Lezen

Geweldige plek in Delhi

Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Waar het hart is (uit liederen van een kapseizend paard) doorsta je (uit wij zijn evenwijdig) voor het vergeten. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Een kleine kras engel leg een nieuw lichaam voor me klaar blijf bang. Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt zolang we niet vergeten, gaat niets verloren. Ik had gecontoleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. In het hartweefsel gevoed door een verschroeiende kogel in mijn slaap blijf bang en blijf bij je. "Wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het oneindige, laten we rennen." Laten we dus vergeten, maar alleen. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Verder niets gedragen door sneeuw maar blijf van nature gedwongen zullen we wachten? Zullen we wachten zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar; Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station.

De Keyser Gèry
0 0

Geweldige plek in Delhi

Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Waar het hart is (uit liederen van een kapseizend paard) doorsta je (uit wij zijn evenwijdig) voor het vergeten. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Een kleine kras engel leg een nieuw lichaam voor me klaar blijf bang. Er komt een vrouw naar mij toe. Ze zegt zolang we niet vergeten, gaat niets verloren. Ik had gecontoleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. In het hartweefsel gevoed door een verschroeiende kogel in mijn slaap blijf bang en blijf bij je. "Wij zijn evenwijdig, raken elkaar in het oneindige, laten we rennen." Laten we dus vergeten, maar alleen. Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station. Verder niets gedragen door sneeuw maar blijf van nature gedwongen zullen we wachten? Zullen we wachten zoals we door te praten iets uiterst traag kunnen laten verdwijnen - daar; Ik had gecontroleerd voor 3 maanden, de kamer was goed en diensten was uitstekend, speciaal bedankt voor mister Nitin front desk manager die corporate zeer goed en zeer behulpzaam nu. Hotel dicht bij de belangrijkste gemarkeerd and train station.

De Keyser Gèry
3 0
Tip

Het ongeluk

Zie ons hier zitten. Jij en ik samen, dichter bij elkaar dan ooit. Je hoofd leunt tegen mijn schouder, mijn kin op je blonde haren. Je bent mooi. Met mijn ene arm hou ik je vast, de andere streelt beverig je gezicht, je wang, je ogen, je lippen. Je bent zacht. Ik heb het warm. Je t-shirt is vuil, je rok hoger dan hij zou moeten zijn, je schoenen liggen wat verderop. Wat ik zie van je benen, ontneemt me de adem. Ik wil je geen pijn doen. Ik kus je en fluister lieve woorden. Je bent stil.     Het is niet goed. Je zou hier niet moeten zijn met mij, niet op deze manier, niet hier. Je bent te jong. Je bent hier niet klaar voor, dit is niet wat je wil. En wacht maar tot je ouders ervan horen, vroeg of laat gebeurt het, ze zullen niet juichen. Ze zullen het niet begrijpen, ze zullen kwaad zijn, op jou, maar vooral op mij, ook al treft mij geen schuld. Ik ga ervan uit dat je weet wat je doet, daarvoor ben je toch niet te jong.    De mensen kijken. Velen lijken gechoqueerd, allemaal gapen ze ons zonder gêne aan. Heimelijk gefluister. In andere omstandigheden zou ik hen de les hebben gespeld, maar nu maakt het me niets uit. Laat ze maar praten, laat ze maar staren. Je kan het ze niet kwalijk nemen. Je bent te jong, nog niet klaar, net wat ik al zei. Dat vinden de mensen ook, ik zie het, hoe sommigen stil het hoofd schudden en dan mij, vooral mij, verwijtend aankijken, alsof ik er iets aan kan doen en, ook, alsof het hen nooit kan overkomen. Ze houden afstand, de mensen. Sommigen wijzen, naar ons, naar jou, je t-shirt, je benen. Een kind wijst naar je fiets.    Hij ligt daar, je fiets, op de grond, zo ongeveer halverwege onszelf en de starende mensen. Een mooie fiets. Maar met dat wiel is iets niet goed. Gebogen, in een vreemde hoek. Kapot. Net zoals je been. En je hoofd. Naar mijn auto heb ik nog niet gekeken. Het heeft ook geen belang. Wat telt, ben jij. Ik wil je niet loslaten, niet nu, niet hier. Wat de mensen denken, interesseert me niet. Ik wil bij jou zijn, meegaan met jou, maar dat gaat niet, je bent er niet, je bent al weg.   Zeg toch iets.

