Lezen

Poëzie

Ik geef mezelf bloot Emoties achter woorden Te grabbel gegooid

Tadorna

14 1

ik mijn hart (haiku)

schootkat op mijn rug /strekt haar poten - ik mijn hart /wie spint nu het luidst?

Sarah Skoric

28 4

Raak me niet aan

Raak me niet aan niet met je ogen niet met je woorden niet met je handen Meer kan ik niet meer aan

Nerkiz Sahin

13 0

Twijfel(j)aar

Behoedzaam heeft het jaar een dekenvan mist en stilte uitgespreid.Behoedzaam wordt de wereld voorbereidop tweeënvijftig nieuwe weken.Nog even geen rumoer, geen tekenvan leven breekt de eenzaamheid.Het nieuwe jaar wordt vredig ingeleidom dan als altijd door te breken. Wat is geweest, is keurig opgesomd,maar verder kan de blik niet reiken.De herrie van het oude jaar is wel verstomden ook de mist zal moeten wijken,maar of er daarna vrede komtis iets wat nog moet blijken.

bobcom

7 2

2023 (ziet er zo uit) (1)

Laten we met elkaar beginnen. Want hoe start je een gesprek met jezelf? Niemand is onschuldig. Wees eerlijk met je publiek. Schrijven is slechts de motor die simulatie gaande houdt. Ondertussen is het stil waar het zeer doet. Je weet dat dit moment er maar voor even is. Geniet. Van. Het. Moment. Zonder mij geen wij. Zo simpel kan het zijn. Net zoals jij je ochtenden nog huilend doorbrengt, overweeg ik de tristesse van wat helen zou kunnen zijn. Maar dat houdt me niet wakker 's nachts. Wat me doet beven, is de poëzie die jij bezit. Laten we even gelukkig zijn, want die moment hebben we slechts te nemen. Vanop de eerste rij toezien hoe je doodgaat, dat is de paradox die ik mezelf zag denken. Niettemin zonder de gevolgen echt te moeten dragen. Je ordent zaken op beoordeling. Ik voel welk woord op welke plaats hoort. Ook dat is poëtisch. Een verlangen in mij spreekt van 'het' gedicht. Welk gedicht? Waar bevinden we ons? 'In het gedicht', is maar een dekentje voor het huilen, maar ik neem genoegen met dat dekentje. Ik & jij in het gedicht; het is een plekje dat bevend, huilend wakker wordt, maar we stoppen het toe, laten het glanzen in zijn geheel; totdat het uitgehuild is. Ook dat is helen. Als je me vraagt waar ik liefst van al de poëzie in gang zet, denk ik aan een keer dat ik voordroeg. Het beste antwoord op poëzie, is poëzie. Het meest oprechte wat ik daarover schrijf, leest u hier.

Dries Verhaegen

21 0

Jaarringen

ik weet hoe dat gaat, poes al die seizoenen van landerig verlangen altijd naar iets altijd naar later en dan later, later naar vroeger het was jouw dag van taart en hoedjes — wat zit er in de doos? met serpentine behangen vergeet je zo snel soms zelfs waarnaar je verlangde blij dat hij voorbij is de nacht is uitgeregend nu naar het station tussen restjes van plasjes van blinkende waterzon en vervaalde confetti die plakt aan een stoepvol achterhaalde jaren — je herkent ze in het voorbijgaan groet ze flauw niet helemaal van harte sommige groet je zelfs helemaal niet ik weet hoe het voelt het voelt als verraad je had iets willen roepen maar te laat en te traag ze gleden voorlangs uit je volle blikveld of ze glipten naar buiten ongezien, langs de achterdeur maar weg zijn ze wel degelijk of toch tot een dag als vandaag tot ze verzamelen blazen je besluipen op het perron en langs achter overvallen, mes op de keel en daar sta je dan en je denkt: dít had ik kunnen weten dít had ik moeten zien — maar mag ik misschien gauw iets fluisteren in je oor? ‘geen paniek, zo zit het niet de jaren hebben jou lief, net als ik’ we komen samen op straat om je te vieren elke dag weer, een vrolijke betoging geen overval, geen wurggreep omhels wat het is: een omhelzing dus krul op, straks, in je mand vol kussen kreun van verrukking en — waarom ook niet? spin © Marc Terreur, 10 januari 2023

