Lezen

Ik geloof

Ik geloof   Ik geloof in de magie van kleding. Van schoenen, over ringen tot broches. Mijn eerste Dr. Martens gaven me de nodige ‘ballen’ om me (soms letterlijk) staande te houden in een echte mannenwereld. De wereld van de Metal en Hardcore was vrijwel geheel gevuld met mannen en mijn stevige schoenen hielden me recht en gaven me houvast. Hetzelfde effect hebben mijn broches op mij. Ze bezitten magische krachten en zonder een broche op mijn borst voel ik me naakt. Dit geloof begon in Londen, na een opvoering van Dirty Dancing, in een gezellig klein theater met rode pluche alom. Na de show kocht ik een setje broches, waaronder één met de tekst: “Nobody puts baby in a corner.” Ik begon deze broche te dragen op lastige momenten, donkere dagen en dagen die straalden van geluk. Ze is roze, wat an sich al vrolijk maakt, maar de echte magie schuilt in de tekst. Letterlijk en figuurlijk geeft die me kracht. Ik voel me onoverwinnelijk, onaantastbaar, met mijn blikken schild op mijn hart. Schoenen en broches zijn mijn superkrachten op een woelig pad. Ik ben en blijf een dromerig, roze meisje. Ik heb stevige stappers nodig die me beletten weg te zweven.

Dingen Die Fijn Zijn
12 0

Ge-Kust

Aangekomen! Maar toch altijd weer moeten vertrekken...   Sluit je ogen! Warme zomerzonnedag Exotisch robijnen papaver langs bermen Rendez-vous van meeuwen over ons Spoorloos achtergelaten warme liefdeslakens vol ingevangen beelden Tovergeur dronken in lauwe zeebries Hand-in-hand Voetpad Langs de zee Polsslag In het ritme van de golven Schuimdromen Die in de zand vervloeien Jouw kus!   Blijft lang nog, In jouw gedachten, de zee Blijft lang nog bij je Het spel van de wolken achter De geel-gekleurde duinen, en jouw woord Blijft onverloren achter de steen-fassade van de stad Blijft je alomtegenwoordig In de horizontarme alledaagse routine Als een terugkerend schuimend impuls Golvend op de houten vloer Onder jouw voeten

Sonja Blondé
0 0

Proloog

We waren ouder geworden.Enige lachrimpels hadden zich meester gemaakt in de jongedame haar gezicht. Enige jaren van verstand waren nu tot haar doorgedrongen. Op een zonnige lentedag stapte het lieflijk meisje met Het Lief een oude alombekende galerij binnen. Na al die jaren was ze nog steeds begeesterd door kunst in de grote zin van het woord. Zij had Het Lief na lang aan de oren zeuren, eindelijk kunnen overtuigen.  Eénmaal voet aan wal gezet, viel haar een opvallend stel kijkers meteen op. Of was het Het Lief dat doodleuk haar natuurlijke schoonheid reflecteerde  op een schilderij? Was het Het Lief dat toevallig vertelde dat hij op die jadegroene ogen verliefd was geworden? Schichtig zocht ze naar een naamkaartje wat aan zijn anonimiteit radicaal een eind zou maken. Het was dan toch waar. Ze wist het zeker, de kunstenaar was na al die jaren het meisje in haar niet vergeten. Plots overheerste een stilte in het pand. Je kon zelfs een speld horen vallen op de ijskoude grond. Zo diep verzonken, waren zowel de gedachten van de jongedame in kwestie als dat van Het Lief.Bij Het Lief overviel de jaloezie hem genadeloos. De angst om haar alsnog te verliezen, moest het geweest zijn. Het Lief had immers enkel het talent om haar te beminnen maar niet om haar te bezingen. In het licht der duisternis, in dat somber pand, kwam de kunstenaar opeens ten tonele. Op een luttele miniseconde stond hij bij het meisje vandaan waar hij na al die tijd nog hevige gevoelens voor omarmde. De vrouw met een iet of wat lichtgebogen ruggengraat, een mager lichaam maar onmiddellijk herkenbaar aan de lange vuurrode manen, staarde hij ongedwongen aan. Alle gedachten raasden door zijn hoofd. Wat nu? Durfde hij het aan om haar aan te spreken? Maar net op dat moment pakten Het Lief en zijn vrouw elkaar nog steviger vast. Hij, getekend door een hard bestaan, zag het echt niet zitten om juist nu het woord aan te gaan met het meisje dat hem, de artiest, altijd om één of andere magische reden, had betoverd. De haren op haar rug sloegen schalks overeind. Het meisje voelde zich aangestaard, als een hen in een hanenhok. De schaduw die haar verraste, verviel in het niets met het licht. Net op dat moment draaide zij zich om.  Toch zag de jongedame geen schim meer. Als een vlucht naar Egypte maakte hij zich uit de voeten. Het meisje zal nooit geweten hebben dat hij die dag tot op enkele meters van haar stond. Of toch…  

Lamanchamarta
0 0

23 oktober 2010

    Toen ik voor de tweede keer in mijn leven een pistool tegen mijn hoofd kreeg veranderde alles. Heel even stond de wereld stil om daarna met een donderend geraas in elkaar te klappen. De grond viel weg onder mijn voeten, de touwtjes boven mij werden doorgeknipt en ik verloor: mijn handtas, onze wagen, mijn job en inkomen. Ik verloor mijn zelfvertrouwen, mijn vertrouwen an sich.  Enkel de liefde bleef overeind.   Als je op de grond ligt,  zonder zicht op de horizon dan is dat een geweldige kans om jezelf opnieuw op te bouwen. Dat wist ik, maar weten is niet kunnen. Langzaamaan, stap voor stap, wankel en zwak als een pasgeboren giraffejong, krabbelde ik overeind.   Schrijven helpt, zeggen ze, dus dat deed ik. Ik begon een blog. En doelbewust noemde ik die: Dingen Die Fijn Zijn. Mijn blog hielp me het mooie in de kleine wereld rondom mij opnieuw te zien (de grote durfde ik nog niet terug in). Wie iets wil vertellen moet iets meemaken, dus ging ik op pad met Karel steeds aan mijn hand.   Ik had zo veel angsten te overwinnen, mijn vooruitgang voelde als minuscule babystapjes en dat frustreerde me. Tot Karel op een dag tegen mij zei: “Jij, jij bent een ‘aarte’ (harde), jou krijgen ze niet klein en dat bewonder ik in jou.” Die woorden waren als een verrekijker voor mij, ik zag plots alles in perspectief. Van op een afstand kon ik wel de moeilijke weg zien die ik al had afgelegd.   Karel en Dingen Die Fijn Zijn gaven me de moed en de goesting om door te gaan, mijn warme cocon te doorbreken en zelfs af en toe met slappe vleugels al eens een rondje alleen uit te vliegen.   Er was plots een voor- en een na-Els. Die nieuwe Els, Els 2.0, was wie ik echt wou zijn. Eerst bestond ze vooral als virtueel alter-ego. Maar jaar na jaar viel Dingen Die Fijn Zijn meer samen met Els in de echte wereld. Ik ontdekte dat die Els er mag zijn, met haar vele 'opwijkingen', kleurrijke goestingen en guerrillaneigingen.  