joris
27 5

als de piano ... deel 1

ALS DE PIANO …  deel 1 . Ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van de geboortedatum van onze PA : een eerbetoon aan hem . In 1977 schreef Nelly Byl een tekst op muziek van Will Tura . dit lied kreeg als titel : “ Als de muren konden praten .” Will zong dit lied reeds duizend maal , het heeft een vaste waarde in zijn concerten . Hij brengt het telkens met volle overtuiging en wordt door de fans laaiend enthousiast onthaald met een daverend applaus . We zijn ondertussen in het jaar 2012 .Honderd jaar geleden , meer bepaald op 26 februari 1912 , werd onze “Pa Dorke” geboren . Naar aanleiding van deze herdenking wens ik dit volgend verhaal te brengen met als titel : “ Als de piano van onze Pa kon praten ! “ Bij het bekijken van foto’s en het ophalen van herinneringen aan onze familie komen dikwijls de piano en het pianospel van onze Pa naar boven en dan volgen de verhalen . Onze Pa bespeelde de piano bij elke gelegenheid en gebeurtenis , bij vreugde , angsten ,verdriet ,geluk ,amusement en gewoon uit plezier . Onze Pa was begaafd met een muzikaal gehoor en eigen stijl van uitvoering . Ik herinner mij elk jaar het Eurovisiesongfestival op t.v. .Zodra het winnende liedje bekend was zette onze Pa zich aan de piano en speelde vrolijk het gekozen wijsje lustig mee . Tijdens zijn jeugd was hij lid van de kajotters . Er werden bonte avonden georganiseerd in zaal Patria . De piano werd dan met de stootkar naar de zaal gebracht waar onze Pa menige sterren voor één avond begeleidde . Meermaals is dit verhaal verteld tijdens zeer aangename ontmoetingen en gesprekken , over vroeger , dan borrelde de verhalen op over onze Pa en zijn begeleiding op de piano en welke capriolen hij daarbij uithaalde. Bij de bevrijding in 1944 werd de piano buiten gesleurd ,Pa speelde populaire deuntjes en de buren en omstaanders dansten en zongen op de noten van de muziek . Gelukkig , de oorlog was ten einde !!! Het moet een hele karwei van heffen zijn geweest om die piano op straat te krijgen want dat meubelinstrument is immers loodzwaar . Bij elk familie – en vriendenbezoek werd er duchtig piano gespeeld en uit volle borst meegezongen . Door de kleinkinderen werd onze Pa ‘ bompa Dorke ‘ genoemd . Hij was geliefd door jong en oud . De vriendinnetjes van ons dochter wilden gegarandeerd mee naar bompa Dorke om hem te zien en te horen pianospelen ,om te luisteren naar zijn verhaaltjes en hun krom lachten met zijn grapjes , terwijl ze ondertussen smulden van de lekkere wafels , gebakken door bomma Stina . Ons Ma zag het levenslicht ook in 1912 en wel op 7 januari . In 1935 huwde Dorke met zijn geliefde Stina . We stellen ons dikwijls de vraag : hoeveel muzikale liefdesverklaringen ons Ma ooit  gekregen heeft van Pa , in een sfeer vol van oprechte gevoelens en tederheid ? We zijn er zeker van dat ze ontelbaar keren door het huis weerklonken . De piano thuis staat in ons familiaal collectief geheugen met zijn prachtige klanken eeuwig verbonden met en door het leven van onze Pa Dorke . Fijn voor mij want Pa zijn piano staat al jaren bij ons thuis , hij wordt gekoesterd , doet ons dagdromen en geregeld bespeeld door onze kleinzoon . Naar aanleiding van deze herdenking over Pa en Ma ,100 jaar geleden geboren , laat ik ook mijn broers en zussen aan het woord , zij wisten niet wat de andere geschreven had . Voor hun medewerking ’n dikke merci en hartelijke knuffel . G .

g.a.she
140 0

Mijn droom werd waar ! Deel 2.