Marc Terreur

72 2

Laat mij lezen

Tot je hand rood opzwelt van het vasthouden van de zoveelste pen je vingers zoemen, slapen van het typen je hersenen bonzend van het denken je hart gelukkig lichter dan tevoren blijf je schrijven, dimensies scheppen, levensbeginsels ontvouwen en vouwen en vouwen blijf ik lezen hoe je geschreven verdriet mijn troost mag zijn spreek ik spontaan met je rijke woorden, scherpe taal doet je inzicht mijn overtuigingen smelten, vervormen, heropbouwen Daar, met slechts witte pagina’s en woorden spiegel jij van mij wat ik nooit eerder zag graait je hand naar wat er in mij vanbinnen Ontsteekt Ontvlamt Slaapt Laat mij lezen, laat mij in een oneindigheid van verhalen geboren worden En weer sterven laat mij nobel afscheid nemen laat me krijsen toon me de hemel, de hel of overtuig me ervan dat die twee niet bestaan Laat mij lezen, laat mij leven

Chloe synkineses

10 2

Stilgeboorte

Ik leg mijn buik te slapen in de holte van je rug en omarm de breekbaarheid van ‘t nu alsof ik bij de minste beweging bloot de kilte van ongekende nieuwe warmte intuimel Een overtollige droom die ik had opgehangen aan de hoek van de deur kijkt me in het donker aan als een bange hond, bevroren in een strijd met hoe de werkelijkheid hem voor was daglicht heeft het onzichtbaar gemaakt ik haal mijn badjas van de deur en loop de rest van mijn dagen rond in de zachtheid van wat hij voor me kon zijn mijn stilgeboren herder

Fanny Wildemeersch

41 0

Vonk

Hoog vanuit mijn kantorentoren, zie ik je plots voorbij fietsen. Beneden op de straat. Hoe kan dit? Zolang geleden? Na al die jaren? Een vonk wekt de stroom weer op en zet een aaneenschakeling van reacties in gang. Mijn hart bonst een versnelling sneller. Het vuur in mijn buik laait op. Een stroomversnelling van energie golft binnenin naar alle kanten. Ik krijg het warm en koud. De verliefdheid gutst doorheen mijn hele lijf. Dit was toch voorbij? Deze plek in mijn hart was koud, verlaten en donker. Hier, is de stroom toch afgesloten?

Evelien Meulders

84 0

Ontspannen

“Oké mevrouw van de Camp, dan ga ik nu uw borst óver de plaat trekken en heel hard plat drukken. Probeert u zich maar zo goed mogelijk te ontspannen”. Daar sta ik dan, in een onnatuurlijke hoek gedraaid, halfnaakt en met mijn borst muurvast in een soort bankschroef. Me een potje enorm te ontspannen. Jazeker, me ontspannen. Tot mijn verbazing is me dat al herhaaldelijk gevraagd op momenten waarop ik allesbehalve ontspannen kon. Of ik even ontspannen mijn borst wil laten pletten. Of ik even ontspannen mijn “onderkantje” wil laten hechten en inknippen. Of ik even ontspannen een camera in een lichaamsopening wil laten schuiven.Hou toch op, zeg. Ik snap heus wel dat het dichtknijpen van je kringspier het uitvoeren van een colonoscopie bemoeilijkt maar om het geheel nou als “ontspannen” in te kleden lijkt me toch wat vergezocht. “Onderkantje”, ook zoiets. Ik heb altijd geleerd dat als je het niet aandurft om geslachtsdelen bij de naam te noemen je er dan met je vingers van af moet blijven. Het rampgebied dat overblijft na een bevalling heet nog steeds gewoon een vagina, of beter nog: een vulva. Ook als het niet meer als dusdanig te herkennen is. De term “onderkantje” moet iets gezelligs toevoegen aan de gelegenheid maar helaas, daar gaat de boel echt niet minder van schrijnen. Het geeft de vrouw in kwestie alleen maar het gevoel dat ze vooral niet teveel misbaar moet maken over de opgedane schade. Wat ze wél moet doen is lekker in een badje soda gaan zitten weken, en goed ontspannen. Dat je dat blijkbaar ook nog fout kunt doen, dat ontspannen, maakt de boel alleen maar lastiger. Het aanprikken van mijn borst bleek niet helemaal te zijn wat ik me erbij had voorgesteld. Terwijl de tranen me in de ogen sprongen probeerde ik het “wat vervelende gevoel” te verbijten. Wat is dat? Dat je dingen die hartstikke zeer doen in de voorlichtingsfolder omschrijft als “een beetje vervelend”. Lig ik me, al creperend, ook nog eens een potje te schamen over mijn blijkbaar absurd lage pijngrens.Een dikke naald in je borst laten steken is geen prettige ervaring. Daar moet je de mensen die het moeten ondergaan niet preventief over shamen. Bloeden dat het deed! Maar dat is gelukkig zo opgelost door heel hard op de net ontstane wond te drukken. En dan ben je klaar. Kun je naar huis. Met een ice pack in je bh en wat paracetamol voor de pijn. En je hoeft niet te schrikken als je borst morgen paars is want dat is normaal. De pijn is dat ook en als het weer als een gek gaat bloeden moet je gewoon weer even 5 minuten heel hard op de bloedende wond drukken. Juist, net als met dat onderkantje, lekker op iets hards gaan zitten. En ontspannen. Deze colukn is ook te lezen op https://thisishowweread.be/ontspannen/

