Lezen

De Parel der ontwetendheid

Er was eens een parel… Dan zul je misschien denken, een parel? Maar dit is niet zomaar een parel. Het gaat om de bijzonderste en meest unieke parel van de geschiedenis die alleen te vinden in het oerwoud der mysterie.  Waar ook Atlantis zich schuilgaat. Men zegt dat het verhaal van Atlantis slechts een fabel is, om te voorkomen dat de stad zou worden gevonden. Volgens hen is Atlantis dus nooit ten onderen gegaan. De mensen leven er tot de dag van vandaag nog. Atlantis bevindt zich dus in het oerwoud der mysterie, waar de parel ook is.  De daadwerkelijke  koningin van Atlantis genaamd Alana, was een hoogmoedige alleenstaande vrouw die alle parels van de zee wilde. Op een dag was ze het zat, ze wilde iets  spectaculairder. Een aantal weken later kwam de Farao van Egypte op bezoek, om haar ten huwelijk te vragen. Hij bood haar een geschenk aan, uit een van de piramides van zijn overgroot opa die hij van hem had geërfd. Ze mocht zelf een kijkje nemen in de schatkamer van de Piramide. Via een geheime doorgang dat meteen leidde tot de schatkamer. Eenmaal aangekomen kon  Alana niet geloven wat ze zag. Op een toren vol gouden blokken hing een beeldschone parel aan het plafond. De ruimte waarin ze waren had geen kroonluchter nodig want de parel bevatte al het schoonheid dat je maar kon bedenken. “Ik heb gehoord over uw verzameling van parels, maar mijn vader vertelde me dat u bent gestopt.” Zei de farao van Egypte. “Neem me niet kwalijk,”  zei de koningin en ze ging meteen af op de glimmende pracht van de parel. Men zegt dat de verleiding van hebzucht zich op een afschuwelijke wijze vergoot, waardoor je geen oog meer hebt wie je daadwerkelijk lief had. De koningin pakte de parel en ze lachte. Haar gezicht kreeg een andere gloed. Ze was bezeten door de egoïsme. De farao grijnsde en was trots op de doel die hij had bereikt. Haar ogen straalde slechts naar het verlangen van de parel. Op het moment dat een persoon de parel aanraakt, is er geen enkele weg meer terug. Die avond arriveerde de farao in het rijk van Atlantis. Hij vertelde met tranen aan de vader van Alana dat ze voor een ander pad gekozen had. “Ze werd misleid, en nu wil ze nooit meer terug,” Wat de Farao niet vertelde was dat er een vloek heerst over de parel die ze had meegenomen. Maar De farao wist zelf ook niet alles over de parel. “Mijn lieve Alana, mijn waardevolste schat.” Huilde de koning. De koning huilde en huilde, totdat hij stierf van verdriet. De farao nam zijn troon over en heerste over het rijk van Atlantis. Tot op het heden is er niemand uit het volk die weet hoe het is afgelopen met de koningin van Atlantis. Waar de parel naar verlangt is de zee. Wat al helemaal niemand weet is waarom er zo’n onwijs intense schoonheid berust op de bijzondere parel. De reden hierachter heeft te maken met het feit dat deze parel niet zoals de rest is. Wat deze parel uniek maakt is niet alleen de verleiding en de absurde schoonheid, maar de parel zou volgens de oudste boeken van het oerwoud der mysterie een gedaanteverwisseling ondergaan op het moment dat het de oceaan instapt. De parel verandert tot een jonge beeldschone zeemeermin van slecht 15 meerminnenjaren oud, wat te vergelijken is met 10 mensenjaren. De jonge meermin is de jongste dochter van de koning van De diepe Zee. Slechts een aantal meerminnen beschikken over deze bijzondere gave. De jonge meermin genaamd Ariël had besloten om een manier te vinden om toch egoïstische mensen te laten straffen. Haar moeder de voormalige koningin van De diepe zee is op jonge leeftijd overleden door een stelletje vissers die haar probeerde te vangen met hun afschuwelijke net. Ze vingen haar niet… maar de koningin overleed. Ze stikte door het net dat om haar hals gewikkeld zat. Het hele koninkrijk van de Diepe Zee rouwde van verdriet. Twee jaar later stierf haar oudste zus. Ook door mensen. Ze stikte in het plastic dat zich bevond in haar voedsel. Sindsdien heeft de jonge meermin ervoor gekozen om mensen van het land  te straffen. De mensen van tegenwoordig begeren steeds naar meer en verwoesten de oceaan. Een paar jaar later maakte de Farao een strandwandeling op het prachtige Griekse eiland. Op een gegeven moment liet een tak hem struikelen waardoor hij op zijn rug viel. Wanneer hij eenmaal overeind kwam trok iets zijn aandacht, alsof een magneet hem trok, dieper de zee in. Hij ging op z’n gevoel af en liet zich in  zee in slepen. Wat hij niet wist was dat de parel der onwetendheid was aangespoeld op het strand, hij raakte het aan toen hij struikelde en zonder dat hij het door had slipte de parel in de textiele kledingstuk dat gewikkeld was om zijn  lichaam. Eenmaal boven water snakte de Farao naar adem, de golven waren zo hoog dat hij de horizon van de zon nog net niet kon zien.  Het duurde niet lang meer voordat de hemel zich bedekte met een donkere gloed en zijn prachtige schitterende sterren. Zijn overlevingskans was zo goed als kansloos, maar hij voelde zich trots, hij was zeer tevreden. De Farao haalde zijn hand boven water, de parel de bijzonderste parel van de geschiedenis glom in zijn handpalm. De druppels water gaven de parel nog meer schoonheid. En nu is de parel eindelijk bij hem. Dacht de Faro.  De parel en hij zouden terug gaan naar waar ze behoren. Samen gingen ze naar de diepste bodem van de zee.   Laat je niet vergissen door  egoïsme. En laat je niet verleiden door het geen dat je zult moeten vermijden. En onthoud…. Wees goed voor de zee en haar vissen, want anders zullen we u voorgoed moeten uitwissen.   En de parel zal weer aanspoelen wanneer dat nodig is……

