Lezen

Lente

Onder de bloesem in de tuin sta ik. Ik hoor de bijen de lente in gang trekken.   Terwijl ik stilsta, wordt er hard gewerkt. Ik mag dat, stilstaan. Ik tel niet mee in dit geheel.   Toen er nog enkel takken waren, toen wel. Maar nu kriebelt de lente...een bloemblaadje op mijn neus.

An Spoelders
21 1
Tip

Ranonkels en pioenen

Enkele dagen geleden zag ik voor een bloemenwinkel enkele boeketten ranonkels staan. Ranonkels zijn, naast pioenen, mijn favoriete bloemen. Nog nooit zag ik ze zo grijpklaar, en toch durfde ik ze niet te kopen. Omdat ik niet tegen verwelken kan. En omdat verwelken zo onverbiddelijk snel gaat.Nu zitten ze nog levend en fris achter mijn oogleden.   De pioen is wulps, frivool, losbandig, extravert. De ranonkel is preuts, zelfbeschermend, voorzichtig, naar binnen gericht. Zo bol als zijn naam.   Een ranonkel is een pioen die nog niet is ontploft.   Ik zat op mijn fiets en de lucht hing vol bloesemgeur, bijna zichtbaar. Soms ben ik bang voor de lente, omdat daaruit zomers worden geboren, en zomers zijn zo heftig.Plots wist ik wat het was. Dat ik niet uiteen wil vallen, zoals een pioen. Ik wil niet stukgaan, of toch niet te snel en onherkenbaar. Dat iemand zou zeggen: dit is zij niet meer, zo hebben we haar niet gekend.   In een filmpje zag ik hoe twee mensen andere mensen hadden gefotografeerd: net voor en net na hun dood. De wassen poppen werden vredig genoemd, maar er is niets vredigs aan koude huid.Een van de makers zei: ik wil niet snel snel in een kist worden gestopt, mijn geliefden moeten mij grondig zien zoals ik dood zal zijn.Ik zeg: een dode die ik niet ben, hoeft niemand nog te bekijken.

Katrin Van de Velde
699 1

floeren katten

Regen stroomde over haar heen,  woest trok ze de  kap van haar jas weer over haar hoofd. Eva was het moe schijtmoe maar ze mocht niet opgeven zo dicht bij haar doel. je hebt me niet klein gekregen, dacht ze, en dat zal je geweten hebben! Ze tastte in haar zak en glimlachte. Ze zag het al zo voor zich: de blik in zijn ogen, zijn smeken om genade. Met stevige pas zette ze haar weg voort. Het huis doemde op in het duister. Eva voelde haar hart kloppen in haar keel. Ze stapte recht naar de voordeur belde aan en wachtte. Ze hoorde voetstappen. Hij opende de deur en keek haar aan:'Wat doe jij hier?' vroeg hij  "Afrekenen!" schreeuwde ze en duwde de loop van het wapen in zijn gezicht.  Hij stak  zijn handen omhoog: " Hier doe maar!" riep hij met een grijns.  'hier  komen!'   schreeuwde ze. Hij bleef staan. Eva greep hem bij z'n polsen en trok  hem naar buiten. Hij wilde haar een trap geven, maar ze had het gezien en ging op z'n tenen staan. Hij schreeuwde luid. 'zwijgen kleinzerig ventje!' riep ze bij z'n oor. Hij zweeg. Ze duwde hem op z'n kniëen.   Zonder aarzelen haalde ze de trekker over. Als een lappenpop viel hij in het gras.   ze wierp nog één blik op hem, draaide zich om en verdween in de nacht.  De mist trok langzaam op boven de velden, het dorp kwam stilaan tot leven.  Een voorbijganger zag een lichaam liggen, geschrokken belde hij meteen de politie.  In geen tijd was de tuin gevuld met politieagenten. De geschokte voorbijganger legde een verklaring af, sprong weer op zijn fiets en maakte dat hij wegkwam. Iedereen had er de mond van vol: een moord! Eva was ook geschrokken, vanbinnen kon ze wel juichen. In elke krant stond zijn overlijdensbericht. Eva las het vol walging. "brave jongen, mompelde ze, laat me niet lachen! " De dorpschool lag er verlaten bij. eva glipte door de poort naar binnen en liep recht naar het midden van de speelplaats. Daar zat ze doodsbang op haar knieën.  "Nu ben je wel bang hé trut!" riep Eva  Ze wilde omkijken. Eva greep haar vast:" voor je kijken! " Het lemet van het mes blonk in het maanlicht. In één beweging sneed ze haar de keel over. twee verbaasde ogen keken haar aan. Eva liep snel naar de poort en verdween in de nacht. 