Marleenvandecamp

25 1

Exodus

Ware het niet voor de stille sluimer der wanen, ik had de sirene in m’n hoofd lang geleden al gedoofd. Als een murene met schrikbarende look, grijnzend om iedere hoek sluipt ze stiekem voort. Ik hoor haar gillen, voel elke vezel trillen, chaos en terror binnenin, de rede te lang verstoord. Maar net voor de waanzin losgeslagen toeslaat, en de schelle sirene me nooit meer verlaat, smoor ik haar stem. Voor een exodus der wanen is het nimmer te laat.

Sabine M.

11 3

Vriendschap

Vriendschap met jou is Zoals een vogel aan zee Vrij en onbeperkt

NoM4W

12 1

Afval

Elke week verdwijn je Op zondagavond daal je In stilte de trap af Leegte kruipt je achterna KADOEM De deur wil in slot Vallen doe je niet Je sluipt naar beneden Voorbij de buren Langs gesloten deuren De donkerte in Je verkent de stille straat Wachtend op je lotgenoten Nachtmakkers In wit en blauw Nachtwakers Zij aan zij Aan het boompje, trouw In de vroege ochtend Klinkt het geschreeuw Zwaailichten, zwaailichten Laat me niet alleen Daar vlieg je door de kou KADOEM Diep zak je weg In de oranje taxi rijd je Ver van me vandaan Voorbij is de tijd Samen met jou Je geur dwaalt nog rond Nieuwe leegte gaapt Diep op de bodem KADOEM Spat ballast uiteen De rest mag vergaan Geen vuiltje van jou Draagt liefde of spijt

Lumes

14 2

Draagbaarder

“We gaan te voet, toch?”, vraag ik in de week tussen kerst en nieuw aan mijn vrouw. Ik stel de vraag semi-bevestigend om aan te geven dat het draagbaar is, hetgeen we van de supermarkt nodig hebben. Het is niet veel. Het papiertje is maar aan één zijde beschreven. Wat zou het zijn? Een A6-formaat ofzo. Maximaal 10 producten. Enkel het hoogstnodige. Maar dat is buiten de supermarkt en de winkelrekken gerekend. Tijdens de eindejaarsfeesten zijn ze met meer dan ooit, de koopjes en de hapjes waar je niet aan kan weerstaan. Het lijkt wel alsof ze zich ter plaatse vermenigvuldigen. Ze zijn zoals de sterren aan de hemel. Als je er eentje hebt gespot, zie je ze plots allemaal. “Hier, die wijn is ideaal voor oudejaarsavond. Twee voor de prijs van één.” En zo gaat het verder. “Deze toastjes zijn hartelijk als aperitief.” En dit. En dat. Het is vermoeiend en achteraf vervloek je jezelf. Met minder had ook gekund. Bij het afrekenen heb ik het al in de smiezen. Het gaat amper in onze tas. We hebben nota bene onze grote winkeltas bij. Alsof we het ergens aanvoelden. We moeten net geen extra tasje kopen. Het moet niet luidop worden gezegd, maar we voelen ons zoals een ezel die het spreekwoord met de steen niet goed heeft begrepen. Het is zeker niet voor het eerst dat we dit meemaken. Als we naar huis wandelen moeten we telkens afwisselen. De tas is best zwaar. Tot we een ander koppel tegenkomen. Ze dragen elk een hengel en lopen gezwind door de winkelstraat. Ze zijn duidelijk ervaringsdeskundig in deze winkelmaterie. ”Kijk, zo kan het ook”, zegt mijn vrouw. We proberen het. Ik loop rechts, want links ben ik sterker. Denk ik. Het is inderdaad draagbaarder zo. Maar het loopt voor geen meter.

Rudi Lavreysen

10 0

De Krant lezen en bellen tijdens de werkuren.