Dingen Die Fijn Zijn
11 2

Feest (laureaat Liefde voor lyriek)

    Mogen wij u beleefd verzoeken Uw tranen in te slikken Uw wonden te gaan likken Waar u niemand ambeteert Stopt met uw leed te etaleren Wegens mateloos gênant Met uw ogen rood omrand Was u beter niet geïnviteerd   Refr. Mogen wij u adviseren thuis te prakkiseren in uw bed Te blèten onder de douche of Eventueel hier op 't toilet   Kan u nu echt niet gelijk vroeger Efkes uitbundig lijken Sprankelend en kranig kijken Uw smart ligt er zo dik bovenop Gelieve uw pijn te verbijten Veins voor ons een beetje leut Zoekt ne goeien therapeut En zaagt nie aan onze kop     Refr. Mogen wij u adviseren Thuis te prakkiseren in uw bed Te blèten onder de douche of Eventueel hier op 't toilet     Zo vers zijn uw wonden niet Dit is eeuwenoude pijn Uw vervaldag is verstreken Daar moeten we streng in zijn…                     

DqM
41 1

haaiku 2015/054

onder de douche voorbij hellespont en styx uit een walm van mist  

Erik De Sonville
23 0

De cumulonimbus en zijn vriend de supercel

In het verleden zijn er bruggen gebouwd. In heden liggen deze onder vuur, ze zullen opdonderen. Het uur zal snel geslagen zijn, als iedereen zich weerhoudt van wederzijds respect en loyaliteit.   De cumulonimbus kent geen gratie, zeker niet, wanneer deze is vergezeld van zijn vriend de supercel. Ze steunen elkaar, daar krijg je geen spelt tussen. Dit is zoals het hoort in relaties, geen verraad, alleen maar reciproque acceptatie en adoratie.   Denk best twee keer na, voor je me loslaat. Denk nu maar een derde keer na voor je de grootste fout van je leven begaat. Denk aan de wonde dat je voor de resterende dagen draagt.   Niet vergeten!  Confrontatie zal nooit hetzelfde betekenen, als even zo, een duurzame band verbreken.

S_Sence
2 0

Regenboogjes

klein ventje mooi prentje dromen vangen in een ballon vol verlangen donkere oogjes priemen in het leven regenboogjes in mijn hart geweven

Sabine Matthijs
5 0

Mike, een verhaal in twee bedrijven

Toen het nog niet zo heel erg was maar wel een beetje: De broer van Mike had een nieuwe vriendin. Vandaag had hij haar voor het eerst meegenomen naar huis en mocht ze mee-eten. De moeder van Mike leek veel vrolijker en opgewekter dan anders en ze had een schort met bloemetjes aan. Ze had nooit een schort aan. En zeker niet met bloemetjes. Mike dacht dat ze dat schort vast speciaal voor deze avond had gekocht, net als de bloemen in de vensterbank. “We eten rollade vanavond!” riep de moeder van Mike met iets meisjesachtigs in haar stem. We eten nooit rollade, dacht Mike. De broer van Mike gaf zijn vriendin een rondleiding door het huis alsof het zijn huis was en alsof hij wist hoe het in het huis werkte. De vriendin wilde alles weten. Ze vroeg of Mike echt speelde op de instrumenten in zijn slaapkamer. Mike vond het nogal logisch als je instrumenten in je slaapkamer hebt staan, dat je die dan ook gebruikt om op te spelen. De vriendin kreeg het grootste stuk van het vlees en ze smakte en hield haar vork raar vast met een soort buiging in haar pols. Mike vond dat helemaal niet nodig.  Soms werd er iets gezegd aan tafel en de vriendin lachte dan haar grote witte tanden bloot en begon te schaterlachen. Als de moeder van Mike iets vroeg antwoordde ze met volle mond terwijl ze onder de tafel haar hand op het been van de broer van Mike legde. De broer van Mike moest ook lachen om de dingen die aan tafel werden gezegd terwijl die dingen niet eens grappig waren.  De broer van Mike moest bijna nooit om dingen lachen. En zeker niet om dingen die aan tafel werden gezegd. Mike wilde ook wel een keer een meisje mee naar huis nemen zodat ze mee kon eten. Hij zou dan een meisje kiezen dat niet smakte en geen hand op zijn been legde en niet zou schaterlachen. Ze had een andere lach gehad, een zachte grinnik. Veel charmanter en eleganter dan de vriendinnen van zijn broer. Maar zulke meisjes zijn nergens te vinden. Als meisjes je vriendin worden leggen ze hun hand op je been en maken krullen in je haar. Ze kijken in je ogen en kijken niet weg tot dat jij weg kijkt of je knippert. Ze leggen hun handen in jouw handen en pikken je broer af en zijn een nep-broer met nagels en parfum. Ze vragen naar welke platen je luistert en ze vragen wat je lievelingskleur is. Ze vragen waar je aan denkt en waar je over droomt. Ze vragen je zo veel dat er niets meer overblijft. Net als met rollade. Ze aten nooit rollade. En zeker niet als Mike er om vroeg.   Toen er niets meer aan te veranderen viel: Wat hij het liefste zou willen zeggen, was iets over dat ze samen elkaars navels vergeleken, 's zomers in het gras. Dat hij hem gepest had met zijn navel omdat er zo'n bobbeltje op zat. Dat ze samen in de roeiboot naar de overkant van de sloot hadden geroeid en het dan leek alsof ze in een ander land waren terwijl hun moeder aan de overkant zwaaide en riep dat ze broodjes en soep konden halen maar ze deden alsof ze het niet hoorden. Dat hij een keer een tand door zijn lip had omdat hij achter hem had aangerend in het zwembad en toen op de grond viel. Dat hij heel hard moest huilen en werd uitgelachen maar ook werd getroost. Dat ze samen op de fiets naar het dorp gingen en ze daar met hun handen op de blote benen van meisjes hun eerste sigaret hadden gerookt. Dat ze waren verdwaald en niet bang waren geweest. Dat ze stenen gooiden op kippen en huizen maakten voor kikkers. Dat ze harten hadden gebroken en weer heel hadden gemaakt. Dat ze hadden gerend door steegjes, gepraat in de nacht en gehuild in de regen, want in de regen kun je dat niet goed zien. Dat zijn broer moest overgeven en dat eigenlijk niet grappig was en hij daarom maar zijn lach inhield. Hij had zijn broer bijna nooit uitgelachen, en zeker niet als het echt erg was. Toen hij op het podium stond en ze hem aankeken, moest hij iets zeggen over dat hij ze het beste gunde. Het gelukkige paar. Zijn broer en zijn vriendin. Man en vrouw. Iets over liefde en eeuwigheid. Bestemd zijn voor elkaar.               Maar wat hij het liefste zou willen zeggen,  was dat hij hem zou gaan missen. Maar dat had hij maar niet gezegd.  

