Lezen

Alle tranen van de hel

Er is een groene vallei achter deze bergen   waar water steen  splijt en vervormdt.   Waar wolken als huilende sponzen naadloos in de lucht zweven   en de gekruide aarde hun tranen absorbeert.   De bomen horen onbekend gefluister.   Want ergens halverwege, tussen het turquoise water en de sluipende nevel, komen ze hen tegen.   Beladen met ijzer, gekleed in hun kleuren, niet gewoon van de vallei en hun geuren.   Hun grimassen zijn gesneden uit hout, verkoold, 3/4 verpulverd en in hun overgebleven boomrimpels bebloed.   Sommigen dromen over hun droomkoningin. Er vliegt een puzzelstukje uit hun hart, in de schoonheid van de hel.   Tussen maanlicht en schaduw, droogte en regen,  besluipen in huid gewikkelde geesten hen.   Ze huilen tranen van tin en tranen van kristal. Alle tranen van dit tranendal.   Sterven bij het optrekken van de napalm mist zonder huid.   In hun bloed verdwijnen hun brieven. Poëzie die nooit verzonden zou worden.   En dat allemaal tegen welke prijs? Duizenden steen per steen aangelegde graven die in elkaars schaduwen staan door de cocktail kleuren van de horizon.   Want de vreemden zijn begraven onder een deken van de tijd.   Weggevreten door het matras der maden in tederheid.   Deze lichamen,  vleugelloze engelen, verdwijnen in letters, steeds meer en meer.

Andrea Derese
59 0

Verbleekt rood

Rood haar zelf geknipt valt over haar zorgvuldig omlijnde ogen. Wanneer ze me aankijkt als ik binnenkom met mijn bagage van de dag knapt mijn overspannen hart.   Piercings wilt ze niet, een tattoo misschien en ze verbaast zich over zoveel onbegrip. Bijna vijftien is ze nu, nog altijd speurend naar verjaardag bezoek. Instagram is haar portaal, haar make up haar verhaal. Ze is het kind van een alcoholist, een kind uit het elfjesbos.   Ze flirt de godganse dag met haar eigen spiegelbeeld, maar vreest de marges tussen de omlijsting en haar kamer. Haar kaders zijn de muren van onze sociale huurwoning en haar overgebleven data.   Zomervakantie is voor haar een straf gevuld met lege dagen. Vriendinnen maken kan ze niet, vrienden zijn nog minder.   Ze is een dochter van een sterke vrouw zelfvoorzienend en alleen. Alleen zij kent de uitgegumde wazen over de lijnen van mijn verhaal.    Ze lijdt, ik zie het en alles wat ik haar bieden kan zijn mijn verstramde pogingen tot kalmte.   Ze plooit zich naar mijn humeur en naar mijn tijden van aankomst en vertrek. Ik duw, ik trek, ze trekt futloos terug.   Haar kont is van een jonge vrouw, haar duim nat van haar mond. Haar knuffel klampt zich vast aan haar wuivende kindertijd. Het heeft enkel nog een kopje, zijn lijf hangt aan elkaar van 15 jaar verdriet en eenzaamheid.   Ik wil haar dragen weg van hier naar stroomopwaarts. Naar een thuis waar een vader is, een zus en fijne buren en vrienden die spontaan binnenvallen en allen blijven eten.   In het weekend maakt ze plaats voor mijn opgebloeide liefde. Ze weet van zijn bedrog. Wanneer ik mijn lach lach zie ik haar schouders dalen, wanneer ik vloek zie ik haar rug, wanneer ze zachtjes de kamer verlaat.   Ze is mijn kind gegroeid in het beste van wat ik had, het beste van twee kwaden.  Ik wil haar geven alles wat ik kan maar ik kan niet meer.  

