Lezen

Opgesloten

De pijn om het verdriet Dat jij niet ziet Dat er altijd is Gewis Angst om niet alleen te kunnen zijn Opgesloten in een voortrazende trein Mensen als huilende wolven in de wind IJzeren platen die schuren over het grind De hunker naar een leeg glas Toen alles stil en rustig was Je stervende ziel dag na dag Zij enkel horend hun beklag De leegte van het bestaan exploderen Doornvogels zonder pluim of veren Levend begraven in hun drukte Uit mijn eigen wereld weggerukt Een laatste adem om te vluchten Naar waar ze elkaar niet kusten https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

18 1

Verloren

Verloren voelde ik mij In die dwaze wereld rondom jij Waarin men de waarheid achterstevoren las Waarin zijn belangrijker was dan fijn Waar Niagarawatervallen van haat De liefde verscheurden En niemand dit betreurde Waar abnormaal de normaalste zaak was De werkdruk werd opgemeten door professoren De leugen een Olympische medaille kreeg En het klootjesvolk knikte en knikte En schreeuwde om meer https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

5 1

Zéjè

Tranen van zout Hun laatste uitbraak Noodlot Icarus Uitgeteld Eeuwige smeltkoers van Mare Nostrum en Janus Bifrons https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

18 0

Een hart van trouw

Een hart van trouw Of een hart van zou Een hart in rouw Of zo fier als een pauw Een hart zo rouw Of verdwijnen heel gauw Een hart bont en blauw Verloren in winterkou Een hart vol berouw Zonder hulplijn of touw Een hart voor jou Omdat ik van je hou https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

17 0

moederschoot

nooit beseft dat m'n oude huis me bescherming biedt als een veilige moederschoot zo wordt dweilen als het wassen van haar zachte grijze haren

saskia van laere

15 0

GEDICHT

EEN GEDICHT IS NIET ECHT, EEN GEDICHT IS NOOIT NÚ. HET IS EEN ODE AAN EEN PERIODE DIE ACHTER ONS LIGT. ZOALS TOEN JE PER ONGELUK BRAND HAD GESTICHT IN M’N BUIK EERST EN SMEULENDER IN M’N HOOFD OOK. (HET RUIKT ER NA MAANDEN NOG ALTIJD NAAR ROOK) MAAR EEN BLADZIJDE DRAAIT, DIT GEDICHT DOET NIETS MÉÉR. IK SCHRIJF HET MAAR OP, LEG HET ZO NAAST ME NEER. siegert.

Siegert

22 3

Boronali

De bank in het park stond vol met potjes verf en schildergerei. De eigenaar van de spullen, in wie ik een schilder vermoedde, was nergens te bespeuren. Zodra ik over mijn verwondering heen was, zag ik een eind verder een man op me toekomen. Hij droeg een schildersezel en naast hem liep ook een ezel aan een touw. Een breed omrande hoed sierde zijn hoofd. Bij de bank gekomen maakte hij het touw met ezel aan de leuning vast. Het dier toonde totaal geen interesse voor wat er met hem gebeurde. Het personage met hoed, die ik de rol van schilder had toebedeeld, trachtte hem om te draaien, maar zoals het een ezel betaamt bleef die koppig staan. Dan nam de man maar de andere ezel, de schildersezel beet en plaatse hem naast de bank op het gazon. Het was een lage ezel. Op deze ezel plaatste hij een doek dat bij nader toezien reeds met felle kleuren was beschilderd. Uit een tas die al op de bank stond haalde hij een wortel. Daarmee slaagde hij er vooralsnog in om het dier te keren zodat het met zijn achterste naar het doek gericht stond. De hele tijd sloeg ik het gebeuren gade maar werd totaal genegeerd, tot de man mij plots aankeek, naar mij toestapte en vroeg of ik een telefoon had en of hij die even mocht gebruiken. Ik overhandigde hem mijn nieuwe Huawei smartphone. De man verwijderde zich en stond even later hevig gesticulerend met iemand te bellen. Dan werd mijn aandacht gevestigd op een grote groep vrouwen en mannen die ondertussen het park binnenkwamen. Aan het materiaal dat ze bij zich hadden merkte ik dat het een cameraploeg was. Ze stelde zich op voor de bank met de ezel, die verder zijn wortel verorberde. Er kwam een troep actrices en acteurs toe, gekleed in kleren van omstreeks 1900. Een jonge dame die waarschijnlijk dacht dat ik bij de crew hoorde kwam naast mij staan. Zij had een klembord in de hand en vroeg of ik het even wou vasthouden terwijl ze instructies gaf aan een aantal acteurs. Op de papieren die op het bord zaten geklemd las ik : Documentaire over Boronali, de beroemde schilder die een ezel was. Tot mijn grote verbazing zag ik hoe aan de staart van de ezel een schilderskwast werd bevestigd. Mijn middagpauze zat erop, dus gaf ik snel het klembord terug aan de dame, die de wenkbrauwen fronste toen ze me uit het park zag lopen. Weer op het werk zocht ik op het internet meteen de naam Boronali op en vond er het ongelooflijke, spannende en hilarische verhaal van het kunstwerk dat zogenaamd door een ezel met zijn staart werd geschilderd. De Fransman die het in 1910 allemaal verzon heette Roland Dorgelès en wou op die manier de spot drijven met het artistieke milieu en zijn kleinzielige snobs en criticasters. Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.