Mijn zesenzeventigjarige moeder belt me op zaterdag ochtend met de mededeling dat, voor de derde maal dit jaar, er een onvolledige krant in haar brievenbus zat. Vervelend. Ik moet dit weekend werken, dus ik vloek en vervloek de zogenaamde kwaliteitskrant en hun onnozele service. De wereld binnen handbereik? Vergeet het maar! Ik geef mijn moeder de goede raad naar de klantendienst te bellen en dit voorval te melden. “Maak u maar druk, maar blijf beleefd.” Plots besef ik dat ik dus geen Krant zal hebben om te lezen in het Stadsmuseum. Ik heb de gewoonte tijdens de werkuren -uiteraard- die dwaze gazet, of een deel ervan, te lezen. “Ik zal ook wel een boos mailtje sturen,” beloof ik haar. ’s Namiddags zit ik in het museum. Er dagen geen bezoekers op. Dik tegen mijn zin -ik heb de voorkeur voor de papieren versie- lees ik op mijn Macbook pro de idiote recensies van mijnheer Depets. Het is zeer vermakelijk om zoveel onzin in één artikel te ontdekken. Om me toch nuttig bezig te houden, schrijf ik het beloofde mailtje. Mijn licht ontvlambare fantasie zorgt ervoor dat ik me geleidelijk opwind. In. Uit. Rustig blijven Felix! Calm down. In. Uit. Voor de lol doe ik een kort maar krachtig Headspace meditatie oefeningetje. Daarna typ ik op mijn laptop de volgende e-mail: Geachte mevrouw, mijnheer, Beste Klantendienst, Dit weekend is het weer zover. Mijn achtenzeventigjarige moeder kreeg slechts een onvolledige krant bezorgd! (het weekblad, het magazine en alle andere bijlagen ontbreken!) Vervelend! Het is de vijfde keer dit jaar! Jullie ontvangen de euro’s en steken de schuld op een ander, de bezorger of Bpost. Dat is gemakkelijk én kinderachtig! Is hier niet een eenvoudig handelsprincipe van kracht? Ik bedoel het volgende: We spreken af welke goederen U zult leveren en wat dat mag kosten. U levert slecht een deel van de afgesproken goederen! Ik ondervind schade. Wat is de schadeloosstelling? Mijn moeder (al vijftig jaar klant!) en ik zijn dus de pineut. Graag Uw advies. Hartelijke groeten Felix Dekeizer p.s. 1. Wij zijn allang geen Katholieke mensen meer en geloven ook niet in Toeval. p.s. 2. Het abonnement staat op naam van Tineke van Heul. Het adres is Ernest Claeslei 47 bus 2 in 9160 Lokeren. Een week later zit ik opnieuw in het Stadsmuseum en speel wat met m’n Huawei P20, want ook vandaag geen bezoekers. Ik stel vast dat de klantendienst van de Krant een voicemail heeft ingesproken met het verzoek terug te bellen. Ik weet niet waarom, maar eensklaps moet ik aan het sympathieke bevel ‘Hou u in stilte en zinvol bezig!’ uit de middelbare school denken. Ik bel dus tijdens de werkuren naar de klantendienst op het nummer 02/790 21 10. “ Welkom bij De Krant. Heeft U een vraag over de digitale krant: druk 1. Om uw vakantieaanvraag door te geven: druk 2. Om uw abonnement op te zeggen: druk 3.” Onthoud dat Felix, optie drie! “Heeft U andere vragen: druk 4. Om onze dienstverlening te verbeteren,” Welke dienstverlening? “wordt dit gesprek opgenomen.” … tuut … tuut … Onze medewerkers zijn allemaal in gesprek … Plots speelt er muziek. “I can see it in your eyes … and you know just what to do … Potverdikke, wie zingt dat ook alweer? Leuk nummer. Out of the blue hoor ik een vrouwenstem. “Goedemiddag, klantendienst van De Krant. U spreekt met Nathalie de Clercq” (gehaast én op automatische piloot) “Goedemiddag. U spreekt met Felix Dekeizer. Jullie spelen leuke nummers. Lionel Richie. Mooi zo! Tof! De klantendienst van De Krant heeft me daarstraks gebeld.” (enthousiast) “Op welk nummer?” (nog steeds gehaast) “Dit.” (duidelijk) “Even kijken.” Het blijft een poosje stil en ik hoor getokkel op een toetsenbord. Na nog een poosje vervolgt Nathalie met “Waarom heeft men u gecontacteerd?” (vertwijfeld) “Ik zal het even uitleggen Nathalie. Mijn negenenzeventigjarige moeder ontvangt regelmatig een onvolledige krant.” (vriendelijk) “Dus het abonnement staat op naam van uw moeder?” (verbaasd en geïrriteerd) “Ja.” (kort en krachtig) “Even kijken.” Het blijft een poosje stil en ik hoor getokkel op een toetsenbord. “En wat is het adres?” (zenuwachtig) “Ernest Claeslei 47 bus 2 in 9160 Lokeren.” (helder) “We gaan is gaan kijken. Ja! Ik zie het hier. We gaan is gaan overlopen.” (opgelucht, gehaast en in slecht Nederlands) “Zeker.” (kordaat) “Op maandag dertien september heeft u een e-mail gestuurd naar de klantendienst.” (ongeïnteresseerd) “Neen Nathalie, op zaterdag elf september heb ik een e-mail gestuurd.” (corrigerend) Maar