Lezen

Tranen van gemis

Exact acht jaar geleden hebben wij elkaar voor het laatst gezien, hebben wij voor het laatst met elkaar gepraat, hebben wij voor het laatst samen gelachen. Exact acht jaar geleden hebben wij elkaar voor de allerlaatste keer een knuffel gegeven. Het was een afscheidsknuffel voor een veel langere tijd dan we ooit hadden kunnen denken.   Zeven dagen later sloeg het leven genadeloos toe en werd dat van haar abrupt gestopt. Toen was het 2008, nu is het 2016. De tijd gaat zo snel, maar tegelijkertijd zo traag.   In de afgelopen acht jaar heb ik heel veel geschreven, pagina's en pagina's vol. Ik heb al duizenden woorden geschreven over mijn verdriet en over de prachtige persoon die zij was. Vandaag krijg ik echter niet verwoord hoe hard ik mijn hartsvriendin mis. Vandaag is het eventjes allemaal te veel. Vandaag zet ik mijn emoties niet op papier, maar laat ik mij erdoor overspoelen.

Sophie
12 0

Spraakverward

Soms zeg ik het niet gekregen dan woordel ik over mijn struiken alsof ik dysxellictisch ben en beter had gezwegen   soms zie ik wat er niet is lijkt alles een illusie dan denk ik ‘kijk, een parelvis’ terwijl ik enkel u zie   ’t is de schoonheid die gij met u draagt die mij duizelen doet gij straalt gelijk de Moedermaagd zo schoon zo rein zo zoet   ik wil u benaderen doch telkens weer zakt het hoofd mij naar het bloed   en dan begint het woordelen weer stijgen schoenen mij in de moed   L.D.

Lode Demetter
4 1

gered

Wat is het toch fijn dat blanke oude mannen me zo graag aanwijzen wie mijn stoute onderdrukkers zijn   Wat is het een geschenk dat die mannen voor mij beslissen wat ik over mijn onderdrukking denk   Wat zou ik toch doen zonder hen? Ik zou ocharme, niet eens weten wie ik ben   Wat zou ik toch doen zonder mannen die over me waken?   Ik denk een diepe zucht van vrijheid slaken.

Ruth Van de steene
0 2

WAAROM MANNEN GEEN ROOD ZOUDEN MOGEN DRAGEN

Ik wil bij deze advies geven, gewoon omdat het kanAls Alwetende Vrouw, over het doen en laten van de man.   De man zou, volgens Wijze Ik, nooit rood mogen dragen;Zo zou hij immers zijn mooie vrijgezellenleven wagen.   Want de vrouw denkt: rood is romantiek, passie en rozenRood is eeuwige beloftes, kussen en blozen.   Dus ziet een vrouw een man in een rode sweaterDan kan ze niet anders: ze dagdroomt zich te pletter.   De vrouw wordt dan de stier, de man de rode lapDan eist ze een ring, zit ze voor eeuwig op je kap.   Dit alles is dan alleen maar de schuld van de man in roodDat kleur is provoceren, bijna zo erg als bloot!   Klinkt mijn kledingsadvies je absurd in de oren?Het is niet absurder dan wat vrouwen al eeuwen horen.   En als we nu eens met z’n allen verantwoordelijkheid nemen voor wat we doenEn met onnozele kledingsvoorschriften niemands tijd meer verdoen.   Mannen over vrouwen, vrouwen over mannenBasta! Van mij mag ieder zelf zijn outfit plannen.

Ruth Van de steene
59 0

''Papa''

Ik hoor naar je op te kijken van je te leren, elke dag. Maar jij liet me de wereld anders bekijkennu is het mijn verdriet, verborgen achter mijn lach.   Als kind begreep ik niet, hoe een vader hoorde te zijn.Pas toen je me achter liet, ontdekte ik mijn zelfbewustzijn.   Jouw agressie was dagelijkse kost, ook al wist ik niet beter. Uiteindelijk werd ik hieruit verlost, maar mijn leven werd niet completer.   Ondanks al dat kwaad, miste ik jou elke dag Ik was ten einde raad,het leek alsof niemand me nog graag zag.   Nu zoveel jaren later, besef ik pas wat voor persoon je bent.Een leugenaar, een dagelijkse prater en wat ben ik blij, dat jij me nu niet meer kent.       

