Lezen

Kick

Wanneer we de hoek omslaan, weg van de grote baan, strekt de boulevard zich voor ons uit. Onze voeten roffelen op de harde aardegrond, terwijl jouw haar strak naar achteren wordt gehouden door een rekkertje. Toch zwiert je paardenstaart heen en weer, je donkere haar even prachtig als altijd. We rennen steeds sneller, totdat onze voeten onze hersenimpulsen niet meer bij lijken te houden en onze benen overgaan op de automatische piloot. Ik loop nog sneller, mijn voeten raken de ongelijke ondergrond bijna niet meer, lijkt het wel, ik heb geen last meer van enig obstakel op mijn weg. Die weg is voorwaarts, steeds maar vooruit, ik loop steeds verder weg van alles – alle problemen, tegenslagen, teleurstellingen die heb moeten verwerken laat ik achter me naarmate mijn snelheid toeneemt. Ik heb overal genoeg van, ik wil niets anders meer dan dit. Rennen, rennen, rennen. Mijn ademhaling wordt steeds moeizamer, mijn longen kunnen de inspanning niet helemaal aan, maar ik blijf doorgaan. Je roept mijn naam, ik hoor de uitputting in je stem, maar ik kan niet ophouden. Ik moet blijven rennen. Ademhalen wordt nu steeds lastiger, ik adem piepend in en piepend uit, maar ik ga me niet laten tegenhouden door zoiets ordinair als een menselijk lichaam dat het begeeft. Snelheid, is het enige waar ik nog aan kan denken, nog sneller gaan, nog een beetje, en nog wat sneller. Ik voel mijn benen niet meer, sta op het punt om op te geven, maar ik pomp nog wat harder met mijn armen en maak nog meer snelheid. Ik heb je helemaal achtergelaten, vergeef me dat, maar je moet weten dat ik niet wegloop van jou. Nee, ik loop weg van mijn miserie, van de gebreken van het bestaan, ik loop weg voor heel veel dingen, maar niet voor jou. Ik zou je nooit kunnen achterlaten, je bent één van de weinige redenen waarom ik niet gewoon blijf rennen tot ik neerval, je bent de reden waarom ik me elke dag opnieuw inhoud, waarom ik elke keer opnieuw weer vertraag en terugga naar mijn leven, naar mijn aardse bestaan. Onthoud dat zeer goed, je bent de grootste factor die me ervan weerhoudt om alles op te geven, laat me alsjeblieft nooit, nóóit in de steek, je bent alles voor mij. Je roept opnieuw mijn naam, van heel ver weg dring je door tot mijn compleet uitgeputte brein, of misschien komt het doordat ik al zo ver weg ben gelopen. Ik kan het einde van de ellenlange boulevard zeer duidelijk zien, wat betekent dat ik zo’n acht kilometer aan mijn allersnelste tempo heb gelopen. Ik vertraag, steeds meer, totdat ik het einde van de weg heb bereikt en met mijn handen op mijn knieën sta ik uit te hijgen. Mijn hartslag gaat van 200 naar 150 en dan naar 100, tot jij bij me aankomt en me opnieuw verwijten begint te maken, net als elke keer, maar dit zijn de enige verwijten die ik niet frustrerend vind, de enige persoon die me ongestraft verwijten mag maken, ben jij. Ik glimlach terwijl je stem wegsterft, want om me bij te proberen houden heb je je lichaam tot het uiterste moeten drijven, waardoor je nu dubbel zo uitgeput bent als ik – ik doe dit al langer, veel langer dan jij, en je moet er nog aan wennen. Op een dag kun je me bijhouden, lopen we samen zo snel als ik nu liep, op een dag zijn we even uitgeput, op een dag komen we tegelijkertijd aan bij het einde. Tot die dag moet je het ermee doen dat ik je beloon met een glimlach en de beste en vurigste kus die ik je kan bieden, de kussen die ik bewaar voor jou, de kussen die niemand op de hele wereld, in de hele kosmos, ooit zal krijgen, want ik houd ze bij voor deze momenten, om je te belonen voor je inspanningen, om ervoor te zorgen dat je weet dat jij de enige bent die ertoe doet. Als we onze monden losweken van elkaar, zijn we allebei terug tot rust gekomen. We wandelen hand in hand terug, in een rustig tempo, en als we opnieuw aan de kruising met de grote baan staan, vraag ik: ‘Komen we morgen terug?’ Als antwoord trek je me dicht tegen je aan en je fluistert liefdevol tegen mijn lippen: ‘Natuurlijk komen we morgen terug.’

