar uur.Daar staan we dan, verweesd en overstuur,hardvochtig door het lot teruggefloten. De gesel van de steeds beperkte duur,de vluchtigheid van wat ons wordt ontsloten.Al zwoegen we verwoed en onverdroten,het is en blijft een eindig avontuur. Geen sterveling kon ooit de tijd vertragen,geen geld, geen macht, geen bollebozenclan;we krijgen slechts een voorraad korte dagen en zoeken zelf naar 't beste stappenplan,gekapseld in een overvloed aan vragenwaarop geen mens het antwoord geven kan...   

A. Rivesta
131 0

Volgend jaar, dan doe ik het!

         Volgend jaar, dan doe ik het!                            Sonnet   'k Heb veel intenties voor een frisse start,nu 't nieuwe jaar er weer zit aan te komen,Wat ik in 't oude niet heb ondernomen,heeft al mijn goede wil alleen verhard.Geen mens die nog mijn ijver in kan tomen,met prachtig resultaat als ik volhard,en elke knoop wordt volgend jaar ontward.Verheugd geloof ik in mijn eigen dromen.'k Zal 't nieuwe jaar dus pittig gaan beginnen,meteen al laten zien waar op het staat.Maar 'k zou misschien ook best al iets verzinnenvoor in 't geval het toch weer moeizaam gaat.Want ja, ik kan ook later herbeginnen,een volgend jaar staat altijd weer paraat...  

A. Rivesta
43 0

Zonder inspiratie...

           Zonder inspiratie...                        Sonnet.   Mijn inspiratie heeft me net verlaten. ze heeft besloten om op reis te gaan. Heel eigenzinnig liet ze me verstaan dat ik haar af en toe met rust moet laten.   Ik smeekte haar, maar nee, het mocht niet baten, ze vond dat ik 't gemis maar moest doorstaan. Wie weet is het met 't dichten wel gedaan nu zij me geen ideeën aan kan praten.   Maar potverkoffie, 'k wil het toch proberen, het moet toch ook eens lukken zonder haar. Kan ik nu echt niet zelf iets fantaseren,   al voelt dat dan onwennig en heel raar? Ik hoop dat ik het op een dag zal leren. Dan zijn haar tripjes nooit meer een bezwaar...  

A. Rivesta
43 0

moederinstinct

Zie d' aarde de benevelde blauwe pupil het getroebleerde hemelsoog zij draagt haar bril voor ons bestwil, breekt het hardste licht in het glas tot een regenboog   af en toe trekt ze haar vochtige ooglid dicht met vertoornd hart de overvloedige tranennevel wit en grijs soms crèmezwart, tot haar bloedvaten klaren de iris in blauwwitte levenskoralen en als de zon dan komt pralen, kan ze weer diep ademhalen   de maan wil ons glinsterend zilverig de slaap voorhouden haar kinderen slingerend naar 't diepe oogzwart eigenlijk zou ze het liefst het verre zicht onthouden raar dan als de nacht dan komt is haar heldere blik zo pikzwart, want weet je, plichtmatig wil ze 's nachts een oogje in het zeil houden    

Manuel Van den Fonteyne
0 0

spiegel met zwaan

zo schamper kan men zijn licht van bestaan in twee ijle lijnen zoals spiegel met zwaan   maar het verstand kan trekken zoals lood aan een vislijn zwaar buit halend van de bodem   bezwaard bloot te staan spiegel met zwaan en brood de maan en nog meer lasten drukkend tot zelfs ademnood het ijle breekt in het kluwen van dwingende lijnen de zwaan verdrinkt in de spiegel   ontastbaar dunnetjes ook als het verstand aan verzuchting ontbreekt het vluchtig broodloos wordt puur uit het manco zijn het mankeren van enig gewicht breekt de zwaan open in de lucht amper nog een lijn kortstondig op het water getrokken    

Manuel Van den Fonteyne
0 0

onzichtbare lichtgolven

Ik heb een leven als een luifel zonder dwarsregels  ik zwelg in de zon ik verzuip in een zee van ruimte   En al het licht dat me tegemoet komt door het raam in de kamer de stoel waarop ik zit scherp afgelijnd ook van licht gemaakt   Ik verdrink in de lege kamer want ik ben zelf van licht maar ook zonder licht scherp afgelijnd vlak voor de ogen is de kamer leeg      

Manuel Van den Fonteyne
1 0

Jaaroverzicht 2017 in dichtvorm :: wij vergaten onze namen

Wij vergaten onze namen toen de kogels gingen zingen en de storm niet eens bij machte bleek de stilte te verdringen   Of bij het kiezen van een leider die het volk niet tegensprak, tenzij op plaatsen waar de helft het liefst zijn land in tweeën brak Wij vergaten onze namen in dat oeverloze praten en we goten onze angst in nog wat blokken op de straten Meer beton. Nog meer beton. Brussel brandt uit vele gaten. Meer beton. veel meer beton. Stop. Wie zal er vullen wat wij achterlaten? Wij vergaten onze namen bij het winnen buiten zinnen, rode leeuwen, rode panters Grand finale, opnieuw beginnen Ook toen bleek dat kleine David tweemaal Goliath versloeg Game, set & match alsof de mythe daarom vroeg (werd ook de vrouw van zeven kampen werelds beste in ’t gezwoeg) Wij vergaten onze namenbij het zoeken naar De Bende,die, als punt bij paal kwam kijken,menig mens al jaren kende Of bij het ruiken hoe de machtmet te veel lust, te losse handen,stinkend, badend in het zweetnu toch zichzelf wist op te branden.(Zelfs de pauw verloor zijn pluimen) Wij vergaten onze namen,bij het lezen hoe de rijkendaar, ver weg in ’t paradijs,wat naar hun centen staan te kijken(en we hopen ooit in hun fictieve brievenbus te zeiken) En wijzelf, eens uitgeteld,kozen eieren voor ons gelden nog wat vlees, liefst niet te duur,dan maar geslacht met wat geweld. “Mag het iets meer zijn, alstublieft?” Maar al die woorden doen ons weinig,het gedoe zit in de mensenen het doen doet er niet toe.“Gelukkig jaar, en beste wensen”.