jullie werken in het weekend niet, Ik wel. denk ik bij mezelf. “Uw moeder heeft dat weekend een onvolledige krant ontvangen.” (verveeld) “Inderdaad.” (hulpvaardig) “U moet ons daarvan telkens op de hoogte brengen.” (zelfingenomen) “Ik moet niks Nathalie.” (vriendelijk en kordaat) “Ik ga even de vakantieregeling nakijken.” (onverschillig) “Wat heeft die er mee te maken?” (geïnteresseerd) “In de periode van zesentwintig juni tot vier september was er geen bijlage.” (betweterig en onverstoorbaar) “Weet ik. Het gaat over het weekend van elf en twaalf september.” (informatief en vriendelijk) “We zullen de bedeling opvolgen. Als u ons op de hoogte brengt dat de krant onvolledig is, zal De Krant contact nemen met de bedeler. Kent u ons gratis nummer?” (op automatische piloot) “Gratis? Dat hoor ik graag Nathalie. Mijn moeder ontvangt liever een volledige krant.” (laconiek) “0800/500 91” (onvriendelijk) “0800/500 91” (minzaam) “We verlengen het abonnement met één week indien u ons meldt dat de krant onvolledig was.” (als een kleuterjuffrouw) “Mooi zo!” (super vriendelijk én dankbaar) “Heeft u nog vragen?” (routineus) “Ja.” (nadenkend) Er valt een korte stilte. “Zeg maar mijnheer.” (ongeduldig) “Mijn moeder vindt het vervelend dat ze al weken op voorhand e-mails aankrijgt met de vraag haar abonnement te vernieuwen.” (informatief) “Ik snap het.” (dom) “Dat doet zelfs Telenet niet.” (onverstoorbaar) “Dat is marketing.” (nog dommer) “Ik snap het. Irritante marketing, Nathalie. Dat werkt op haar gemoed.” (nog steeds informatief) “We kunnen haar e-mail verwijderen uit de mailinglist. Laat het ons gewoon weten.” (professioneel) “Maar dan betaalt ze misschien te laat en is er helemaal niks. Helemaal geen krant.” (bezorgd) “Ik snap het.” (onbekommerd) Terwijl ik zit te bellen arriveert de locatieverantwoordelijke van het Stadsmuseum. Kortom, mijn leidinggevende voor vandaag. Hij kijkt een beetje sip, maar knikt vriendelijk. Ik knik terug. “Laat het ons gewoon weten als we haar e-mailadres moeten verwijderen.” (herhalend) “Zeker en vast.” (doortastend) “Heeft u nog verdere vragen?” (chagrijnig) “Neen, maar mag ik u een korte anekdote vertellen?” (verwachtingsvol) “Tuurlijk mijnheer.” (schijnheilig) “Zoals reeds gemeld zijn wij al meer dan vijftig jaar klant. Het eerste wat mijn vader ’s ochtends deed, na het inschenken van een tripel in une boule, was de krant lezen. Hij had dan altijd een kort potloodje en een dikke sigaar bij de hand. Hij verbeterde de taalfouten en maakte aantekeningen in de marge. Sommige delen van de tekst werden onderstreept, andere delen werden omcirkeld. Mocht ik als eerste de krant lezen? Neen, dat was het voorrecht van mijn vader. Hij is zes jaar geleden overleden aan de gevolgen van keelkanker. Zat er geen krant in de brievenbus, dan was het kot te klein, om het zachtjes uit te drukken.” (ontroerd) Lange stilte. “Ik snap het” (idioot) “Dat wilde ik u nog graag even meegeven Nathalie.” (even kinderachtig als Nathalie zelf) “Nog vragen?” (brutaal) “Ja. Ik heb onlangs reclame gezien in de krant voor een cruise naar de Baltische Staten, Rusland en Scandinavië. Die boottocht was best pittig van prijs. Vanaf tweeduizenddriehonderdnegenennegentig. Er stond ook bij ‘inclusief ‘Easy’ drankenpakket.’ Wat heeft dat te betekenen? of beter; Wat moet ik me daar bij voorstellen? ‘Easy’?” (nieuwsgierig) Het blijft een poosje stil en ik hoor geen getokkel op een toetsenbord. “Euhm … euhm … met de publiciteit hebben wij niks te maken. Ik wens u …” (vertwijfeld) Ik onderbreek Nathalie. “Nog één ding Nathalie. Het allerlaatste. Echt. De wereld binnen handbereik? Vergeet het maar! Tot kijk Nathalie. Merci. Hartelijk dank.” (voor het eerst onvriendelijk) “Nog een fijne …” (de wanhoop nabij) Beste lezer, Tot slot nog enkele krantenkoppen van de afgelopen dagen: - ‘Edelhert Hubertus wordt geserveerd in restaurant Hoge Veluwe.’ - ‘Rwanda mag WK wielrennen in 2025 organiseren.’ - ‘Johnson tijdens VN-speech: ‘Kermit de kikker was fout, het is wél makkelijk groen te zijn.’ - ‘Antwerp-trainer Brian Priske verschijnt halfnaakt op de persconferentie na kwalificatie.’ - ‘Abonnee zoo krijgt contactverbod met chimpansee.’ - ‘Verbod op pet, hoofddoek of keppeltje in rechtbank verdwijnt.’ - ‘Minder broeikasgas? Leer koeien naar het toilet gaan.’ - ‘Twee wijnkastelen uit Saint-Emilion hoeven hun Grand Cru-classificatie niet meer.’ Wie wordt daar nu wijzer van? Geef uw mening en maak kans op een e-bike!