PenEnPapier
0 0

Rivaal

Zijn woorden leggen zichals wol op de toppen van haar borstenplooien een kader rond haar rondalsof hij wil bewegendat ze kunst dichtze rolt haar nekkenhaar vel is van oorvooralsnogwordt hem geen punt gegund

Stijn
0 0

Bezeten stad

langs de stratenwandelen soldatenze patrouilleren voor vredeproberen het gevaartete verdoezelen met gewerendit doen ze gecamoufleerdmet helmen rond hun hoofdenalleen zogaat het lijkenalsof ze begrijpenhoe schijnheilig wij zijn   een meisje wil hen iets vragenmaar ze weten van geen wijkenin mijn hoofd reizen allerlei vragenonder andere waarvoorzo`n helm dan echt wel dient

Stijn
0 0

Oorbellen van de vrouwen

Wat ze daar liggen te doen in de lade van de antieke mahonie bureau in Carolines woonkamer, weten de oorbellen zelf niet en Caroline nog minder. Ze zijn niet van haar, ze liggen er sinds kerst 2013. Ze hebben zich genesteld tussen andere oorbellen en bijhorende opsmuk. Daar voelen ze zich goed en Caroline laat het daar ook bij. Toch hebben de oorbellen vanalles te vertellen. En dat zouden ze doen als ze konden praten. Want er is zoveel te vermelden over hun vorm, hun ouderdom en vooral over Nicole. Nicole? Ja Nicole, de “vorige” eigenaresse van de oorbellen. Of ze nog altijd van Nicole zijn, laten de oorbellen in het midden. Ze zijn in bruikleen bij Caroline. Of ze ooit terug gaan naar Nicole, weten ze niet. Of ze dit willen, weten ze nog minder. De oorbellen zijn oorspronkelijk aangeschaft door Maurice. Een verlaat huwelijkscadeau of eerder een vervroegd kerstcadeau, dat weten de oorbellen niet meer. Nicole ook niet, ze heeft ze ook al zo lang. Al veertig jaar of langer, dat weet ze niet. Maurice is ook al zo lang dood. Hun samenzijn en hun niet samenzijn lijkt te zijn samengesmolten tot één groot vlak. Een groot vlak dat eerst grijs, dan blauw en dan zwart werd. Een zwart dat al jaren toeneemt, tint na tint donkerder en dikker. Het neemt zo hard toe dat Nicole zich eerst verwonderde over de hoeveelheid tinten dat zwart kan aannemen en nadien deze niet meer zag. Ergens rees daar het idee bij Nicole om zich de oorbellen te ontdoen. Want hoe zwarter de tinten werden, hoe zwarter werden haar herinneringen aan Maurice ook. De oorbellen leken eveneens zwarter te worden, ook al poetste Nicole ze elke week met steeds grotere fanatieke stress. Daar ergens wist Nicole dat ze de oorbellen terug moest brengen naar het huis. Het huis waar ze met Maurice getrouwd is. Want dat weet Caroline niet, haar huis was van Nicole en Maurice. Verkocht na zijn dood aan Carolines ouders, die het op hun beurt aan Caroline schonken. Maar zonder het verhaal te vertellen van Nicole Deschacht en de de verdwenen tweede huissleutel.