Julia Dobber
2 0

Typen op een Remington

Kerstmis uit mijn jeugd, wat is de eerste kerstmis uit mijn jeugd die ik mij herinner. Het is Kerstmis 1967, het eerste jaar wat ik mij herinner met een jaartal. Wij wonen net in Simpelveld en dat was al iets geweldigs, we waren verhuisd en nu kregen we met kerstmis een echt kerstdiner. We waren er al dagen druk mee aan de gang geweest want we moesten met de vier oudste de menukaarten tekenen en papa zou dan ’s avonds de gerechten erop typen. Wij zaten dan met zijn alle om hem heen en alle zes wilde we wel eens kijken hoe dat typen op de Remington ging. Reuze spannend, dat wel maar ik vond het echt wel spannender om te weten wat dat heldere rund soep met lettervermicellie nou eigen lijk was en al helemaal dat kippenpasteitje met een bladerdegenhoedje. Die Parijse aardappeltjes met haricot vers en die runderrollade met champignons. Het waren allemaal termen en gerechten waar ik nachten niet van sliep. Het toetje was overigens ijs met slagroom, De dag kwam en we zaten aan tafel en ik vond het geweldig! Heb het altijd geweldig blijven vinden en zo ook nu komende kerst. Dan toveren we het huis om voor een groep van 21 man en die gaan genieten van een zeven gangen kerstmenu. Ik ben er achter gekomen dat het koken meer een kwestie is van goed plannen en daarmee een hoop voorpret, daarnaast vind ik het voorproeven ook steeds belangrijker, dus probeer ik alles van tevoren uit. Zo ga ik morgen verse pasta maken om te kijken of ik dat al twee dagen van tevoren kan maken en als dat mijn kwaliteitsproef doorstaat doe ik er in een tussengerecht een tomatensaus van tonijn en makreel bij serveren, anders verzin ik iets anders. Dat is voor mij Kerstmis, ontstaan bij de Remington van mijn vader tijdens het typen van een menu, waar vijf anderen zaten te kwijlen om op een letter te mogen drukken, terwijl ik mijn moeder vroeg wat dat nou eigenlijk was een bladerdeeghoedje. Ze bagatelliseerde het met , dat zit in het pasteitje zij ze een beetje verveeld. Maar ik heb overigens wel de Remington geërfd, en niemand snapte waarom.

ruud
0 0

Papa begrijpt het niet

Papa doet toch zo zijn best. Maar hij begrijpt me niet. Hij begrijpt mama ook niet. Hij koopt me een ijsje en ik ben blij.   Blij met mijn nieuwe Nike’s. Ze zijn wat groot, maar dat maakt niet uit. Ze zijn nieuw en super cool! Papa zegt dat we op het bankje voor de ijssalon gaan zitten, hij begrijpt me niet!   Maar het ijsje is lekker. Er valt een druppel of drie van het smeltende ijsje. Eentje op mijn rechter Nike. Papa wrijft de druppel er snel af.   Ondertussen kijkt hij voor de zoveelste keer op zijn nieuwe GSM. Nog steeds geen sms van zijn nieuwe vriendin! Papa lacht niet meer, hij kijkt streng en sip voor zich uit. Papa begrijpt het niet, Papa begrijpt me niet, en mama begrijpt hij ook niet.   Of hij zijn nieuwe vriendin wel begrijpt? Hij verjaagt de aankomende wespen en ik eet mijn ijsje. We zitten nu niet meer naast elkaar. Papa wat ben ik blij met mijn nieuwe Nike’s.