amanda allesie
23 1

Wielerhoogdagen

Een hoogdag. Ze nemen dat woord nogal snel in de mond als er zich een belangrijke wielerwedstrijd aandient. Voor ons is de zondag een wandelhoogdag. Op de ochtend van een voorjaarsklassieker steken heel wat wielertoeristen ons voorbij. Ik vertel mijn vrouw het verhaal van een vriend, die elk jaar bij de Ronde van Vlaanderen een vaste afspraak heeft. “Ze maken ’s morgens zelf een ritje, daarna vlug een douche en dan installeren ze zich op een caféterras. In het café staat de tv afgestemd op de Ronde. Af en toe glipt er iemand naar binnen om te kijken wie er op kop hangt. Vorig jaar hebben ze de finish gemist. Wegens te gezellig op het terras.”   Even later passeert ons een man. Hij fietst voorovergebogen, want op zijn gewone herenfiets heeft hij een koersstuur gemonteerd. Hij draagt een beige colbertjasje en hij heeft opvallende rode schoenen aan. Een liedje van Elvis Costello komt spontaan in me op. “And I won't get any older. Now the angels wanna wear my red shoes”.    “Dat deden wij vroeger ook”, vertel ik. “Een ander stuur op onze fiets zetten. In het begin was het een koersstuur, maar toen we bij E.T. zagen dat BMX fietsen de lucht in gingen, werd het een hoog stuur. Op de bergjes van ons zelf aangelegd crossterrein probeerden we in de lucht te blijven hangen. Zoals Elliot en E.T. in de film. In ons hoofd reden we op een BMX. Tot één van de vrienden op een dag met een echte kwam aangereden. We stonden erbij en floten ernaar. Ik zie ons nog staan. Met de handen in onze zakken.” Het waren mooie dagen. De liedjes van Elvis Costello kende ik toen nog niet. Nu durf ik ze regelmatig neuriën. “And I won't get any older, hmm hmm hmm.”  

Rudi Lavreysen
37 0

beeldspraak

  beeldspraak is de zie in poëzie      

Kathleen Verbiest
49 4

De schildpad

De schildpad zijn huis, de mensen hun schild. Hoe traag de viervoeter, hoe snel de tweepoter. Honderd jaar te gaan. Ons bestaan. De winter laten om te slapen. De slaap laten om te winteren. Rust, rust tot de pad kan ontwaken. Druk, druk tot de mens kan gaan slapen. Geen pantser is bestand tegen zulk leven, want groene blaadjes moet men goed kauwen en tomaatjes niet te rouwe. Eet een schildpad echt vlees, wordt ze plots weer mens: een beet, een snauw en steeds weer rennen. Gauw, gauw, nu gauw.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

De oude ziel

De oude ziel zweeft hier nu rond. In de nacht komt hij tot leven en weer tot rust. Donker is licht en licht is donker. De beide voeten van de grond tot er geen voeten meer nodig zijn. De voeten zijn ballast. In een andere wereld alleen een last. Als ze verdwenen zijn, rest het hart en het hoofd. De ziel en de mens. Tot ze één worden. De immense oerkracht, het helderste van het bestaan. De indrukken van het verleden meanderen in een kolkende rivier zichzelf voorbij razend tot de pijnen en de zorgen worden achtergelaten in het landschap van gisteren. Pas dan komt de oude ziel tot rust. De kolkende rivier wordt opnieuw een rustig stromen. Van de dag bekomend, de transformatie verder zettend met de wederkerende cyclus van ons bestaan. Verlangend uitkijkend naar nieuwe groeven van straks en morgen die de rivier in de bedding van het leven snijdt. Tot straks en morgen tot stilstand komen in de zaligheid van het heden. Tot het karma zijn energie boost heeft verworven. En de oude ziel opnieuw tot rust komt, voldaan in het bestaan.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
28 0