Noor.b
35 4

MMMM Hagelslag

.

Harlinde Bormans
48 0

De compagnie van kapitein Frans Banninck Cocq en luitenant Willem van Ruytenburgh maakt zich gereed om uit te marcheren

op de achterkant van een koffiekleurig kladblad wacht (...) onze avondpatrouillementen hebben geen wind gescheten (...)  wachtte waarna persbericht;een converentie, ik zit met een ei— doet die arm omlaag Sabine, geen vragen meer wachten excerpt 33.15.1 verdachte versmoord en verdacht verklaard op basis van verdenkingen— ik ben caesarofiel debiel; zo begint de Macarena gewacht --- in bijlage snelgerecht wiejoe wiejoe — omeletje bakken op de kop van Chovanec

Midas
31 1

Ontbinding

De adelaar slaat zijn vleugels uit, zacht suizend in de ijle lucht. Beneden ligt, nog niet ontbonden, mijn laatste restje eigen wil. Ik zie het onbewogen aan. Mijn kern is ongeschonden, te luchtig om geraakt te zijn. Dan toch, in ‘t hart, een lichte pijn. Maar waarom nog lijden? Het mag zo zijn.      

Loes Talma
64 0

De schaft in mijn existeren

Tot stagnatie komen , Even windstilte Peinzend over nog zovele dromen.   In deze halte van mijn leven, Eens wikken en wegen, Nog vele intenties om te maken en beleven.   Lopen,vliegen,rennen,... Dit jachtige aanzijn eens stopzetten, Mezelf terug gewaarworden en opnieuw leren kennen.   Stilstaan is niet achteruitgaan, Maar een vorm van zelfreflectie Over de essentie van ons bestaan.   Verpozen is nodig om de psyche terug op te laden Die door dit existeren soms is overladen...   De schaft die mijn individu doet aankweken, is de bron van mijn kracht,is gebleken.