Susanna
26 0

Sartre is ook dood

De dag zoekt zichzelf in mijn bed Gij blijft, gij zonder tijd, dat beetje spijt   Wij zijn wij en in de tent van mijn gedachten, Is dit een gesprek over bloesems in de winter en sneeuw in de woestijn   Wij zijn onzin Onzin zonder zin; On dus   Sartre is dood   Sartre is dood en wij graven hem weer op Gij zijt de lijkschouwer, ik de weduwe Als verboden liefde zegeviert bespringen wij elkaar na de rouwstoet.   Maar wij zijn niet verboden, wij hebben tijd Dit is niet zomaar lichamelijkheid; het is onzin - je hebt gelijk   Maar ik moet nog inpakken en vertrek morgen al bij dageraad   Kom je straks dan niet meer? Ik probeer er te geraken x

Arne Mees
0 1

Voor Joke

Dagen waar het plafond tegen je hoofd drukt en deuren geen uitweg bieden. Waar spiegels van hals tot teen  een waarheid spreken.   Subtiel fluweel streelt de huid van de vrouw in het achterhuis. Bleek licht gefilterd door vlinderend zachte zijde die telkens weer net door je vingers glipt en als wolk en golf op de vloer verstilt.    

Vanessa Daniëls
8 0

Bliže Tebi

Alleen het zuiden kan dit gestamel horen, wanneer het voor de derde keer vandaag, een toonladder met hoogtevrees, haperend mijn mond uitkomt.   Daarbij ook vergeet hoe namen anders moeten vallen, belachelijk slis, en stomweg door het verkeerde hoofdstuk verlangende grammatica zit te ploegen.   Er is geen andere weg. Als kind van Babel word ik naar het eenvoudige, nederige begin geleid: man - aap  - staart.   Ik weet, met elk veroverd woord groeit de dag. Zie ik hoe je me aankijkt, je oor naar me wendt.       voor Gospa.    

Lode Van Wabeke
14 0

Thuishaven: gedichten op, over en onder plekken - 2 delig gedicht

1 Want waar je je graag bewust bent maar je uitzweten in bestaan wil terugverdienen (dubbel en dik: in emotie, spanwijdte: genoeg) Daar: een ijzeren wil, over dit staren zegt ze ‘Jij daar met mij, jij weet wel?’   Waar ik voor sta? Maar ik gedraag me ernaar. Bijgevolg ik die is wie ik wil zijn, niet wie ik kan. Als een unieke metropool van je bosje huistoeristen. (Iedereen is hier altijd thuis)   Polshoogte nemen, maar, geen zorgen, het is hier dat ik nog zitten zal. En liefst alles transparant houden, niet vergeten denken aan morgen en staren tot je erin zou kunnen verdrinken. Woorden rollend bijschaven als een amorfe taal waarin iets in steekt: namelijk een boodschap die mijn taken in zich opneemt. ‘Ziet u me hier nu zitten’ (dit was mijn antwoord)   Doorlopen om er onderdoor te kunnen gaan en orde te scheppen, het kan alleen maar hier, waar gewenning een pars pro toto zou kunnen zijn.   Het zit me ook zo lekker dit laagje voedsel voor kwatongen. Vandaar, er kan nooit genoeg van zijn, een nooit genoeg is zeker op zijn plaats en luistert nooit genoeg.   Subliem wordt pas gezien als de dagen vormen wat ze zijn. Noemen bij naam en liefst vandaag, omdat wij je goed genoeg kunnen zijn voor wie je zou willen zijn.       2 Schrijven wat ik al ben zou me gezond kunnen houden. Mijn plaats ver weg of lang geleden. Nu ben ik ontheemd geraakt.   Gent? Ze zou kunnen dienen. Tussen mij en dat verre oord enkel dat rondvliegende gevaarte Teleurstelling, die krachtpatser, maar waar van aard.   Zwaarte. Hefboom. Daar ga ik. Schrijven waar? Niet weer, het is een kwestie van geduld en geloof in se.   Een essayist met een doel willen worden en dan dat grote doel najagen: geloofwaardigheid.   Bezig nu het nog kan en daar werd ik geboren. Madensuyu de oren in, Gent de wereld uit, het had gekund. Ook mogelijk: Madensuyu te hoog inschatten (nooit!), en mezelf vrijpleiten van het dwangschrijven. Tot ongeloof van de lezer, bedankt consument.   Grote woorden in steden die zich als dorp vermommen maar met een nog grotere rol te vervullen: staan voor wat ze zijn. Zwaaien want: de tijd valt als een persoon. Daartussen komt alles dat we denken dat we schrijven.   (Eronder een stukje tekst: niet aanraken, bijna gevaarlijk!) Tabula rasa, gelukkig!   Gezellige betwetersfeer onder de radeloze uitgevers die ook geen ander leven zouden willen, het heeft niet veel gescheeld.    