Mijn droom werd waar ! Deel 2.   Mijn allerbeste klasgenoten ,   Van ganser harte welkom op onze reünie : “ klasgenoten van 1960-61-62 . “ Het is inderdaad 43 jaar geleden en voor sommige meerdere jaren als dat we afgezwaaid waren  ??? (om het in termen van ’t kamp te zeggen.) Wat waren we fier en gelukkig , eindelijk van ’t school af ,gedaan met huiswerk maken ,lessen leren ,luisteren naar maar vooral gehoorzamen aan de nonnekes en juffen ,in de rij lopen ,groeten ,reverences met neergeslagen ogen , een uniform dragen , het ergste zeker was die platte vlaai op ons hoofd dragen voor in de kerk en niet te vergeten de witte sokjes. Eindelijk het grote mensenleven tegemoet … In 1962 werden we 18 jaar .EINDELIJK !!! Nu mochten we alleen een café en dancing binnen , toch dikwijls paspoort tonen , zeker in de dancings.       We waren zeker niet altijd met studie , leren en school bezig. We dweepten met idolen , de een wat meer als de ander ,o.a. Ricky Nelson ,Elvis Presley ,Fabian , Pat Boone , Paul Anka , The Everley Brothers ,Harry Belafonte ,Little Joe en Adam uit Bonanza en zelfs WIILL TURA , ( algemeen luid applaus ,er waren grote fans in onze klas ! ) We gingen dansen in de LUNA ; de GRAZIELLA ; de GALA PALACE ; de ARISTO ; de  CENTRAL ; CAFE CINEMA ; de DEPOT ;de ROMA . Onze filmidolen gingen we bewonderen in de SPLENDID ; de CASINO ; de APOLLON ; de PALACE ; de REX . Graag zou ik even willen overlopen hoe onze tijd op school is vergaan … In 1957-58 werd het lager onderwijs hervormd van 8 graden naar 6 leerjaren . We hadden net het zevende studiejaar achter de rug en zouden na de grote vakantie naar het achtste  gaan , dat kon niet doorgaan ,  dus kwam er de oplossing : een jaar eerder naar de leerwerkschool. De leerplicht was toen tot 14 jaar. Het orientatiejaar werd geboren ,er werd tijdens eind jaren ‘ 50   flink gebouwd , de nieuwe klassen waren nog niet klaar , daarom kregen we lokalen  in de oude gebouwen van voor de wereld oorlog 2 . De school en klooster waren toen gedeeltelijk verwoest door het bombardement . Er was een A klas met juf J. en klas B met juf A. Ze waren onze klastitularis . De directrice ,de grote aanvoerder was niet SOEUR SOURIRE maar SOEUR IRENE de GONZAQUE . 1958 Wereldtentoonstelling te Brussel , schoolreis in groepjes verdeeld van 6 meisjes vergezeld van een leerkracht. We hadden onze knapzak mee , in het paviljoen van het Vaticaan mochten we die verorberen , we bestelden daar onze eerste export 33 cl., met lekkere frietjes . We proefden EXPO brood met PLANTA margarine , 3 kleurenijswafeltje . Allemaal lekker ! Onze juf M . was onze begeleidster op de expo , toen ik haar later ontmoeten vertelde ze mij  hoezeer ze genoten had in  ons gezelschap want we waren beleefde en slimme leerlingen . (Zij heeft het gezegd ! ? ) De opleiding was snit-naad en confectie maar ook drie jaar huishoudkunde . Van soeur J. (plekpot) kregen we koken en voedingsleer . Anekdote : wanneer we niet oplettend waren klapte ze in de handen en maanden ons  aan om ons voor te stellen dat zij de T. V. was en wij aandachtig moesten kijken en luisteren . Hilariteit alom met de vraag : zuster Brussel Vlaams of Frans of Holland ? Het ging zo eventjes door en het lesuur was voorbij. Ze was nochtans een schatje maar haar nonnen pij hing altijd vol plekken van bloem , boter en andere smurrie. Juf M .( 1-2-3 ) leerden ons de was  en onderhouden van alle materialen in huis .Menige generaties weten onmiddellijk over wie je spreekt wanneer je zegt : juf 1-2-3 . Soeur H.C.  gaf  de geheimen prijs van verstellen en strijken . In de klas stond een prachtige kast , steeds op slot , met elektrische strijkijzer toch maar alleen om naar te kijken en zeker niet om te gebruiken . leren strijken gebeurde met ijzeren strijkijzers  ook  van voor de oorlog , die  op de kachel  verwarmd werden . Er werd ons perfect geleerd hoe je kon voelen of de warmte oké was . Ze kenden zelfs zwart werk door dactylo – en Franse taallessen te geven , zeker niet te versmaden was haar jaarlijks optreden met sinterklaas . Het schooljaar 1958-59 kwam er aan met de start in de prachtige nieuwe klaslokalen . Voor ons eerste jaar Technisch Beroeps . Klas a. :soeur M.D. ( de madonna ) ? vraag me niet waarom . Klas b .: juf R . (van de post ). De eerst gehuwde leerkracht kwam ons les geven over de algemene vakken en Nederlandse taal . Juf J .