Lezen

Aan de ontbijttafel

Ze was die ochtend om half zeven opgestaan. Het was haar mans beurt om uit te slapen. Haar twee zonen smulden van een bruine boterham met Kwatta-choco, toen plots haar telefoon plingde. "Wie stuurt er nu op zo'n ontiegelijk uur een berichtje", dacht ze. Maar de avond was nog maar net gevallen. Zijn haren glansden en op zijn rug droogden de laatste druppels van zijn koude douche. Die kon hij wel gebruiken na een hele dag vergaderen. De airco in het nieuwe kantoorgebouw deed het nog niet, waardoor de Texaanse hitte vrij spel kreeg. Hij had de grootste moeite om zijn aandacht bij de balance sheets te houden. Gelukkig had hij geen interviews vandaag. Die waren pas morgen gepland. Hopelijk deed die verdomde airco het dan wel.   Net een drukke dag achter de rug. Geen airco in het nieuwe kantoor. Al een geluk dat jij er niet was.   Achter haar zaten haar zonen vliegtuigen en draken te maken van hun boterhammen.   Hoezo een geluk?   Ze stak een pad in het Senseo-apparaat. "Als hij eens wist dat ik Senseo drink", grinnikte ze in zichzelf.   Dan was het pas echt broeierig geworden.   Het vliegtuig maakte een looping, de draak bestormde de hemel.   Zeker als ik die blouse met knoopjes zou dragen. Dan was je helemaal van je stokje gegaan.   Ze duwde op het knopje met twee tassen. De Senseo liep door.   Over stokken gesproken. Door nog maar aan jou te denken krijg ik al een harde.   Ze sipte van haar koffie. "Mamaaa, Emiel heeft de vleugel van mijn vliegtuig opgegeten!" "Maar Wannes heeft de staart van mijn draak getrokken!" "Net op tijd", dacht ze.   Hij stopte zijn Italiaanse designerhemd in zijn broek en wierp een zoveelste blik op zijn telefoon. "Trut", dacht hij terwijl hij het volgende nummer in zijn contactenlijst zocht. "In die blouse lijk je toch dik."   Later, veel later schreef haar man:   Laat haar godverdomme met rust.   Hij had het eindelijk ontdekt. Het was alsof er een betonblok van haar schouders viel. Ze was niet meer alleen. Ook hij vertrouwde nu niemand meer.

het stille meisje
9 0

Welkom, mijn kleine wonder

Acht maanden had ze hem gedragen. Was haar lichaam opgezwollen, zaten haar voeten vol water, haar buik vol bloed en vocht en koek. Acht maanden had ze zichzelf uit bed gesleept, was ze net op tijd (of net te laat) naar de badkamer gekropen. Op haar knieën gaan zitten, met haar hoofd boven de toiletpot gaan hangen. Of boven het bad. De lavabo. De douche. De emmer naast haar bed. Ze had in haar leven nog nooit zoveel honger gehad. Ze at alles. Ze vrat nog meer. Iedere week joeg ze er drie grote zakken Maltesers van 135 gram door. Ze wist toen nog niet dat er party emmers van een halve kilo bestonden.   Elke dag kon ze wel een hele diepvriespizza op. Liters Nesquick dronk ze, vergezeld van een half brood met Kwatta. Ze had in haar leven nog nooit zoveel gekotst. De geur van half verteerde boterhammen met choco vergeet ze nooit meer.   Ze was nog nooit zoveel afgevallen. Vijf kilo op twee weken tijd. Toen ze na al dat kotsen in volle paniek en tjokvol hormonen de dokter van wacht belde op een zaterdagavond, was het verdict snel duidelijk: hyperemesis gravidarum of extreme misselijkheid. Ja, dat wat Kate Middleton had. Naar het ziekenhuis, stante pede aan een baxter gaan hangen. En slapen, alleen maar slapen.   Wie zegt dat zwanger zijn geen ziekte is, is zelf nog nooit zwanger geweest. Of is één van die duizend vrouwen ter wereld die een droomzwangerschap beleeft.   Ze had in haar leven nog nooit zoveel gewogen. En toch woog ze op het einde slechts zes kilo meer dan in haar corpulente periode, toen de weegschaal ook boven de zestig kilogram toornde.   Ze had in haar leven nog nooit zoveel gelogen en bedrogen en gehuild als in die acht maanden. Ze loog over wat ze at en niet at. Hoeveel uren ze geslapen had. Welke taakjes ze uitvoerde. Wat de poetsvrouw of haar collega nu weer vergeten was.   Ze loog over wat ze droomde. Ze loog over wat haar opwindde en met wie ze sliep. Ze loog over haar overuren en met wie ze die doorbracht. Ze loog over welke pillen ze nam. Over wat ze dronk. Ze loog over van wie ze hield en wie ze verafschuwde.   Acht maanden had ze hem gedragen, maar toen hij zich eindelijk veel te vroeg aankondigde, voelde ze zich leeg. Niet alleen had ze al het vocht en bloed en koek en de pizza van de avond voordien eruit geperst. Alle emoties waar ze de maanden voordien van overliep, had ze met dat kind meegeduwd. Ze waren weg. Haar vat was leeggetapt. Haar borsten zaten vol, maar haar buik en hart waren leeg.   Wanneer hij huilde sleepte ze zich mechanisch uit bed. Ze legde hem op haar boezem en voelde haar borsten zwellen, haar baarmoeder samentrekken. Maar in haar hart was het kil.   Ze had hem acht maanden gedragen. Drie weken later lag hij in zijn wiegje achter het raam in de zon. Hij droeg een wollen vestje en over zijn lijfje lag een felgroen fleece dekentje. Na drie uur wenen en drinken en kakken was hij eindelijk ingeslapen. Ze had hem lekker warm ingeduffeld. Te warm, wist ze.   Ze had hem acht maanden gedragen, maar toen hij drie weken later voorgoed insliep in de eerste februarizon voelde ze niets.  Alsof die februarizon ook haar leven had weggesmolten. 