Vic de Bourg

44 1

de zee

golvend schuim slaat neer op het zand oneindig verlangen bevangen in fossielen oorsprong van al het leven heb jij me ware liefde geschonken voor altijd

Rosie DW

14 1

Fietsen door de tijd

Vroeger, toen vrouwen nog naar hun mannen luisterden was alles anders. Anders, maar toch hetzelfde. Het verschil zit ’m nu in de creativiteit van de man om zijn vrijheid te kunnen claimen. Zeventig jaar geleden hoefde dat niet zo. In doorsnee Vlaamse dorpen was het bijvoorbeeld traditie dat men op zondagochtend naar de kerk ging. Zondagse kleren aan en hup, braaf naar de mis. Na deze wekelijkse vromelijkheid pleegde manlief het café in te duiken voor een frisse pint en een babbel. Moeder de vrouw knoopte dan haar schort van noeste ijver voor om de zondagsnoen voor te bereiden. Tegen de tijd dat het hele dorp naar gekookte patatten en gebakken vlees rook, was het voor manlief tijd om heim te keren. Wellicht kreeg hij dan z’n wekelijkse saus; dat zijn adem naar bier stonk en hoe hij aan dat blauw oog kwam. Daarna werd het middagmaal in rust en vrede verorberd. Namiddag was er vlaai en koers op tv. Een nieuwe werkweek kon beginnen. Vreemdgaan deed men achter hoek en kant, in het veld of in de schuur. Er was altijd wel een deerne te vinden voor een pleziertje in het hooi. Moeder de vrouw wist zogenaamd van niets. Ze zweeg. Ze negeerde de weeë geur in zijn kleren en hield haar mond over de roddels in het dorp. Wat kon ze ook anders. Scheiden was uit den boze en protest aantekenen stond voor velen gelijk aan een pak slaag. Zij had de zorg voor de kindjes en het huishouden, dus zweeg ze. Voor haar was er altijd nog de melkboer. Anno 2020 hijst de gemiddelde Vlaming zich op zondagochtend in een strak pak om vol passie zijn hangbuikje over de stang van z’n racefiets te buigen. Meestal doet hij dit niet alleen. Hij doet het in groepjes van 3 tot 50. Stoer en sportief manvolk siert de straten van het Vlaamse land. 90% overleeft deze ritten, 10% helaas niet. Hartfalen of ongeluk worden als oorzakelijk getipt. Teveel bier en spierballen rollen zitten hier wellicht voor iets tussen. De kerk maakte plaats voor 80km doortrappen en het café verplaatste zich naar een paar dorpen verder. De grieten in het hooi maakten plaats voor de digitale fantasie, de pornhubs en de online dates. Het boerenwerk ruilde men in voor het kantoor in de stad en in plaats van op de traktor, zit men nu in de file. Vrijheid kan enkel nog geclaimd worden met creativiteit. Mannen van nu moeten multitasken gelijk een vrouw; denken aan de vergrendeling van de smartphone, het ingewikkelde paswoord op de computer, het leegmaken van de cache en het verbergen van de Whatsapp berichten. In de evolutie van toen tot nu werden mannen creatiever en vrouwen slimmer. Geëmancipeerde gelijkheid? Op vrijheid staat nu een hoge prijs voor de hedendaagse man. Als hij niet sportief en creatief genoeg is, en zij te slim, mag hij zijn zondagse noen zelf maken en in alle eenzaamheid verder fantaseren over zijn digitale droomgriet die sowieso nooit zou slikken waar hij van droomt, terwijl zijn ex met haar nieuwe adonis de geschiedenis herhaalt. Hoe schoon en ongecompliceerd het toch was in die goede oude tijd…