De kruistocht van woede

De kruistocht van woede heeft altijd bestaan. Vanaf het eerste uur werden koppen ingeslagen voor warmte en licht. 10.000 oorlogen en nog duizend te gaan. Als jij de laatste kogel wil afvuren en de laatste vijand wil verslaan, komt een nieuwe woede er weer aan. Een nieuwe aanval op ons bestaan. Geen oorlog te weinig, geen oorlog te veel. Pas als zij het zeggen, is het weer even gedaan. Pas als de oorlogstrommen de adem inhouden. Als de kolibrie een lepel hoeststroop neemt. Dan schuren de kelen van woede. “Geef ons weer oorlog, weer macht, water en vuur, weer olie en ertsen, land en veel mensen, drie koeien, een vrouw. Geef ons weer oorlog. Anders is het gedaan.”   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Een grijze golf van mist en dauw

Een grijze golf van mist en dauw overspoeld het vlakke weiland. De zon gaapt een lichtrode adem boven het aards bestaan. De trein kent zijn bestemming en hobbelt tussen bomen en akkers. Een vlucht van het platteland naar de grootstad. Een nieuwe geeuw van de ochtendzon duikt onder de wolken en streelt moeder aarde. De trein ruikt zijn maatjes en snelt naar de hoofdstad. De grijze golf verliest het gevecht met de rode vlammetjes. Het blauwe uur tussen dag en nacht maakt plaats voor een zonnige herfstdag. De stad krijgt zijn kleur, de nacht verdween langs de achterdeur.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Late herfst

Wanneer de herfst langs de bladeren begint te schuren, zal het wachten op de winter niet lang meer duren. De zon zal alsmaar minder schijnen. De laatste kleuren van de mooie herfst verdwijnen. Van natuur in kleurenpracht naar welterusten fauna en flora, slaap zacht. Jullie tijd is gekomen. Wat rest zijn de laatste dromen. De vrieskou is in het land. Koning winter aan de overhand. De nerven van ons bestaan laten zich één voor één gaan. Hun laatste uren gekomen, slechts kaal nu alle bomen. Laat mij niet sterven in de winter. De lente, de zomer, de herfst tot ginder. Laat mij dromen van alle seizoenen. Geef mij liefde, warmte en duizend zoenen. Laat mij lente, zomer en mijn oude dagen slijten in de herfst. Maar mijn waardigheid is geen open werf. Als mijn benen zijn versleten heb ik nog mijn wankel geweten. Als ik traag word als een slak, maak van mijn dagelijks geluk dan mijn levensvak. Laat mij antiek, Ambiorixen in Tongeren, maar nooit verdorsten of verhongeren. Maar als zout blijft neerdalen in open wonden. En mijn lichaam en geest draaien in een alsmaar kleiner ronde. Dan hoef ik geen rondje winter meer. Dan wil ik geen laatste seizoen en heel veel zeer. Als ik niet langer kan dromen, hoeft de winter niet meer langs te komen. Dan wil ik in jou armen vertoeven en daar in de herfst mijn laatste paddenstoelen zoeken.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Eenzaam en stil

Ze stond daar eenzaam en stil. Alleen in de vroegte van een late septemberdag. Ik voelde haar aanwezigheid en zij de mijne. En dan, even, keken we elkaar diep in de ogen. Het was voor het eerst en de ontmoeting was al meteen intens. Haar rood doorlopen ogen knipperden als op regelmaat naar mij. Zou onze intense maar korte rendez-vous zich herhalen? Morgenvroeg of volgende week? De toekomst zou klaarheid brengen. Ik liet haar staan bij het ontwaken van de dag. Het rode verkeerslicht bleef verweest achter. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Meisje in de metro

