Eliot Blohm

Gebruikersnaam Eliot Blohm

Opleiding

toegepaste grafiek

Publicaties

Teksten

satervriend

ik leefde alleen nog maar op mistige illusies en een enkele schimmige vlek vond geen plek meer om mezelf levend in te begraven dus had ik me dan maar onder het bed verstopt waar spinnen onverstoord hun huizen bleven weven en verboden dromen werden waargemaakt wij hadden elkaar nog nooit omhelsd nooit de warmte van een zelfde moederschoot gedeeld het was mijn eerste en zou mijn laatste worden en hoe dieper we het donkere bos in werden gedreven hoe zwaarder het me viel om niet in licht gehinnik uit te barsten niet blindelings de krassen te negeren die onveilig in mijn zere hartstreek waren aangebracht

katharenvlees

wie weet wel niet of er geen rad voor mijn eigen ogen werd gedraaid toen de deur in alle toonaarden verzweeg wat achter haar rug om had plaats gevonden zonder logo deze keer de allerlaatste snik bewaard werd voor de diepe vleeswonde in het onterechte voorgevoel, nadat ik me heimelijk had bedronken aan zijn apocriefe verhalen die helaas te vroeg uitgelekt en valselijk benoemd naar het hongerige gedeelte van de dag nog hevig in mijn netvlies dorsten na te lillen, hier aan de oever van een rivier van nu en ik het binnenvallende gaslicht dat vel over been aan mijn gehemelte bleef kleven mijn uitgebleven menstruatie beleed

tafelbrand

nee het doet geen pijn wanneer je het vergeet en begraaft in de voortuin van een rouwig circuspaard in de geest van de huurder die er vroeger had gewoond werd gefluisterd hoe hij jarenlang het lichaam in op temperatuur gebracht water bleef bewaren totdat de scherpe tafelrand het zonder enige aankondiging plots begaf en hij nu zo alleen met zichzelf was nu haar zoon niet meer, haar warme trui niet meer, haar toevlucht niet toen hij moest gaan, snel de late vlucht nog halen

dichotomie

we vluchtten door het hoge gras in een zeldzame poging deze keer om aan zijn dolgedraaide grasmaaier te ontsnappen rond de tijd dat alles in vlammen opging drukten wij onze neuzen de een tegen tegen de ander, schonken we elkaars blinkend oogwit weg in ruil voor vele hagelbollen verduiveld ik bevries haast, fluisterde het broertje halfverlegen in zijn vuistje en ik kende dat gevoel, ik wist wat het was om het te dragen stierf eigenlijk een beetje van binnen stiefmoederlijk uit elkaar misschien was ik de duivel zelf wel maar wist ik het al die tijd nog niet en moest het dus wel allemaal mijn schuld zijn geweest, terwijl de rotte plek in het wollen vloerkleed iedere nacht aan het uitbreiden was

diagnose m

Hij alleen had inzage in mijn rare kranke gedachten. Niet de zijne. Hij alleen maar niet de zijne hadden zich in mijn gapende schotwonde verschanst terwijl, gewoon geraakt aan alle dagen oorlog, in me het verlangen begon te groeien naar verbrijzelde vingers en een afwezige god. Iemand had het me terloops nog gevraagd en ik had “ja” gezegd met veel bleekmiddel op mijn tong. Hij had me ook nog getoond hoe het moest maar ik hield het niet lang vol. Niet toen bleek dat het einde nakende was en bevestigd werd dat het monster altijd had bestaan.

unhungry

homesick and feeling fed up - between the cupboard and her two legged belongings - I craved frantically for the cake that never arrives I love thine brittle little gaze, thought I before I did bow my head and realized how the second act of my dream actually was never made to take placeo but we envy thee, the paper stars replied with their sheerest sigh while - deepening our tacit conversation - my cave always remained empty

nooit meer

dat van de blinde ziener die overal het antwoord op wist waarvan gezegd werd dat wanneer hij de vlinders met de stem van een kleine kinderhand tot zich kon roepen waarop zij zich volslagen reddeloos te pletter bleven vliegen tegen zijn lichaamsvreemde huid verkleefd met de vlezige vulling van afwezige taart dat was een leugen me heimelijk toevertrouwd op het moment waarop ergens op de wereld een oude vergeelde wolk vreemd ging ranzige wensen tegemoet, wanstaltige dromerijen met een bitter einde

dartmoor road

I was one of them but then the ring went missing I was one of them laying in his mighty hairy hands on a frosty afternoon when they were one of mine the hairy hands and I lost track of them and sold my worn out soles

farmyard nonsense

poet or priest, dark or night to shine or to run from one self expelling time or shunning the unknown zoo of worries or mocking my mother and chasing her secret lover playing Shakespeare with my little brother or realising the truth when no one is watching leaving the end of a newborn beginning behind or just existing in the remnants of unimportant things converting sand into wine and being the fool of the handwriter’s lies or breaking my neck over a sofisticated look that from behind the curtains lurks

rib van mijn kribbe

wij zij hij hier en toen het pretpark gesloten leek kozen zijn gevoelens voor illegaal gestookte martelaren of een onvolgroeid gelezen bijbelvers over reuzen en appels zo giftig als goud

Paper Man

when he discovered everything he build was made from heaven he left his seat and went to die in the dining room for the summer wasn’t born yet and before his children couldn’t even realize the sound of his hidden greed the only thing he had left for them were non-toxic pearls and dirty unwashed towels

tremor in luchtig bruin

Hete lucht doet het papier mij verdroogde inktresten altijd in herinnering bewaren. Toevallig draait het anders uit dan wat ik had hopen te vinden. Sorry, blaast ze verontwaardigd uit, ik wil u mijn gedachten nu bekennen. Mensenhuid met plastic haargroei speelt de rol van mijn leven in miezer en sneeuwlelijke landschappen van oudsher verdacht al is het hier veel later dan ik had verwacht. De regenbui verliep vlekkeloos,verkocht zich in alle staten ten aan de bleke vinder op het stille dorpsplein. Met een laveloze snelheid waar we allemaal voor stonden te beven.