het stille meisje
0 0

Het is niet oké

Neen, het is niet oké. Het is niet oké dat een vriend mij midden in het zwembad met mijn kont omhoog steekt. Het is niet oké dat zijn vrienden één voor één mijn billen vuurrood slaan. Omdat dat grappig is. Het is niet oké dat mijn baas mijn rug streelt omdat ik na een teambuilding als laatste achterblijf in de sauna. Het is niet oké dat hij daarna opvallend knipoogt naar mij tijdens een vergadering. Of mij vertelt hoe ik me moet kleden.   Het is niet oké dat een collega mij in bed probeert te praten door foto’s te laten zien van zijn vrouw en dochter. Of dat collega’s opscheppen over hun uitstapjes naar de hoeren.   Het is niet oké dat een collega mij oneerbare voorstellen doet via de bedrijfs-chat. Dat hij mij sms’jes stuurt tijdens mijn vakantie. Het is niet oké dat hij mij alleen naar zijn bureau roept. En in mijn broek zit in de kantine. Terwijl mijn lief thuis voor ons kind zorgt.   Het is niet oké dat ik gierde van het lachen in het zwembad. Dat ik de sauna pas als laatste verliet. Dat ik met die collega tot een kot in de nacht aan de toog hing. Dat ik lustig mee chatte en berichtjes terugstuurde. En genoot in de kantine.   Neen, dat is echt niet oké.

het stille meisje
6 1

280717

  Verdraag geen gezag dat van gedaante is veranderd.Heb geen oor naar deze nieuwe mens. Hij sneed de brede weg af, loste doodgemoedereerd de ballast die het ruime hart aan het bestaan verleent:           een gemoed, verdeeld door zijn begrip voor de gebreken van zijn vrienden;           de kleine overdaad van enthousiasme;           de lieve aandacht voor het onvoltooide in zichzelf;           de poedel, diep van binnen, die geaaid wil worden.   Sla geen acht op deze man. Geef geen greintje van je aandacht aan hem. Laat hem schrapen voor het voer voor zijn inwendig monster en zie rede's gek in hem: de nasleep van verdreven sentiment. Niet meer. Geen gids, geen leider, mentor, halve god. Een komma, die de zin niet afbreekt, slechts gevaarlijk als wij er een punt van maken.  

RD
7 1

Verlangend

Stappen pletsen in de regen  op blinkende mozaïek van droeve stenen Onder het licht van de lantaarn verwachte afspraak maar ik zie je niet In de donkerte van de vijfde verdieping opent een deur de weg naar ons eerste bed Dan zal ik van je houden als ik je vind.