Hubert Grimmelt

27 0

Pyjamadag

Het is toch verschrikkelijk, het lijkt wel of het nooit meer mooi weer wordt. Hij vindt er echt weinig aan. Iedere dag weer die regen. En dan ook gewoon de hele dag hè, niet dat er even een bui valt en dat je dan weer naar buiten kunt, maar echt constant regen. Hij kan niet eens met droge voeten door de tuin lopen. De fontein stroomt over en de paadjes staan gewoon blank. De plassen zijn volgens hem wel vijf centimeter diep. Het vrouwtje moppert er ook op, “je staat bijna tot je enkels in het water”. En het lijkt ook wel of het de hele dag niet echt licht wordt. Wel fijn dat hij in ieder geval droog kan plassen en poepen. Hij weet het wel, het vrouwtje is niet heel gelukkig als hij zijn poot optilt tegen de tuintafel, maar onder de overkapping kan hij tenminste even rustig staan. Hij zorgt er netjes voor dat zijn poepjes een beetje aan de rand liggen. Eén keer had het vrouwtje er bijna ingetrapt toen ze in het donker naar de container moest. Gelukkig kon ze het ontwijken maar hij had toch wel behoorlijk op zijn kop gehad. Dus daar hield hij nu maar rekening mee. Want stel je voor dat het niet meer mag. Nee, het is echt geen feest, buiten. Normaal als het vrouwtje haar jas aan doet, gaat hij eens kijken of hij niet mee kan. Maar nu blijft hij maar stilletjes op de bank liggen. In de hoop dat ze niet bedenkt dat hij mee uit moet. Laatst kwam een vriend van het vrouwtje toen ze zelf niet thuis was. Dat is altijd supergezellig. Alleen had die nu bedacht dat ze een rondje gingen lopen. Het was net even droog. Ja, er viel geen regen uit de lucht inderdaad. Maar de bermen waren een grote sopzooi. Bah, bah, hij kreeg modder tussen zijn tenen, het was glad en het was ook koud. Hij had een paar keer verwijtend omgekeken maar ze waren gewoon doorgelopen. Het viel hem echt een beetje tegen. Gelukkig kreeg hij thuis snoepjes, dat maakte het weer een beetje goed. Het is te hopen dat het snel weer beter wordt. Dat hij weer lekker op zijn zonneplekje tegen het tuinhuisje kan gaan liggen. En tot die tijd doet hij hetzelfde als het vrouwtje af en toe op zondag. Hij houdt pyjamadag. Maar dan lekker door de week.