bleekmiddel voor tijdens het lange wachten

bij gebrek aan beter heeft hij dan maar de vleugels van zijn beschermengel verorberd hier op de rotsige ondergrond bezeten van rusteloze koplampen achter in de zaal, geflitst daar waar hij zijn gezicht was kwijtgespeeld, waar hij zich krachtig omringd had geweten door de vele aan de koning opgedragenen waarom vleugels en geen vingers? ritselde het papier verweesd vanuit de aan haar toegewezen opslagruimte en waarom geen vinnen? had hij aan een latere vrome versie van zichzelf gevraagd en kon zich niet anders blijven voordoen dan dat waarvoor hij nooit verkozen was geweest, met zuiver gemoed het momentum van zijn verwekking diep in het keelgat kijken afdalen afdwalen en in uiterste vertwijfeling verzinken

ongewenst mager

de kou kwam vanmorgen mijn kindertjes stelen likte ze warm zonder vaderlijke tussenkomst als een zwaan tussen al het weinige dat ze nooit heeft mogen bezitten vrouw van een lam dat naar de slachtbank werd geleid wezen dat zijn gedachten vanonder haar wollen ondergoed tevoorschijn had getoverd om ze dan weer te verstoppen in de lichtjes aangebrande broodkorst die aan de tramhalte lange uren lag te kloppen ze was duidelijk aangeslagen door de grom van uiteengespatte dromen die gingen en kwamen met een motie van wantrouwen onder de leden naverteld op het foute moment waarin zijn afwezige ogen de hare hadden vermoord

melkwegvlees

ze was behoorlijk geraakt door de rauwe grilligheid waarmee haar hond bij hun zieke vader was gaan schuilen in een gedeelte van de woning waar nog amper werd geademd en hij had haar nochtans beloofd dat de hel een zalig oord was voor brave mensen zoals zij en dat het haar tijdelijk zou bevrijden van haar zwaarbeladen dromen dat dit op elk tijdstip van de dag kon gebeuren had zijn stem computerachtig weerklonken en dat het er niet toe deed of ze er in wilde geloven of niet in het vele weinige van het luttele beetje dat hij genadevol had opgespaard als vulsel voor de meest onbeduidende kamer in haar haveloze mensenhart

invasieve tuinbeelden

dingen veranderen razendsnel voor zover je het voor jezelf bedenkt en het niet meer massief-passief beleeft zoals zij die de Amerikaanse droom hebben omarmd in het leeggebloede Texas van vandaag de dochter leeft op flinterdunne lichtgewicht crackers de vader heeft zonet een van de vele vrouwen op het landgoed begraven en wanneer de allerlaatste mistvlekken zijn vertrokken blijft hij zich vastklampen aan het tijdloze tafereel van een kleine mus in hevige barensnood ik kan je gedachten lezen, brengt hij schroomvallig uit waarop de dochter backstage haar verzen eindeloos aan het reciteren slaat, haar vingertoppen in de opgewarmde appelsap gedoopt, haar handen doodgewreven tegen opstijgend vocht, tegen de muizen, tegen de stemmen uit de schoongeschrobde vloer

Rosy

toen Rosy kwam en audiogewijs onze afgesloten ruimte betrad en zich op de vloer liet vallen, mochten we in geen geval blijven kijken er heerste een uitgerekte ijzige stilte toen Rosy bin- nen kwam ze had zichzelf op bevel van haar moeder eerst gewikt en gewogen somtijds kon ze echter niet meer verder bidden dan wat ze zelf wou en viel ze herhaaldelijk diep zo liet ze zich vallen, foutloos en als vanzelf met een onbesneden hart van hout

naksos

zie, het wezen helemaal alleen zijn de paarden niet meer verschenen gaandeweg opgegeten arme paarden door een naar een lichaam met de ziel er nog in hongerende medemens die betaald werd waar niemand bij keek of hoorde dat het verbrande geld in de verkeerde lade had gelegen al die tijd onder het wezen in zijn bordkartonnen mantelpak

kille wisse

de tuinman die de dood in zijn vijver vond had hem al dagen op voorhand in het vizier gekregen hij had hem zien spartelen wanneer hij toevallig de andere richting opkeek en ik mezelf zijdelings gadesloeg toen zijn ruwe hand me uit het koele water had getrokken onder die ene eerste ster die aan het firmament verschenen was een zwarte vlek als geen ander, die daar bebloed hing te drogen zonder van toeten of blazen te weten zonder belgerinkel, het leven schenkend aan de afscheidskus waarmee ik zijn vaderloze ziel te lijf had willen gaan

zo was het leven

later op de avond had ze haar hart in het geniep als kruisspin verkleed en veilig ingestopt zolang er nog wat van de rode wijn was overgebleven moest het wel vol te houden zijn dat vond ze toch en het begon haar ineens te kwellen dat haar hormonen begonnen op te spelen en dat ze haar beste bedoelingen verder nooit echt had bewaard achter die niet te snijden schaterlach van haar die zich zo snel had ontvouwd dat ze haar eigen monsterverzen niet meer kon ruiken niet meer kon zien welke geluiden er langs de rotsen naar beneden rolden en steevast verzeepten tot dat ene restje stomme losse subversieve liefdesvlek