Ioana

Gebruikersnaam Ioana

Teksten

Zit mijn oog er nog in?

Ik zag een stukje licht en wist niet of ik het was, of slechts de schittering van het heelal. Ik kon niet weten of de echo van een gedachte die twijfelde mij uit mijn evenwicht zou brengen. Het licht trilde op de muur, alsof het mij aankeek. Mijn boezem hield zijn adem in, alsof één zucht de wereld uit elkaar kon laten vallen. Maar dan zou er steeds een andere “ik” en een ander universum rijzen die niets zou geven om mijn angst te verdwijnen.

Ioana
0 0

Heimwee mij

Breng me terug naar de keukentafel waar ik kind was, waar je rookte en kookte en de dag traag voorbijging, en breng me het gezicht waarvan ik elk jaar een stuk verlies, want ik beeld het me in en het klopt al niet meer, en toch  ik kijk in de spiegel en daar ben jij, in de zetel, met één broekspijp opgetrokken, dat gebaar dat ik vreemd vond tot mijn eigen hand het deed, zonder te vragen. Op een zomerdag was je adem op. We brachten je ten aarde, met muziek, en zevenentwintig jaar lopen sindsdien achter me aan. Ik was kwaad dat je ging. Je vroeg me niet of het mocht. Er groeit een boom op je graf, maar ik zoek je daar niet. En ik vraag het maar, want niemand antwoordt toch: ben ik nu jou aan het worden tot het einde toe, sterf ook ik op een zomerdag, met één broekspijp opgetrokken?

Ioana
4 1

de zon die mij ooit kende

De kerselaar zongde kinderen lieten vliegers opde zon brandde mijn huiden toen zag ik hun schoenen in het zanden wat er nog aan hingineens was ik alleen ik telde dagen zonder urennachten zonder eindeen hield iedereen bij mij ik volgde de weg door een bos, een zee,talen die ik niet begreep,in een lichaam dat ik niet erkende ik ruik vers brood dat er niet isin een kamer zonder doelwachtend op de zon die mij ooit kendevoor ik mijzelf verloor de spiegel zonder gezichtik zeg mijn naam hardopik ken de letters maar weet niet wat ze betekenen ik hoor stemmen en begrijp de woordenmaar ze raken mij niet meerze glijden langs mij heen als water langs steenalsof ik achter mijn eigen ogen ben blijven staanen iemand anders mijn dagen verder draagt

Ioana
0 0

Bedwelmd

Hij vond de liefde in de vormvan een jonge knaap uit een ver landof misschien uit zijn verlangen. Hij zocht er schoonheid,of wat daarvoor doorgingwanneer de avond mild wasen de ziel zich liet misleiden. Nooit dacht hij te blijven,zich te binden aan nabijheid.Hij noemde het vrijheid,die weigering zich te hechtenen niets langer vast te houdendan nodig. Toch was er ietsin die blik,in die hand,in die houdingdat hem vertraagde, bedwelmde, bezwoer. En hij bleef.

Ioana
0 0