Harry Pen
0 0

Gereserveerd gepamper is een mannenzaak

Gereserveerd gepamper is een mannenzaak, en het liefst van al zijn het de alleenstaande übermannen zoals ik die graag pamperen... Den boom in met metroseksuelen, nieuwe mannen die groene vingers hebben als ze peterselie in de wortelsoep hebben gedraaid, homo’s die meer vriendinnen hebben als ik. “Ik heb niks tegen janetten maar ze moeten van mijn wijf blijven.” Zei de verafgode Herman Brusselmans ooit eens... Dat is een leuke quote die ik ten tijde van ons instagramtijdperk wel eens goed kan gebruiken om de draak te steken met mensen en homo’s. And by the way, als Herman Brusselmans zichzelf de beste slechtste schrijver vindt van de Nederlandse taal... Hoe moet ik me dan voelen? Idd, tot aan het arrogante toe, en er nog ver over, zoveel meer beter als mijn collega... Het is toch OK dat ik u als een collega mag bestempelen Herman?   Wat zijn zo de zaken die mij tot het verschil maken van alleenstaande papa, tot papa’s die de echte wortels vormen van een gezin? En niet zoals ik, een leuke combinatie kunnen zijn als je er peterselie bijdraait?   Een vrij simpel voorbeeld, mannen als ik? Die gaan alleen naar de winkel om inkoopjes te doen... Die trotseren met de nodige manoeuvres oude vrouwtjes die met hun pensioen even grote sier kunnen komen maken als met hun winkelkarretjes. Alleenstaanden nozems zoals ik zijn aan hun lot overgelaten als ze amper klein geld vinden voor een minder grote sier te maken om hun winkelkarretje verder te duwen met de nodige angst naar de kassa.   De winkel waar ik zo de laatsten tijd mijn inkoopjes ga doen is de Lidl in Zandhoven... Als u denkt dat Oelegem een boerengat is, dan zijn uw gedachten helemaal gegrond en staan ze voor 100% waarheidsgetrouw, want Zandhoven heeft een pak meer te bieden... Niet alleen zijn er verkeerslichten, maar ze hebben daar zelfs een exclusieve schoenenwinkel “de van look”, zoals ze hier in omstreken en ver daarbuiten allemaal zeggen. Maar dan wel “Van Loock” geschreven. In tegenstelling tot de echte leiders van het gezin die er een drukke, stressvolle uitstap van kunnen maken om met hun kroost naar de winkel te gaan in de vakantieperiode, trek ik er alleen op uit om met een verfrommeld boodschappenlijstje in gedachten de Lidl af te schuimen.   Nu stel ik mij wel de nodige vragen over de supermarktketen die zichzelf de voorbije jaren zo wat even bekend heeft doen maken van naam als mezelf. Kuch Kuch... Waar zou zich het geheime ingrediënt bevinden van onze Duitse buren om van een winkel als Lidl een even groot succes te maken zoals die zomerhit van in 1999... “Mambo #5” van Lou Bega. Los van het feit dat we het allemaal moeilijk vinden om een neger als rasechte Duitser te beschouwen, zijn er wel cijfers die aantonen dat “Louke-one-time-hitmachine-Bega” net zoals Lidl de kassa al serieus heeft laten doen rinkelen.   Duitsers zijn volgens mij echte raseconomen. Het uurtje bedrijfsbeheer per week dat ik heb gevolgd gedurende mijn schoolcarrière in het VTI van ... jawel ... Zandhoven, hebben mij een idee gegeven dat Duitsers doordachte werkliederen zijn op alle niveau’s... Van de fabrieksarbeiders in de Opelfabriek te Bochum, tot de wijnboeren aan de Moesel, om dan terug te keren naar de uitvinders van de perfecte dieselmotoren van Volkswagen qua uitstoot...   Pure Weltklasse.   Het zijn zulke domme idiote weetjes die nog eens geen weetjes zijn eigenlijk die het verschil maken tussen mij, en in mijn ogen, de rest van jullie bekrompen wereldje waarin het woord “geluk” centraal staat. Geluk is een privilege, is iets waar je van geluk mag van spreken als je het nog maar eens hebt mogen proeven. Zelf mag ik absoluut geen spruitjes.   Terug naar de Lidl in Zandhoven, en we noteren een dinsdag, 10h... Ik parkeer me uiteraard op de parking van deze supermarktgigant... Ik ben niet meer zo een leek op vlak van commisjes doen, dus zorg ik dat ik een stuk van 2euro meeneem als waarborg voor een gammel winkelkarretje te mogen huren. En verdorie, ik zie daar al een neo-hippie zitten op de stoep vlak aan de ingang...  Ik merkte op dat deze 24jarige snotneus, iedereen die trouwens jonger is als de beste schrijver ter wereld is een snotneus, lag te wachten op iemand... Ik voelde aan zoals Witse, of De Cock met c-o-c-k, dat er iets niet pluis was... De eenige jood van Zandhoven en omstreken genaamd Samuel wandelde achter mij en merkte het ook op dat er idd iets niet koosjer was...   Wat zijn joden en homo’s toch een makkelijke prooi voor mij, ze zijn zoals scheten laten in een druk bezette bibliotheek... Even een raar gezicht trekken vol afgunst maar het stiekem toch wel grappig vinden. Scheten zijn altijd grappig. Ik heb zo ooit is een heuse knaller mogen afknijpen op de begrafenis van Gaston Berghmans... Zoals ik al zei, eventjes ongepast... tijd is relevant ... maar toch zag ik bij Bart Van de Peer een glimlach verschijnen...   En! We keren nogmaals terug naar de Lidl... Net toen ik mijn winkelkarretje had genomen kwam die snotter mij iets vragen... “Excuseer mijnheer, heeft u een momentje tijd?” U kent het wel, van die vragen waar je verdomse nog niet de tijd voor hebt om op te antwoorden. Ik zal dat ventje het eens goed zegg.... “Ik ben Geertrui van Greenpeace Belgium, wist u dat onze zeeën overbevist zijn? Bijvangsten zijn bijvoorbeeld een heel groot probleem. De soorten vis die per ongeluk worden gevangen en eigenlijk niets opleveren, overboord worden gegooid... Heel erg allemaal mijnheer... De garnalenvangst leidt tot 90% van de bijvangsten... Zeg eens mijnheer, wat zou u ervan zeggen als we binnekort geen vis meer hebben op ons bord?” “Wel wel lieve Geertrui” zei ik nogal serieus angstaanjagend... “Vooraleer ik uw chirobroekske over uw belachelijk ballonnekeshoofdje ga trekken wil ik u eerst attent maken op bepaalde zaken... Punt 1. Tijd is relevant, ik heb ooit is een scheet afgeknepen op de begrafenis van Gaston Berghmans, toen vond niemand dat grappig... Maar op de koffietafel na een serie van 12pinten begonnen de rouwende mensen toch tot besef te komen dat het eigenlijk wel grappig was die momentopname. En zo gaat dat ook met uw afgezaagd verhaaltje dat je keer op keer staat te verkondigen als een fiere puber die denkt dat hij de wereld heeft gezien, maar vergeet aub niet dat uw lievelingseten fishsticks met wortelpurree zijn die uw mama Sabrina voor u gaat klaarmaken als ge om 18h aan tafel wordt verwacht. Punt 2 dan, dat belachelijk truitje van Fruit of the Loom met "save the whales" op dat je draagt zal ook wel niet zo groen zijn als de ideale denktank waar zowel uw bed, als uw geweten in staan gestockeerd. Punt 3, en dat wordt hier tevens mijn laatste punt Geertrui, wat zou Greenpeace doen met de volle €5 die je zou kunnen loswringen van deze simpele havenarbeider? Een toeter kopen om de slechte visserbootjes weg te toeteren mss? Toet Toet Toet!”   “Maar allé mijnheer? Er bestaan echt wel cijfers die aantonen dat er binnekort geen vis meer zal zijn, vind u dat dan niet erg? U mag toch ook graag fishsticks?” Verdorie, die linkse rakkers met een bos vol groen achter hun oren spelen in op mijn gevoelens...   “Natuurlijk Geertrui, ik ben dol op fishsticks, zeker met droge pasta... Maar weet je kleine kapoen, of wat uw rangorde al dan niet mag zijn bij de chiro, ik kan de wereld niet verbeteren door alle organisaties die onrecht willen bestrijden 5euro te geven. Ik heb al een negerke zitten in Ghana die me elke maand 6euro kost via Unicef en daar hoor ik ook niks van... Het is een beetje ieders voor zich in deze wereld Geertrui.. En kom laten we eerlijk zijn? Als ge morgen uw vakantiejob bij Greenpeace, waar ge wat de pladijs ligt uit te hangen aan de Lidl in Zandhoven voor 800euro op 2maand tijd, kunt vervangen door te gaan werken voor de “visvangst lobby” waar ge met uw verdiende 2400euro als VIP naar Pennenzakkenrock kunt gaan? Dan zullen die fishsticks die ge uitkakt rond 20h30 ook wel niet slechter hebben gesmaakt é jongen.”           Het werd stil.         “En oohja Geertrui? Mss dan toch nog een laatste puntje... Gereserveerd gepamper is een mannenzaak snotneus.”