ruud
0 0

Memento mori

Oscar Wilde wist het al anno eind negentiende eeuw: ‘Society exists only as a mental concept; in the real world there are only individuals.’ De vereenzaamde superestheet tijdens het fin de siècle, het blijkt nog steeds een actueel gegeven te zijn. In onderstaand drieluik zet ik mijn individualistische bril op (heb ik er überhaupt een andere liggen?). Ik ga op zoek naar enkele maatschappelijke tendensen en stel mezelf de vraag: hoe aanwezig is en blijft het ego anno 2015? Zien we onze eigen vergankelijkheid nog onder ogen?De cultus van het ik Een doodgewone dag in een doodgewone week van een doodgewoon leven: Deze ochtend heb ik mijn bus naar het werk gemist. Ik heb hard gewerkt. Ik heb mezelf moeten bewijzen. Ik ben doodop en geënerveerd. Ik wil eten en ik wil slapen, zodat ik morgen hetzelfde ritueel kan herhalen. Om te eten moet ik naar de supermarkt. De supermarkt zit vol met mensen die mij de weg versperren. Ik negeer andermans blikken. Ik kies – hoe kan het ook anders – de kassa met de langste wachttijd. Uiteraard kruipt er tantrummatig een krijsend kind voor mijn voeten. Hoe komt het toch dat dit mij altijd overkomt? Klinkt dit vrij deprimerend tafereel je bekend in de oren? Ja? Mij ook. Met dit beeld van de supermarkt houdt David Foster Wallace, een Amerikaanse schrijver en essayist, ons een spiegel voor. Een lelijke. Met barsten in. In een maatschappij waarin de slogan ‘druk, drukker, drukst’ de plak lijkt te zwaaien, weerklinkt ook het ‘ik, ikker, ikst’, alsmaar luider en luider als een hangende naald in de groeven van een een grijsgedraaide plaat. Hoe puzzelen we onszelf ineen in de egocentrische dictatuur waarin we lijken te leven? Gefragmenteerd, geënsceneerd, de een met al meer theatraliteit dan de ander. Een tikkeltje schizofreen worden we kluizenaars van ons eigen ‘ik’. En dus flaneren we als een moderne dandy met een zeker je-m’en-foutisme doorheen een schijnmaatschappij. Keeping up appearances Hoe gaan we nu om met deze antisociale tendens? Twee onderstromen zijn merkbaar. Als ontvluchtingsmechanisme betoveren we dingen. Niet enkel onszelf maar ook de mensen in onze omgeving. We betoveren zelfs de objecten rondom ons, de objecten in een winkeletalage, de objecten van anderen,... we verlenen een ziel aan ongeanimeerde voorwerpen. We creëren een aura rondom dit alles en gebruiken die esthetisering als een soort troost. Een mes snijdt echter altijd langs twee kanten wat ons bij de onttovering brengt. Rudi Laermans, socioloog, noemt dit de ‘mannequinmaatschappij’ en vat daarmee eigenlijk alles perfect samen. Met deze term toont hij aan dat we in een beschaving van de look verzeild zijn geraakt waardoor we vaak het contact met de realiteit verliezen. We worden in zekere zin allemaal mannequins, voorbij paraderend en levend bij de gratie van de blik van de Ander. Als een tentoongesteld voorwerp offeren we ons aan de tiranniserende blik van de Ander, de voyeur. Dit werkt ontnuchterend en brengt vervreemding en paranoia met zich mee.This is water Op een afstudeerspeech vertelt David Foster Wallace, de wijze man van hierboven, het volgende: There are these two young fish swimming along, and they happen to meet an older fish swimming the other way, who nods at them and says, “Morning, boys, how's the water?” And the two young fish swim on for a bit, and then eventually one of them looks over at the other and goes, “What the hell is water?” Hiermee toont Wallace aan hoe alles rond perceptie draait. Hoe we zijn voorgeprogrammeerd om vanuit het ego te denken en hoe we op die manier blinde vlekken ontwikkelen voor wat echt belangrijk is. Hoe we vergeten wat vergankelijkheid is en – vooral – hoe we vergeten dat wij dat als mens bovenal zijn. Beschouw het als een moderne memento mori (je kent ze wel, die typische vanitasschilderijen met als letterlijke betekenis ‘Gedenk te sterven’, waarop een doodshoofd je met zijn holle ogen beloert, bijgestaan door de obligatoire zandloper en verwelkte bloemen). David Foster Wallace noemt het in minder zwaarmoedige computertermen onze ‘default setting’, een soort automatische piloot waarmee we ons leven leiden. Laten we dus ons eigen systeem hacken. Laten we een snufje zelfrelativering en kwetsbaarheid als antidotum gebruiken tegen onszelf. Beste lezer, zwier samen met mij je individualistische bril eens af, ruil hem in voor een mooier, ruimer exemplaar, je weet wel, zo een zonder kleppen. Maak een tripje naar de supermarkt, flaneer daar door de voedselrekken, kijk mensen recht in de ogen. En denk dan als je wil eens aan deze mooie woorden van mijn superestheet: ‘We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars.’

Tülin Erkan
2 0

Over de bogen

De brug is geslagen tussen jou en mij op donkere dagen weigeren de wolken mij bij jou te komen   over de bogen dwars door mijn dromen dansen mogen onder het grijze dek op mijn hak voorbij het hek   eindeloos ben jij diep in het blauw weg van mij waar ik van hou  

Sabine Matthijs
0 0

Tot aan de horizon

Wolken pieken reuze gieken druisend geweld gebukt, geveld   wit gesluier zwaar gekuier tot aan de horizon waar ooit alles begon

