Lezen

Strandwandeling

Ik zeg tweemaal 'ik zie je graag' en herhaal het daarna nog een keer omdat vele kleine laagjes je beter tegen de koude beschermen dan een dikke trui. Er waait een wind van zeezout die witte indianenstrepen onder onze ogen krijt. Bij een tussenstop in een eethuis geef je me jouw wanten en bevestigt 'die mag je bijhouden' daarna geef je ook je handen.

Nicolas Van Herck

25 0

Waakvlam

’s Avonds laat krijg ik met moeitede deur op slot gedraaid,alle lichten uitgeknipt,de laatste kaarsen uitgeblazen, het kost me kracht en heel veel ademom die rook te zien opkringelenin complete duisternisdie me daarna vergezelt de trap op, waar mijn lakens wachten,die ik amper over me heen krijg,waarna ik moet vechten en stribbelentot mijn oogleden dicht willen vallen en afscheid nemen voor even. Gelukkig is er altijd nog de waakvlam.

Felix Sandon

0 0

onbegrijpelijk

ik snap het echt niet. Vier maand, het is al vier maand gedaan tussen ons en het doet me nog zoveel. Ik heb nochtans iemand anders die ik ook graag leer zien, maar nee jij moet altijd terug in mijn hoofd binnenstormen en alles verwoesten dat ik had opgebouwd. Ik wou je gewoon even vasthouden, heel even maar, en met je praten. Ik dacht dat ik dat kon, maar ik kon het niet. Ik ben zo boos op mezelf dat ik me zo liet gaan. Een hele avond heb ik liggen wenen, uren aan een stuk. Ik had te veel gedronken. Ik ben zo slecht bezig. Allemaal verwijten die door mijn hoofd spelen, ik snap het niet, waarom mis ik je nog zo? Je hebt mijn hart gebroken, dat wist ik al. Maar het raakt dan toch niet zo snel gelijmd als ik had gedacht. Mis me gewoon, heb ook de nood om bij mij te zijn? Je wist dat ik het was die daar stond te wenen en je kwam me weer niet troosten. Alles wat ik nodig had was jij. Heel eventjes jij.

Layla Clarke

0 1

Als de vos de roos laat bloeien...

Als de vos de roos laat bloeien... Toen het Kerstfeest naderbij kwam werd een roosje wat bevreesd. Wat zou zij nu weer verzinnen, voor dat jaarlijks vredefeest? Heel veel mensen zouden komen, bij haar vieren als haar gasten, maar wie weet wat dat zou geven, met die vele rare kwasten. Dat die mensen konden eten, ja, dat had ze wel gehoord, dus hoe kon ze toch iets koken dat hen allemaal bekoort? Toen dat roosje zat te denken kwam een vosje bij haar staan. Hij zei 'helaba, mooi roosje, zeg mij eens, waar denk je aan?' Ze vertelde hem haar zorgen en hij luisterde heel lief. Hij zei 'maak je toch geen zorgen, kleine roze hartendief. Luister eens, we doen het samen, maar we gaan nu eerst wat stoeien. 't Is door leuke interacties dat ideeën openbloeien.' Zo gezegd en zo gedaan en toen zagen ze het licht, kwam het antwoord op hun vragen plots heel duidelijk in zicht. Best maar eerst een glaasje geven met een hapje ook erbij, dan begint het feest heel vrolijk en zijn alle geesten blij. En daarna een heerlijk soepje altijd lekker en gezond, dan worden de buikjes vrolijk en toch al een beetje rond. Om die rondingen te vullen volgt daarna dan de kalkoen. Samen met een zalig sausje is dat altijd goed te doen. En natuurlijk ook veel groentjes, absoluut niet te vergeten zodat al die gasten denken dat ze best wel mager eten. En dat alles overgoten met een heerlijk flesje wijn opdat al die brave zielen gelukzalig vrolijk zijn. En wie dan nog meer verlangt, wel, die krijgt dan nog wat ijs, en wie dan nog niet genoeg heeft, is die nog wel heel goed wijs? En het roosje en het vosje waren beide heel tevree. Nu ze gingen samenwerken, viel het allemaal goed mee. Als de roos de vos doet groeien en de vos de roos laat bloeien dan gebeuren vreemde dingen, die ik hier niet zal bezingen. (Eerlijk waar, ik weet niet alles, mij is 't om de Kerst te doen, ik beperk me tot de vrede en de soep en de kalkoen.) Maar die gasten mogen komen, samen kunnen zij het aan. Zelfs de meest gestrenge eisers zullen blij zijn en voldaan. 't Wordt een dag vervuld van vreugde, van gezellig samenzijn, van herinnering in vrede in een heerlijk Kerstfestijn.

