Marleenvandecamp

Gebruikersnaam Marleenvandecamp

Over Marleenvandecamp

In coronatijd zwoegend thuiswerken en ‘homeskoolen’ bezorgde Marleen van de Camp zoveel frustratie, ergernis en verbazing dat zij een column begon te schrijven. Het bleek een welkome uitlaatklep die haar mentaal gezond hield in crisistijd. Net als de pandemie is het schrijven gebleven, al gaat dat inmiddels over meer dan alleen corona.

Contact: marleenvandecamp@gmail.com

Teksten

Nee.

Nee. Zo’n simpel woord dat ik soms zo moeilijk vind om te zeggen. Niet letterlijk natuurlijk, ik krijg het woord ‘nee’ heus mijn gebit wel over. “Wilt u aangeven hoe tevreden u bent met uw aankoop bij toiletartikelen.nl?” Nee. “Mamaaaaa, mag ik een snoepje/ tv kijken/ heel hard mijn broer op zijn hoofd slaan met een barbiepop?” Nee. “Mogen wij u benaderen voor telemarketing?” NEE. Het wordt ingewikkelder wanneer de vraag listig wordt verpakt en ook nog dient voor het algemeen nut. “Ach, wil jij héél even voor mij die notulen uittypen?” Als je nu nee zegt heb je ook niet ‘héél even’ iets voor de ander over. Het is ook vervelend weigeren als er alvast enorme dankbaarheid wordt uitgesproken voor je medewerking. “Ik zou je echt eeuwig dankbaar zijn als jij even die deur in de grondverf zet”. Nou lekker dan, ben je ook voor eeuwig verontwaardigd als ik weiger?  Je assertiviteit wordt pas echt op de proef gesteld wanneer gesuggereerd wordt dat je eigenlijk lastig bent als je nee zegt. “Het is voor jou echt een kleine moeite hoor en je doet er tante Marja een heel groot plezier mee.” Manipulatie is het. En ik ben er nog gevoelig voor ook. En als het je ondanks die opgeworpen belemmeringen dan toch gelukt is om bij je NEE te blijven, dan komt het aller ergste: de onvermijdelijke teleurstelling bij de ander. Teleurstelling in je antwoord of nog erger: in jou als mens. En daar word ik ongemakkelijk van. Ik kan dat ongemak niet verdragen en zeg dan maar “ik doe het wel” om er vanaf te zijn. Ja, hallo allemaal mijn naam is Marleen en ik ben een pleaser. Of dat was ik tenminste. Ik ben mijzelf nu dus hartstochtelijk aan het omscholen. Ik vind oprecht dat ik op mijn 41e de positie