Sabine Matthijs
10 0

Over soep en God

Met dank aan de pastorale werkgroep van de school, stappen we – meestal de dag voor de paasvakantie -met een grote groep jongeren zo’n twaalf kilometer door bos en heide. Het doel van waarschijnlijk de helft van deze groep is de Alma, waar een matig kopje koude soep op elk van ons staat te wachten (al kregen we ook broodjes, waardoor ik na enkele happen dacht dat mijn blokjes spontaan van mijn tanden vielen). Zoek me alsjeblieft iemand die nog tijdens het stappen door tijd heeft om zich te bezinnen en zich eens wat diepzinnige levensvragen te stellen… Het christelijke karakter van zulke activiteiten is vaak ver zoek. Het gesprekniveau tijdens zo’n wandeling bevindt zich ook steeds verdacht laag. Het was vorig jaar, na dat voormiddagje stappen, dat de godsdienstleerkracht opeens angstaanjagend zeker op me af kwam. Ik had mijn verdiend kopje soep nog niet gekregen en voelde me dus al snel wat ongemakkelijk. Hij nam me even apart en vertelde me dat hij op zoek was naar leerlingen die graag eens op de radio zouden komen, waarna hij me trakteerde op talloze complimenten. Het moet dat kleine, resterende stukje christen in mij geweest zijn dat toen voor het ja-antwoord zorgde. Er werd nog snel wat praktische informatie doorgegeven, waarna ik me met een glimlach op mijn gezicht naar de broodjes wendde. Het was de tweede week van de paasvakantie toen ik het mailtje van meneer Godsdienst in mijn inbox zag. Er werd van mij verwacht dat ik op de radio even wat uitleg kwam geven over ‘geloof op school’. Daarbij kwam ook nog eens dat het radiostation net hèt ultra-katholieke radiostation ‘Radio Maria’ bleek te zijn. Vanaf dan ben ik teksten beginnen schrijven, waardoor ik na enkele dagen dacht een nieuwe bijbel te hebben uitgevonden. Zinnen werden op elk moment van de dag – als er mij maar een idee te binnen sprong – opgeschreven op post-its of in notitieboekjes. Ik was, geloof me zeer, perfect voorbereid op wat mijn eerste radiodebat zou worden. Vader en ik namen onze fiets uit het fietsenkot en vertrokken richting het radiostation. Uiteraard ging mijn vader mee. De man is zelf al talloze keren op de radio geweest en was zeer geïnteresseerd in mijn visie op geloof.Het zal waarschijnlijk de stress zijn geweest en niet de fysieke inspanning, die maakten dat ik buiten adem aankwam op de plaats van bestemming. Het leek alsof even alles een complot was. Het dorpje had een veel te katholiek uitzicht, en de weinige voorbijgangers telden al zeker meer dan zestig levensjaren. Daarbij deed mijn reisgenoot/vader er nog een prachtig schepje bovenop door nog eens voor de zekerheid te vragen of ik wel gelovig ben. Ik ben zeer getalenteerd in het weglopen uit lastige situaties, maar ik had het gevoel hier niet meer weg te kunnen. De ademhaling versnelde nog wat en de zweetproductie kreeg een extra boost. Met alle respect voor mijn vader, maar de vraag ‘je bent toch niet nerveus hé’ had echt niet gehoeven... Na wat stappen met de fiets in de hand door het pittoreske dorpje, kwamen we aan bij het radiostation. Het bleek dat men er niets beter had op gevonden dan de radiostudio in een kerk onder te brengen. Het moment van totale wanhoop kwam er uiteindelijk toen een brave zuster de deur voor mij opende en vriendelijk goedendag zei. Ze keek me zo vriendelijk aan waardoor ik dacht dat ze me meteen een kruisje rond de nek ging laten dragen. Zelfs al was het moment van totale wanhoop al bereikt, het lot kent geen grenzen: meneer Godsdienst was er nog niet. Ik keek met bange blik naar mijn vader die op zijn horloge keek en met een knik duidelijk maakte dat we wel degelijk op tijd waren. Er zat niets anders op dan met de zuster aan een tafeltje te gaan zitten. Gelukkig lieten de radiopresentatoren nietlang op zich wachten. Ik luister heel graag naar mensen die het allemaal goed en mooi kunnen uitleggen en ik heb zeer veel respect voor het vak van radiopresentator, maar deze twee types waren in mijn ogen amper achttien jaar en werden meteen slecht bevonden. Ik ben geen mensenhater, dus om iets positiefs over de twee amateurradiomakers te zeggen: ze waren (gespeeld?) vriendelijk! Ze gaven me een plaatsje aan hun tafeltje en boden me wat te drinken aan. Ik dronk iets te snel, wat een hoestbui tot gevolg had. Maar ach, op dat moment kon het moeilijk nog fouter gaan. Na wat drinken en een o-zo pijnlijke stilte, vragen ze (het waren trouwens een jongen en een meisje) me mijn naam, mijn school en of ik al eens op de radio was geweest. Ik beantwoordde netjes en correct alle vragen maar vroeg me toch af of het niet aan hen was om dat al allemaal te weten… Van voorbereiding leek er dus totaal geen sprake, wat mijn mening over hen niet verbeterde en mij alleen maar nog meer stress gaf. Na een kwartiertje zorgden de andere radiogasten voor de verlossing. Een tweede leerlinge van onze school kwam eerst toe. Ik kreeg het idee even bij haar uit te huilen, wanneer ook meneer Godsdienst toekwam. Ook de technische staf, die bij dit radiostation uit één persoon bleek te bestaan kwam wat later toe. Het leek ook de gewoonte dat verschillende medewerkers hun veel te kleine kinderen ook meenemen, waardoor ik even niet meer goed wist of ik nu gevraagd was om te komen babysitten of iets zinnigs te komen zeggen… Alleszins, ik was al iets meer op mijn gemak in het bijzijn van de anderen, maar was ondertussen wel al volledig vast aan mijn stoel geplakt van het zweet. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat het de zuster van bij de ontvangst was die uit afkeer de verwarming op het hoogste niveau had opengedraaid. Zoals dat bij elk deftig radiostation gaat, volgde er voor het live-debat een korte briefing. Stomverbaasd dat men toch ietwat professioneel was, kreeg ik een blad met tekst in mijn handen gestopt. Ik las een tiental vragen en voelde in mijn zak waar mijn perfecte voorbereiding in zat. Ik keek boos en radeloos om me heen. Dit was niet afgesproken! Mijn vader was al druk aan het praten met meneer Godsdienst en zag me bijgevolg al lang niet meer zitten. Tien minuten. Slechts tien minuten kreeg ik van de amateurpresentatoren om een zinnig antwoord te formuleren (en zelfs niet eens te noteren) op een dertigtal diepzinnige levensvragen. Het toeval wou dat ze de vragen dan ook nog eens half in een taaltje hadden geschreven dat ik niet beheers, waardoor ik bijna een woordenboek moest vragen. En dan brak het moment bijna aan, de muziek speelde en de technische éénpersoonsstaf met wenend kind op haar arm gaf ons het signaal dat er nog vijf minuten restten. We begaven ons naar het geluidsdichte studiootje waar het zo mogelijk nog warmer was en zetten ons elk aan een microfoon. Het lot bleef me maar plagen, want er bleek geen hoofdtelefoon meer over te zijn voor mij. Dan maar zonder ten onder gaan… Omdat er op het blad zowel vragen voor een ‘ongelovige’ leerling als een ‘ongelovige’ leerling stonden, vroeg ik – me van niets bewust – wie die gelovige persoon dan wel mocht zijn. De collega-leerlinge van de school keek me aan en antwoordde stil ‘ik’. Alle ogen aan tafel waren op mij gericht en ik voelde me langzaam door de grond zakken van schaamte. De laatste seconden van het veel te katholieke orgelnummer kwamen zacht uit de boxen en we maakten ons klaar om te beginnen. De eerste minuten van het debat waren al niet te moeilijk voor mij. Ik moest enkel wanneer mijn naam werd genoemd, even kort goedendag zeggen. (waarschijnlijk zodat de luisteraars – overwegend propvolle rusthuizen – wisten dat ik er wel degelijk zat.) Na wat vragen aan mijn collega-leerlinge leek ik er niet meer onderuit te komen en begon depresentator mijn deel van de vragen (letterlijk) voor te lezen. Net voor ik antwoordde voelde ik een venijnige hoest opkomen en vervloekte ik mezelf voor het niet mee naar binnen nemen van dat glaasje water. In een waas antwoordde ik de meest belachelijke antwoorden met een stem die volgens mij een paar octaven te hoog gestemd stond. Dit kon ik uiteraard niet nagaan, ik had geen hoofdtelefoon… Het noodlot sloeg opnieuw toe wanneer ik even in debat moest gaan met meneerGodsdienst. De presentator stelde hem eerst een vraag. De logica wou dus dat ik mij niet moest bezig houden met het verzinnen van een antwoord, de vraag was tenslotte niet aan mij gesteld. Wanneer ik wat dromerig zat te kijken naar het Mariakaarsje met gebedskralen in het midden van de tafel, schoof meneer Godsdienst de vraag plots door naar mij. Moest het een gezelschapsspel geweest zijn, dan had ik sowieso een extra kaart moeten bijnemen. Het enige antwoord dat ik kon verzinnen was vragend naar meneer Godsdienst kijken en een ‘euhm’ aanhouden. Het debat kwam gelukkig snel aan een eind (waarschijnlijk door de vele klachttelefoontjes over de studiogasten van die dag…) en we verlieten gestaag het studiootje. Ik had zoveel zin om gewoon op de fiets te springen, door de velden te rijden en mijn ogen even toe te doen. Maar de vrolijke zuster van bij het onthaal kwam nog met een grote slagroomtaart binnen, die helemaal op moest worden gegeten (‘we gaan dat nu toch niet laten liggen hé’). Na enkele happen voelde ik – zoals ik al verwacht had – een migraineaanval opkomen. Ik pakte mijn jas, gaf meerdere tekens aan mijn vader, gaf iedereen nog vriendelijk een hand en haastte me naar buiten. In complete stilte ben ik met de wind door de haren naar huis gereden. Het enige wat ik tijdens het fietsen kon doen, was lachen. Thuis kreeg ik een kop degelijke soep en een teleurgestelde moeder. Ze had de juiste frequentie niet gevonden en het hele debat gemist. ‘Heb ik iets gemist?’ (*) De werkelijke namen worden niet vermeld, omdat deze er gewoonweg niet toe doen. Simen, 2015