Heidi Schoefs

45 0

Alles wacht

Alles wacht. Tobias, languit op de kokosmat bij de voordeur, de stoel met kuiltjes in de zitting waar jouw billen precies in passen, het kopje waar je altijd een restje koffie in achter laat, de gordijnen, onbewogen achter het glas.Pas als de schemer valt, wint de ratio van de hoop. Ik sta op, sluit de gordijnen en zet het kopje terug in de kast. Ik klik Tobias aan zijn riem. Stram maken we onze ronde. Terwijl hij plast kijkt hij me aan en ik zeg: 'Morgen, misschien.' Beeld: Grand Foulard

Grand Foulard

80 2

Aliens Alliance

Op de kerktoren wijst het verlichte uurwerk vijf over acht aan. Klokslag acht is hij begonnen aan zijn dagelijkse avondwandeling met zijn Golden Retriever. Vreemd, dat het kerkplein leeg is op dit uur. Er hangt iets onheilspellend in de lucht, alsof er elk moment iets te gebeuren staat. Dan merkt hij het vliegend gevaarte dat achter de kerktoren vandaan komt alsof het er zich al die tijd had verscholen. Hij ziet ook de lege lijnbus die voor de kerk geparkeerd staat. De hond gromt vervaarlijk. Het plein baadt plots in een oogverblindend licht. Hij moet de ogen sluiten. Als hij de ogen terug opent, ziet hij de totaal uitgebrande bus aan de bushalte. Het ding dat hij als een ruimtetuig bestempelt verdwijnt zo snel het gekomen is in het wolkendek. Later leest hij in zijn favoriete krant: Was het de kleur of het nummer van de lijnbus? Men had er het raden naar wat deze creaturen bezielde toen ze het stilstaande voertuig aan de halte eerst met een alles verschroeiende vuurstraal bestookten om het meteen daarna met ijskoud sneeuwschuim te blussen. Gelukkig zat niemand op de bus en de bestuurder, die net terugkeerde van een plaspauze was de enige getuige. Het idee werd als ongeloofwaardig afgevoerd dat dit een reclamestunt betrof van een lokaal wellnesscenter. Hun poster op het wachthuisje had het over: ‘Eerst heerlijk warm in de sauna, dan lekker rillen in de ijskamer.’ De bekende roddelkrant had een fortuin betaald voor het exclusieve verhaal van de buschauffeur. Veel later had hij vernomen dat de (on)fortuinlijke man ontslag had genomen en nooit nog met een bus had gereden. Hij had nochtans ook op het plein gestaan maar had zijn ogen hard dicht geknepen bij de lichtflits. Wie zal dit ooit geloven?