A. Rivesta

26 0

huis voor paal

het huis was er voor de paal nu staat de paal voor het huis en zo staat het huis toch weer voor paal

Ingemar Spelmans

14 0

Haiku bij foto

Geruis van bomen Alleen winden herkennen Gelach van kruinen

Vic de Bourg

22 1

Haiku bij foto

Een bloem gaat open Alleen de bij die het merkt Raten vol honing

Vic de Bourg

4 2

Haiku bij foto

De mol wroet maar door Geen grasperk ongeschonden De blinde terreur

Vic de Bourg

13 1

Haiku bij foto

Foto : Designed by Ariefsetiawan - Freepik.com Meren liggen stil Boten blijven aan de wal De storm wordt verwacht

Vic de Bourg

10 1

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (versneld slot wegens kerstmarkt und Weihnachten)

Snel, snel nog. Kotsen en weer wegwezen. Eén leven per dag is genoeg en het weekeinde van de godsgeboorte zat er aan te komen. De employé van Slagerij Goegebeur was al met congé, had toch niets te doen, geen varkentjes, geen appeltjes te schillen voor kerstdag en "Loulou is kreupel" was vaders verdict. Slachthuizen zijn duur! “Moet die jongen echt helpen?” en moeders vragen deinden zonder echo uit in de mist. Daar in die stal op de achtergrond (hij was nog in aanbouw, er was nog geen vloer) moest het gebeuren. De kop inslaan, tollende ogen, en nog een keertje slaan met die voorhamer; Uw rode saus zal er straks eentje zijn van veenbesjes, het roze van een fijn konfijt. Langzaam eten en genieten, iets uit de "congélateur" halen, zou mijn franstalige grootmoedertje zaliger zeggen. Eindejaarsfrietjes frituren. Het is een Zanussi, ginds in die kelder, naast die oude kassa met duizenden radertjes, staat de doodskist. Doe het deksel nooit open, kijk nooit in de muil, van mijn pony. Kristallen in de kerststal 10de en laatste deel van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

32 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (9)

Ze heeft verdomme al snel kanker gekregen, maîtresse nummer zoveel die, toen we nog maar pas weg waren, bij hem was komen inwonen. Ze zoog aan zijn zielige lul, die eerst op die betonnen ligzetel had gelegen, heeft de partikels asbest met zaad en al ingeslikt, het mens (al lieg ik). Mijn honinghondje (Honey heette ze) lag ook graag in dat fijn ontworpen tuinmeubel, knaagde eraan en toen ze opengesneden werd, zat er een joekel van een gezwel in haar buik. Zo is het gegaan. Bij Honey was het geen straf van god, bij Mevrouw Weet-ik-veel-hoe-ze-heette allicht ook niet; de timing was echter niet mis. Zonder zout, maar veel, het is blijven stilstaan in die dagen. Oorspronkelijk was die gocart zelfs zwart. Doch ik was naarstig, schilderde en smeerde de ketting, miek een karretje, om rond te rijden en de buren hadden een hondje dat Spoetnik heette. Ik, ik bouwde aan een raket. Mijn zus had een lieveheersbeestje dat naar de naam Laika luisterde. Flight to the honeymoon deel 9 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

24 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (8)

Het zand werd op een dag uitgegraven. Maandelang ging de arm van een kraan heen en weer. Tienwielers reden op en af en minstens driehonderduizend franken zou hij rijker worden, de vader, de eigenaar van dit perceel. Alles staat op een rekening, bij een dubieuze bank. Er is daar (thans en begot) een aanlegsteiger voor holle, zwaar beladen vaartuigen. De roeiboot ligt ginder, verder, bij de wortels van een wilg. De achterkant is eruit, weggerot, als een halve maan uit een doffe zon. Zandland deel 8 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

62 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (7)

In het water zwemmen nu kerstkarpers, zomerbliek, blinde vissen zonder geheugen, snoek op zoek naar een verrassing, ingeblikte sardines blijven liggen in de winkel omdat de kreeft -lekker- klauwen heeft. Aan het oppervlak is niets te zien. De onschuld, vergane kleuren en het onbewuste kwaad, ze schuilen in de roest van mijn gocart. Belletjes, lichtjes schijnen in de bomen, de vijver zwijgt vermoord. Er is niet eens een lijk. Niets lijkt wat het is, alle klavertjes vier, ze zijn voor deze geit. Op een tiental stappen van de put met de kadavers, zal zij, deze nacht, gras herkauwen. Brij voor de geitenbreier deel 2 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