Je komt toch altijd dezelfde mensen tegen op het perron en in de metro. Het meisje met de kastanje bruine paardenstaart. Waarbij je je afvraagt hoe haar dikke vette ronde kont ooit in haar jeans past en wanneer ze uit haar jeans gaat springen. Met haar kartonnen zakje en haar bruine lederen handtas gemaakt door achtjarige kinderen in Bangladesh in mensonterende omstandigheden. Met een aura van ontgoocheling, woede, verdriet van ik, Calimero, tegen de boze collega’s en bazen op het werk. Haar moeilijke relatie met haar jeugdvriend. De dominerende moeder en de afwezige vaderfiguur en het negativisme van een bus Okra-leden drie uren in de file, in dat vrouwelijk lijfje. Ze werkt niet bij ons hoor. Maar ik zie ze wel dagelijks in haar strijd, vol nijd, tegen haarzelf. De misnoegdheid van het topje van haar strandschoenen tot de kleinste vezel in haar bestaan. En dan is er ook de grote dikke loebas die in Aalst de trein neemt. Wit t-shirt drie maten te klein voor zijn dikke buik en navel op de voorgrond zijn nek uitsteken naar de pendelaars. Dag navel, dag dikke man. Met je bruine short en opgeblazen gezicht net alsof je er en half uur met een fietspomp in gepompt hebt. Haren zoals Johan Verminnen, maar het voorste deel van het hoofd goed kaal. Gezicht van een verdronken vlinder in de Kalmthoutse heide. Zoals de ark van Noach; iedereen mag mee.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

De rennende student

De tijd achtervolgt een rennende student naar een klaarstaande bus. Zijn grijpgrage klauwen in de dikke mist slaan genadeloos toe. Als kathedralen vechten de kantoorverlichting en straatlantaarns een verloren oorlog tegen de wurggreep van de ochtenddauw en de nevel die de carnavalstad gijzelen in de eerste uren van een woensdagochtend. De trein geeuwt zich een weg vooruit. De koplampen net voldoende geopend om het juiste spoor te vinden. De pendelaars op weg om de week in twee te delen met een halfvol halfleeg gevoel in een met ontbijtgranen en ochtendboterhammen gevulde maag. De vlucht naar voren, de haren naar achteren en de werktas in het midden. Potloodgrijze draden van mist en nevel hertekenen het desolate landschap in een winterslaap op een koele zomerochtend.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Ik was alleen

Ik was alleen en vond toen samen. We waren jong. We werden oud. Jij gaf mij mijn benen en ik gaf jou mijn hand. Het werd een band. Ons verstand. Eindelijk aanbeland. In dit land. Waar ik zocht en ik nooit vond. Waar jij vond, maar vergat te zoeken. Waar twee terug één werden. Versmolten in heden elk zijn verleden. De drakenboom wist, maar zijn ringen zwegen in de mist. De moerassen, de woestijnen, de steppen, het heelal om de hoek. Het vinden van ver hier nabij op de deurmat een welkom en blijf. De deur op een kier, lekker dier blijf hier, voor plezier en vertier, voor luister en kluister, voor een knuf en een puf, voel je hier goed, want dit wordt nu ons thuis. Na al die zware dromen eindelijk de ochtend aangekomen. In het licht van de wereld. De boosheid op schap, lach op de mond, opnieuw geluk in het rond toen ik jou daar zo vond.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Aan de touwtjes van het leven

Aan de touwtjes van het leven, daar kan je van alles beleven. Ga je op avontuur of wordt het leven je veel te duur? Heb je diploma’s bij de vleet of raakt je relatie in de sleet? Ga je dagelijks dineren in een driesterrenrestaurant of zoek je restjes in het vuilnis aan de kant? Heb je gezondheid in drie lagen of moet je pijn en kreupel dragen en verdragen? Is je vrouw Mega Mindy of een blonde toverfee? Of sleurt ze je uit café en brult: “Jij moet mee!” Misschien leef je elf dagen of kan je je aan een eeuw of meer wagen? Wie gaat trekken aan de flosh, die is beslist de klos. Wie blijft zitten in het verhaal, danst straks in de grote balzaal. Wie te hard trekt aan de touwtjes van het leven, die zijn hart gaat het beslist begeven. Diegenen die de touwtjes steekt in de fik, duikelt beslist in de dieperik. De touwtjes zijn pas om te grijpen als jou mayonaise hierboven kan gaan rijpen. Grijp je fout, dan strooi je zout. Grijp je goed, dan krijg je moed. Grijp niet te snel, dan lukt het jou wel. Maar sleur je ze allen mee, dan zit je dag en nacht op de w.c. Touwtje mee?   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