't Achterlicht
0 0

Profielschets lezer: collega’s

De dienst communicatie schrijft de collega’s aan met het oog op 1 of meerdere van deze doelen:   Doel                                                                                           soort tekst Informeren                                                                             interne mail, verslag, infobrief Leren                                                                                         handleiding en gebruiksaanwijzing Uitnodigen, activeren, overtuigen                                aankondiging, uitnodiging     Weten: De dienst communicatie informeert de collega’s hoofdzakelijk over nieuwigheden of uitnodigingen. Meestal zijn de collega’s al op de hoogte maar intern nieuws altijd gaat altijd via officiële communicatie (meestal mail). Het belang voor de collega’s is op de hoogte zijn van veranderingen en van het algemeen reilen en zeilen van het agentschap.   Willen: Enkel de hoofdlijnen en niet te lange tekst. De informatie moet lichtvoetig geschreven zijn en to-the-point. Collega’s zijn betrokken en durven voor hun mening uitkomen. We volgen kritische reacties van de collega’s in hoge mate op.   Vinden: De informatie belangt de collega’s aan en de interesses varieert van persoon tot persoon. De leeftijdsgroep is 20 tot 65, ongeveer evenveel vrouwen als mannen. Over het algemeen zijn de collega’s goed opgeleid.   Kunnen: De collega’s zijn ervaren lezer. De dienst communicatie streeft naar zo helder mogelijk taalgebruik met gemakkelijke en verstaanbare woorden voor iedereen. Vakjargon is niet van toepassing.

Griet
0 0

Schrijf een suggestieve tekst over een winkel

Zaterdagmorgen, de klokt loopt tegen 9u aan. Tijd om de beentjes te strekken voor een korte wandeling naar een plaatselijke winkel. Onderweg kom ik tot de constatatie dat ik duidelijk niet de enige ben die hetzelfde idee genegen is. Immers niets zo leuk dan ’s morgens aan te schuiven, kwestie van een beetje af te kicken van de gemiddelde werkweek. Vooruit kruipend in de mensenrij, dwalen mijn ogen af naar de grote raampartij die een zicht gunt op de topproducten van deze plaatselijke handelaar. Groot, klein, dik, dun, groen, geel, … alle vormen en kleuren zijn vertegenwoordigd. Om de zoveel tellen passeert een medemens met zijn afgehandelde bestelling. Door de steeds openzwaaiende deur, beukt de overheerlijke geur van verse producten in op de reukorganen van de wachtenden.  Even in gedachten verzonken door deze geursensatie, hoor ik een vrouwenstem vragen: ‘Wie is de volgende?’. De andere rijschuivers gebaren mijn richting uit en ik ontwaak uit mijn gedachten. Wat moest ik nu meer hebben, het ziet er immers allemaal zo goed uit. Ga ik voor het klassieke, ga ik voor de caloriebom of doe ik eens gek en neem ik iets onbekend en hopelijk verrassend lekker? Na het korte gevecht met mezelf, besluit ik toch maar te gaan voor de bestelling die mij thuis werd ingefluisterd: een Mayake, iets voor ‘s middags en 2 eitjes voor de klein mannen. Na een ‘dat zal het zijn’, deponeer ik mijn kleingeld op de toonbank. De dame aan de overkant wenst me nog een prettige zaterdag en vraagt: ‘Wie is de volgende?’

Wiet De Boodt
0 0

Stilleven

Misschien moet ik de kamer voor altijd zo laten,   een kijkdoos voor wie met één oog door ’t raam naar binnen kijkt en alles wil zien zoals het was:   het bed onopgemaakt, een warboel van lakens de glazen gebarsten                 de asbak te vol een fles aan diggelen               foto’s verscheurd                                                     en versnipperd een pen onaangeroerd op een wit blad papier een penseel ongedoopt bij een maagdelijk doek en twee paar voetstappen in het vingerdikke stof die zich zuchtend een weg naar buiten schuifelen

Felix Sandon
9 0

prinsesje

Het meiske zat al jaren op de bus van de vrouw. Ze deelde haar reis met de non, de slet, de moeder, de heks, de dochter en vele anderen. Helemaal voorin zag ze vandaag een mooie tere vrouw zitten. Ze droeg een roze jurk en zilveren muiltjes. Er zat veel verdriet in haar ogen. ‘Hallo, ik ben het meiske,’ zei het meiske, ‘wie ben jij?’ Moeizaam tilde de vrouw haar hoofd op, ze leek verzwakt. ‘Ik ben het prinsesje,’ antwoordde ze met gebroken stem. ‘Ik geloof in de liefde, en in een prins.’ Dat was de dag dat het prinsesje stierf.