Sarith Demarek

Garagepoort

Wat is het dat mij nu zorgen geeft? Waarom zit ik me hier al een hele dag zorgen te maken? Wat is er anders dan anders? Wat mis ik? Ik wou bij Nick gaan slapen en hij niet bij mij. Of toch, hij had er niet echt aan gedacht of vond het niet echt de moeite. Dat stelt mij natuurlijk teleur, maar wat me nog het meeste stoort, is dat we er nu niet over praten. Ik wil weten waarom hij dat niet wou. Ik wil weten of hij me nu niet wat te opdringerig vindt, want ik heb 3 dagen geleden al bij hem geslapen. Ik wil weten of er iets mis is. We hebben er gewoon niets meer over gezegd maar ik denk dat dat wil zeggen dat hij er gewoon over is. Dat hij er niet mee bezig is en dat het voor hem niks speciaal of abnormaal was. Ik denk dat hij het niet raar vond van zichzelf dat hij me niet wou zien. Ik denk niet dat hij daardoor begon te twijfelen of hij me nog wel graag ziet. Ik denk niet dat hij me bedrogen heeft en hij daarom zo raar naar me keek daarnet. Ik denk dat niet. Maar wat als het wel zo is? Vertrouwen is zo een lastige kwestie.. Ik vertrouw Nick wel, maar mezelf niet ofzo? Ik snap niet dat Nick me graag genoeg kan zien om nooit meer iemand anders te willen. En om net zoals ik te weten dat hij degene is die ik voor altijd wil. Ik hoop gewoon dat als hij het gevoel heeft dat het niet meer werkt, dat ik dat gevoel dan ook ga hebben. Dan kan mijn hart wel even gebroken zijn, maar dan weet ik tenminste dat er een goede reden voor is. Dan doet het niet weer zo verschrikkelijk veel pijn dat ik enkel nog kan denken aan die brug waar ik naartoe zou kunnen rijden. Ik weet dat ik heel obsessief overkom. Kan zijn dat ik dat ook een beetje ben. Maar geloof mij als ik zeg dat ik er alles aan doe om dat te onderdrukken. Ik denk dat dat naar de buitenwereld ook wel lukt, maar dat vraagt al zo veel energie dat het vanbinnen echt niet lukt. Ik denk aan niets anders, een hele dag, dan aan Nick en of Nick me nog graag ziet en of Nick het niet gaat uitmaken en hoe ik Nick blij kan maken en houden. Zucht. Ik vind het leven soms toch niet zo gemakkelijk.

Layla Clarke

Conditioner(ing)