Simen
0 0

PERSUASIEVE TEKST - POSTKAART AAN THUISZORGMEDEWERKERS (IK NEEM VOORBEELDEN MEE IN DE LES)

Al gehoord van onze actie ‘Ook ik ga voor alle vijf’? Jij zorgt dagelijks voor mensen. Je weet dus hoe belangrijk kwalitatieve entoegankelijke zorg is. Want zorgeloos en gezond oud worden, willen we daarniet allemaal voor tekenen? Bond Moyson en Thuiszorg staan voor een maatschappij waar ook ouderen debeste zorgen krijgen. We hebben onze visie samengevat in 5 standpunten. Samenmet jou willen we de politici overtuigen. Niet met een anonieme petitie. Wel meteen positief beeld dat laat zien dat zeer veel mensen achter onze standpunten staan. Al honderden anderen gingen je voor… Doe jij ook mee? Dan maak je kans opeen overnachting met ontbijt in een luxueus wellnesshotel of één van onzeduofilmtickets! Doe mee en win! (IN OPGEMAAKTE VERSIE WORDT DIT UITGELEGD MET BEELDEN) 1. Steek vijf vingers op en neem een selfie 2. Zet de foto op www.facebook.com/allevijf   Lees alles over onze 5 standpunten voor een duurzaam ouderenbeleidop www.allevijf.be.

Julie Minnaert
1 0

Persuasieve teksten: schoolverlaters + brief naar crèches (2 verschillende projecten)

Tekst 1: persuasieve brief naar crèches Heen- en weerschrifjte Kaatje aan een voordelige prijs   Beste onthaalouder   Als onthaalouder bent u mee verantwoordelijk voor de opvoeding en ontwikkeling van de kindjes. Goed communiceren met de ouders is daarbij essentieel.   Daarom biedt CM u leuke heen- en weerschriftjes van Kaatje boordevol grappige illustraties, tips voor de eerste levensjaren en met praktische invulvakken voor ouders en kinderopvang. Ouders noteren zelf bijzonderheden of aandachtspunten voor de medewerkers en de medewerkers beschrijven op hun beurt het verloop van de dag.   Wilt u de ouders meteen welkom heten, dan is dit boekje het ideale geschenk.   U kunt deze boekjes via CM regio Mechelen-Turnhout bestellen aan een voordelige prijs: 1-4 schriftjes 4.90 euro per stuk (incl. verzending) 5-9 schriftjes 4.10 euro per stuk (incl. verzending) 10-15 schriftjes 3.90 euro per stuk (incl. verzending) 15-19 schriftjes 3.60 euro per stuk (incl. verzending) meer dan 20 schriftjes 3.10 euro per stuk (incl. verzending)   Bijgevoegd vindt u alvast een voorbeeld.   Bestellen kunt u eenvoudig door te surfen naar kaatje.postalux.be.   Met vriendelijke groeten   　 　 Karen Moyson dienst Gezondheidspromotie   Tekst 2: brief naar scholen in verband met lespakketten schoolverlaters Lespakketten schoolverlaters     Geachte mevrouw Geachte heer   Kreeg u ooit al lastige vragen van laatstejaarsstudenten, waar u niet meteen een antwoord op wist? Wij willen u daarbij helpen en hen een antwoord bieden op vragen als “hoe blijven we de sociale zekerheid financieren?”, “wat breng ik allemaal in orde als ik afgestudeerd ben?” en “mag ik nog vakantiewerk doen nadat ik afgestudeerd ben?”.   Zoals elk jaar organiseren CM, ACV en Beweging.net een reeks gratis lespakketten voor schoolverlaters. We sloegen ook dit jaar de handen in elkaar en zorgden voor vier boeiende lespakketten op maat van uw leerlingen.   U kunt uit volgende lespakketten een keuze maken: De school is uit… en dan? De sociale zekerheid is er voor u Vakantie- en weekendwerk Solliciteren kun je leren Elk lespakket duurt twee lesuren en zit boordevol praktische voorbeelden. In bijgevoegde folder vindt u meer uitleg.   Bent u geïnteresseerd of wenst u meer informatie, neem dan contact op met…, tel. … of via …   Met vriendelijke groeten     Ondertekenaar Functie ondertekenaar   Tekst folder lespakketten schoolverlaters   Pagina 1: Inleiding   Beste leerkracht, beste directie   Al jarenlang bereiken CM, ACV en Beweging.net meer dan 8000 leerlingen in de regio Mechelen-Turnhout met onze lespakketten. Wij brengen in verschillende scholen lespakketten rond vakantie- en weekendwerk, de sociale zekerheid, solliciteren en over alles wat komt kijken, wanneer de leerlingen de school verlaten. In deze folder kun je een overzicht vinden van deze gratis lespakketten. Geïnteresseerd? Vul het bijhorende aanvraagformulier in en bezorg het ons via de CM-brievenbus in je buurt. Dan staan wij binnenkort als gastspreker voor je klas.   Pagina 2 Lespakket 1: De school is uit… en dan?   Doelgroep: Schoolverlaters (6de en 7de-jaars)   Inhoud: Laatstejaarsstudenten lopen weldra de schoolpoort uit. Welkom in de nieuwe en meestal onbekende wereld van loonbrieven, arbeidscontracten, arbeidsreglementen en jeugdvakantiedagen. En wat als je niet dadelijk werk kunt vinden? Hoe zit het dan met interimcontracten? Welke rol speelt RVA en VDAB in mijn zoektocht naar een baan? Wie oplet in deze les kan veel geld besparen.   Materiaal: Brochure “Gids voor schoolverlaters” en een powerpointpresentatie   Duur: 2 lesuren   Lespakket 2: De sociale zekerheid is er voor u   Doelgroep: Secundair onderwijs – 3de graad   Inhoud: Het sociaal zekerheidsstelsel? Ver van mijn bed of toch onverwacht kortbij? Hoe is dit stelsel ontstaan? Welke deeltakken kom je tegen en hoe blijven we dit geheel financieren? Wat zijn de uitdagingen voor de toekomst? Samen met de leerlingen proberen we een toekomstschets te maken.   Materiaal: powerpointpresentatie   Duur: 2 lesuren (eventueel uit te breiden tot 4 lesuren)   Pagina 3 Lespakket 3: Vakantie- en weekendwerk   Doelgroep: Alle jongeren die weekend- of vakantiewerk willen/kunnen doen (vanaf het jaar dat de leerlingen 16 jaar worden)   Inhoud: Mijn festivaltickets of motorfiets betaal ik via mijn vakantiewerk. Mijn zakgeld verdien ik tijdens het weekend. Je hoort het steeds meer. Leerlingen klussen steeds vaker bij. Wat zijn dan je rechten? En heb je ook plichten? Heb ik recht op maaltijdcheques, overuren en vervoersonkosten? Naast een stuk wetgevende informatie geven we talloze praktijkvoorbeelden over hoe het niet en wel moet.   Materiaal: Brochure “Lonen studentenwerk” en powerpointpresentatie   Duur: 2 lesuren   Lespakket 4: Solliciteren kun je leren   Doelgroep: Jongeren die afstuderen en binnenkort op zoek gaan naar een baan   Inhoud: Praktische tips over het sollicitatiegesprek, je brief en je cv, je telefoongesprek en je lichaamshouding… Kortom: de perfecte voorbereiding op het echte werk.   Materiaal: Brochure “Mik op een job” en powerpointpresentatie Duur: 2 lesuren   Pagina 3: Onze brochures en folders   Alle scholen kunnen onze brochures en folders gratis bestellen. Hieronder een overzicht:   Gids voor schoolverlaters De “Gids voor schoolverlaters” is een vlot leesbare brochure. Hierin vinden de jongeren stapsgewijs nuttige en bruikbare informatie over de inschrijving als werkzoekende, solliciteren, werken enz. De brochure wordt jaarlijks geactualiseerd. De nieuwe versie is steeds vanaf maart te verkrijgen.   Lonend studentenwerk “Lonend studentenwerk” geeft algemene en praktische informatie aan jobstudenten over hun rechten en plichten als jobstudent, loon, werkuren enz.   Jeugdvakantiedagen Het jaar na het afstuderen toch genieten van een volwaardig verlof? Dat kan! Deze brochure legt het systeem uit en vertelt waar je je aanvraag kunt doen.   Pagina 4: Bestelformulier