verworven heb (binnen mijn eigen hiërarchie klaarblijkelijk) dat ik dingen mag weigeren. Dingen die ik niet wil, waar ik niet in geloof of waar ik niet blij van word. Klinkt goed hè? Dat vond ik zelf ook. Maar goed, en dan? Hoe dan? Ik sloeg driftig aan het lezen en luisterde een paar super inspirerende podcasts. Ook minder inspirerende overigens, er zijn verbazend veel energieke twintigers met power podcasts over ‘het leven’ viel mij op. Ik vind het bewonderenswaardig dat je op die leeftijd al zo intens aan het leven bent geslagen dat je met je opgedane levenslessen de wereld denkt te kunnen verrijken. Maar dat terzijde. Ik had met al mijn research genoeg voer om serieus vooruitgang te boeken in mijn eigen emancipatie. Vol goede moed sloeg ik aan het nee zeggen. Helaas bleek mijn omgeving nogal gehecht te zijn aan mijn medewerking en niet zo gecharmeerd van mijn nee. Ongemakkelijk dus. Voor mij. Volgens een van mijn bronnen moest ik mijn schuld nemen en mijn ongemak daarover uithouden. Dus dat zit ik dan nu maar te doen, uit te houden dat een ander minder blij is met mijn progressie op het assertieve front. Daar pieker ik dan vervolgens wel over maar hee, ik heb in ieder geval “nee” gezegd. En daar zit ik dan voet bij stuk houdend trots op te zijn. De beste inspirator bleek onverwacht mijn zoon van 9 jaar. Hij is regelmatig verdrietig thuisgekomen, omdat een jongetje hem schoppend in een hoek van de speelplaats had gedreven. En nu nodigde datzelfde jongetje hem uit voor zijn feestje, met een alsjeblieft erbij. Ai. Dat werd een dingetje vermoedde ik en ik begon me direct zorgen te maken om dat jongetje dat zich straks afgewezen voelt en die moeder die mij dan stom vindt en ondertussen had ik al 16 verschillende verontschuldigingen bedacht voor de situatie. Mijn zoon niet, hij had dat eens even kort en krachtig gecheft. “Ik wil niet op jouw feestje komen” had hij gezegd “want jij bent niet mijn vriend”. En dat was dat. Voor het jongetje ook helemaal oké appte zijn moeder. En zo zie je maar weer. Je moet er maar niet te veel woorden aan vuil maken. Nee is nee. Punt.   Deze tekst is ook te lezen op https://www.werkgeluk.nl/nee/  