Al jaren kom ik in dit kapsalon. Elke veertien dagen draag ik mijn eerbiedwaardig haar als een processie dit heiligdom binnen. De rituelen zijn al die tijd onveranderlijk gebleven, nog altijd even krachtig en eenduidig. Ik duw de glazen deur open. Een zwoel geurenpalet van haarprodukten waait me in het gezicht, en even ook een scherp ammoniakgeurtje dat in de overvloed weer verdwijnt. Ik word verwelkomd op een manier alsof het jaren geleden is dat ze me hebben gezien. Zoals altijd zitten er twee dames voor de spiegel en eentje aan de wastafel. Ik neem plaats in het kleine wachtsalon en zonder te vragen wordt een cappucinno met een stukje zelfgebakken cake gebracht. Van klantvriendelijkheid kennen ze hier alles. Ik neem een tijdschrift van het stapeltje naast me en vang onderwijl de gesprekken op. De dames kijken elkaar via de grote spiegel aan die veelbetekende blikken discreet doorgeeft. Ik luister maar neem nog niet deel, een van de onuitgesproken gedragsregels in dit huis. Je mengt je pas wanneer je als volwaardige medestander voor de spiegel zit. Niet eerder. De leerlingkapsters antwoorden de dames met ’Zeker wel’…’Dat geloof ik goed’….en ’O ja?’, korte zinnetjes die hun vermeende interesse moeten waarborgen terwijl ze zich op het kapsel proberen concentreren. ‘U mag aan de wastafel komen zitten’ zegt een piepjong meisje. Ik kijk over haar schouder en wissel even een korte blik met mijn vaste kapster Marianne. Alleen zij weet ervan. Ze zegt tegen het meisje: ‘Kom jij hier even afwerken Kimberly, alleen nog wat styling crème en brushen.’ Aan de wastafel gaat Marianne achter me staan en vraagt zoals steeds : ‘Hoe gaat het mevrouw Baekelandt, alles goed?’ ‘Het gaat Marianne, het gaat.’ Ik leg m’n hoofd in de uitsparing. Vlak achter m’n oren wordt de kraan met luid gesis opengedraaid. Fijne waterdruppeltjes spatten in mijn nek. ‘Goed zo van temperatuur?’ vraagt ze. ‘Ideaal’ zeg ik. Ze doet maar alsof. Zonder de straal aan te raken laat ze het water weglopen en brengt met de broes in haar handen een beetje schuim tot leven, waarvan ze behoedzaam een paar langwerpige plukjes op m’n haar legt. Ze neemt een plantenspuit en nevelt zolang tot m’n lokken door en door nat lijken te zijn. De plukjes schuim lijken op shampooresten. Met een handdoek duwt ze zachtjes m’n hoofd droog, alsof ze een delicate wonde dept. ‘U mag voor de spiegel gaan zitten’ zegt ze. Wanneer ik de weg van de wastafel naar de spiegel afleg is het altijd even afwachten of ik een ingewijde zal worden. Vergis je niet, al van bij het binnengekomen hebben de dames me gemonsterd, en ofwel wordt bij mijn komst aan de grote spiegel het gesprek op iets anders gebracht, ofwel gaat het gewoon verder en word ik een vertrouwelinge. Ze kijken even op wanneer ik ga zitten, geven blijk van herkenning, en de verste mevrouw maakt haar onderbroken zin gewoon af. ‘Zij is vierentwintig geloof ik, hij een eind in de veertig.’ ‘Hoe zou u het willen?’ vraagt Marianne. ‘De vorige keer was het echt prima.’ zeg ik. ‘Dat doen we dan gewoon nog eens over, niet?’ Marianne heeft, zoals altijd wanneer ik om vier uur een afspraak heb, het geknipte haar van een voorganger onder de stoel laten liggen. Voor die rol kiest ze onwetenden met dezelfde haarkleur uit. Marianne gaat met haar rug naar de andere dames staan en begint. Maar Marianne knipt niet echt. Ze laat de twee benen van de schaar gretig over elkaar grissen, het ritmisch geklik gebeurt meesterlijk, maar ze raakt mijn pruik niet aan. Ze stopt even, rolt de droogkap over een van de dames en doet dan onverstoorbaar verder. Ik hou intens van deze momenten. Tijdens de laatste omhaling van meneer Chemo zei ik: ‘Je kan m’n rug op, klootzak.’ Marianne laat de warme haardroger over m’n gezicht gaan, zoals afgesproken. Een van de dames zegt: ‘Je moest eens weten hoe het daar in die familie écht zit...’ Onze blikken kruisen elkaar en ik knik ja zonder te weten waar ze het over hebben. Marianne houdt haar vlakke hand voor mijn aangezicht en spuit wat salvo’s haarlak. Van klantvriendelijkheid kennen ze hier alles.