Eggy
6 1

Eddy Enhoenog

Het is een opvallend fenomeen. Nu de cafés, tavernes en eethuizen al een tijdje dicht zijn, begin ik ze te missen. Een aantal zaken hebben ze gelijk, deze onbekende vrienden. Meestal weet je niet waar ze wonen. Een gsm-nummer heb je niet. Met een beetje geluk ken je hun familienaam, maar vaak niet. Nu denk je misschien: ik heb die niet, van die cafévrienden. Ik durf het te betwijfelen. Ik denk dat iedereen er heeft. Bijvoorbeeld iemand die je vaak ontmoet in de cafetaria van het zwembad als de kinderen in het water ravotten. Of het koppel met wie je na de film een praatje maakt. Of met de man die elke woensdag met de markt op hetzelfde tijdstip een koffie drinkt in het koffiehuis. Nu al die plekken gesloten zijn, ontmoet je elkaar ooit in de supermarkt.  Of op straat. Dan knik je beleefd of je zwaait naar elkaar, zoals truckchauffeurs of bikers dat doen, omdat ze tot dezelfde groep behoren. Maar een praatje maken doe je daar niet. De magie zit tegelijk in de locatie waar je elkaar in normale omstandigheden tegenkomt. Ook is er meestal een gemeenschappelijke interesse. Bijvoorbeeld sport, kunst of politiek. Zo heb ik het thuis ooit over Eddy. Ik zag hem regelmatig in de zaak met de Parijse terrastafels. “Eddy heeft die film gezien”, zeg ik dan. Of: “Eddy is pas in dat restaurant geweest.” “Welke Eddy?” “Tja, Eddy van dinges”. “Eddy en hoe nog?” “Zijn familienaam ken ik niet.” “Waar woont hij?” “Dat weet ik ook niet.”Er wordt al eens smalend over hem gedaan. “Aaaah, Eddy vertelde dat zeker.” Alsof ik hem verzonnen heb. Dat hij een onzichtbare of een denkbeeldige vriend is, zoals kinderen er ooit eentje hebben in een film of in een jeugdboek.Maar hij bestaat echt. Al zie ik hem nu niet meer zo vaak. Eddy Enhoenog.

Rudi Lavreysen
20 3

Samen

Toen jij me verliethield de eenzaamheid me gezelschap.

Norita
6 0

Bedriegende beloften

En je bleef maar beloven en beloven en ik zei stop. Je beloften zijn wat oppervlakkige woorden die je ondergang zullen worden. Toch bleef je beloven en inderdaad, je beloften werden je ondergang. Maar dat was niet het ergste. Het ergste was dat je er niets om gaf. Het kon je niet schelen of deze woorden een prachtig samenhangend kunstwerk waren of wat losse woorden die door elkaar zweefden en maar iets moesten proberen vormen. Nee. Het draaide allemaal om jou.Jou.Jou.Jou. Jij die van liefde een spel maakte. Een spel dat hopeloos was om te winnen noch om te spelen. Een spel met de regels naar jouw hand omgezet. Ik had het moeten weten toen je tegen mij zei dat de wegen van het hart niet uit te leggen zijn. Want inderdaad, deze zijn niet uit te leggen. Ze doen wat ze willen.

Norita
0 0

Strelend maanlicht

Je fluisterde zachte woorden in mijn oor. Nog zachter dan dat het maanlicht weerkaatste op de kalme zee. Al glimlachend keek ik toe op dit moment en realiseerde me dat dit, deze nacht, eeuwig mocht blijven duren. “Ik hou van je” zei ik. Hij zei niets. Niemand heeft ooit “ik hou van je” tegen mij gezegd. Misschien was het daarom zo moeilijk voor mij om te zeggen. “Ik ga het niet nog eens zeggen.”Stilte.Normaal wanneer iemand ik hou van je zegt, zeg je “ik hou ook van jou” of “sorry, ik voel niet hetzelfde.”Opeens, keek hij naar mij. Wat hij deed was misschien beter dan te zeggen “ik hou ook van jou”. Of erger dan te zeggen “sorry, ik voel niet hetzelfde”. Hij kuste me. En voor een moment dacht ik dat ik kon vliegen. Dat ik de hele wereld aankon. Dat ik bergen kon doen bewegen zonder enige moeite. Zolang hij me maar kuste. 1001 slapeloze nachten. Of ik er spijt van heb? Nee. 1001 nachten gevuld met gedachten over jou. 1001 gedachten met de zin “ik hou van jou” als in houden van, beminnen, graag zien, iemand die je hart sneller doet kloppen. 1001 nachten over jou.