Petra Thomas
0 0

zoutvlakte

  zondag      het zoutvat is leeg en de winkel is toe    de aardappel smaakt naar zetmeel     je pruilt met een schuin hoofd en ik ga al naar de vlakte    waar ooit een zoutmeer was is nu een bleke egale korst     je kan hier sneller dan een gazelle fietsen    of zacht landen met een ruimteveer      en dan komt de regen die snel zinkt.   de mineralen oplost, mijn sporen uitwist   bijna verdwaal ik. de vlakte is omringd door melde   daar kan ik niet op teren. dat is voer voor het vee   in een wijde vlakte zie je hoe bol de aarde is   de omringende bergen zweven op een horizon   de laatste flamingo broedt er op een verloren ei   een maand later keer ik terug met de buit   je kniest nog aan tafel   voor jou een aardappel met schimmeldons   ik stort er een zak zout overheen

Wim V
0 0

Honger construeert distructie

Ik weet dat je er bent Lust en verlangens die als Mannen smachtend wachten op meisjes Achter de muur onder donkere bruggen Voorbij de uren Je wacht op lippen die Elkaar missen Tijdens het kussen Je wacht op vingers die Uitglijden over sap En zich in heuvels uit bochten Glijden Tranen die zoet smaken En honger die nooit stilt Ik weet dat je er bent Je wacht als die man op dat meisje Sleur me de nacht in Mijn bloem en bladeren Zijn van jou Fleur ze op zoals de zon Dat doet Ik weet dat je er bent

Anna Borodikhina
0 0

Nacht

  Als de nacht mijn lach afpakt Pak ik de nacht zijn zwart Ik draag dan die kleur overdag En lach het laatst ’S nachts

Anna Borodikhina
7 1

De kaas van het geloof

Ik schrijf nog elke week mijn stuk. Noem het trots, of nostalgie, ik weet het niet. Ik vind dat het zo hoort. Eerst lees ik uit het Boek. En dan lees ik mijn stuk, dat ik elke week opnieuw met veel zorg schrijf. Maar het is niet meer hetzelfde als vroeger. Vroeger waren ze met veel en werd er nog geluisterd, want wij hadden toen nog iets te zeggen. Maar op een dag zag ik de gaten. Eerst één, daarna steeds meer. Als gaten in de kaas van het geloof. Sinds een tijdje zijn ze nog met twee. En vandaag gebeurde het. Nog voor ik klaar was met mijn stuk, hoorde ik hun luid gesnurk. Het ging rustig door terwijl ik buiten liep. Nu geef ik het op.

Roel Nijleend
27 0

herinneringen

mijn herinneringen aan ons voelen   versleten aan;   ik heb ze al te vaak afgespeeld  

Ruth Van de steene
23 0

zaaien

wie liefde zaait   wordt vaak weggemaaid

Ruth Van de steene
21 0

het kleine

het kleine durven eren   (je kan niet vliegen zonder veren)  

Ruth Van de steene
39 0

Ingetogen.

                     Ingetogen.                                            Sonnet   Hier sta ik ingetogen bij je graf, en 'k denk nog eens terug aan vroeger dagen, hoe waardig jij je leven hebt gedragen, de vreugde die je aan de wereld gaf.   'k Herinner mij hoeveel ik je kon vragen, hoe vlot jij elke misstap weer vergaf, de wijsheid die je tederheid omgaf. Ik ben je dankbaar voor die mooie dagen.   Ik weet niet of ik nu nog kan geloven dat zoiets als een hemel echt bestaat en dat jij dan misschien, van ergens boven,   nog steeds kunt voelen hoe het ons vergaat. Maar wel kan ik je heel oprecht beloven dat jouw naam in mijn hart geschreven staat.  

A. Rivesta
28 0
Laad meer ...