Marleenvandecamp
0 0

Zelfontwikkeling

“Dus toen zei ik ja weet je Ruud, ik blijf nu dus even heel dicht bij mezelf en daar ga ik echt voor staan. Voor mezelf dus. Dat jij dat niet prettig vindt, dat is van jou, daar kan ik even niks mee. Ja sorry hoor Ruud, dit is gewoon mijn waarheid en ik móet die met je delen”. Lichtelijk geërgerd maar ook geamuseerd, beluister ik op een terras het betoog van de man aan het tafeltje achter ons. Toen ik net deed of ik zoekend om mee heen keek, zag ik een zelfingenomen hoofd tevreden nippen van zijn chai latte. Lange haren, teveel sieraden met kralen, gekreukt linnen bloesje en een viezige crèmekleurige broek met All Stars. Dat zou er wellicht allemaal niet toe moeten doen maar het uiterlijk zegt nou eenmaal ook wat. Dat ik daar iets van vind, dat zegt dan uiteraard weer iets over mij, maar hee, dat mag er zijn toch? Zo’n type mens is het namelijk, een alles-mag-er-zijn-type. Maar met dat “alles” wordt dan wel uitdrukkelijk verwezen naar de eigen emoties en behoeften. Naast het kreukelbloesje zit een platonische vriendin toegewijd en kritiekloos het beklag over de geliefde aan te horen. Mirjam heet ze en ze hangt aan zijn lippen. Van Mirjam mag alles er ook zijn en daarom is zij het gekozen publiek van de dag. Ze kennen elkaar van een cursus zelfontwikkeling in een klooster in de Ardennen. De cursus lijkt op het bloesje een enorme impact te hebben gehad, hij is er nogal vol van, van zijn eigen zelfontwikkeling. Bij Mirjam zijn er duidelijk wat minder kwartjes gevallen dus luistert ze met rode konen naar haar orakel in zijn linnen bloes. Die heeft, mede door Mirjams adoratie, het idee opgevat een verheven positie te hebben verworven ten opzichte van zijn geliefde Ruud en de rest van het universum. De vele cursussen mindfulness, life coaching en emotieve meditatie maken dat hij zijn emoties overbrengt als waarheden waar vooral heel veel ruimte voor mag zijn. Dat is ook zo’n truc, dat je het woord ‘moet’ vervangt voor ‘mag’. Dat klinkt liever maar is het stiekem niet. Als je, je eigen onvermogen dan ook nog verpakt in een ik-boodschap kun je vrijwel overal mee weg komen, zo heeft het bloesje ook gemerkt. “Ik merk gewoon dat ik geen monogamie ervaar in mezelf, ik wil me ontworstelen aan het idee dat mijn nieuwsgierigheid er niet mag zijn want dat belemmert me in mijn groei. Jouw conventies houden me tegen Ruud”. Zie je? Zo krijg je zomaar heel spiritueel voor elkaar dat je vreemd mag gaan. Het is maar net hoe je het verpakt. “Nieuwsgierig” (zo kun je overspeligheid gewoon noemen) is duidelijk veel beter dan “vastgeroest”(= monogaam). Zo kun je ook heel “dichtbij jezelf blijven” als je, je gewoon heel asociaal gedraagt en “geestverruimend bezig zijn” als je heel veel drugs gebruikt. Het een is uiteraard beter dan het ander. Althans, dat is de opzet. Tegenargumenten worden afgedaan met het verheven “hij is nog niet dáár”. Zo ook bij het linnenbloesje. Mirjam absorbeert hevig knikkend de diarree aan zelfingenomenheid en nipt ondertussen van haar gemberthee. Zij snapt helemaal dat het proces van bloesje zo belangrijk is dat al het andere eraan  ondergeschikt is. Dat de verkering daarmee volledig wordt ondergesneeuwd, daar heeft bloes geen boodschap aan. “Ja hee, dat is van hem, daar kan ik niet verantwoordelijk voor zijn”. En zo vertelt hij nog een tijdje door over zijn eigen proces, zijn waarheid en de ruimte die er mag zijn voor zijn behoeften. “Lekkere energie heb je Mirjam!” roept bloes. Ja natuurlijk, Mirjam heeft immers het afgelopen uur braaf alles beaamd omdat ze er eigenlijk niets van snapt maar bang is afgedankt te worden wegens tegenvallende spiritualiteit. Dat is ook zo’n paraplu waaronder alles er mag zijn, spiritualiteit. Bij weerstand deel je de ander gewoon in onder het kopje niet-spiritueel en je kunt weer onverstoorbaar door. Handig hoe dat in je voordeel werkt. “En heb je Ruud nog enthousiast kunnen krijgen voor dat swingers-weekend in die abdij in Poppel? vraagt Mirjam. “Nee” zegt het bloesje “hij is nog niet dáár”. te lezen op https://www.werkgeluk.nl/zelfontwikkeling/ 