Jürgen NaKielski
20 1

Chemo

‘s Morgens kamt ze woorden uit haar lange haren, vlecht zinnen  tot dromen die ze bewaart voor wanneer nu naar later verlangt.     Elke zevende lettergreep legt ze opzij, om een knot van te maken die de werkelijkheid vervangt, als dat nodig mocht zijn.   Het laatste woord steekt ze op zak, weet ze straks wat te zeggen  aan die vreemde vrouw die een voor een haar haren verliest.

Frie J. Jacobs
6 1

Cereus (zin)

Candela.cutis.mea.in.labiis.liquescit   Vertaling: als een kaars smelt mijn huid op jouw lippen  

Amaryllis
8 0

liefdesnest 4

geen mens die passeert weet hoe gelukkig wij zijn

rhea
7 0
Tip

Meisje, 24 - olieverf op doek

Ik ben een schilderij Mensen stoppen - staren -  Strijken zacht over het oppervlak: is de verf al droog? Nee.   Er wordt gepreveld Over harde lijnen en vreemde perspectieven Ze schudden met hun hoofd, Wandelen verder - ogen dwalen Van tl-lamp naar vergulde lijst En terug   Ik hang Aan de muur En wens me Meester  

Anke Vandoolaeghe
38 2

Lavendel

Een omhelzingZo zoet als lavendelVeegt al mijn zorgen wegAls smeltend ijs in warme regenZo koud als ijzer, verkoel je mijOp dagen, warm, als de brandendeKersen van sigarettenZo heet als vers geschonken theeZo pittig als gember voor mijn keelAls brandnetel aan mijn voetenZetelt jouw hand zich knusOp de bodem van mijn hartEn onze lippen zwegenAls een kamer, zonder radio of klokZo verzegelden we stukjes onsTussen onze knieënSlechts voelbaar als ze zich plooienNaar de vormen, van onze huid

Anna Borodikhina
3 0

Maenaden

  Bereid je voorVanavond zijn alle vrouwenBlinder dan passionele moordDansen weg in het wilde weg,Gestoord maar onverstoordOgenblikkelijk oorverdovend,Ongelofelijk ongecontroleerdGeen waarden meer, geen normenGeen juist meer, geen verkeerdUit verbazing in extaseVerbanning uit het normaleVersnelling door vertraging Tragisch in herhalingOp vrijheid hoeft geen stop opEen volta in de kosmosGrenzeloze offersVoor een trance in sparagmos

Anna Borodikhina
0 0

Dienstregeling

Aangekomen in het station vinden we de vertrektijden niet meteen. We zoeken op de tabellen maar nergens een uur te bespeuren.   Misschien kan ik het even aan de balie vragen, denk ik bijdehand en moet vervolgens luidop lachen. Hoe kon ik immers vergeten, ook alle loketten zijn gesloten sinds de afwachting is afgeschaft.

Nicolas Van Herck
26 0

Beeldbuis

Onze grijze haren vormen anekdotes tegen de leuning van de zetel.   Ik krab op je rug en jij geeft de richting aan: iets naar boven en dan nog een beetje onder links.   Het zijn gesprekken die je voor de televisie voert maar die er zelden tot nooit op verschijnen.

Nicolas Van Herck
19 0

Dans!

op armafstand van de barre gekleed in veren en lappen huid riep zij luid de dieren samen   dans, mens! dans, dier! dans!   waar hielden de dieren zich schuil in mens, in hartslag, bewegend water op een wolvlok, in het woord Amen   dans, mens! dans, dier! dans!   zij leefde van het rijk haar lenigheid fladderende veren in de balzaal de polka van tijgers en ander kabaal   dans, mens! dans, dier! dans!   zij plaatste het lichaam naar voren vanachter een boom doken ze op gekleed in strepen en hun gegrom voorop

Ingrid Strobbe
0 0

zo dood

zo jong zo mooi zo definitief dood   het land dept tranen, de weduwnaar stoot met zijn hart en hoofd hard tegen het zacht van zijn verlangen naar haar   iedereen is daar, niemand is klaar met de dader, zijn daad van het kwaad   moet hij niet hier zijn en lijden in de ogen kijken van dit grote verdriet door de knieën gaan, huilen als een jongen van drie, van schuld naar adem vragen   die lucht krijgt hij niet, dat licht vangt hij niet   of moet het land vergeven zoals het heeft geleerd als de dader dat verzoek tweeduizend keer formuleert?

Ingrid Strobbe
0 0

Verjaren. Zonder meer.

Somber weer.   “Verjaren. Je le déteste,” zeg jij. “Verjaren en de feesten.”   —- “Ik niets. Of toch. Honger, koude, eenzaamheid. Voìla ce que moi, je déteste,”  mompel ik. “En nu zal je zeggen dat ik dat niet ken…”   Jij: “Je ne dit rien.”   We laten de boel verjaren en snijden de taart. We verjaren. Morgen gaan we voort. Zonder meer.

Aline
37 0
Laad meer ...