Machteld

13 1

klimaatcrisis

Als de geschiedenis van de wereld één jaar is, vind de industriële revolutie plaats anderhalve seconde voor middernacht. Wij zijn middernacht. Op anderhalve seconde tijd zijn we erin geslaagd de aarde zo te veranderen dat er al honderden soorten die samen met ons leefden zijn uitgestorven. Hun pech was dat wij er waren. Op anderhalve seconde tijd hebben we de aarde al 1,2°C opgewarmd. We zijn goed op weg om op anderhalve seconde tijd de aarde volledig te vernietigen. We zijn goed bezig met op anderhalve seconde tijd onze toekomst te vernietigen. Als we nu niet ingrijpen, is de mensheid gedoemd om op korte termijn uit te sterven. We tekenen onze eigen dood. Onze pech was dat wij er waren. In de wereldgeschiedenis waren er al vijf massa-extincties, meer dan 75% van alle soorten sterft dan uit. We zijn bezig met een nieuwe massa-extincties te creëren. De eerste niet-natuurlijke. Wij zijn dan verantwoordelijk voor het uitsterven van al deze soorten. Iedereen zit dan op Mars, en op aarde laten we alles en iedereen doodgaan. Bewust! Willen wij deze verantwoordelijkheid dragen? In 1990 wisten we al wat de gevolgen gingen zijn van de klimaatcrisis, en wat hebben we gedaan? Niets! In 1990 verscheen het eerste IPCC-rapport. Het rapport vertelt ons gedetailleerd welk gevolgen dat klimaatverandering heeft op ons, en wat deden we? Niets! Pas in 1997 kwamen de politici samen voor het Kyoto-protocol. Er werden afspraken gemaakt, om de uitstoot van alle landen ze verminderen. Toen duidelijk werd dat de doelen niet gehaald werden, werd de deadline verlengd tot 2020. De doelen werden niet gehaald, en de deadline werd gewoon weer verplaatst. Zo werk het niet. We moeten onze doelen halen tegen de deadline! Als we het niet halen, is onze laatste kans verkeken. Hoe komt het dat er al meer dan 30 jaar door de wetenschap wordt gewaarschuwd voor de klimaatcrisis, en er nog altijd niets aangedaan werd? Het veruit meest voorkomende antwoord is ‘bekijk het niet allemaal zo zwart-wit.’ Dat moeten we wel! Alles is zwart-wit. Vergelijk het met over dun ijs lopen. Het ijs breekt en je zakt erdoor, of het ijs breekt niet en je zakt er niet door. Dat is ook zo met de klimaatcrisis. Hoe warmer we het laten worden, hoe dunner het ijs wordt, hoe meer kans om erdoor te zakken. Velen van ons hebben al gehoord van de klimaatcrisis. Maar krijgt iedereen wel de juiste info? Weet iedereen wat er gaat gebeuren bij een opwarming van 3,7°C tegen 2100. We zijn daar nu naar op weg. Weet iedereen hoeveel keer vaker we extreem weer krijgen? Weet iedereen hoeveel de zeespiegel dan stijgt? Weet iedereen dan wat de gevolgen zijn? Nee! De optimisten geloven dat de gevolgen overdreven worden, de realisten hebben nood aan hoop. Hoop, vier letters met een enorme betekenis. Maar kan je hoop hebben als je weet hoeveel gevolgen de klimaatcrisis nu al heeft? Kan je hoop hebben als je altijd naar de wetenschap luistert? Misschien moeten we ook eens naar de slachtoffers luisteren. Misschien kunnen we dan onszelf en elkaar dan een beetje hoop geven. Misschien… Als het niet lukt om hoop te krijgen als we met de slachtoffers spreken, gaan we op zijn minst beseffen welke gevolgen onze samenleving heeft op de aarde, en op onze mede-aardbewoners. Dan gaan we beseffen dat we nu actie moeten ondernemen willen we nog iets doen. Want wij hebben een historische verantwoordelijkheid om de toekomst te redden. Jij en ik hebben die verantwoordelijkheid. Het is nog niet te laat om een ramp te voorkomen, maar dan moeten we nu ingrijpen. Samen kunnen we het onmogelijke bereiken. Maar vergis je niet, niemand anders kan dit doen. Enkel jij en ik. Samen kunnen we de toekomst redden. Onze toekomst.

buitencirkel

0 0

War on drugs

Wat had je allemaal kunnen worden, redder, volksheld, wegenwerker, een achterneef van Bach, een ontdane etalagepop met een harnas van Victoriaanse oorlog? Zwijg toch zoet. Al die geschreven woorden en dat gedicht, richt zich op gesnater en geschreeuw van een plastieken spiegelpaleis. Zoveel soesa. Ontberg toch je vretende eer, die klinkklare onzin van heersend ego op een bergtop. Wat zocht je? Jezelf, een ander, de vrijheid? Een leger dat legaliseert? Zwijg toch zoet. Het gelach van macht begraaft je traag, warrelt je in woede, zet je pathetisch de pas af. Het gehamer en de hebzucht hebben samen verhaal geschreven op een grafzerk. Zwijg nu maar zoet.