Vic de Bourg

17 0

Emotionele en communicatievalkuilen bij autisme

EIGEN BERICHTGEVING – BRUSSEL – 21 mei 2020 – Waarom lukt het niet-autisten zo moeilijk om zich in te leven in de wereld van mensen met een autisme spectrum stoornis (ASS)? Leven autisten nu eenmaal op een andere planeet of zijn het de niet-autisten die daar vertoeven? In elk geval lost het niets op betreffende een betere verstandhouding en begrip als je niet in elkaars leefwereld kan en durft kijken. Andere informatieverwerking De informatiestroom loopt bij mensen met autisme nu eenmaal gans anders. Een verzender stuurt een boodschap naar de ontvanger. Deze ontvangt en stuur zijn antwoord terug. Zo eenvoudig is het op school, maar is praktijk loopt dit scenario heel anders voor mensen met een aangeboren ASS-aandoening, waarvoor geen medicatie bestaat. Alleen het inleven in de wereld van autisten en het bespreekbaar maken kan zorgen voor een beter begrip, aanvaarding en het rekening houden met de andere partij. Autisten ontvangen inderdaad een boodschap van een gesprekspartner of een ander medium of gewoon als ze levensmiddelen zien staan in de supermarkt, mensen zien passeren in de straat en de dagelijkse handelingen doen zoals niet-autisten. Vijf keer meer prikkels Echter het belangrijkste adertje bij autisten is dat ze prikkelgevoelig en vaak ook hoogsensitief zijn. Ze ontvangen dus vijf keer meer prikkels dan niet-autisten. Naast de boodschap van de gesprekspartner of tijdens een ander gebeuren krijgen ze ook vier boodschappen in de marge die ze eruit moeten filteren. Die vier schemerboodschappen hebben geen belang of toegevoegde waarde en hiermee moet geen rekening mee worden gehouden. Toch slaan mensen met autisme ook deze boodschappen in de schemerzone op. Bijvoorbeeld: het geluid op de achtergrond van een ijskast, een voorbijrijdende auto, een fluitende vogel, een bijzondere wolk die voorbij drijft, wat er is de kast ligt achter de gesprekspartner, welke behangpapier er is, enz. Allemaal schemerboodschappen die totaal geen nut hebben. Maar als verdedigingsmechanisme dat te sterk is ontwikkeld, komen die boodschappen in de marge ook tot bij hen. Kernboodschap filteren Het kost voor mensen met autisme veel tijd en energie om de kernboodschap te filteren uit de vijf prikkels en de andere vier nepboodschappen los te laten. Daarna moet een autist beslissen wat hij of zij met die boodschap gaat doen : Ik reageer niet, want het is niet nodig.Ik reageer niet, want ik denk dat er nog bijkomende informatie komt met nieuwe boodschappen.Ik reageer, want ik denk dat het nodig is en ik alle informatie heb gekregen.Oogcontact Bij die beslissingen kan iemand met autisme geen rekening houden met het oogcontact met de gesprekspartner, want oogcontact is een zeldzaam toegepaste en bijzonder moeilijk in te schatten vorm van communicatie bij mensen met ASS. Ze schatten dit talrijke malen, beslist goedbedoeld, totaal verkeerd in. Voor iemand met autisme is het bijzonder onwennig om oogcontact te hebben met andere mensen. Dit voelt raar en heel onnatuurlijk aan. Het is zoals in je blote in de auto rondrijden en iedereen je aankijkt. Dit soort gevoel krijgen autisten als je hen verplicht tot oogcontact. Het blijft altijd een onnatuurlijke houding en een ingestudeerd nummertje voor hen. Veel tijd en energie Door het vele tijd om de kernboodschap te filteren uit een vijfvoud van prikkels, kost dit voor iemand met ASS bijzonder veel energie en tijd. Daarom zijn autisten ook sneller en vaker uitgeput en vermoeid dan niet-autisten. Door het lange tijdsverloop gaat de boodschap bovendien soms de mist in of zit de andere gesprekspartner al vier zinnen verder – en gaan die mededelingen verloren – want vlotte communicatie tussen beide partijen niet zal bevorderen. Inlevingsvermogen en emoties Inlevingsvermogen en emoties liggen moeilijk bij autisten omdat het verwerken van een overvloed aan informatie en communicatie veel tijd kost. Vaak komt de boodschap later die dag of dagen nadien opeens terug vooraleer ze verder kan worden ontleed en in een juiste context geplaatst. Daar waar emotie een rechtstreekse onmiddellijke reactie is bij niet-autisten, kan hier een