Ruth2407
7 0

Familiefestival Park Van Eden

VOORBLAD Familiefestival Park Van Eden Wilrijk 19, 20 en 21 augustus De warmste driedaagse van het jaar Althans, dat hopen we van harte. Drie dagen toveren we het Park Van Eden voor de tweede keer om tot festivalsite. Een aards paradijs voor onze allerkleinsten, jongeren en iets ouderen die jong van hart blijven. Vorig jaar waren de weergoden ons niet bijster goed gezind, maar dat hield de Wilrijkenaar niet tegen om massaal te komen genieten van straffe voorstellingen voor jong en oud. Daar tekenen we dit jaar graag opnieuw voor. BINNENKANT Wat hebben we zoal in petto in onze Tuin van Eden? Gerijpte dromen, (appel)moes, welpen, vrouwen met baard, zelfworstelaars en een vuurvogel. Een beetje vreemd paradijs zal je op het eerste gezicht denken. Maar bij gebrek aan een slang, Adam en Eva en een verleidelijke appel, willen we toch jong en oud drie dagen naar het Park van Eden lokken. Een overzicht! Woensdag 19/8 MOES van Karel Casier (2,5+) 14, 15 en 16 uur Een poëtische tentvoorstelling voor de allerkleinsten met… moes! Het verhaal van hoe de appel eindigt als moes. Waarschuwing: na het zien van Moes kan het zijn dat je keukengerei thuis tot leven komt. Na de voorstelling kan je zelf aan de slag met potten en pannen en je uitleven in een grote buitenspeelkeuken. Donderdag 21/8 BARAQUE FUTURE van Theater Tieret  (5+) 14 tot 17 uur, doorlopend In een betoverend tentje fileert Theater Tieret met uiterste precisie al uw dromen, hersenspinselsmijmeringen en verzuchtingen. Achteraf voorzien we een FutureLab, waar je zelf ook dromendranken kan maken, en waar waarzeggers en glazen bollen je toekomst voorspellen… OPENLUCHTFILM WELP  van Jonas Govaerts 21 uur Jeugdbewegingen uit Wilrijk, verenigt u! Op kamp gaan wordt nooit meer hetzelfde nadat je het horrorverhaal van Sam hebt gezien. Die belandt met zijn scoutsgroep in een bos waar een psychopaat lelijk huis houdt. Opgepast, niet voor angsthazen en springmuizen, die zitten er al genoeg in het park. Vrijdag 21/8 DE ZELFWORSTELAAR EN DE BAARDVROUW van Alles Loot Op Rolletjes (6+) 14 en 16 uur Kom zien, huiver en zweet bij het aanschouwen van “De Baardvrouw” en de zelfworstelaars Ambiorix & Ambiorix. Absurd slapstick straattheater in de stijl van de oude kermisshows. Nadien kan je je eigen worstelaarscapaciteiten testen met een fit-o-meter op maat, of je vrienden uitdagen met boomstamwerpen met Highlandgames. THE GREAT WHEEL van Oersprong 21.15 uur We sluiten ons driedaags stukje paradijs op aarde af met een adembenemend vuurspektakel. The Great Wheel vertelt het op de Keltische mythologie gebaseerde verhaal van de seizoenen. Een combinatie van dans, jongleerwerk, theater en meer, overgoten met verschillende etnische invloeden. Laat je meeslepen door gepassioneerde vuurdansers, raadselachtige kostuums en de imposante Vuurvogel. In het feeërieke kader van het Park van Eden belooft het een niet te missen event te worden.   Park van Eden? Voor en na de voorstellingen kan je trouwens in het Park van Eden terecht voor uren spel- en ontdekkingsplezier. Speelvalleien en heuvels, water en grachten en boomstammen en verschillende ondergronden zorgen voor avontuur.  Dichtbij de speeltuin staat een boomgaard met inheemse fruitbomen, met wat geluk vind je eind augustus al zoete peren of sappige appels (opgepast voor de slang, Eva!). Voor de stoere jongens & meisjes is er ook een skatepark waar ze hun vetste trucs uit kunnen proberen, als je durft? Aan de kant van de Kleine Doornstraat wacht een educatieve zone: hier leer je over de aanwezige natuurpracht. Oh ja, picknicken kan natuurlijk ook, genoeg schaduwrijke plekjes om je neer te vleien in het malse gras.   ACHTERKANT Praktisch? Naast deze vaste voorstellingen en prettig gestoorde workshops van jeugddienst Wilrijk kan je doorlopend genieten van gezellige voorleesmomenten door bibliotheek Bist en een verfrissend drankje in de Chillrijk zomerbar van JC Vizit. Alle voorstellingen zijn gratis, reserveren is niet nodig. Opgelet: het parkfestival is weersgebonden. Bij slecht weer moeten we jammer genoeg de voorstellingen afgelasten. Op onze site vind je steeds de laatste updates. De toegang tot de zomerbar en de festivalsite in het Park van Eden in Wilrijk bereik je het makkelijkst via de Krijgslaan of de Kleine Doornstraat. www.ccdekern.be/familiefestival   Laat je drie dagen verleiden in het Park van Eden, tot dan!  

