Het Verdwaalde Schaap

Gebruikersnaam Het Verdwaalde Schaap

Column Flitsverhaal Kort verhaal

Teksten

Monotoon

Ik kan de toekomst voorspellen Elke dag zoals de dag ervoor Mijn dromen pen ik naarstig neer Aan mijn doelen geef ik geen gehoor Ik kan de toekomst voorspellen En weet precies wat er komen zal Gevangen in de echo van mijn ooit zo krachtige stem Nu amper nog een geluid, hoogmoed voor de val Ik kan de toekomst voorspellen Elke dag zoals de dag voorbij Het geluk gevangen aan de horizon voorlopig veins ik verder, het echte leven zo nabij Ik kan de toekomst voorspellen en die vloek rust op mij alleen, die bagage rust alleen op mij

Het Verdwaalde Schaap

Eenzaamheid

Met een heldere zon in mijn ogen ontwaak ik, dus er vloeien meteen tranen. Tijd is vervlogen, thuis ben ik alleen Geluk is een schim en leeft naast me, in me, langs me. Zonder me. Vanavond dooft het licht. Hopelijk. Ik ga liggen, en besef dat het plafond nu wel eens mag worden geschilderd. Thuis was kriebels in de buik. Thuis was onmisbaar. Thuis was liefde. Thuis is pijn. Thuis sluit ik mijn ogen. En ik droom van een bewolkte hemel. Hopelijk.

Het Verdwaalde Schaap

Boodschap aan de wereld van morgen

“Wat doe je?”, vroeg ik met razernij in mijn ogen en het rood op mijn wangen. Er zat een onweer aan te komen. De hemel had reeds die gekneusde donkerblauwe kleur. “Ik begraaf wat spullen voor de mensen in de toekomst.”, was het antwoord van mijn vijfjarige. Hij leunde tegen zijn kleurrijke spade en veegde met de rug van zijn hand zweet en modder van zijn voorhoofd. “Zo weten ze hoe wij leefden.”, ging hij verder. “Cool, maar is één put niet voldoende?”, vroeg ik, terwijl ik mijn autosleutels uit de ene kuil en mijn laptop uit een andere vis.

Het Verdwaalde Schaap

De wereld van morgen

Hey! Zie jij net als ik de wereld van morgen?Zie jij nog steeds de kleurendoor al het grijs, door onze kleurloze zorgen? Hey! Dans jij net als ik de dans van de zwanen?De eulogie werd gesproken enik zie nog steeds jouw glimlach. Zie jij dan ook mijn tranen? Hey! Grijp jij net als ik door het web van ruimte en tijd?Het getij nam de losse korrels met zich mee.De kust is slechts een restant van verdriet en spijt Hey! Blijf jij net als ik op een goede afloop hopen?Zolang je niet naast me ligt, blijftmijn hart donker en zwart, tot ik weer zelfstandig leer lopen. Hey! Zie jij net als ik de wereld van morgen?Zie jij nog steeds de kleurenDie achter jouw afwezigheid zijn verborgen?

Het Verdwaalde Schaap

Keuzes

Verman jezelf Zoek de kalmte in een rusteloze zee Zet je schrap Dit duurt maar even, geloof me Nu je eindelijk de schaamte van jouw vingertoppen likte grijpt een gewonde hand door de tijd heen Ook helen doet pijn Jij bent vrij om te gaan Maar ik blijf vechten Ik houd de fakkel omhoog, verlicht ons pad Tot mijn arm verpulvert als as Verman jezelf Voel je vrij in de mazen van dit net Jij bent de profeet Die klaagt over de zon in z’n ogen, terwijl hij aan het kruis wordt genageld

Het Verdwaalde Schaap

Einde

Een blauwgrijze pluim sigarettenrook mengt zich met de stoom in de badkamer van het postzegelgrote appartement en druppelt vanaf het plafond in stroperige okerkleurige druppels weer langs de vergeelde tegels naar beneden. Hij kan het niet meer, het leven. Een jaar geleden liep alles nog vlot, maar een vechtscheiding, een ontslag en een maand lang op de parking van de lokale supermarkt schooien om een aalmoes, hebben hem gebroken. In zijn uitgedoofde ogen is geen andere uitweg meer mogelijk. Met zijn voet tikt hij de broodrooster het bad in. Dit zou het einde zijn, als de elektriciteitsrekening was betaald, tenminste.