Bart Van de Peer
0 0

voorbijgangers

Zwevende mensen raken de lucht ramen die openen met een zucht. regendruppels veranderen in een klucht, woorden van troost vormen een brug een sjaal van kleuren, verstrengeld en verwrongen in elkaars vlucht.

Meskens Geert
0 0

Rottend vlees

Een kleur is rood abstracte kunst met een wit tapijt de straat wordt een religie.   Een driehoek sluit een rechthoek met gaten als een trap naar het walhalla, de straat is een religie.   Eén cirkel is een gevangenis twee cirkels zijn een feest, de straat was een religie.   Drie punten vormen een leidraad de hemel is verschillend van de hel, de straat zoekt een religie.

Meskens Geert
0 0

Het belang van luisteren

Ik hoor de veranderingen van mijn stem. Ze debatteren tegen mij.   Ik krijg er geen woord tussen, laat staan een zin.   Maar er zit iets zinnigs, in het zinloze: Het onderwijst me, het belang van luisteren.

Ovane
10 0

Weerbarstige weemoed.

Gedachten met puntige hoeken kletteren koelbloedig naar beneden   Daartussen sijpelt rood en rank een rond idee voorzichtig in de spleten              - Ik doe het! - Het stort te pletter roekeloos op druilerige wegen   Weemoedig en        onomwonden weerkaatsen de         oneffenheden mijn weerbarstige ziel  

Aline S
10 1

Zonder titel

In een huis vol eenzaamheid schreeuwt de stilte.

Malakh Ahavah
26 0

Ondersteboven

Dolgedraaid optreden Het publiek is uitzinnig Maar zit plots achteraan Dan groeten wij toch achterwaarts!

Vic de Bourg
30 0

De bunker (Buchenwald 20-07-17)

Twee bij drie bij drie veel groter niet.   En met een deur op maat van kleine lui met sleutels.   Maar de tijd, de tijd dat zij hier zaten lagen hingen   Langer bleef het krachtige gestel.   De zuivere ziel weerstaat, gebiedt agressie over zich als teken. Zo was het en zo zal het altijd zijn, ook al willen wij het niet.   Het is een wet van leven dat nooit echt verdwijnt.Neen niemand van hen, die ooit echt verdwijnt.   Of het zijn een Koch, een Sommer:   opgeschrokt           door wat zij een naam gaven vergeten           in hun blank bedekte graf versteend           tot schrikbeeld dat trekkend en schokkend ons tot hoop dwingt en slechts daarom nog bestaat.  