Dries Verhaegen
15 0

Geur in paars

Geur in paars   Paarse geur kan me  niet beroeren ik bespaar je de kleur van mijn ziel zelfs mijn boosheid heeft een ongekende tint een blik op de foto en ik sluit de ogen voel me dronken van emotie troostend paars bewaar ik voor morgen morgen komt morgen     Terry

Terry
0 0

Missie

Vandaag riep mijn zoon zichzelf uit tot speciaal kippenhokgezant, wou aangesproken worden met eerste luitenant-omelet. Was furieus dat er ratten graan van het schoteltje wegsneerden, bij hun vlucht zelfs een kleine middenvinger omhoog lieten gaan.   “Raken de eieren nu maar half gevuld?” “Neen”, zei ik geruststellend, “Maar inbraak en maiskorrels stelen, daar krijg je minstens drie jaar effectief voor.”   Het protectoraat loopt vanaf de achterdeur, langs de grachtkant helemaal tot vooraan de ingang van het hok, zo’n zestig vierkante meter jongensland.   Zijn ronde bracht vragen uit de wereld mee. We spraken over te zelfzekeren, arroganten, het recht op een eigen ongestoord plekje. Voedsel voor iedereen. Robin Hood.   Daar denkt hij ernstig over na als hij surveilleert, met een bakje legvoer kippen rond zijn enkels laat drentelen en zich naar het gat in de grond verderop richt, waar die schoften hun kraakpand hebben: “Als je ook een hok en eten wil, dan kan ik daar voor zorgen.”   Vannacht vindt hij niets anders dan veren in een droom, waar zijn wereld met één vraag minder kan in rusten.  

Lode Van Wabeke
0 0

ogen

ik geloof zijn ogen.

Ruth Van de steene
24 1

Vals licht

wit gepoederd rode lippen gemaskerd venijn   half opgeslokt alles uitgekotst boulimia lijf   ik ben of was vriendin van mijn enige lief   seks in getal berekend tot de balans   anorexia heks boulimia banaal spuug mij uit   beschamend vernederend de scharrel van mijn lief              

Susanna
8 0

Ongezien

Ik staarde in luchtledigheid toen ik struikelde daarnet, over een kleine Anapurna die de horizon van het voetpad ontsierde, een bultje van bescheiden scherpte dat me hoe dan ook van slag maakte.   Ik draaide me om, speurde opgeschrikt waar dat onheil wel vandaan mocht komen, wie het had aangedurfd een hinderlaag te leggen. Voelde me dom. Keek rond of iemand het had gezien.   Eenzelfde kleine verhevenheid leek het maar, dat was deze week het begin van onze tweespalt, misschien een onbenul waar ik me aan stootte,   een onopvallend woord dat in vredestijd normaal  alledaags en welwillend vrij tussen anderen beweegt. Maar deze keer tuigde je het op, haalde de scherpste kanten   binnenstebuiten, de onschuld onderuit. Je vermeed de gevaarlijke westelijke helling niet. Het deed me schrikken, het went maar niet je van die zijde te zien aankomen.   Het beukte de veiligheidsperimeter met succes. De lijn brak, trok van alles mee. Niemand heeft iets gezien.    

Lode Van Wabeke
1 0

even iets anders

er speelde een film en wij keken alsof er een twist in het plot was wij speelden mee door ogen die onbewust een zin vonden   naar alle waarschijnlijkheid verloor de held niet, wij waren erbij toen we naar de andere kant keken   de buitenlucht verkoelde en een trui vond ons lichaam alsof het echt was alsof we voor echt speelden 

Tom Veys
13 0

ingedommeld

als de beek een grote witte hond is blaft dat ik niet ingedommeld ben haal de vlaamse reus dan maar bewaar er een geheim in tover mijn nieuwe kapsel met een knip weg   met een knip terug als gele kuif van een kaketoe ik heb geen gedacht van wat de dommel heeft aan natuurlijk meanderen de vis vist niet beter dan ik vis naar weetjes ik weet niets van een kaal geplukte namiddag