Lode Van Wabeke

My true love

One moment in time. Might be yours, might be mine. What would you do for the one you love? Would you die for them? Will that be enough? Tears are falling from my eyes, since you said goodbye. Tell me you miss me too. Tell me you still love me too. Don’t you long to be in my arms again? Don’t you long to be in my life again? That final touch, that last kiss, I don’t know which I’ll most miss. I need you back. I will love you more. I will give you everything I have, but love me like you did before.

Isabelle Verschueren

I miss you

Like a leaf in autumn, you were slowly dying. Like a candle in the wind, you’re light was fading. I miss you, more than you will ever know. More than I ever thought I’d miss you. I wish I could still get that hug, you know which one I mean. It’s hard to realize how long it’s already been. You left too soon, you left so sudden. The fight’s been fought and we didn’t win. I couldn’t make you better, I couldn’t make it go away. I miss you.

Isabelle Verschueren

Woordmuziek

Bezielend strijkt de violist woorden tot beeldende proza zoals een hoogstaand muzikale bezieling weerklinkt uit de pen van de dichter.

13 0

De SM-burgemeester

KKKK

Dominique Soenens

22 0

Zes woorden

Vraagtekens boorden gaten in haar ziel.

DqM

44 1

Het Heilige Vierkant

‘God is een vierkant, denk ik,’ zei Petrus tegen Mattheüs.‘Nou, volgens mij heb jij genoeg palmwijn gehad voor vanavond,’ smaalde deze laatste.‘Neen, serieus, hij is een vierkant of een cirkel. Wat was het nu weer, Johannes? Ik ben het even kwijt.’Johannes die achter de toog van de jeugdherberg glazen stond te spoelen, richtte zijn hoofd op: ‘Een cirkel, Petrus. God is het leven, de dood en de wederopstanding. Het begin en het einde en het nieuwe begin, een cirkel dus.’‘Jullie nemen me in de maling!’ zei Mattheüs en nam een grote teug van zijn glas.‘Neen hoor,’ zei Petrus. ‘Als je ons niet gelooft, dan moet je het maar aan Jezus vragen. Hij weet echt alles over God.’Thomas die net bij het gezelschap was komen staan, snoof en zei fijntjes: ‘Die Jezus, dat is me er eentje. Vorige week begon hij aan wild vreemde mensen op straat ineens een verhaal over vergiffenis te vertellen en dat hij de schuld van alle zonden op zich zou nemen. Ik schaamde me dood in zijn plaats.’Mattheüs schudde zijn hoofd. ‘Waar haalt hij het toch?’‘Hij heeft anders best veel succes bij de meisjes’ zei Petrus. ‘Toen we laatst op zwier waren, heeft die Maria Magdalena van de Palmstraat een hele avond rondgehangen in zijn buurt.’‘Nee!’ Thomas trok zijn wenkbrauwen op. ‘Zeg dat maar niet te luid als Judas in de buurt is, of het zit er weer bovenarms op.’‘Wij zijn toen tot diep in de nacht op stap geweest,’ ging Petrus verder ‘Hij had thuis gezegd dat hij bij mij bleef slapen en zo zijn we dan bij mij thuis via het raam kunnen ontsnappen.’‘Tante Maria moest het weten!’ zei Johannes. ‘Zij denkt dat Jezus een heilige is die niet met meisjes omgaat.’‘Gisteren zat hij hier aan de toog en zei hij ineens dat hij de zoon van God was,’ zei Mattheüs. ‘We hebben er met de andere gasten nog hard om gelachen.’‘Bluf!’ zei Johannes ‘Hij is gewoon de zoon van mijn oom Jozef en tante Maria. Op familiefeesten moet hij ook altijd alle aandacht krijgen. Laatst beweerde hij dat hij een heel familiediner kon bereiden uit vijf broden en twee vissen. Dat geloof je toch niet?’‘Waar is hij trouwens, onze Jezus?’ vroeg Mattheüs.‘Hij moest vandaag zijn vader helpen in het atelier.’ Petrus nam nog een slok van zijn glas wijn. ‘Ze hadden een grote bestelling af te werken en het kon wel eens laat worden.’‘Soms wordt ik toch echt een beetje bang van hem,’ zei Mattheüs. ‘De dingen die hij uitkraamt sporen soms toch echt niet? Vorige vrijdag zei hij tegen me dat hij over water kon lopen en dat hij de wereld zou veroveren.’Thomas zuchtte en stak een sigaret op. ‘God is een cirkel. Dat zal wel!’ zei hij lachend. ‘Ach, Jezus kan me wat. Over tien jaar praat echt niemand nog over hem, moet je opletten.’