Norita
1 0

Koekjes

Ik neem niet meer elke dag een bad's Nachts streel ik zelf mijn dijen Ik klemde mijn benen om je middel omdatjij mijn roofdier was maar ik niet bang Je liet me achter in mijn huis, onmisbaartouw om een stapel oude kranten Jij hebt nu een vrouw die koekjes baktom mee te vrijen.

Mieke Stessens
59 2

Lied voor Agnes

Lied voor AgnesIk sta opVoel de afdruk van haar indruk Schrik van zoveel nabijheid in een wereld van afstandHaar ogen stralende sterrenStoffig doch met vonkenWe lachen onnozelGraag zienZo zegt ze zachtDat blijft hangen in een zielZit soms verweven in een hoofdVaak verscholen in een traanMaar raakt nooit gezegd in een woord.

Ans DB
23 1

zachte zweepjes

als tranen                   zonder tanen langzaam branden     in verhulde schande in gewild verdruk       zit soms geluk

Staf van Battel
21 1

“Drink niet teveel’, zei mijn moeder

De cocktails zijn oeroude. De sigarettenrook snoert mijn strot dicht. Ik heb een heilige hoest die me doet daveren. In mijn maag groeit onvriendelijk onkruid. Gaan twee slokken genade brengen?   Door gedonder en bliksem schichtig schiet ik in een paniekkramp. Mijn skelet trilt op z’n grondvesten. Controleverlies is mijn hobby.   De maan is onbehulpzaam. Tegelijk heb ik kou en zweet stroomt als een kristalhelder, verouderd, bevaarbaar bergriviertje; als een slok op een borrel dat scheelt.   Ik bibber in mijn bed. Mijn botten rammelen. (en dat ondanks drie dekens en een voorhistorische pyjama) Ik schenk de tabel van Mendelejev en de chemie gratie. Ze gaan vrij-uit. Ik zou mijn verstand moeten begluren. Ik ben de sigaar.

Hubert Grimmelt
21 1

Roodgekleurde zenuwen

Carlotta struikelde gehaast tussen de amper half geopende deuren de lift uit. De laptop gleed net niet uit haar handen. Nog maar vijf minuten en de presentatie die ze voor het managementcomité moest geven zou van start gaan en ze had al haar voorbereidingstijd verkwanseld aan het opkuisen van de koffie die ze gemorst had. Zenuwachtig keek ze de gang op, zoekend naar het juiste lokaal. Daar. Ze duwde de deur open en dacht er nog net aan het beletbordje om te draaien voor ze het licht aanknipte. Aan de overzijde van de tafels ontwaarde ze de stekkerdoos, een goeie plek om haar laptop neer te zetten. Met bevende handen propte ze de beeldschermkabel in het juiste gaatje en zocht de knop die de verbinding zou maken. Zo, dat was dat, nu alleen nog de grootte van de projectie aanpassen. Verdorie, de bak hing omhoog, er zat niets anders op dan op de tafels te klimmen. Net toen ze het beeld goed kreeg, kwam de financieel directeur binnen. Met een rood hoofd verontschuldigde ze zich, maar dat had niet gehoeven. Zijn blik was vrolijk. Wansmakelijk vrolijk.

Vlechtenmeisje
8 0

Betere tijden

Cultuur vangt achter het net. Activiteiten zijn gestrand maar scheppingskracht baant eigen wegen. Kunst kiemt in kieren. Taal blijft gonzen. In de strandstoel voor het huis wiegen we grote dromen. Er zullen betere tijden komen.                                                        Lieve Fimmers

Lieve Fimmers
20 2

Maanklimmen

Maanklimmen   Ik sla mijn touw rond een punt van de maan en klim van ster tot ster naar boven. Wil jij aan het andere eind van de lijn beneden mijn veiligheid zijn?                                              Lieve Fimmers

Lieve Fimmers
50 3

verschil

verschil   acht uur nog donker nog winters koud maar voor mijn raam een dun schilletje maan een klein ver schilletje                                              lieve fimmers  