Het Verdwaalde Schaap

Betrapt

Ik vond het in haar zoekgeschiedenis: grote, gespierde mannen, half naakt, al was dat geen must, met gereedschap om u tegen te zeggen. En dan waren er de foutloze, natuurlijke bewegingen die ze maakten. Lenige, krachtige handelingen, die geen ander doel hadden dan de klus te klaren. Mijn trots zakte tot in mijn wollen sokken, terwijl ik gefrustreerd de laptop dichtgooide. Om een diepgaand gesprek over gevoelens uit de weg te gaan en om te vermijden dat ze in de toekomst nog van die doe-het-zelf-tutorials zou gaan opzoeken, besloot ik om die avond het slot van de voordeur te repareren.

Het Verdwaalde Schaap

Liefde, de natuurkracht

Tijdens onze reis naar ik-weet-al-niet-meer-waar, leerden we het. Een oude man, met vogelachtige trekken, stelde zich voor als onze gids. Hij wist te vertellen hoe de rotsformatie, die o zo theatraal boven de woeste golven uit torende, onder de oppervlakte slechts nog een fractie van zijn immense karakter vertoonde en dat het slechts een kwestie van tijd zou zijn vooraleer de eeuwenoude pracht de schuimende oceaan zou indonderen. Jaren later kwamen we te weten dat ook onze relatie onderhuids reeds afbrokkelde en de meedogenloze kracht van de tand des tijds niet zou overleven. Natuur en liefde ondergaan kennelijk dezelfde wetten.

Het Verdwaalde Schaap

Luidop denken

Ik herinner het me nog goed, nu ja, da's ook niet helemaal waar, want toen het gebeurde was ik louter nog een idee, en nog geen mens van vlees en bloed maar ik zag wel de confronterende beelden van al die rockende artiesten, denk aan Zappa of Led Zep, in de rechtbank, beschuldigd van subluminale boodschappen Zwemmen onze zondebokken niet al te vaak in weelde? later keerde het fenomeen weer terug kwaadaardige teksten van Eminem of vuile beelden van lelijke freaks zoals Marilyn Manson hielpen onze brave kinderen aan alcohol en drugs ook nu weer, Facebooken en Instagrammen bannen die nonsens, reguleren die ondernemingsreuzen Want ons Melanietje, amper 13 jaar, ocharm, och Heer, Och God, staat op dat platform te pronken met haar blote prammen. Ik kan het niet helpen, blijf me luidop afvragen Waar zijn de ouders dan? Wie voedt onze 'in vrijheid opgevoede' kinderen op? En zijn het echt de artiesten of de bedrijven die hier de schuld van moeten dragen?

Het Verdwaalde Schaap

Onbegrip

I Ik verlies de strijdIk verlies mijn gripbuiten westen op de grondmijn vuist omklemt de dorre takmijn laatste houvastdie niet plooidemaar BR AK II Ik sta hier alleenDe wind verjaagt mijn krachtom te blijven vechten voorom niet te barsten onder druken de illusie vanonvoorwaardelijkgeluk III Ik kan langer niet sprekenmet leugens op mijn tongleg het laken over mijn hoofdschuil voor het bewindslapen kan ik nietwant in merust een stervend kind

Het Verdwaalde Schaap

Geluk

Mijn wit, ongestreken hemd hangt ruim over je schouders en reikt tot net onder dat wiebelende kontje van je. Twee gebronzeerde, atletische stelten houden je in balans terwijl je door onze kledingkast rommelt, op zoek naar iets van jezelf om aan te trekken. Ik steun met een kop hete koffie in de hand tegen de hoofdplank van het bed en kijk toe hoe het zonlicht jouw schoonheid versterkt door je in een gouden sluier te hullen. Je legt enkele kledingstukken op de stoel in de hoek van de kamer en komt bij me zitten. Zoveel geluk heb ik niet verdiend.