Mathias Onzia
2 0

Ik ga op reis en ik neem mee...

Kies je deze zomer voor cultuur, natuur of avontuur? Heb je je reis al maanden geleden geboekt of ben je nog op zoek naar een zonnige lastminute? Laat je vakantie hoe dan ook niet verpesten door koorts, misselijkheid of een schaafwonde. Vertrek voorbereid op vakantie. Vraag tijdig je reisdocumenten aan en stel je persoonlijke reisapotheek samen.   Reisdocumenten   Kijk voor je vertrek na of je je ziekenfondsbijdrage betaald hebt. Zo kan je op de medische bijstand van onze alarmcentrale Mutas rekenen. Mutas is 24 uur per dag en 7 dagen per week bereikbaar op het nummer +32 2 272 08 80. Sla het telefoonnummer op in je gsm en stop het Mutas-kaartje in je portefeuille. Heb je dringende medische verzorging nodig in het buitenland, bel dan naar Mutas.   Mutas verleent bijstand in alle landen van de wereld, maar voor sommige bestemmingen heb je speciale reisdocumenten nodig. Reis je binnen Europa, Australië of Macedonië? Vraag dan een Europese Ziekteverzekeringskaart (EZVK) aan bij ons ziekenfonds. Ga je naar Algerije, Bosnië-Herzegovina, Marokko, Montenegro, Servië, Tunesië of Turkije? Vraag dan minstens twee weken voor vertrek je speciale reisdocumenten aan.   Reisapotheek   Laat kleine kwaaltjes je vakantie niet verpesten en stel je eigen reisapotheek samen. Denk zeker aan een middel tegen pijn en koorts, ontsmettingsmiddel en pleisters, een middel tegen diarree en een middel tegen maagpijn. Ook zonnecrème, aftersun en zalf tegen insectenbeten en brandwonden mogen niet in je reisapotheek ontbreken. Vergeet ook je persoonlijke medicatie niet.   De precieze inhoud van je reisapotheek is afhankelijk van je bestemming, je reisgenoten en de manier waarop je reist. Bespreek met je arts of apotheker wat je het best allemaal meeneemt.   Myriam, 36 jaar:   “Vorige zomer ben ik met mijn twee kinderen naar de Kroatische kust gereisd. Zon, zee en kleine, gezellige stranden… De kinderen hebben zich geen moment verveeld, en voor mij was het ideaal om de batterijen weer op te laden na een jaar hard werken. Een zalige vakantie! Tot de jongste uitgegleden is op wat gladde stenen. Haar knie lag open. Dat was even schrikken. Ik had zelf wat EHBO-spullen mee, maar haar knie moest genaaid worden. Ter plaatse hebben we gelukkig snel een dokter gevonden. Eenmaal weer in België zijn de dokterskosten terugbetaald door het ziekenfonds. En mijn dochter? Die toonde vol trots haar litteken aan haar klasgenootjes.”

Gwen Muylaert
1 0

NOCTURNE

Brilschanspark by night Ben jij op 19 september ook nog niet klaar om afscheid te nemen van de zomer? Wij ook niet! Daarom laten we onze schouwburg nog even voor wat ze is en palmen we het Brilschanspark in. Hier maken we graag met jou een hartverwarmende wandeling in een feeëriek park.   Tijdens de nocturne nodigen we je uit voor een betoverende reis langs muziekgroepen, dansers, dichters, vertellers en installaties. Verwacht je aan ervaren amateurs en enthousiaste professionals.  Voor de inrichting zal het park de dresscode ‘sprookjesbos’ krijgen. Met als accessoires fakkels, lampionnen, sfeerlichten en kaarsen. Ja je merkt het, voor sfeer en gezelligheid gaan we niet voor minder dan tien op tien.   Wat staat er zoal op het programma? The Cream Colored Ponies verwelkomen je bij zonsondergang met swingjazz van de bovenste plank. Nadat je langs een ‘kromme-bomen’ tentoonstelling wandelt vertelt rasverteller Warre Borghmans ons bij kaarslicht over de Val van A, een waargebeurd oorlogsverhaal over onze stad. Singer Songwriter Matt Watts zingt folky liederen aan het kampvuur als een jonge Bob Dylan en Bart Voet en Esmee Bos brengen lumineuze muziek waar je kippenvel van krijgt. Tot slot is er aan de openluchtbar een vurig concert van de Valerie Solanas die soul, jazz en punckrock combineren.   We ontvangen jou heel graag op onze nocturne. Je bestelt best op voorhand wel een kaartje want de plaatsen zijn beperkt. Tickets kosten vijf euro en inschrijven kan op www.ccberchem.be of telefonisch via 03 286 88 20.   Hopelijk tot dan! Uw ccBe.

Kim Rombauts
1 0
Laad meer ...