21 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (6)

Nog wat geduld. De boel zou zeker in orde komen en zeker als hij eenmaal met pensioen zou zijn. De aangesleurde paletten zouden ideaal brandhout zijn. De maîtresses zouden vanzelf afhaken wegens dreigende impotentie en andere doembeelden. Met zicht op dit alles, op die gezuiverde toekomst, was het alvast niet nodig om de chauffageketel te laten repareren. Een extra kachel kwam er, met een glazen deurtje. Je kon vlammen zien flakkeren, wankelend geel met blauw-en-rode schijn; een poes die Poezie heette, lag braaf tussen retrievers op een strook tapijt. Voor mijn plechtige communie een nieuwe fiets, een Locomotief en al veel eerder kreeg ik aangeleerd hoe ik op een zaagmachine van het merk Robland paletten kon verzagen. Hij heeft het nooit gezegd, maar het werd mijn taak. Hij had het druk: werk, en dan nog voor al die beesten zorgen, ‘s ochtends vroeg, ‘s avonds laat, in het donker, nog wat extra stro bijgooien in het kot. De dieren sliepen na een tijdje op een dikke warme laag en het werd zomer. Roeien, ik wilde meer spieren, sterk worden, leerde lassen, reed rond. Het was een Massey Ferguson. Om die kleine tractor aan de gang te krijgen, spoot je best met die spuitbus, met Snelstart in het kanaal voor de luchttoevoer naar de injectoren. Een vlam drong zich uit het gat, blauwe rook uit de uitlaat. Je gaf wat meer gas, met de hendel onder het stuur en er kon weer gewerkt worden. Paletten ordenen, met een kar naar het veld rechts van de vijver, wat groen, gras, rapen, maïs erin kieperen en naar het kot voeren. Geitenstaarten kwispelden en een vlinder durfde het aan om op de trillende achteruitkijkspiegel te landen. Vlammengekwispel deel 6 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

21 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (5)

Hij kwam nochtans uit een welvarende familie, kende geen schuld en had geen schulden. Het geld lag gewoon in de bovenste lade van een plastiek kastje uit de vroege jaren zeventig. Op een dag waren de briefjes en de munten verdwenen. Dat “hij voortaan zelf de boodschappen ging doen”, had hij verklaard; moeder had de wenkbrauwen opgetrokken en die zaterdag gingen we donker brood bakken, in die oude oven, naast de koelkelder met bakstenen bogen. Het deeg was niet eens koppig. Appelhout werd gebrand, kolen uit de oven getrokken eenmaal de stenen wit stonden. Het brood zou weinig bellen vertonen, dens van structuur zijn en je moest er lang op kouwen om het binnen te krijgen, maar het was gezond en zelf gebakken! In die diepvries stak toen nog enkel varkensvlees. Ja, ook die broden en vader kwam vaak vrij laat thuis zonder boodschappen, maar op de Steenweg was er een nieuwe winkel, een Aldi en hij zou er morgen zeker eens langs gaan, om het nodige te kopen. Ook dat werd wel eens door hem overgeslagen en op moeders vraag “Wat zullen we eten?” probeerde ik een antwoord te vinden, al was het met tegenzin dat ik een bijl pakte, een kip de kop afhakte. In warm water werd er gepluimd en we aten die dag: kip! Appelhout met kip deel 5 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

30 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (4)

Als bij wonder werd het veulen gewoon geboren. Ergens moet een slimme natuur begrepen hebben dat het beter was niet lang te wachten. Niets scheurde bij Loulou en er moest niet gesneden worden. Mary Lou werd de dochter van Loulou. Ze had geen vlekken en was donkerder van kleur dan haar moeder. Lang bleef ze groeien. Haar achterhand werd hoger dan haar voorpoten. “Een scheve bovenlijn,” zei de beestenmarchand die haar op een frisse namiddag kwam kopen. Wat bedoelde hij? Dat ze daarom minder waard was? De klootzak (vloeken lukte intussen, al bleven de woorden in mijn hoofd steken), hij wilde haar toch alleen maar om ze in stukken te laten hakken! Goodbye Mary Lou deel 4 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

26 0

zonnewende

en plots houd je het voor bekeken schram je hooguit nog de dakrand alsof dat pakhuis Chichén Itzá is en ik de hogepriester sorry: liever leg ik me neer bij de wetenschap dat je er zo ook wel bovenop komt

Ingemar Spelmans

0 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (3)

