Ioana

Gebruikersnaam Ioana

Website https://thomasbolding.com

Proza Poëzie

Over Ioana

Ioana Covaci (1975) schrijft poëzie en proza in het Nederlands en het Roemeens. Ze werd toegelaten tot het driejarige poëzietraject van de SchrijversAcademie in Antwerpen. Haar werk verschijnt onder meer op thomasbolding.com.

Opleiding

SchrijversAcademie Antwerpen — driejarig poëzietraject (toegelaten 2026). Diverse cursussen creatief schrijven.

Prijzen

"Tip van de week" door Anne Provoost op Azertyfactor op 24.06.2026

Teksten

Zonder knipperen

Ik parafraseer de zomeren blijf onverstoord. ’s Morgensstaan mijn vurige sprietenrecht.Ik laat mij aaien door de ochtendbries. ’s Middagsleer ik de zonzonder knipperen verdragen. ’s Avondsbrand iknaar anders.Naar meer.Naar verder.

Ioana
4 0

Deuce

Adem in. Adem uit. Bruine gravel spreekt terug.   De ace telt niet mee. Het racket tast in het duister. De mitochondriën draaien overuren.   Daar is de tenniselleboog die bij hoog en laag beweert de wereld te regeren.

Ioana
1 0

onder zuurtegraad

ik proef de dag ze smaakt naar brandende lucht het gras schreeuwt moord de tuinslang ligt strijk en weigert dienst kinderspelletjes in de verte niemand thuis

Ioana
10 1

ingebeelde kooi

De leeuwin was jong en speels. Toen ontmoette ze een jaguardie zacht spraken nooit sprong. Langzaamverdween de veer uit haar poten. Ze bouwde een huis met spijlen. Zijn dofheid hing in de kamers,zwaar als stof. Af en toehoorde ze buiteneen onbekend dier lachen. Dan trok ze de deureen beetje dichter. Nu staat de deur open. Ze kijkt naar de drempel. De drempelkijkt terug.

Ioana
4 0

Cueing

Geef mij de woorden die ’s avonds vallen   om te mixen, scratchen, droppen   pluk pluk plug plug   tot het nergens over gaat

Ioana
6 1

Eet fruit

Niet dat ik niet zou kunnen schrijven of niet zou willen meedoen of de stilte in mijn keel stikt “Eet fruit”, “drink water”, “doe het nu” “Strijk de plooien glad”   Ssstttt, niet nu Helemaal niet Sist de dag, plaatsmakend, duwend, schuivend de klamme nacht in.

Ioana
8 1
Tip

Hulp nodig?

Ik loop leeg. De hemel sluit zich. Wat rest schrijf ik op:een plantenmestfles,de ongelezen weekendkrant,een vlieg die landt op mijn nieuwe schoenen,de maaimeiniet die in juni insloop. Blauwe teennagels dagen de zomerregen uit. de te bedenken muziek hierbij: C.P.E. Bach, Magnificat

Ioana
64 2

Zit mijn oog er nog in?

Ik zag een stukje licht en wist niet of ik het was, of slechts de schittering van het heelal. Ik kon niet weten of de echo van een gedachte die twijfelde mij uit mijn evenwicht zou brengen. Het licht trilde op de muur, alsof het mij aankeek. Mijn boezem hield zijn adem in, alsof één zucht de wereld uit elkaar kon laten vallen. Maar dan zou er steeds een andere “ik” en een ander universum rijzen die niets zou geven om mijn angst te verdwijnen.

Ioana
3 0

Heimwee mij

Breng me terug naar de keukentafel waar ik kind was, waar je rookte en kookte en de dag traag voorbijging, en breng me het gezicht waarvan ik elk jaar een stuk verlies, want ik beeld het me in en het klopt al niet meer, en toch  ik kijk in de spiegel en daar ben jij, in de zetel, met één broekspijp opgetrokken, dat gebaar dat ik vreemd vond tot mijn eigen hand het deed, zonder te vragen. Op een zomerdag was je adem op. We brachten je ten aarde, met muziek, en zevenentwintig jaar lopen sindsdien achter me aan. Ik was kwaad dat je ging. Je vroeg me niet of het mocht. Er groeit een boom op je graf, maar ik zoek je daar niet. En ik vraag het maar, want niemand antwoordt toch: ben ik nu jou aan het worden tot het einde toe, sterf ook ik op een zomerdag, met één broekspijp opgetrokken?

Ioana
4 1

de zon die mij ooit kende

De kerselaar zongde kinderen lieten vliegers opde zon brandde mijn huiden toen zag ik hun schoenen in het zanden wat er nog aan hingineens was ik alleen ik telde dagen zonder urennachten zonder eindeen hield iedereen bij mij ik volgde de weg door een bos, een zee,talen die ik niet begreep,in een lichaam dat ik niet erkende ik ruik vers brood dat er niet isin een kamer zonder doelwachtend op de zon die mij ooit kendevoor ik mijzelf verloor de spiegel zonder gezichtik zeg mijn naam hardopik ken de letters maar weet niet wat ze betekenen ik hoor stemmen en begrijp de woordenmaar ze raken mij niet meerze glijden langs mij heen als water langs steenalsof ik achter mijn eigen ogen ben blijven staanen iemand anders mijn dagen verder draagt

Ioana
0 0

Bedwelmd

Hij vond de liefde in de vormvan een jonge knaap uit een ver landof misschien uit zijn verlangen. Hij zocht er schoonheid,of wat daarvoor doorgingwanneer de avond mild wasen de ziel zich liet misleiden. Nooit dacht hij te blijven,zich te binden aan nabijheid.Hij noemde het vrijheid,die weigering zich te hechtenen niets langer vast te houdendan nodig. Toch was er ietsin die blik,in die hand,in die houdingdat hem vertraagde, bedwelmde, bezwoer. En hij bleef.

Ioana
2 0