RD
0 0

Koning Salomon

Ooit zijn er van die dagen die aanbreken die al veel langer en vroeger hadden moeten aanbreken, maar door omstandigheden zich wel 1000keer te laat hebben aangemeld... Als er ooit sprake mocht zijn van iets te laten weten had dit nog altijd een zeer, maar dan ook zeer onaangenaam gegeven geweest. Maar laten we een varken met lippenstift ook maar gewoon een varken noemen en zulke zaken niet verbloemen door er 3 pisbloemen bij te zetten.   Kortom ik zou beleefdheid stiekem op de 2de plaats willen schuiven door mijn geweten te sussen dat ik toch ooohzo beleefd ben geweest om iets... ooit te laten weten.. Ik heb een nog beter idee... Laat ik de kaart van beleefdheid maar helemaal trekken...   Diezelfde kaart die ik bewust bovenhaal als ik mijn buurvrouw tegenkom in de hal als ik naar mijn werk moet vertrekken bijvoorbeeld. Niets zo leuk dan even mee te draaien op de zweterige verhalen die de dag ons alles zullen doorweken... Zou zij het weten denk je? Dat ik me de avond/nacht ervoor nog in slaap heb mogen rukken met de gedachte dat ik een megalomane sekskoning ben die het vrouwelijk ras in extase kan brengen door orgasmes te geven bij de vleet? Ach die schaamte zijn we al wel even voorbij.   Erger nog, ik vervang mijn laag zelfbeeld voor een bui euforie en een onweer van impulsiviteit door mijn buurvrouw mee te vragen op reis.. “Liza...” zei ik. “Laten we dit apenland verlaten voor een avontuur op te zoeken in een ander apenland... Ga met mij mee Liza...”   Een zeer fragile en nog meer onthutsende stilte breekt aan, ik had dit scenario al zeker ingecalculeerd. Feiten zijn er genoeg om dit aanbod te weigeren van haar buurman, maar op feiten worden nu eenmaal geen avonturen gebouwd... Hoewel? Mss juist een fundering voor een brievenbus kan wel eens realisatie zijn als er dan toch gemixt kan worden met feiten en avontuur... Maar “de essentiële Bart van Vlaanderen” heeft hier natuurlijk geen boodschap aan...   De vele rimpels die deze roos kent vermenigvuldigen zich al snel rond haar gezicht, even twijfel ik om gewoon door te gaan... twijfels nemen zich zelf zo een gedaante aan dat ik al begin te denken of Liza mij überhaupt wel gehoord heeft. Maar net dan volgt er een antwoord waarvan ik dacht.. “Dat komt hier inorde Bartje”   “Bartje..” mompelde ze. “En onze Ludo dan?”... Fuck! Dat “moeder de gans syndroom” telt nog steeds mee op deze prestigieuze leeftijd.. “Ach Lizetje van mij, Ludo is 54jaar en kan zijne plan wel trekken, sterker nog hij zal zich alleen maar verheugen met het nieuws dat zijn moeder van 81jaar op reis gaat met een adonis van jewelste naar Israël” “Israël?!”antwoorde ze, het zicht van ons Liza werd nogmaals vertroebeld door de vele rimpels die zich rond haar oogkassen opstapelden. “Is dat niet het land van Jezus?” Terwijl ze snel een weesgegroetje doet is ze blijkbaar zeer up to date en weet ze mij met verstomming te doen slaan dat de Likoed partij van Netanyahu daar het nog steeds voor te zeggen heeft bijvoorbeeld... Of dat er naast joden, christenen, moslims ook nog een deligatie druzen zijn... Diezelfde druzen mogen blijkbaar ook  genieten van het bouwverlof dat de joodse bouwbedrijven in de maand Augustus inlassen als er nog maar eens een verlet opduikt om onze joodse vriendjes aan huisjes te helpen. Wapenstilstand voor de moslims is blijkbaar een totaal ander begrip voor de joodse buren.   “Daar zeggen ze niks van op het nieuws é Bartje?”... “Daar hoorde Ben Crabbé nog geen vraag over stellen tijdens Blokken é?” Terwijl ze zich verder focust op het wisselende decor van Blokken en de migraine die de soundtrack van Bent Van Looy veroorzaakt, ben ik vooral bezig om me uit de voeten te maken... Ik moet namelijk gaan werken... De focus van Liza is een marathon aan het afleggen en bevindt zich nu al bij de nieuwe afvalkalender van de gemeenste Ranst, ik besef eens te meer dat de tijd is aangebroken om mij vriendelijk te excuseren om mijn geplande filleleed te doorstaan op weg naar mijn werk. We spreken de dag erna af om 09h voor onze reis verder te bespreken en vooral toe te lichten waarom nu juist Israël. “Dat is goed Bartje...” een zachte streling over mijn rechterschouder is de bevestiging die ik krijg van mijn buurvrouw... Het gaat ons goed.   Onderweg naar mijn werk zijn mijn gedachten bij de reis, het grote avontuur, dat ons te wachten staat... Eens aangekomen op DE containerkaai van België onderneem ik dezelfde autistische routineuze handelingen om een dagje kuiperij te doorstaan... Ik zet me aan tafel in de refter, haal mijn iPhone boven en begin bepaalde thema’s op te zoeken voor onze reis. Niet zozeer praktische zaken als bepaalde visums die we nodig zullen hebben maar eerder luchtige zaken, laat ons het samenvatten onder het oog van God ziet alles, en dus ook details. “Hoe maak ik een geweldig blog aan”  “Een 2de account aanmaken voor instagram”  “Waarom vinden mensen joden vies?”  “Zijn joodse vrouwen echt zo vuil als we denken?”  “Zijn er tijdens de intifada stenen over de klaagmuur geraakt?”  “Moet je inkom betalen om te klagen daar?”  “CD knuffelrock vol.21 bestellen”  ... Mijn zoektocht wordt tot een einde gebracht  als mijn foreman zich tot mij wendt om er mij attent op te maken dat de geplande werkzaamheden gaan beginnen. De shift gaat voorbij, het vast en losmaken van containers op verschillende zeeschepen houdt mij fysiek bezig maar mijn gedachten zijn ergens anders... Vol ongeduld tel ik af naar morgenvroeg 09h.   En zo geschiede, klokslag 08h45 liep mijn wekker af. Zoals zo vaak stond ik pas op wnr het echt niet meer anders kon... 08h55 dus... Met de eeuwige belofte in mijn achterhoofd om de komende nacht eens op tijd te gaan slapen haaste ik me naar mijn buurvrouw om op de koffie te gaan. Niet dat ik bij het bepaalde type koffiedrinkers behoor maar we snappen allemaal wel wat ik bedoel? Eens aangekomen bij Liza hoef ik niet aan te kloppen of de deur gaat al open. Liza stond te wachten aan de deur en hoorde mij komen aanlopen. Het leek wel alsof het haar plicht was om op de uitkijk te staan wnr deze adonis kwam aankloppen. Weeral dezelfde zachte streling over mijn rechterschouder volgde, zoals een gentleman zich hoort te gedragen vroeg ik aan Liza of ik mijn schoenen moest uitdoen. Beredeneerd als ik was ging ik er van uit mijn schoenen te mogen aanhouden, puur wetende dat dezelfde stereotype antwoorden zich alleen maar zouden herhalen als ik deze vraag stel als ik bij iemand op visite kom. “Maar nee, ik moet morgen nog kuisen...” Maar dat telde echter niet voor Liza.. “Doe ze maar uit ventje.” Met een glimlach die je alleen maar op uw gezicht kan toveren als een oud vrouwtje u aankijkt, deed ik mijn schoenen uit en begaf me naar de living om mij er te ergeren aan de TV die veel te luid stond.   “Een tas koffie jonge snaak?” vroeg ze doodnormaal aan mij... “Nee bedankt Liza, doe mij maar een blik Monster Ultra Sunrise”  “Dat heb ik niet Bartje” antwoorde ze een beetje nerveus, en terecht trouwens... “Onze Ludo heeft hier gisteren het laatste blik Monster Ultra Sunrise meegenomen toen hij naar zijn  2de herkansing aquarellen moest in Boortmeerbeek...” Ik ben een man van vooroordelen net zoals de rest van de algemene opinie die onze wereld siert, maar eenmaal de kaart van beleefdheid getrokken vroeg ik haar oprecht.. “Ah Liza? Dat wist ik niet dat onze Ludo aan aquarellen deed... Zijn er hier geen werkjes aanwezig van uw zoon die te lelijk zijn voor in de living op te hangen?”  “Oohja hoor Bartje, ik heb in het WC zijn eerste werkje opgehangen, kom we zullen eens gaan zien..” Natuurlijk verwachte ik er niet veel van, kan ik eigenlijk wel iets verwachten van een 54jarge man die aan aquarellen doet? Maar de kaart van beleefdheid zal nu éénmaal getrokken worden zoals het hoort... Dus waagde ik mijn kans om het allemaal een beetje te ondergaan. Daar stonden we dan in het toilet van mijn buurvrouw, onwennig aan het staren naar een canvas, dezelde stilte brak aan zoals de dag voordien toen ik haar vroeg of ze met mij op reis wou gaan naar Israël... Ze hadden Ludo blijkbaar verteld tijdens zijn 1ste les dat hij zijn creativiteit helemaal moest benutten, zelfs een beetje buiten de lijnen denkend zou zeker een troef kunnen zijn voor de eventuele verdere carrière van deze asparant aquareller... Het resultaat mocht er zeker zijn, als we tenminste sarcasme en spot even hoog in het vaandel mochten dragen als beleefdheid... Een fucking microgolfoven was het resultaat, al een geluk was er nog Liza die me wist te vertellen dat het wel degelijk om een microgolfoven ging anders had ik het wss nooit geraden. Ik merkte aan Liza dat ze het eigenlijk stiekem ook maar niets vond maar uit respect voor haar zoon en het principe van “mijn kind, heilig kind” het allereerste kunstwerkje van haar zoon dan toch maar had opgehangen in het WC aan de binnenkant van de deur...   Eens we terug zijn in de living plofte ik me neer in de zetel, ik nam de afstandsbediening, zette de TV af, en keek vervolgens Liza aan met een blik waar van zelfs John Wayne het in zijn broek zou doen. “Liza..” zei ik.. “Ik wil u het 1 en al duidelijk maken voor we naar Israël gaan.” Ze knikte volmondig ja en werd tevens ook terecht nerveus... “Heb je ooit al gehoord van koning Salomon?” vroeg ik haar. “Natuurlijk Bartje, Salomonsoordeel is ons toch allen bekend? Niet?” Ik knikte ook even volmondig  ja maar ging ook even beredeneerd verder en vroeg haar of ze de steden wou bezoeken die de laatste koning van het verenigd koninkrijk van Israël had gebouwd, namelijk Jerusalem en Megiddo. “Waar en wnr stijgen we op Bartje?” vroeg de buurvrouw van mijn leven aan de knapperd die dezelfde naam draagt als ik. “Liza, tegenwoordig met al die tegen-en aanslagen op luchthavens en andere openbare plaatsen verkies ik liever de auto, de rolstoel bij uitstek van iedereen die zich in het bezit van een rijbewijs type B mag ontfermen, om onze eindbestemming te bereiken... Het wordt een lange tocht maar ik heb een vlekkeloze route in gedachten.” Oudere mensen kan je vanalles wijsmaken en zo dus ook Liza, ik zweeg over de grens van Turkije en Syrië, steden als Aleppo en Homs om dan via Beiroet de kustlijn te volgen naar Israël... Toegegeven bij eventuele fille had ik een alternatieve route in gedachten via Damascus. Net zoals God heb ik dus ook een oog voor details, bepaalde visoenen qua filleleed en andere ergernissen van wij, de mensen.. Het feit dat we oudere mensen vanalles kunnen wijsmaken is mss ook allemaal een beetje overoepen... Het zal wel allemaal wat geforceerd zijn bepaalde beelden en nieuwsberichten die op ons worden afgevuurd door verschillende mediakanalen over de verwoestende oorlog in Syrië, laat staan dat er zoveel partijen zijn bijbetrokken... “Het is allemaal wat opgeblazen Liza” zei ik.. “We gaan ons zeker niet laten kennen.”   Net zoals er gras op mijn terras groeit besluiten we even snel om meteen te vertrekken... De juiste woorden vinden plaats op de juiste momenten, het was een kwestie van tijd om Liza te doen overhalen om haar middagdutje te doen in mijn bolide. Easy breezy... Hupaké, bukake.. Bart en Liza zijn vertrokken zenne!   De tocht was lang, en het grote avontuur werd in tegenstelling van de geplande lange tocht even snel gecounterd door mijn buurvrouw zelf... Ter hoogte van de parking in Turnhout moest ik al eens stoppen voor een toilet bezoek. Ik ergerde mij aan Liza, nu al.. We hadden nog geen 30km afgelegd van de in totaal 3299km die we voor de boeg hadden of madam moest haar gedragen als een 81jarige bejaarde troela... Pfft. Het was volharding, een doel voor ogen hebben, pure wilskracht, die me later in Israël gebracht zouden hebben. Ik had berekend via google maps dat we er een kleine 35-40uur over zouden doen om onze eindbestemming te halen... Het eenige detail dat ik over het hoofd had gezien was bagage... Ik wou het avontuur helemaal, pur sang, tot zijn recht laten komen en had men koffer enkel gevuld met 60blikken Monster Ultra Sunrise. Liza kon mijn zak kussen met haar kleerkast vol Damartbrol en we waren hals overkop vertrokken. “My way or the highway Liza...” zei ik haar, waaronder valt te verstaan dat ik het echt meen... Liza verstaat geen Engels, en ze trok enkel maar een seniele kop als antwoord. Ik bevestigde dus door te zeggen “My way dus bi-atch”... Zo wat alles werd zo geregeld naar mijn zin, op de tonen van Still D.R.E. scheurden we met piepende banden hier weg... Kritiek of ik niet te veel sigaretten rookte werd de kop ingedrukt door te repliceren dat ik nog meer rook uit mijn grofgebekte mond blaas dan een schoorsteen in Auschwitz dat vroeger deed. Waarden en normen zoals beleefdheid vervaagden een beetje...veel...   Een lange reis werd het dus, dat kunnen jullie al wel voorstellen natuurlijk. Van fille werden we bespaard, het was een wonder, en ik dank God nog steeds voor die zegen die hij mij toen heeft gegeven... Ik ben nu sinds ik terug thuis ben gekomen bezig met het bingeluisteren van het liedje van Phil Collins en zen bescheten groepje Genesis... Jesus he knows me.. het simpele en satisferende refreintje zing ik vol uit de borst als ik hier sta te paraderen in mijn living. “Cause Jesus he knows me, and he knows I’m right... I’ve been talking to Jesus all my life. Oooh yes he knows me and he knows I’m right! Well he’s been telling me everything’s gonna be alright!!” We kunnen Israël eigenlijk kort besluiten hoor… Ik heb dan ook geen reet zin meer om verder te schrijven… Megiddo zijn slechts een hoopje stenen, kost een handvol Shekels om de site daar te mogen bezichtigen. Jeruzalem was een ramp, zat er bomvol met joden, en we moesten ook voor de klaagmuur de nodige Shekels op tafel leggen.   Betalen om te klagen.   Het is een beetje zoals een leuk einde verwachten van het befaamde hoofdstuk koning Salomon van de essentiële Bart van Vlaanderen.