Marleenvandecamp
10 1
Tip

Dilemma

Ik bevind mij om 16.00 uur in de middag in een digitale bijeenkomst. Verschillende achtergronden vullen mijn beeldscherm. Ze geven stiekem een inkijkje in het leven van de deelnemende collegae. Zo runt Jantine naast haar baan bij het consultatiebureau een tasjeswinkel vanuit huis en heeft Bregje een dramatisch ogend systeemplafond. Lidewij heeft oog voor kunst en gaat daar met asymmetrisch kapsel en moeilijke bril pontificaal voor zitten. Organisator Esther geeft haar uitvoerige inleiding als zwevend hoofd in een vakantie achtergrond en verdwijnt daarbij gedeeltelijk uit beeld. Nadat Esther nogmaals de aanleiding waarvoor wij hier met zijn allen bijeen zijn uitvoerig uit de doeken heeft gedaan, volgt een lovende introductie en is vervolgens hoofdspreker Yvonne aan de beurt. Zij ontvangt glimmend de lof aan haar adres en geeft aan ons te zullen gaan inspireren vandaag. Laten we het in godsnaam hopen. Hierop begint zij doodleuk de do’s en don’ts op te sommen van het vergaderen in een online omgeving. Met een heuse uitleg over handjes opsteken, de chatfunctie en het gebruik van de mute-knop. En de verontschuldiging dat zij niet weet hoe ze haar scherm moet delen. Zucht echt. Na twee jaar pandemie zou je verwachten dat je de gebruiksaanwijzing van online applicaties achterwege laat en dat je ook een online bijeenkomst een beetje inspirerend weet te presenteren. Yvonnes moeizame start biedt daarop weinig hoop. Als je het bij elkaar optelt zijn er toch weer 25 mensen 5 minuten betaald om naar deze geestdodende introductie te luisteren. Geld wat vast beter besteed had kunnen worden. Maar Yvonne laat niets aan het toeval over en vraagt ons ook om onze telefoons allemaal UIT te zetten en ons geluid AAN als we praten. Nadat we ons handje eerst hebben opgestoken dan uiteraard. En van stagiaire Melanie de beurt hebben gekregen. We zijn een kwartier verder inmiddels. Vervolgens stelt stagiaire Melanie zich voor.. Nadat het lachsalvo over de losvliegende parkiet van de stagiaire is uitgedoofd neemt Yvonne weer het woord en nodigt ons allemaal van harte uit om vooral actief deel te nemen aan de bijeenkomst. Wel met handjes opsteken dus. Voor de zekerheid checkt Yvonne nog even bij Melanie of zij dan wel de te verwachten handjes in de gaten houdt zodat niemand wordt overgeslagen. De moed zakt me inmiddels diep in de schoenen. 16.15 uur. Stefan heeft een hondje dat op de achtergrond keft, waarop Lidewij zonder handje op te steken op scherpe toon vraagt of dat nu een hónd is die ze hoort?? Passief agressief geeft zij daarmee aan zich daaraan te ergeren zonder dat ook echt te zeggen. Mét effect want Stefan gaat direct voor de rest van de vergadering op zwart. Dan volgt een rondje begrippen. Of we weten wat “een probleem” is vraagt Yvonne. Ik kan me er zo zoetjesaan levendig iets bij voorstellen. “Wie wil daar iets over zeggen?” Niemand reageert. Yvonne gaat om 16.20 uur over tot aanwijzen. Waarop Hester vertelt wat zij verstaat onder een probleem, geïllustreerd door een praktijkvoorbeeld wat door Yvonne juichend wordt ontvangen. Dan krijgt Els de beurt die zich aansluit bij wat Hester vertelde en daar eigenlijk niets aan heeft toe te voegen maar daar dan toch nog wel veel woorden voor nodig heeft. Ook Stefan wordt gevraagd om zijn inbreng maar na 2 minuten wachten op reactie vanuit het zwarte blok wat Stefan heet besluit Yvonne dan toch door te gaan naar het volgende begrip: een dilemma. Weet iemand wat daarmee bedoeld wordt? Ik ervaar er zelf een, een groeiend dilemma. Want ik wil eigenlijk net als Stefan mijn scherm op zwart gooien en iets anders gaan doen. Maakt niet uit wat, als het maar niet deze tenenkrommende meeting hoef uit te zitten. Maar ik vind dat dan lullig. Omdat Yvonne heus zwoegend haar best doet, en Esther mijn collega is die de bijeenkomst heeft georganiseerd. Zit ik, sukkel die ik ben, dus uit loyaliteit (en braafheid, als ik eerlijk ben) anderhalf uur van mijn leven te verspillen die ik nooit meer terug krijg. Aan informatie die ik niet op ga slaan. Yvonne vraagt ons naar een door ons ervaren dilemma uit de praktijk. Ik heb het maar niet ingebracht.   eerder verschenen op https://www.werkgeluk.nl/dilemma/