Het Verdwaalde Schaap

Blikvernauwing

De rivier klotst haar schuimende water woest over de met riet getooide oevers. Beide mannen kijken elkaar aan. ‘We moeten een brug bouwen,’ oppert de ene koppig. ‘Nee, beter een boot,’ beweert de ander weerbarstig. Maar zolang ze niet willen toegeven dat hun krachten dienden te worden verenigd, zal geen van hen de overkant bereiken.

Het Verdwaalde Schaap

Crepusculaire wezens

Roep je waakhonden terug ik kom met de beste intentie open de deur, verdun de drukkende atmosfeer laat me je de toekomst tonen zoals ik die al even zie Schilder mijn zwarte ogen blauw schenk me het licht dat ik verloor treed uit de schemering, injecteer meer kleur in het grauw de deur naar morgen ligt dan wel in het duister maar ook wij moeten er door

Het Verdwaalde Schaap

Leeglopende luchtmatrassen

Hij stelt een vraag aan de kassierster en zij helpt hem met uitgestreken gezicht aan een antwoord. Of ze die korting bij aankoop van vijf blikjes lauwe pils niet is vergeten? Of hij met het kleingeld kan betalen dat hem door vreemden werd toegeworpen toen hij vanmorgen nog op de parking lag te schooien, te hopen? Achter ons loopt het ongeduldig cliënteel leeg als luchtmatrassen. Puffend houden ze hun oordeel achter gesloten lippen geklemd. Vanavond in hun zetel zullen ze hem vergeten zijn, maar hun kritiek zal nog lang nazinderen door de lege, ijskoude straten, die hij thuis moet noemen.

Het Verdwaalde Schaap

Familiebezoek

Ze zaten op het dak van de wagen en tuurden naar een horizon die net zo tegenstrijdig als adembenemend voor hen opentrok. De warme oranjetinten en de melkachtige roze wolken smolten als suiker in een azuurblauwe hemel, die afstak tegen het eindeloze traliewerk en de erbovenop gekrulde prikkeldraad. Het silhouet van het uitzichtloze kubusvormige gebouw torende op aan de kimme. De huilende wind voer de stilte met zich mee. De gevangenis zal de buitenwereld beschermen voor een monster, maar hij beschermde zijn gezin, en voor mama en de kleine zal hij altijd een held blijven. Dus wachtten ze. Dag na dag…

Het Verdwaalde Schaap

Geketend

alle woorden zijn gesproken de ziel verkwist en beenderen gebrokenvele hemels zijn gekomen, de meeste zijn gegaan en jij bevraagt terneergeslagen om de reden van jouw bestaan monster de naamloze gezichten hekel de flexibiliteit van jouw gewrichtenhet geluk is gevonden, een glimlach die blijft staan monster de naamloze gezichten die blind blijven voor jouw traan wanneer de geest uiteindelijk zwicht begraaf je jezelf, weg van het lichtonder een schaduw van twijfel en verdriet en leef je voor altijd in het donker minder dan eeuwig bestaat hier niet vastgeketend in een gesloten boek en in de tegenovergestelde hoekde toekomst, niet gekneed, des te meer verweesd je kan je zelf niet meer bevrijden maar ben je eigenlijk ooit vrij geweest? tijd gaat achteruit, staat stil, heel even zolang je gisteren zal blijven levenzonder vooruitzicht naar de hoop van morgen zolang blijf je vandaag hier heel alleen achter met je zorgen