Bart Van de Peer
0 0

Ode aan een hand

Ik kijk graag naar je. Je bewegingen zijn bijna altijd sierlijk. Het mooist ben je op feestdagen. Jouw fonkelende ornamenten laten het licht dan dansen, zelfs met jouw gebruikelijke krasjes. Van alle zintuigen die ik als mens bezit, ben jij degene die de meeste van hen zou kunnen vervangen. Met jou zou ik bij wijze van spreken kunnen zien hoe een boek eruit ziet. Ik zou het zelfs kunnen lezen, mocht ik dat willen. Je leerde me de smaak van rijpe aardbeien kennen en de zachtheid van een pasgeboren kuiken. Alleen ruiken blijft een mysterie voor jou. Mijn humeur wordt door jou steeds verklapt. Van hevig wapperend bij stress naar hoog in de lucht bij succes. Met jou kan ik ontembaar boos zijn, zodat er niets meer heel blijft. Maar het liefst van al gebruik ik jou om graag te zien. Met woorden, al spreek je die dan enkel op papier. Of gewoon, door een tedere aanraking. (Ode aan mijn linker hand)

Ans DB
0 0

hindernis

  de vloek als het pad naar een moeras leidt . er door waden zou waanzin zijn. er omheen is de korte weg. het doel is donker. aankomen lijkt niet voor hem bestemd. het nadeel heeft hij tot hij het tegendeel bewijst.   op zijn tong het stof na een verloren duel. hij moet in zeven talen tot honderd tellen tot de rust van het moeras over hem daalt. hij is de minnaar die brieven verbrandt,   zijn polsslag versnelt met de nijd. zijn huid is de huls waarin hij klem zit. de prop in de keel lost niet op. hij ploft ineen in zijn lege pit.