Ingrid Strobbe
0 0

Hardlopen

jij met je immer evenwichtige onvoorspelbaarheidstaat daar onverhoeds elegant jezelf te zijnnooit helemaal genezen van je altijddurende onrust als ik vertrek, ga je dan met me meetot achter de zacht wiegende bomenmet duizend variaties van blauw boven onze hoofdenen om ons heen meer groen dan dat we ooit kunnen benoemenluisteren we dan samen naar de fluisterende steppedie de aankomende storm van spijt om niet te gaan voorspelt alsof ik de hele tijd besluiteloos en buiten adem benloop ik mezelf vermoeid in een cirkel achternamijn dromen in mijn ontroostbare linkerhand doorboor me op dat moment genadeloos met jouw ogenbreng me tot stilstand zodat tijd niet meer bestaatwe laten dan voor één keer de hoogste top op de achtergronden blijven dan misschien gewoon hier ter plekke staanom zo ons onvoorspelbaar doel uiteindelijk toch te bereiken

Ans DB
0 0

Bootvluchteling nr. 389 524

Tientallen zwanworstjes opgepropt in eenFuifzaalGetransformeerd naar eenHostie-dunne rubberbootNog wankel van zijn plotse verlies, Russische roulette biedt zelfs meerZekerheid- al staat zeker nooitAlleen enWat zeggen dagen, weken, maanden alsJe zelf het zwijgen bent opgelegdEen deken opleggen kunnen ze dan weer niet   Feesten is-Steeds verder weg- nostalgisch verleden, welBonkende muziek, synchroon geschreeuw is toch gezellig maar aanGenaam gezelschap is van een andere proportieNamen zijn dan ten minste bekend tegenoverMeesteHeeft snel zijn nuchtere shotjeslimiet bereikt wantVan stank geraak je ookZeeziek   Eenmaal ontsnapt uitHet doolhof van de golven, geluid of waterAllebei is inclusiever, toch iemand!-De openVlakte is niet zo helder als hij eruit ziet -grenzen zijn een oeroud probleem-Bedriegen is makkelijk want de helftVan de aarde zit mee in hetComplot- deDe plot is makkelijk te vinden, behalve op de bodem vanDe oceaan   Eenmaal ontsnapt uitDe spannende dramafilm waarvoor je geenAuditie hebt gedaan- een vroegtijdige uitweg zit dan ook niet in hetPakket, daarbij zijnWegen ondergewaardeerd door ieder, selectiviteit als kenmerkend logo- danDan heet-ExclusiviteitJe welkom, warm is hetAllerminst

Eva Theunissen
0 0

Gevlogen uit Galapagos

Gevlogen uit het paradijs betoverende eilanden was jij nog in een roes rondkijkend in mijn cirkel   Mijn cirkel met hoeken puntig naar binnen zachte rondingen buiten om laat ik je zwermen   Nog verwonderd over het schoon mooi natuurlijk echte puurheid met vogels en luchten jouw onbekend terrein   Laat jij je blik dwalen en rust met je Indianen ogen op iets onbenulligs grijs aan de oever van mijn radius   Staat stokstijf daar tussen riet de grijze langpoot vissend in het troebele water van de droevige saaie sloot   What kind of bird is that?   Jouw vraag van toen laat mij nu zien de grenzen open en dicht van ons bestaan.   Jouw Galapagos grenzend aan mijn Nederland