Lieve Fimmers
21 0

Romeo en Julia

Zo onverwacht ik haar ontmoette, zo is zij ook weer heengegaan; verbijsterd vergat ik zelfs te groeten toen ik in haar ogen stil bleef staan.   Alsof ik haar van vroeger kende als ridder op het witte paard - en zij voor mij de ware vrouw als alter ego een bekende.   Verbazing greep me naar de keel, mijn ziel liet weer 'ns van zich horen; eigenlijk was 't voor mij teveel bekoord te zijn en te bekoren.   Het leek wel Romeo en Julia, het eeuwig blijspel van de liefde dat eens mijn hart zozeer doorkliefde van hier tot in de gloria.   Gelukkig komt het weinig voor da'k iemand zie en uit moet leggen wat ik stamelend niet eens kan zeggen; er zijn per slot geen woorden voor.

wietewuiten
27 1

Oergeluk

Sommige mensen delen liever in je verdriet dan in je vreugde. Ik vond dit een pijnlijke gewaarwording. Zolang ik anderen deelgenoot maakte van m’n ellende, vond ik gehoor. Vanaf het moment dat het me voor de wind ging werd het ineens stil uit bepaalde hoeken. Teleurstellend. Maar ook dit gaf ik een plaats. Het leven gaat verder. Het heeft me niet tegengehouden op mijn levenspad naar geluk. Hoe heerlijk is het als grootmoedige zielen delen in je vreugde en voorspoed. Ik hou van mensen die je vooruitgang gunnen en die blij kunnen zijn als jij blij bent. Mensen die meeleven met je succes, ondanks dat het hen misschien nog niet zo voor de wind gaat. Kortzichtige mensen verliezen uit het oog dat aan geluk of succes meestal een calvarietocht voorafgegaan is. Een gestadig zwoegen op een pad van vallen en opstaan. Een pad waar de bodem geraakt werd en keihard tegen muren gebotst werd. Bikkelharde levenslessen.  Mijn ervaring is dat geluk ons niet zomaar in de schoot geworpen wordt. Voor mij is gelukkig zijn een werkwoord van consistente en consequente arbeid. Het is elke dag opnieuw durven beginnen met het leven en jezelf met een onvermoeibare discipline in het geluksgareel dwingen. Bewust afstemmen op positieve gedachten terwijl je lichaam en je emoties het uitschreeuwen om het tegenovergestelde te doen, omdat ze dit gewend zijn. Oude negatieve gedachten vervangen door nieuwe is geen sinecure. Volgens mijn bescheiden mening is hoe we ons voelen een keuze. Een manier van denken. Elke emotie begint bij een gedachte, bewust of onbewust. Ik heb gemerkt dat als ik elke dag de knop omdraai van negatief- naar positief, na verloop van tijd het gevoel zich daarop afstemt. Zoals een spier sterk wordt na doelgerichte training, zo wordt onze geluksspier ook sterker door consequente oefening. Elk mens bewandelt een levenspad dat bezaaid is met goed en kwaad, ellende en voorspoed. Wat je achtergrond ook is, niemand wordt gespaard, in tegenstelling van wat sommige mensen denken; dat geluk je zomaar in de schoot geworpen wordt.  Het is aan ons wat we met ons leven doen. Een vrije keuze. Mensen die voor bitterheid en frustratie kiezen, verzuren. Degenen die alles wat hen tegemoet komt kunnen omarmen en ermee leren omgaan in plaats van het te bevechten, zijn meestal de gelukkigste en aangenaamste mensen. Innerlijke rust is de moeder van het geluk. Volgens mij kan je enkel in deze energiestroom de koers van je leven veranderen. Dit staat los van religie, los van spiritualiteit. Noem het empirische boerenwijsheid of onderdeel van de natuurwetten.  