Ans DB

0 1

Denken Op Muziek

Denken Op Muziek nieuwe definitie dat er geen vaste oplossingen zijn geen beloftes zijn echt ik ben in een donkere kamer heb geprobeerd mezelf te ontwarren van alle elastiekjes het is prikkeldraad rampzalig ik bloed overal het spijt mij zoals elektronische golven soms denk ik na over zelfmoord en dan zou ik niet weten hoeveel dieper ik nog zou kunnen graven ik zou Thanatos zijn en niets anders meer ik zal dus maar blijven verdergaan verdergaan smak mijn hoofd tegen de vloer kleine spetters een curve een wijnglas in mijn aderen dus ik ben rood vanbuiten zoals ik ben rood en vuur vanbinnen er kan maar een conclusie zijn dat is we zijn allemaal ongelofelijk bang en buiten is ongelofelijk bang en in mij zijn er ongelofelijk bange deuren en zoals een auto ongeluk ze zijn wagenwijd open en ons als geliefden zijn wagenwijd open zoals een bloedend oog en gesloten zoals ik tijdens lunch en tegen de lente zal ik helemaal leeg zijn of terug open het betekent allemaal hetzelfde meer en tegen de lente of tegen de lunch ik kan het verschil niet meer zien ik zal helemaal apathisch zijn ik zal naar je kijken met een frontale blik en ik zal zeggen ik kan mijn benen niet voelen ze nemen me nergens meer heen al wat ik wil is een raam om uit te kijken misschien zie ik je de straat oversteken en hoor ik die muziek spelen in mijn hoofd ik zat te denken aan hoe we ons gedragen als cinema wezens in donkere theaters vermoeide duimen je kruipt naar mij en wordt de kleinste man in de wereld kleine haarplukjes tussen kusjes hoe je mijn elleboog opheft om mijn vingers dicht bij je lippen te brengen hoe je mijn elleboog opheft je zei dat voeten een medium zijn voor intimiteit en nu kan ik mijn hielen niet meer gewoon op het asfalt neerzetten je was nooit raar je was altijd ver weg en ik was altijd een vergrootglas omhoog aan het houden om me elk detail te herinneren altijd ter voorbereiding ik was altijd een vergrootglas omhoog aan het houden ik was altijd al verliefd ik was altijd al verliefd