Marleenvandecamp
63 5

HET IS EEN MANNEN PROBLEEM

Mannen, Kunnen jullie nu alsjeblieft ophouden met de verantwoordelijkheid voor jullie wangedrag neer te leggen bij de slachtoffers hiervan? Bij de vrouwen dus want daar komt het in de praktijk op neer. No more. Ik weet dat ik ALLE mannen aanspreek, dat is ook zeer de bedoeling. Voor je nu begint te steigeren dat je je niet gezien voelt en onterecht beoordeeld wordt, duik je beter maar eens écht in dat gevoel. Laat de verontwaardiging ervan over je heen komen. Dompel je onder in de onrechtvaardigheid. Vrouwen weten namelijk maar al te goed hoe dat voelt. Is niet fijn hé? Hou dat vast. Ook als jij je zelf niet direct of bewust schuldig maakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag, je kent vast mannen die dat wel doen. Of lacht erom. Kijkt weg. Zegt dat vrouwen mondiger en weerbaarder moeten zijn of dat ze tegen een grapje moeten kunnen. Bedenkt protocollen waarin vrouwen de misstanden moeten melden. Geeft een collega een reprimande en laat hem vervolgens weer los op de werkvloer waar hij opnieuw schade aan kan richten. Omdat jij niet begrijpt hoe het is om je kwetsbaar te voelen. Dat gebeurt jou namelijk nooit. Jij bent het gewend om serieus genomen te worden, dat er naar je wordt geluisterd. Dat je sterker bent dan de andere sekse helpt ook. Draai dat nou eens om en dan heb je een beetje een idee hoe dat voor vrouwen werkt. Tegen werkt. Vrouwen verantwoordelijk maken voor het melden van misstanden is laf. Nog erger is het om te beweren dat jíj niet goed op de hoogte kunt zijn als zíj hun waffel niet open trekken. Heb je dan niet gewoon heel erg zélf poep in je ogen? Vrouwen aanstellen als meldpunt is vast enorm drempelverlagend bedoeld maar maakt het wederom een vrouwen probleem en dat is het niet. Het is een MANNEN probleem. Van MANNEN, die zijn probleemeigenaar, verantwoordelijk, schuldig. De MANNEN die hun broek en hun mond niet dicht kunnen houden. Dus niet de vrouwen. Ik herhaal het nog maar een keer in de ijdele hoop dat de boodschap eens over mocht komen. De oplossing voor grensoverschrijdend gedrag ligt niet bij het weerbaarder maken van de vrouw. Dat geeft namelijk TOTAAL de verkeerde boodschap. We zouden helemaal niet weerbaar moeten hoeven zijn. Er  zou niet eens een grens aangegeven moeten hoeven worden omdat JIJ behoort te weten hoe JIJ ruimschoots binnen die grenzen kunt opereren. Daar ben JIJ namelijk verantwoordelijk voor. Hoe JIJ signalen leest, hoe JIJ die interpreteert, hoe empathisch JIJ je opstelt. JIJ als in: MAN. Zeggen dat een vrouw duidelijk nee moet zeggen als jij je totaal onaangekondigd op haar stort en is hetzelfde als zeggen dat de voetganger STOP moet zeggen als jij keihard met je auto op haar in komt rijden. Op de een of andere manier is dat dan wel duidelijk. Dat je dat niet doet. Kijken hoe ver je kunt gaan totdat een meisje NEE zegt is sowieso een HELE VERKEERDE MANIER van seksualiteitsbeleving. Die gaat namelijk uit van alleen JOUW plezier en het is op zijn minst verontrustend te noemen dat je überhaupt plezier hebt wanneer de kans groot is dat zij dat niet heeft. Dat je je gewoon tussen de verstijfde ledematen door wrikt. Gadverdamme. Verstijven tijdens seksuele activiteiten is alleen bij mannen zeer lokaal een pluspunt, bij vrouwen is het dat niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik seksuele handelingen bij een man zou verrichten zonder af te stemmen. Dat ik ondanks zijn van pijn vertrokken gezicht en tot vuisten gebalde handen stug keihard aan zijn piemel blijf trekken en de verantwoordelijkheid voor de teleurstellende ervaring vervolgens bij hem leg. Omdat hij niet heeft GEZEGD dat hij het niet fijn vond. Dat is gek he? Als je het zo bekijkt. Voel je, je nu kwetsbaar omdat je voor je gevoel zomaar als verkrachter kunt worden beschuldigt? Goed zo. Ervaar dat gevoel maar eens. Zo voelen vrouwen zich namelijk altijd. ALTIJD. Laat dat op je inwerken. Vrouwen zijn ALTIJD kwetsbaar omdat er mannen zijn die zich over hun grenzen heen manifesteren en dat kunnen omdat ze sterker zijn en/ of meer macht hebben. Ben onderdeel van de oplossing in plaats van het probleem en neem je verantwoordelijkheid. Voor jezelf, voor de sfeer, voor de cultuur, voor je vrienden, voor de mannen die je kent. Los JULLIE probleem eens op. Wij vrouwen zijn er klaar mee.