Ik zag een vos

Ik zag een vos in een dennenbos op Kos. De vos zag mij zo lopen en zei dit leven moet jij nu toch bekopen. Straks is het met je gedaan en zijn al je zorgen beslist van de baan. Maar ik wil nu weten hoe moet je straks worden opgegeten? Jij hebt een hart van goud, dus wordt het kruiden met peper of met zout? Moet ik je traag garen of een barbecue’tje klaren? Hoe krijg ik je ooit in een pot en maak ik je zacht en hot? Hoe moet ik die zware klus ooit klaren, zonder vuur en met poten nu al vol met blaren? Had ik in de witte winkel maar een oven gekocht, dan had ik nu een lekker mensje gaar en zocht.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 0

De reden van mijn glimlach

Jij bent de reden van mijn glimlach. Het genieten van het leven. Het ontdekken van de dingen. Je maakt mij zo gelukkig en compleet. Ups en downs zijn er overal. Weten wat je aan elkaar hebt, steun geven in goede en slechte dagen. Zorg voor elkaar dragen. Respect hebben voor de andere. Met de goede en minder goede kantjes. Ik zie je graag.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
52 0

Oh gij domme haze

Oh gij domme haze. Waarom blijft gij mij steeds verbazen? Waarom loopt gij zo snel? En denk ik: die doet de huppeldans wel. Traag zout gij nog steeds bestaan. Maar met die snelle jagerskogel is het leven nu gedaan. Waarom moest gij zo nodig lopen? En dit nu met uw leven bekopen? Haas(t) en spoed is zelden goed. Het is de traagheid die ’t ‘m doet.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
0 1

Toendra

Het is min 19 in de verlaten toendra en de ijzige lucht dringt door alle metaal van de trein die moeizaam op gang komt. Zuchtend, piepend en smekend sleept de zware locomotief zich voort in het stille desolate landschap tussen het dode liggende vee dat de laatste vrieskou niet heeft overleeft. De metalen spoorstaven worden door koning winter tegen elkaar naar boven geduwd. De trein schokt vooruit over elke bubbel. De dikke pelsen frakken bieden nauwelijks weerstand en de ijzige ademwolkjes verspreiden zich als de smoor van Havaanse sigaren in de donkere treincoupé. Het houten bankstel kreunt met elke nerf mee als een vergane matroesjka. Aan de wekenlange ijskoude lijkt maar geen eind te komen. De loodzware winter van dood en verderf heeft genadeloos toegeslagen. Mens en dier, machine en leven vechten met de duivelse winter een strijd om overleven uit. Niemand zal straks ongehavend de lente beminnen als het aanschouwen van een Russische ballerina in het theater van Moskou. De winter zal sterven, de lente zal met stille tred op het voorplan treden. De littekens van de witte hel zullen nog maanden meeslepen in de ontwakende toendra van morgen.   https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
2 0

Daklozenkrant

De Bosnische verkoper van de Daklozenkrant aan het centraal station vraagt Italliaanse toeristen hoe het met hen gaat. Comme stai seniora? Elektriciens repareren het verkeerslicht aan de Griekse ambassade. Spaanse studenten leveren hun laatste examens in aan de taalschool Marie Haps en Bulgaarse arbeiders werken aan de riolering in de Trierstraat. Lobbyisten van 27 landen bereiden de belangrijke Europese top over migratie voor die donderdag en vrijdag wordt gehouden in de Europese wijk. Alles gaat hier in Brussel gewoon zijn gangetje. https://autismestorm.home.blog

Autisme Storm
13 0
Laad meer ...