Over de weg in het kapbos, tussen eiken, zieke ratelberken en het fluthout van vlieren kwam hij opgereden tot bij het kot. Rond tienen was het, bij lichte nevel en ikzelf zat tussen de frambozenstruiken. Ze woekerden daar aardig in die zandgrond, op die oever. De beestenwagen had een vuilwitte cabine en een groot achterberd werd neergelaten. Achterwaarts werd een knol uit het vehikel gedreven. Ik denk dat het beest de ganse weg met zijn kop naar beneden moet hebben gestaan om zijn oren en kop niet te stoten tegen het ijzeren dak. Vier witte kousen, een nerveuze mond en de ogen van een hengst waren het die eerst in mijn richting keken en dan naar het kot, waar Loulou stond. Ze werd naar de plaats van de daad gebracht; ook moeder keek toe, door het keukenraam, met natte wangen. Ajuin! Denk. Gerust. Later zou ik dromen. Dat ze niet ophield bij het einde van die wortel. Dat ze door bleef snijden, vingerschijfjes. Rood, het vermengde zich met het oranje van de schillen. Ook later, samen met wat resten brood dat sporen droeg van ketchup. Voor een grote pony of een kleine paard? Ik weet het niet, wat de bedoeling geweest was en handen, dezelfde die daarnet nog het stuur vasthielden, tilden nu de paardenpenis op, brachten hem in onze Loulou. “Grappig gezicht,” zei mijn vader, eenmaal alles voorbij was en terwijl hij rond de middagstond puree in zijn bord schepte. Aardappelen, dat waren het geweest. Geen ajuinen noch wortelen waren kleingesneden en "die hengst kon gewoon op zijn voorpoten steunen terwijl ze gedekt werd,” ging zijn enthousiaste mond verder. “Moest dat?” Moeder sprak en ze vroeg of hij ook aan de geboorte van dat te grote veulen gedacht had. Mijn vader sneed door het vlees, vlak naast het bot van de varkenskotelet. Little horse on the prairie deel 2 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

17 0

Intenties voor het nieuwe jaar.

Intenties voor het nieuwe jaar. Sonnet Heel veel intenties voor een frisse start, nu 't nieuwe jaar er weer zit aan te komen, en wat in 't oude niet is uitgekomen heeft al die goede wil alleen verhard. Vol moed en gloed beleven we die dromen, die hoop op resultaat voor wie volhardt, die immer zoete balsem voor het hart. Het zal er nu toch echt wel eens van komen! Dus 't nieuwe jaar vol goede moed beginnen, meteen al laten zien waar op het staat. Maar zouden we niet beter iets verzinnen voor in 't geval het weer eens moeilijk gaat? Want ja, we kunnen ooit nog herbeginnen een nieuw jaar staat er altijd weer paraat...

A. Rivesta

17 0

Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron (2)

Aan mijn eerste levensjaar werden twee fotoalbums gewijd. Ze zijn genummerd B1 en B2. Op pagina drie van B3 word ik twee jaar. Een nieuwe, donkerrode plastiek tractor heeft daar één voorwiel met lichtblauwe pedalen en twee achterwielen. Toen bewoonde het gezin nog een voor die tijd modern huis, niet ver van de Buffelbrug, op circa honderd meter van een berm. Noteer dat het eerste door mij uitgesproken woord “trein” was. Hij reed op die berm. Wat er zich achter die berm bevond heb ik nooit geweten. Ervoor, tussen het thuis en die ijzerweg lagen volkstuintjes. Het zijn mijn eerste herinneringen, hoe ik van huis wegliep, verder en verder, over een pad, over grote betonklinkers met langs de ene kant stengels prei en de andere kant bonenstaken, om bij een tuinbouwerskotje halt te houden, na te denken, en dan toch maar terug te keren. Daar, in dat moderne huis was ook een kelder, een donkere kelder, zagen foto’s het licht, al zijn de meeste kiekjes in album B3 kleurenfoto’s, sta ik er bruin en zomerblond op. De hoorns van Hamlet zijn nog kort. "Een angorabok" werd aan nieuwsgierigen uitgelegd, maar recent opzoekwerk wijst eerder op een landgeit uit Bornholm. Zijn Deense prinsenkop werd later opgezet. We woonden toen al in het andere huis. Op die doening met drie hectare tuin had Hamlet op een verstrooide dag het loodje gelegd. Hij werd opgehangen, zijn imposante kop. Als je die deur achter die driewieler binnengaat, dan kan je hem, zonder tijfel, nog steeds in de ogen kijken. Hij kijkt nooit terug. De kleine prins deel 2 van 'Opstijgend vocht uit onnoemenswaardige bron' uit de reeks 'Over eelt en zurkelteelt'

Bernd Vanderbilt

21 0