( de spin ) gaf parlez-vous de français . Soeur A . en juf M.J. leerden ons zingen en musiceren; Het jaar vloog weer snel  voorbij . Schooljaar 1959-60 kondigde zich aan met voor ons het tweede jaar , dit  had 69 inschrijvingen , deze werden in 3 klassen ingedeeld : a .: soeur A.R. (den aap ) ? b juf A . en c.: juf R . .Voor de c klas was in de nieuwe bouw geen plaats dus vlogen we in een lokaal van de lagere school .Bij het einde van dit jaar waren  ook de lessen huishoudkunde ten einde . Met getuigschrift onder de arm naar de verdiende grote vakantie ,  om te snel weer naar en op de schoolbanken voor het  derde jaar , 1960-61 , tof jaar met fijne lesgevers. Klas a.: soeur L. ( heeft ons leren walsen voor een schoolfeest ) Klas b .: juf M ..    We werden in het oog gehouden bij het binnen en buiten gaan door juf M . Er werd serieus ( niet altijd ) hard gestudeerd , patronen getekend , geknipt , gedriegd ,genaaid en gestikt ,gezucht en geblazen …We vroegen om een schoolreis , het was geleden van de expo trip ,op ons verzoek naar keuze werd niet ingegaan  en als protest ging de helft van de klas niet mee , we waren een beetje rebels en haalde streken uit , in de leraarskamer werd er dikwijls met onze kapriolen gelachen , ( maar dat wisten we toen nog niet ) De directrice maanden de lesgeefsters aan om geduld en compassie te hebben met ons daar we oorlogskinderen waren , geboren in 1944 . Het schooljaar 1960 -61 eindigde met een mooie modeshow die heel wat volk op de been bracht van ver over de grenzen van en naar onze gemeente. Door de jaren heen was  voor en bij de nonnekes het voornaamste onderricht : GODSDIENST . Ik vergeet nooit dat ik enkele dagen thuis bleef om ons ma te helpen na een zware operatie. Mijn ouders hadden daarvoor de toelating gekregen , daar ze beloofd hadden dat ik zeker de godsdienstlessen zou komen volgen. De laatste jaren waren paters uit L . die de lessen gaven . Die ene pater , moeder natuur was niet mild geweest voor hem , (sorry ) het was een echte smoelentrekker . De plezantste van de klas kon hem geweldig imiteren en dat resulteerde in buikpijn van het lachen bij ons . De volgende pater wilde ons seksuele voorlichting geven ,maar werd op miraculeuze wijze steeds onderbroken door de komst van de directrice met de melding dat er een dringende bespreking was.                                                               Daar komt 1961-62  aan met klas a.: juf R . en klas b.: soeur M.R. Op de eerste dag werd ons aangeraden om ons te gedragen als bijna 18 jarige ,  dan zouden we er ook naar behandeld worden , voilà , het was werken volle bak  want de jaarpunten  telden mee. De rode draad en uitlaatklep van onze schooltijd was turnen en lichamelijke opvoeding door juf S .  soms oef en dan bah , de koprol met lendeslag over de plint staat nog steeds in mijn geheugen en voel ik nog steeds aan de rug . In het laatste jaar kwamen er dan ook nog verkeersreglementen lessen bij gegeven door juf S . De dag voor de examens had in de Luna een studentenbal plaats met gastoptreden van WILL TURA . Daar kwamen veel meisjes op af en zo feest en sfeer en kassa kassa ,  voor de studenten. Samen met vriendinnen waren we present ,heel de avond dansen ,zingen flirten ,kusjesdans ,dus niets geleerd, uitslag 4/10, mijn eerste buis ,mijn reactie : joepie , werd niet gesmaakt en ik werd op het matje geroepen bij de non . IK bekende dat ik heel de avond veel plezier gemaakt had en gedanst  met officieren ( dat laatste was gelogen ) maar dat lag gevoelig bij de nonnekes en het pasten  in hun kraam , dan en mijn slechte punten werden door de vingers gezien . We hebben ook nog in de lessen van plastische opvoeding : Juf C . deelgenomen aan een wedstrijd voor dessin van behangpapier . Het gewaagde en pikantste (toen in onze ogen ) waren de maandelijkse biecht in de kapel . We maakte werk van de lijst der zonden die we dan steeds aframmelden . Bij het opmaken van het lijstje liepen we de tien geboden af en noteerden een reeks zondekes voor ons groepje ,we hadden het nog nooit over het zesde en negende gebod gehad dus dit item inlassen  : onkuisheid . Ik was  eerste in het alfabet dus eerst aan de beurt .Ik belijd mijn zonde met enige vrees ,aarzel even ,en dan het laatste item . Stilte in de biechtstoel … plots de vraag : alleen of met twee ? Ik  In mijn geval met verstomming en totaal stilzwijgen …   Drie weesgegroetjes en de absolutie . Iedereen benieuwd ,wat speelt er zich af en wat zegt die biechtvader ? Tot ik de biechtstoel verlaat en mijn vriendinnen met de vraag : wel ? Ikke stilletjes : die vroeg alleen of met twee ? Hilariteit en gibberen , er waren die rijper en meer wisten op dat vlak .                                                                          Iets dat we ook zeker nooit zullen vergeten : wat hebben we gepoetst en gekuist al die jaren bij de nonnekes. Tot zover. De namiddag verliep veel te vlug ,maar mijn droom was uitgekomen en wie durft zeggen dat dromen bedrog zijn heeft het mis ! Nog een dikke knuffel voor mijn klasgenoten . G .                

g.a.she
56 1