Susanna
7 0
Tip

Het is Robert Anker - Mechelen

Het is Robert Ankers stem die me wakker schudde. Wakker worden deed ik in de vertrekhal, is ook maar een woord. Zo blijven we bezig. De gesprekken die al in je drijven nog onuitgesproken, zo blijven we bezig. Leonie moet al op de toppen van haar tenen gaan staan voor een glimp van de zaal met taal, of noemde ze Justine, zo blijven we bezig. Maar het is een bewijs dat niets zeker is, alleen maar beter dan ervoor, want nu is nu en straks is dan nu. Meer hebben we niet in deze vondst. Dus verzinnen maar.   Ik zie wat taal niet ziet en ben het alweer vergeten. Sporen van handschrift zijn het, eerste mail van mijn emotie die in me gedrukt stond en nu verzonden naar de tong. Kijk uit, hij is geletterd.   Lezen is a) ontdekken b) verwekken   c) leuk want ik woon te Mechelen. Taal vormt het netje dat de buitensporigheden van empathie zou kunnen filteren, maar dit vervolgens niet doet en zegt: in mijn potentieel verveel ik me nooit. En wij maar luisteren. Dat ik vergeet hoe ik heet in de weifelachtig warme literatuur. Waarna ik opsta en mezelf voorstel. Ik ben mijn boek omdat ik heet wie ik denk. Ik denk dat ik groot ben maar daarmee verzet ik nog geen bakens en ben ik al helemaal niet onsterfelijk, want wat zouden we meer willen dan willen? Het lezen blijkt het wezen.   Dan belt moeder: zo is ze nog net geen schrijver. Moeder belt want ik ben een zoon en of ik er niet ben als ze niet belt. Zegt: hoi lust je vanavond alles want als kind wat je nu krijgt. Wat je zoals leest als je nee zegt: Vestdijk en Joyce want je vindt ze waar je zoekt. Neenee moeder, zo werkt dat niet. Ik ken de verkoper door er weer te komen en altijd. Hij kent me want heeft geen keuze en dit is Mechelen     Of de apotheek en de bib in één want dit pakje boeken staat me. Happy days, jij ook moeder. Zie je in de dagen dat ik nee zeg. Haha daar heb je me.   Moeder die ophangt. Ik die de dag in de volgende zin nestel: Ook morgen kan vandaag zijn als je de telefoondraad je hoofd in altijd maar bellen. Kan ik nu nooit eens.   Boek is al uit, next up: Het boek alfa of een Hellevaart. Niet geleerd, wel verknocht als tast op beenmerg. Harder fietsen Dora! Iloveyou maar je bent mijn hier en nu al. Harder fietsen als je me maar vastpakt ach zonder gemaar.   Ik heb niet gehuild toen je niet nee zei en ook niet zei. Doodnormale vriendin wat heb ik je. Dat we zonder elkaar enkel maar alleen net woord.   Nu is nergens maar op het lezen na vertel ik je de wereld in die om onze kant en klare verbinding draait. Dora die belt:   Slik ik de gesloten woorden in komen ze en zo weer de telefoon weg de weg uit naar jou. You but I’m always blue.Nergens zou ik de woorden weer onderuit kunnen halen maar erg gevat - zucht - roep ik haar weer tot leven.   Ze zwijgt me tot mijn naam vergeten maar ik zie de verkoper ook graag omdat ik er altijd.   Harder fietsen. Nu is toen toen er straks dan weer meer is. Dat we elkaar steeds weer naast elkaar zullen lopen en liefst nog draai ik mijn hand rond je naam en draag ik je ook nog eens terug de dag in. (Ik die de dag in de vorige zin in nestel)  

Dries Verhaegen
68 0

Een etentje

Je begreep het niet Een verhaal van teveel Het teveel van de wind werd voor jou het teveel van het feest   Goodmornin’ sunshine terwijl de zon achter de wolken dreef   Maar je had gelijk, Je stelde een etentje voor, en je had gelijk

Simon Sileghem
18 0

De lege jas

Ik zag je jas er hangen, losjes over de stoel, Alsof je even buiten was en het leven terug zou beginnen   Maar zoals de mouwen daar hingen, droog van jaren, met de lege gaten, besefte ik dat de jas nooit meer zou praten Dat mijn ogen, op jouw jas gevallen, je liefde verspillen  

Simon Sileghem
12 0

Noordzee in Brussel

In de stad: een pseudozee waar ik in strandjurk sporadisch passeer. De meeuwen vlak in stille vlucht.Soms een echte in de lucht, oorverdovende pikkedief. Vele leugens dwongen ons tot tranen toetot vragen hoe en waarombleek wat echt leek vals.Daarom dus nu veel lichter dan luchten vragenvrij: het spel der pseudoliefdeaan een woeste gevelzeewaar het viswater ons om de oren spat,zolang het trottoir wordt besproeidmet nat.

Vanessa Daniëls
7 0
Laad meer ...