Camilla Peeters

7 0

Op zondag denken we onszelf binnenstebuiten

Die ochtend, de confituurpot draaide mijn hand een kwartslag naar rechts. 'Het had anders gekund', zweeg ik (het vel strakker rond de pezen), 'tussen ons.' We smeerden een glimlach van melk naast onze mondhoeken. Wat moesten we anders dan doen alsof we goed waren in het doen alsof - naast elkaar zitten? Ik dacht aan een beeld in de verte (een opgedroogd meer aan de top van een berg; het pigment van een uitgesmeerde iris tegen de vlakte), vroeg me af hoe we tot het compromis waren gekomen over de goudvis en ons geloof dat vissen uitblinken in het vergeten, als was het een voorbode van ons breken, zich voltrekkend in die verte; de uitdroging, het nefaste levensloze en de man die moedeloos toekeek van bovenaf. Het getik van uw gekromde middenvinger tegen de purperen bodem, waarna het geluid van lucht onder het deksel en gij die vroeg hoe ik de dag had ontmoet, eerder dan hoe ik had geslapen, brachten me terug - heel even.

Ik besluit te bestaan om de mooie dingen

Over vriendschap kunnen we spreken wanneer het over moeders gaat, trek je een lijn: tafelrand - daar waar het boek te lang blijft liggen -naar je oor Ook al is je jas altijd recht, ik zie kreuken in je stem die als een rode loper over de trap evenwijdig met mijn krakende ogen rolt Daar staan we dan, in het niks, met iets schoons in de handen - net gekocht - ons afvragend wat het met ons doet te praten over derden die er niet zijn. Maakt het ons goed of slecht en wat dan met het broze wankelen daartussen? Je zegt dat het goed is te huilen, maar ik besluit te bestaan om de mooie dingen; cilinders - alles waar je door kunt kijken - zilverpapier - gespikkelde kleuren. De rest dekken we toe met bloemen, want in bloemen zijn we goed en in vrienden worden we groot.

Overwegen van de dingen doen we op de hoek van een straat

We schillen een mandarijn, staren bij onszelf naar binnen. Vandaag zijn we voor één keer niet aanspreekbaar. Je bent een vluchtend volk, dat zie ik. Meer nog dan een volk op de vlucht, besta je uit twijfels. Soms is het goed de andere kant op te kijken. We doen het veel te weinig. Hoe zou het zijn je hoofd op haar schouder te leggen? Een man vraagt de weg. Mijn hoofd maakt er een vrouw van. Ik denk aan zeldzaamheid van bolle navels, om toch maar niet de hand te moeten voelen hoe het prikt achter de ogen - de scherpe geur Zou haar huid meedeinen? Alleen de vrouw die richting vindt, beweegt alsof er elders iets is dat zou kunnen verdwijnen. Als alles hetzelfde blijft, zal niks ooit veranderen Ik begin alvast te tellen.