Marleenvandecamp
69 2

HELD

We zitten waarschijnlijk nog wel wat langer in een lockdown of er komt in het nieuwe jaar weer een enge mutatie waardoor we weer massaal moeten gaan multitasken. Jonglerend met laptops, kinderen en schoolwerk slepen we onszelf weer volledig overvraagd de dag door. Ik ben daar niet zo goed in. Ik kan prima thuiswerken maar ervaar de aanwezigheid van kinderen daarbij als een belemmerende factor. Helemaal wanneer die kinderen ook aan zinnige activiteiten gezet moeten worden. Er is geen basisschooljuf aan mij verloren gegaan, zeg ik eerlijkheidshalve. Het homeskoolen van mijn zoon zie ik dan ook vooral als een confrontatie met de bakken geduld die ik niet bezit. Dan is er nog mijn loslopende kleuter met zeer aanwezige eigen wil en maar weinig respect voor het werkproces van anderen. Ze heeft vooral BEHOEFTEN die ze LUIDKEELS deelt. Ik probeer dapper kinderopvang juf te zijn en mijn dochter met educatief vermaak de dag door te loodsen. Ik hoor je denken: met je eigen kinderen is het geen opvang, nou daar durf ik tegenin te brengen dat die grens enorm vervaagt als het gaat om 24-uurs opvang, weken aan een stuk. Terwijl er niets open is. En het buiten regent. Wanneer er bovendien ook nog andere kinderen komen spelen wordt het ineens een militaire operatie om het geluid van die koters binnen de perken te houden zodat er 2 verdiepingen hoger nog gebeeldbeld kan worden. Daar tussendoor is het dan de bedoeling dat ik mijn eigen to do list nog even efficiënt afgevinkt krijg. Daarin slaagde ik maar half, vloekend, met klotsende oksels en stressvlekken in mijn nek. Ik zei al, ik ben er niet zo goed in.   Ik ben daarnaast gevoelig voor op het oog moeiteloos presterende mede-ouders. Je kent ze wel, die relaxte moeders en vaders (meestal zonder veeleisende baan of thuisblijfouder, geen onbelangrijk detail) die vreugdevol het dagschema afvinken waarin er geleerd wordt, tijd is voor ontspanning, er buiten wordt gewandeld én samen gezond wordt geluncht. Zij schromen niet dit succes juichend te delen. Op straat, of nog erger, in de klasse-appgroep. Ze outshinen de andere ploeteraars met knutselwerkjes en kwaliteitsmomentjes omdat zij wél in hun element zijn, namelijk in hun zelf gekozen baan en werkomgeving. Dat doet heel wat voor je werkplezier, dat zelf gekozen element ervan. Ik krijg het idee dat mijn eigen inzet er schraal bij af steekt, wat ik dan weer niet zo goed los kan laten. Ik ben ook daar niet zo goed in. Mijn aanstaande wel, die haalt een keer zijn schouders op. Ik vraag mij steeds onzekerder wordend af waarom het mij niet lukt om er zoveel plezier in te hebben en wat dat dan wel niet over mij zegt als moeder. Alsof falen in het multitasken alleen al niet genoeg was verdomme. Ik ga proberen het anders te doen in lockdown nummer 2 (of zitten we inmiddels in ronde 3? Ik ben de tel kwijt). Ik heb om te beginnen niet meer de illusie dat ik het fluitend ga doen. Ik ga andere ouders die dat wel veinzen dan ook snoeihard negeren. Hou een ander maar voor de gek. Het zwoegen mag er gewoon zijn, om in yoga taal te spreken. Want ik doe dus 3 banen ineen. Ik herhaal: DRIE banen ineen, waarvan 2 niet persé mijn eerste keuze en met bijzonder kinderachtige collega’s. Ik ben dus eigenlijk een held. Dat op zichzelf is al een prestatie. 2022, kom maar op.   te lezen op: https://www.werkgeluk.nl/column-held/