Sepschrift

10 2

Brooddronken hoofdstuk 15

15 ‘Eruit! Stom schijtwijf!’ Het getier weergalmt door de gang. ‘En neem uwen brol ook maar terug mee!’ Een gebakje vliegt door de open deur van de kamer en kwakt tegen het raam van de gang. Het druipt langs de ruit tot achter de radiator. Een jonge vrouw in een wit uniform loopt snikkend weg, tot consternatie van haar collega’s. ‘Hij weer?’ vraagt iemand terwijl ze voorbijsnelt. Wie zegt nooit een mens gezien te hebben die quasi volledig uit vierkanten bestaat, heeft Jules Sabbe nooit gekend. Alles aan hem is vierkant. Zijn postuur, zijn hoofd, tot de randen van zijn brilmontuur en het patroon op zijn hemden en zijn bretellen. Zijn tanden, echt of vals, want een Sabbe praat niet over zijn gezondheid, zijn opvallend vierkant. Het lijkt alsof hij een slecht gebouwd Lego-mannetje is. Helaas voor het verzorgend personeel van WZC de Korenbloem is hij maar al te echt. De meest nors uitziende verzorgende wordt er op afgestuurd. Zulma, een blok beton in een verpleegstersuniform, laat niet met zich sollen. Zelfs niet door Jules. Ze duwt met veel geweld de deur volledig open, zodat de klink zich begraaft in het gat in de muur, achtergelaten door eerdere incidenten. ‘Awel?’ brult ze. ‘Awel wat?’ antwoordt Jules. De twee zijn aan elkaar gewaagd. Het is als een stierengevecht, al lijkt het niet duidelijk wie de stier en wie de toreador is. Zulma briest. ‘Was dat nu nodig, zo tieren op dat meiske?’ Ze staat bijna boven Jules gebogen. ‘Moet ge er ook een beetje hebben misschien?’ Jules heft zijn vierkante vuist op. ‘Ik zou maar heel wat minder van mijnen tak maken,’ zegt Zulma, ‘het zou maar eens kunnen zijn dat ik een weekje mijn vaste dienst afgeef om keukendienst te doen. Ik heb nog wat laxeermiddel thuis staan. Het zou jammer zijn als…’ De vuist gaat weer naar beneden. ‘En wilt ge nu eens zeggen waar dat drama voor nodig was?’ ‘Die geit zit godverdomme mij te behandelen als een klein kind. Of ik nog een taartje moet hebben, mijn beddeke moet gemaakt worden, ik moet mijn slufferkes aandoen, enzovoort. Godverdomme, ik heb de Duitsers nog op de riek gestoken. Ik!’ ‘Ja zeg, we zijn dat ook opgelegd van boven, hé.’ ‘En dan komt dat wijf aanzetten met een merveilleuxke met een stukske kiwi op. Ik mag geen kiwi.’ Zulma zucht. ‘En dat kunt ge niet op een normale manier zeggen?’ ‘Ik moet juist niets. Straks komt mijn kleinzoon mij halen. Ga ik misschien eens deftig eten hebben, ook al zal het vast wel keun of kieken zijn. Het gaat in elk geval beter zijn dan de stront die ik hier moet vreten.’ ‘Dat uw kleinzoon maar gauw komt, dat ge hier weg zijt.’

Miguel

2 0

Speedy Gonzales

Ontbijt van zeven tot tien uur, de hotelfolder kondigt het beste moment van de dag aan. Moet zeker lukken. Tot bij de eerste oogopslag de klok al half tien wijst. Ik spring mijn kleren in en de lift uit, gehaast het ontbijtbuffet tegemoet. Langs achter verwelkomd door een zoetgevooisde stem 'Bonjour'. Ariba AribaEn daar was hij, kleine gestalte met stekelhaar zoevend langs mij door en tussen de hotelgasten in.Gewapend met een propere schoteldoek en leeg dienbland tikt voor hem de tijd verder weg.Gasten komen en gasten gaan maar de tafels zullen altijd ontbijt klaarstaan.Ariba AribaO ja, uw kamernummer?Mijn antwoord liplezend, dresseert hij gezwind een nieuwe plateau chocoladekoeken op een reeds drukbevolkte stapel.Een heerlijk ontbijtje later, wil ik afsluiten met een koffie.Ik ben niet de enige met dat idee, zet me geduldig in wachtmodus.Tot klokslag tien uur.Als een leeuw voor zijn welpen gooit de kelner zijn tengere lijf met volle overgave voor het koffieautomaat om hem te beschermen tegen overuren.Verblind door onweerstaanbare drang naar perfectie ben ik vanochtend net geen koning met een laatste heerlijke koffie.Ariba Ariba André

Els Wouters

16 1