periode overgaan bij mensen met ASS. Waarom ze dan opeens blij of droevig zijn op een ogenblik dat je het niet verwacht, heeft dus te maken met die langere tijd die ze nodig hebben om eenzelfde boodschap goed te begrijpen en te verwerken. Emotie en gebeurtenis niet gelijklopend Autisten hebben niet meer of minder emotie dan niet-autisten, alleen loopt de emotie niet altijd samen met het tijdstip van de gebeurtenis. Autisten hebben ook nood aan planning, structuur, duidelijkheid en houden zich vast aan kleine en grote gewoontes waarvan bijzonder moeilijk kan worden afgeweken. Plotse veranderingen in planning, structuur en regelmaat verstoren het hele denk- en communicatieproces bij autisten. Zij raken dan in paniek en voelen hun omgeving aan als een “boze buitenwereld” die hen niet begrijpt of hen niet wil begrijpen. Ze hebben het gevoel dat ze worden geleefd en niet tot rust kunnen komen in een omgeving om alle informatie rustig te kunnen verwerken. Overprikkeling Autisten worden door de drukke buitenwereld regelmatig overprikkelt en moeten dan tot rust komen in een vertrouwde leefwereld met een favoriete hobby of bezigheid. Ze moeten hun hoofd leeg kunnen maken door iets te doen wat ze graag doen en waarmee ze de schemerboodschappen kunnen loslaten: schrijven, tekenen, lezen, wandelen, fietsen, sporten, muziek, huisdier, … Tot rust laten komen Het heeft geen zin om autisten die overprikkelt zijn nog verder te belasten met allerlei vragen, communicatie en interacties. Het best is om hen de tijd te gunnen om weer tot zichzelf te komen en hun prikkels te verwerken en los te laten. Op dat moment zal iemand met ASS beslist niet de meest geliefde huisgenoot, partner of vriend zijn. Hij is immers drukdoende te vechten tegen de omgeving die hem vijandig aanvoelt en gaat op zijn of haar achterste poten staan. Hij begrijpt heel moeilijk dat andere mensen constant sociaal willen zijn, agenda’s boordevol plannen hebben, plannen willen wijzigen en in de verre toekomst plannen maken. Planning en structuur noodzakelijk Een duidelijke weekplanning en bespreking is absoluut aangewezen om iemand met ASS te integreren en zich thuis te laten voelen in een voor hem of haar bijzonder ingewikkelde leefwereld. Wijzigingen moeten duidelijk worden doorgesproken, rekening houdende met de autist, en men houdt zich het liefst aan een planning zonder al te veel wijzigingen en onduidelijkheden. Ook moet voldoende tijd worden voorzien om iemand met ASS tot rust te laten komen in een rustige vertrouwde omgeving. Het aantal activiteiten per dag en in het weekend moet worden beperkt om overprikkeling te vermijden. Activiteiten beperken Iemand met autisme vindt het helemaal niet erg als zijn partner of huisgenoten bijkomende activiteiten doen en hij of zij op dat ogenblik zich kan terugtrekken in de eigen leefwereld en cocoon om tot rust te komen. Nooit roepen en ruzie maken Verder zijn er nog enkele tips die je absoluut moet vermijden : begin nooit te roepen en ruzie te maken met mensen met ASS of hen met communicatie te bestoken wanneer ze overprikkelt zijn, want dit komt bijzonder confronterend over omdat zij sowiezo veel meer prikkels opvangen, het hen angstig maakt en zij uit verdediging kunnen beginnen gooien met voorwerpen en wegvluchtverdrag vertonen. Eenvoudige communicatie Probeer communicatie zo eenvoudig mogelijk te doen : Vermijd lange en ingewikkelde zinnen.Gebruik slechts één boodschap per zin.Ga na elke zin na of de autist het heeft begrepen.Gebruik geen figuurlijke taal. Autisten vatten alles letterlijk op.Vermijd communicatie waar de autist geen interesse of boodschap aan heeft omdat ze dit zelf kunnen vaststellen, bijvoorbeeld “De zon schijnt vandaag.” of omdat de boodschap tegenover iemand anders gericht is zonder toegevoegde waarde voor henzelf.Het begrip om zich in te leven in de andere leefwereld moet zowel van de autist als de niet-autist komen. Daarom is het respect voor die andere leefwereld bijzonder belangrijk en mag men nooit de eigen interpretatie van het leven opdringen aan de andere partij. Alleen zo kan er meer begrip ontstaan tussen autisten en niet-autisten. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm

165 0

reactor

stille vooruitgang. blaas hem uit. voortgestuwd door adem blaas je hem uit.een dubbel voortbestaan vecht van je binnenste uit, zich een weg naar buiten toe.als je jezelf ontlaadt van je motor.de puls reageert en interactie verdedigt zichzelf, heeft dit nog nooit gedaan ook, die weg stuwt en hakt zijn eigen weg,doorheen de moerassen, de schaduwplanten en planeten in een schemering,altijd ons observerend. al denken wij vaak vice versa etcetera.het gaat wel vanzelf,alleen als je lief bent. interactie werkt met je mee,als je liefde kiest; rondom je heen wegen toestanden op je buurlanden.oorlog speelt zich af, rondom je heen, je zichtvertroebelt, doorheen decenniastilte in je eigen zone. alleen maar omdat jij afgebakend,observatieaangeleerd krijgt. aangekleed voor je dag staan en tijd die doorheen de zinnen en echo's van een verleden snijdt zonder lang op zich te laten wachten. buiten, waar alles nog stil is, tekenen zich zones af en verdwijnen mensen één voor heen. omhulsels die ze zijn vergelden zich en dienen beantwoord te worden door splitsingen. ziel en lichaam verwijdert zich sneller dan voorheen, alleen maar als witte mannen dat zeggen. vrouw-lichaampjes zijn bestanddelen die, alles verpulverend, op grote afstanden worden gehouden, tenzij de amfitamine zijn werk doet, en in de zorgsectoren, worden de grenzen afgebankend, maar in een ander soort code, die witte massa-acties bevoorraden. aangekleed jezelf reflecterend dubbel ontladen voortgaan. mond geopend, huid omhullend, vast en statig verschijnen, aan je eigen voorgeschiedenis.je kiest, je weet, je verliest.een haartje daarbij, je wordt ouder, als je staat, waarin je leeft, weer jonger wordt. alles gereinigd wordt daarbijde deur naar een nieuwe reflectiealleen maar meer troebelen dicht. dicht bij elkaar veroorzaken verkeersopstoppingen disucussies binnen monden die modern aan doen maar zeggen wat niet meer gezegd was. alleen maar omdat je spreektbetekent niet nietsis nog veiligweet je niet meer waar je kan staan zonder grenzenwaren er al lang geen steekpartijen meer of verkrachtingenzorgen voor standvastigheid. landschap dat veroudert verdwijnt, onder je voeten, alleen maar de helwaarin boven zich nog steeds planeten, laag observerend, bijna onder ons ingebed, de situatie aanzien. er zal geen inmenging zijn zolang. dit kan en wil niet eindigen. daarom eindigt het misschien welnu dat er nog woorden te veel zijn. © (de afbeelding komt rechtstreeks van Pinterest:Nikolai Lutohin, Sci-fi illustrations from 70’s Yugoslavia) ©