0 1

plein

Daar. Op die plaats. Aan het raam. Op de eerste verdieping. Het uitzicht op het plein.De hele wand is van glas. Van aan het trottoir tot aan het dak. Er zijn geen muren. Het is een constructie. Van balken en glas. Metaal en glas. De lucht is doemp(ig). Het regent. Prachtig op het raam. Mensen. Op en rond een bankje. Ook drie honden. Ondanks de regen. Bier ook. Grote blikken. Gasboetes. Niet meer in het nieuws. Ook niet hier. Schijnbaar. Er staat een vrouw bij het groepje. Rechtop. Voor zover het gaat.Haar gezicht. Niet zomaar mager. Alsof het vlees er afgesneden is. Vuil haar, dun.Een te grote jas. Of te mager lichaam.Geen contoeren van benen in de jean. Hoe mager is dat?Waar komt de kracht om te staan nog vandaan? Haar ogen. Donker. Misschien lichtblauw. Maar te diep in de kassen daarvoor.Een regenkap op haar schouders. Natte nek.Het lijkt alsof ze daar al heel de nacht staat. Zo. Kleren. Zonder lichaam. Schijnbaar.Met een hoofd er op. Zou ze opgestaan zijn? Die ochtend? Hoe? Vanop de grond? In een kamer? Matras zonder bed? Het kan haast niet. Bij deze figuur. Warme ruimte. Koffiearoma. Boxspring.De kou. Het vuil. Het moet haast wel. Een naald. Naalden. Ontlasting. Voordeur open. Voordeur toe. Straat. Plein. Hij. Gebogen schouders. Gedoken houding. Veel te verbergen.Handen in zakken. Handen er uit. Handen vol. Handen leeg. Weer vol. En terug in zakken. Dealer. Schurk en of opportunist? Rader. Momént van de dag. Of toch bijna. Aanloop ernaar eerder.(Erg) kort genot. (Onherroepelijke) vernieling des te meer. Ooit. Twee cellen. De ene binnengedrongen. In de andere. En dan delen. Telkens tot de juiste hoeveelheid. Voor het vormen van de rug, de armen. Dat hoofd, die nek.Ontdeelt de drug? Tot geen benen in een broek? Een hoofd zonder lichaam.Het haar deelt voort. De nagels ook.Wat heb je daar in godsnaam aan. Dan toch. Verzet zij zich. NIET verzét. Slechts haar voeten. Schoenen onder een broek.Van links naar rechts. Tot volledig gekeerd naar hem. Het handenspel. Bij haar. Ook bij de anderen. De apathie doorbroken. Zeer kortstondig.Het moet gezegd. De drug brengt leven. Grootste tegenspraak. Misschien.Wat zou het? Voor haar. De haat.De walging.De afkeer.De strafbaarheid.De overlast.Allemaal. In één pakket. Erbij.Dat is toch mooi. De vrijgevigheid ervan.Werkelijk. Is dat ooit bewierrookt? Die vuile schoften ontsieren het plein.De gulheid van de belediging hiervan. Volledig onderkend.Een werkpunt. Zij.Ik heb niet opgelet.Is weg. De regen, prachtig op het raam, nog steeds.

beaufort

Nomade

Ik ben verbaasd in dit bestaan waarin ik geen houvast kan vinden, niet bij familie, niet bij vrienden, toch altijd weer te moeten gaan, mij niet aan taal of streek te binden, maar steeds opnieuw op doortocht zijn. Geen enkel pad loopt over rozen, geen mens heeft ooit bewust gekozen voor spoorloosheid in een woestijn, een lot met toeven noch verpozen en zonder steun of toeverlaat. Geen toekomst laat zich zomaar raden of ligt langs veelbelopen paden. Het is wat in de sterren staat: ik was en ben en blijf nomade.

Gup

Het uitzicht dat te lang blijft duren

Ik dacht in een ver land hoef je niet te bestaan. De ooit beloofde dennenboom Truffelolie Ontblote schouderbladen en de splinter daartussen De taalvreemde vreemde Wist ik veel dat je onontkoombaar was, waar ik ook ging. Het verhitte borstbeen, de splinter. Steeds terugkerend, al knepen we de vingers samen tot ze brandden. Ze zeggen dat alles voorbijgaat, maar groot verdriet blijft groot verdriet, hoeveel water je ook drinkt.

0 1

Mijn bol

Wassend ben jij Krimpend ben ik In het middelpunt Gevoed door ik Ben jij Selectief in de keer Instorten zal jij Wassen zal ik Één zijn wij

19 0

Verwrongen hoop

Waarom doofde jij je licht? Mijn enige hoop.. Hunkerend naar gehoor Slechts een beleefd woord Mijn krimpende schip Gehavend door zilt Waarom doofde jij je licht? Mijn enige troost.. Vurend op je hart Slechts een vluchtend geborgen Mijn bevriezende gloed Verbrand door kilte Waarom verduisterde jij je? Jou onbereikbaarheid.. Storm in verlatenheid Hoogst een ingebeeld geloof Mijn slinkende kans Ratio in de fik Waarom verduisterde jij je? Jou verwijtend bedrog.. Oorlog op mijn land Hoogst een ongewoon betoog Mijn verstikkende geblaf Hard gevat

Touch

Één schetserige potloodlijn raakt amper het voor eeuwig gesluierde.