In het Westen meent men dat ze in het Oosten verder staan om de opperste staat van gelukzaligheid te bereiken. Balancerend op de flinterdunne lijn tussen religie en spiritualiteit gooien velen zich op de Oosterse filosofieën, in de hoop de begeerde staat van verlichting te vinden. Als ik de algemene staat van welzijn en geluk in China, Japan of India onder de loep neem, heb ik er zo mijn bedenkingen bij. Natuurlijk kunnen we leren van de Oosterse wijsheden en het zal zeker en vast ons leven verrijken. Maar ik vind dat boeken en motivatie coaches uit hun voegen barsten van overstimulatie om de Oosterse methoden te promoten. Het Oosten kan je niet in het Westen wringen. Zoveel is zeker. We kunnen wel van elkaar leren. Ja, ik heb ook geprobeerd om mezelf in ingewikkelde meditatie houdingen te wringen in een poging om mijn malende geest te leren bedwingen. Na veel pijnlijke krampen en fluitende oren van monotone klanken, heb ik het losgelaten. Nog zo’n verheven begrip: loslaten. Sorry, maar ik heb het opgegeven. Noem het de aardse vorm van loslaten.   Ik ben tot de conclusie gekomen dat wij van hier zijn, van het kille natte Noorden, ten westen van het Oosten. De plek waar de Kelten en de Germanen hun ding deden voordat de Christenen vonden dat ze het beter wisten. Oude geschiedenis, maar wel interessant om inzicht in onze roots te krijgen. Om te begrijpen hoe filosofie, religie en spiritualiteit in elk deel van de wereld toch wel een rol blijkt te spelen in het vinden van geluk. In onze contreien pleegde men de natuur te aanbidden. Elk natuurelement werd aan een andere god gekoppeld. Men geloofde in goede en kwade geesten. In deze context werden er veel wilde feesten georganiseerd zoals Carnaval, het Zonnewende, Halloween of volle maan- rituelen. Voortekens voor gebeurtenissen, goed of kwaad, vond men in de natuur. Kwalen en ziekten werden aangepakt met kruiden en alles wat moeder aarde te bieden heeft.  Vanaf het moment dat er goden betrokken worden in het verhaal, draait het altijd rond dezelfde thema’s: de strijd tussen goed en kwaad. Boze geesten verdrijven en de goede geesten of God gunstig stemmen. De vruchtbaarheid vieren en de zegen afsmeken voor goede oogsten, voorspoedige- en vruchtbare tijden. Bij de Noorderlingen speelde goed vreten, flink zuipen en stevig seksen altijd al een belangrijke rol. Op deze manier geraakten onze voorouders in trance om hun staat van verlichting of geluk te bereiken. Als men dan ‘oude Belgen-gewijs’ uit-gefeest of uit-georgiëd was, klaarde de lucht weer op, had men terug ruimte voor elkaar en kon men in vrede verder leven. Nu wil ik niet zeggen dat ik me vastpin op deze oude gebruiken.  Nee, maar het helpt me om het leven op een gezonde en evenwichtige manier te benaderen. Het gaat in essentie allemaal om ruimte creëren in je ziel zodat je in staat ben om lief te hebben, jezelf en je naaste. En dat je daarbij innerlijke rust vindt en anderen het licht in de ogen kan gunnen. Welke weg je kiest om daar te geraken maakt in principe niet zoveel uit. Voor mezelf heb ik gemerkt dat nachtwandelingen bij volle maan, een dankwoord aan moeder aarde en af en toe eens goed doorzakken en lekker feesten, mij ook rust brengen. Soms mezelf lekker orgie-gewijs volproppen met vettig voedsel, kan zo goed doen. Alles met mate of maten, natuurlijk. Aan ons de keuze.  Om terug te komen op de kortzichtige ‘boze geesten’ van mensen die niet kunnen delen in andermans blijdschap of voorspoed, die verdrijf ik tijdens lange wandelingen waar ik mijn grieven uit aan de bomen en het gras, of aan de god daarvan. Ik wens je alle geluk en voorspoed in alles wat je doet of niet doet!  

Heidi Schoefs
108 0

Getij

Toen je zei Dat je niet langer van me hield En je verklaarde onze relatie als voorbij Had nog niemand mijn hart zo hard vernield   Ik wou argumenteren Hoe goed we konden praten Maar mijn keel kon niets meer produceren Enkel tranen kon ik er nog uit laten   Je liet me daar dan ook staan Met een krop in mijn keel Drijvend in een poel van gezouten traan Gestrand tijdens het droefste getij

smis
2 0
Laad meer ...