Wim V
12 0

Drie tramverhalen

1.Een groep voetballers stapte op de kusttram. Het was een uitgelaten voetbalbende, allemaal rond de twintig jaar oud. Geen profs, maar voetbalvrienden, die er tijdens hun voetbalkamp aan zee geen Spartaans leven op hadden nagehouden. Dat meende ik toch te kunnen vaststellen, gezien de verhalen die ik hoorde. Heel wat jaren geleden, toen ik zelf nog voetbalde, maakten we op 16-jarige leeftijd met de club een trip naar Duitsland. De combinatie van grote Duitse pinten en voetballen bleek niet zo succesvol. Eén van de jonge voetballers zette zich naast me en viel bijna meteen in slaap. Dezelfde combinatie wellicht. Na een paar haltes stapten ze af. De jongeman naast me lag nog te dutten. Geen enkele van zijn vrienden maakte hem wakker. Ik besloot hem toch maar stilletjes aan te stoten. “Uw maten stappen af hè”. Hij keek beduusd om zich heen. “Wat, oei, en die maken mij niet wakker? Fraai maten zijn dat”, waarna hij recht stond. “Merci hè”, riep hij nog na. We zagen hem nog samen met zijn vrienden naar de plaats van bestemming wandelen. Zijn bal al kunstig de lucht in gooiend. Duidelijk uitgerust voor een nieuwe avond in Oostende.   2. We hadden die dag een tentoonstelling bezocht in Oostende. Nog aan het nakeuvelend over de muurschilderingen die indruk hadden gemaakt, wachtten we op de tram aan het Marie-Joséplein, genoemd naar de dochter van Koning Albert I. Die Marie-José heeft trouwens het één en ander meegemaakt. Ze mocht ooit 33 dagen koningin van Italië zijn en ze had nog een affaire met Mussolini. Maar dat is een ander verhaal. We stonden er niet alleen. Drie wielertoeristen stapten samen met ons op. Hun racefiets ging mee de kuststram op. Bleek dat ze van Brussel naar Koksijde wilden fietsen, maar ze hadden beslist om dat laatste stukje toch maar gemotoriseerd af te leggen. Wegens totaal afgepeigerd. Eenmaal op de tram ging ik op een bank zitten waar nog drie, nu ja, oudere vrouwen zaten. De mevrouw naast me belde even met haar man op het thuisfront en vroeg wie de rit van de Tour gewonnen had. Omdat de verbinding tamelijk slecht was, kon ze haar echtgenoot nogal moeilijk verstaan. En moest ze vrij luid spreken. “Nee, laat maar”, zei ze in dat smakelijk West-Vlaams. “Ik kijk het straks wel op tv. Naar Vive Le Vélo.” Eén van de drie wielertoeristen keek om en glimlachte. Ik kon eenzelfde glimlach niet onderdrukken.   3.  We lazen de krant op de tram. Onze jongste had één katern vast, ik de andere. Tijdens de vakantie gaat de gazet door heel wat handen. Dan hebben we de tijd. De gesprekken die erop volgen zijn wellicht nog interessanter dan de artikels die we net gelezen hebben. Die papieren krant blijft toch altijd interessant. Je kan ze delen, maar je blijft ook gespaard van al de meningen en opmerkingen, die je op social media tegenkomt. Een man naast ons zat niet op een bank, maar op een verhoog waar je eigenlijk niet hoort te zitten. Maar och, veel kwaad kan het niet natuurlijk. Hij keek onze jongste aan. “Mag ik eens iets vragen?”, zei hij. Onze zoon knikte. “Gelooft ge alles wat daar in staat?”, vroeg hij, wijzend naar de krant. “Ik niet hoor”, voegde de man er zelf meteen aan toe. Ik meende nog te zeggen, ‘niet geloven wat hij zegt’, maar onze jongste gaf zelf het perfecte antwoord. “Het meeste toch”, antwoordde hij, lichtjes grijnzend. Ik meende er nog een ‘daar heb je niet van terug’ aan toe te voegen, maar besloot het er maar bij te laten. Soms kan zwijgen ook best slim zijn.  

Rudi Lavreysen
0 0

Haiku: Stilte doorbroken

De witte lelies drijven voort op het water, een meerkikker kwaakt.  

Neru
32 0

Haiku: Instinct

De Arctische wolf - eenzaam op een grote rots, huilend naar de maan.  

Neru
10 0

Integraal

    zoemend gekraak plots, 'n openingstrack. winterse Vivaldi, hou van je drama echt. Ritme, muziek en vergroeid in m'n lichaam walst het hart. Klop...klop... waan me lichter dan licht en  duister kamers. Het stomt in de glazen en abnormaal genoeg blijf 'k walsen.    What goes around, comes around   integraal   ...

Lily May Parker
0 0
Laad meer ...