Dries Verhaegen

35 0

100 Xatt

INZENDING WITBOEK EVANGELINE AGAPE @KRIEBELSESSIES Diep onder ons deint de bodem. We klampen ons samen vast aan de boei. Pinguïns kunnen elkaar binnen een uur opwarmen op Antarctica. Een mens is maar een kachel van ruwweg 100 watt. Een kaarsvlam blijkt – heel toevallig – ook zo’n 100 watt te produceren. Warmte is een dierbaar goed. We zetten kamers vol kaarsen , tellen de dagen. Nooit eerder werden zoveel levenden herdacht. Prometheus stal met risico van eigen leven het vuur van de goden. Zeus wist toen al: de dingen worden gemaakt of ontwikkelen zich langzaam. Als je niet kijkt. Met je ogen dicht kan je altijd doen alsof. Alsof dit niet gebeurd. De lente had de brief niet gekregen waarin stond dat het leven niet door ging. Dat, of ze was gewoon koppig. (ik zie Persephone er wel voor aan.) Bij de eerste niet te ontkennen zonnestralen op onze postzegel van de aarde draaien de hoofden net als zonnebloemen naar boven, groeten de zon, danken de zon. Zouden we zo terug denken: het leven stopte, het Leven ging door. We konden het niet laten om blij te zijn voor de vogels die wel samen een nest maken. De bodem stopt na maanden met deinen, met zee benen en stormkoppen lopen we terug aan het land dat we lijken te herkennen maar het voelt als terugkeren naar een speeltuin waar je vroeger speelde: je bent gegroeid, alles wat groot leek is kleiner. Anderhalve meter is net ver genoeg om de uitgestoken hand niet aan te pakken. Nu hebben we tenminste een excuus. Zouden we terugdenken met het schaamrood op de kaken aan toen we aan dezelfde kant stonden? Vechtend tegen dezelfde vijand in plaats van tegenover elkaar? Zouden we denken: anderhalve meter afstand is precies genoeg ruimte om te zien dat ook jij net als mij 100 Watt warmte uitstraalt.

Evangeline

18 0

Vodka na vodka

In een van de kamers in mijn hoofd hangt een portret van ons in een donker café in Moskou terwijl we de ene vodka na de andere achteroverslaan. Jij, druk pratend over jezelf, je muziek, je liefdes, je reizen, je boeken, je films, je dromen, je trauma’s, Met een stem als een krakende 33 toeren plaat Ik, als een bezetene je gezicht met een ballpointpen op een bierviltje krassend om elke vezel van je wezen te voelen

Margaretha Juta

22 1

Schaduw

Geef mij de shaduw van een bos of de leegte van een veld. Ach, de dagen gaan zo traag en de jaren zo snel. En ook nu, tijdens de schemer, Langzaam vervangt het nachtzicht de oranje gloed En plots wordt alles zwart. Geef mij de schaduw van een stad of de leegte van een plein. Hoe groter de stad, hoe kleiner het zijn. Onzichtbaar dansend door de verlaten straten Zinkt het schemerlicht. Ooit wordt alles zwart.

Narmund

2 0

Slaap

Ik slaap niet en ik kijk uit het raam en ook daar slaapt het niet. Het donker stikt enig geluid, en het enige geluid dat ben ik. Nog zelden slaap ik dezer nachten. Buiten zie ik geen enkele slaap en ik kan toch niet als enige slapen! Alleen een gek zou zoiets doen. Slapen is voor gekken en ik ben niet gek want ik slaap niet. Ook morgen zal ik niet slapen. Overdag draait de wereld dan niet rond mij, 's Nachts doet het donker dat wel! Maar ik klaag niet en ik slaap niet. Slapen is voor gekken.

Narmund

2 0

Blikken wagens

Blikken wagens, fronsend Met kwade ogen als koplampen Blikken wagens, ronkend En brullend als hongerige leeuwen Al dat gespoei, waarheen? Ik vertraag mijn pas Hollende heren met tassen Spurtend tegen de tijd Ik vertraag mijn pas Getoeter, in een ring om me heen Al die gekken achter mij Ik versnel mijn pas

Narmund

3 0

Isabel

Ze aait mijn hond. Drukt een kus op zijn harige vacht. Liefde. Puur. Onbevreesd. Hoe heet jouw hond? Ik fluister zijn naam. Hoe heet jij? Isabel, zegt ze trots. Isabel herhaal ik zacht. Isabel als het eiland waar ik voor het eerst zijn stompen opving. Blijf wie je bent, dappere Isabel.

Susanna

11 0

zin over zee

De zee wiebelt een beetje. Dat doet de maan. Wankelen de golven in wanorde? In Blankenberge en Hawaii is de zee op z’n mooist.

Casper Hoogenboezem

37 0