Het Verdwaalde Schaap

Vers brood

In het etalageraam veegt ze opgehoopte mascara en uitgelopen lippenstift van haar met diepe lijnen doorgroefde gelaat. Door het te korte rokje werpen voorbijgangers repugnante blikken. Schijnbaar ongeboeid duwt ze haar buitenproportionele boezem omhoog en strompelt met haar door het laatste shot benevelde lichaam de bakkerij buiten, amper in balans op de naaldfijne hakken. Ze weerstaat de tranen wanneer helder daglicht haar vermoeide ogen doorpriemt en de duistere nacht van haar betekenisloos leven luidruchtig blootlegt. Onder haar arm een versgebakken brood, in haar beha de verloning om de nasmaak die de bakker in haar mond achterliet snel weer te vergeten.

Het Verdwaalde Schaap

Afscheid

sluit je ogenWerp een duistere leegteover de zilverblauwe merendie tijd, ruimte en dimensie hebben doorstaan rust je lichaamontspan in de droogtevan de oude diepe klovendie eens als satijnzachte stranden tegen onze jeugdigheid glooiden geef je overaan de onvermijdelijke maalstroom waar nieuwe sterrenstelsels worden geborenen stervende zonnen worden afgestaan aan eindeloosheid sluit je ogenze hebben meer dan genoeg gezien

Het Verdwaalde Schaap

Hardleers

Ze nam een slok van de prijzige Chardonnay, pochend over de luxekamer die ze, na drie jaar scheiding, nog steeds wist te boeken met de kredietkaart van haar ex. Haar vriendin lachte groen mee. Ze vertelde nooit hoe ze hoopte dat hij er zou achter komen en zou voorstellen om toch nog een laatste keer samen op reis te gaan. Op dezelfde zelfingenomen manier deelde hij op café mee dat hij goed genoeg wist dat zijn ex elk jaar op zijn kosten een kamer boekte in het hotel waar ze hun huwelijksnacht hadden gevierd, maar diep vanbinnen hoopte hij op een uitnodiging om haar te vergezellen zodat ze mogelijk hun huwelijk nog een kans kunnen geven. Als ze gewoonweg hun trots opzij durfden zetten, zouden ze inzien dat hun liefde voor elkaar nog vurig brandt, maar dat ze na de scheiding uit hun fouten en gebrek aan communicatie niks hebben geleerd.

Het Verdwaalde Schaap

Welkom thuis

Er bestaat een plaats, die naar verluidtNimmer of nooit de stoelen op de tafels plaatstZelden zelfs de deuren sluit De plaats bevindt zich ergens op de randaan het einde van deze ééndimensionele wereldAan het begin van een of ander niemandsland Een plaats waar vreemden kunnen klinkenDe glazen tegen elkaar laten slaanwaar het geluk op de gelaten staat te blinken Er wordt niet luidop gesproken over verdrietof over dood, of over pijn, de betekenis van die begrippen is te abstract, die kent men niet uit de tapkraan laat men onafgebroken dranken vloeiendie ruzies doen vergetendie echte vriendschappen laten openbloeien De diensters worden er nimmer nageflotenen dus uit wederzijds respectlaten ze het niet na om op tijd en stond hun konijntjes te ontbloten stijvolle mannen, pronkend met hun gespierde bastverwennen vrouwen, of ieder die het wilmet... wel, met iets wat altijd perfect past De plaats die warm voelt op de huidwaar je jouw rekening gewoon betaaltof niet... dat maakt er allemaal niet uit antwoorden op jouw vragen worden snel gegevenmaar ook de antwoorden stelt men in vraagde waarheid is wat deze plaats doet leven toch zal je het niet makkelijk vinden, dit magische oordhet leeft in jezelf, het is persoonlijk, maar op een dagzal ook jij het horen, dit op vertrouwen gebouwde welkomstwoord Welkom thuis!

Het Verdwaalde Schaap