Marleenvandecamp
6 1

De kwetsbare sporter

We moeten onszelf gezond houden. Eet gezond, slaap voldoende en beweeg! Wel zo leuk om t dan voor de beginnende sporter ook een beetje motiverend te houden. Ik had zelf net de 30 day butt challenge in de pocket en stapte monter op zondagochtend de deur uit om een stukje te hardlopen met Evy. Deels om de 4 glazen wijn en de bak cashewnoten van de avond ervoor te compenseren, maar toch. Dus daar ging ik, het gekraak van mijn knieën negerend, ACDC in mijn oren, in mijn immers zo vertrouwde legging die me na al dat gezwoeg zelfs bijna goed staat en volgens Evy was ik lekker bezig. Geen vuiltje aan de lucht, totdat ik wordt ingehaald door een meneer van bijna 2 X mijn leeftijd met een shirt met daarop "I finished the marathon of Eindhoven full of energy". Serieus? Een stofwolk achterlatend stoof hij me voorbij. Hij had net zo goed om kunnen draaien en kei hard LOSER kunnen roepen. Maar goed, dapper incasseren en door. Aangemoedigd door Evy had ik inmiddels al 1,4 km gelopen en ruim 50 calorieën verbrand. Yes, dat ging lekker. Helaas kruiste hardloop-Barbie mijn pad. Met een kek wit koptelefoontje op de glanzende, blonde coupe, een hippe sportlegging over haar strakke billen (daar had zij geen 30 day butt challenge voor nodig), een kort naveltruitje en een tasje dansend op de minuscule heupen. Huppelend als een hert kwam ze voorbij, stralend werkelijk, geen pareltje zweet op haar egaal gebronsde voorhoofd en ze rook vast ook naar bloementuin. Kunnen dit soort mensen alsjeblieft gewoon ver uit mijn buurt blijven?!Ik werd in hetzelfde rondje ook nog even ingehaald door mijn buurvrouw, een aantal marathonlopers en een koppel van 60+, allemaal met verende tred en zonder zichtbaar te zwoegen. Ik vind dit dus niet kunnen. Loop je potverdomme met je goede bedoelingen je best te doen, komen dit soort lui de pret bederven en de lat extreem hoog leggen, zo niet uit het zicht. Sodemieter op zeg. Ik stel dus voor om een nieuwe maatregel aan het lijstje toe te voegen om de beginnende sporter ook een beetje gemotiveerd te houden. Alle- beroepssporters- marathonlopers- snelle 50+'ers- mensen met maat 36 of minderworden vriendelijk doch DRINGEND verzocht om binnenshuis te sporten of anders uit het zicht. BLIJF THUIS, red ego’s. Dank u. Dit geeft vast een enorme boost voor die kwetsbare groep die het écht nodig heeft.  

Marleenvandecamp
5 1

Gezeik

Multitasken kreeg ineens een hele nieuwe dimensie de afgelopen weken. Mijn dochter had een snotneus en kon dus niet naar de opvang. Ze was dus thuis, zindelijk aan het worden. Op de vloer, in de tuin, op het kleed en de bank en dan hoera toch ook in het potje. Maar meestal ernaast. Niet perse een hele fijne combinatie met thuiswerken als je je huis ook ondertussen nog even klaar aan het maken bent voor de fotograaf van de makelaar. Want we hebben een nieuw huis gekocht en het onze gaat nog even voor de zomervakantie in de verkoop. TOP! Ik bewoog mij dus al beeld bellend door het huis om klusjesman Wout en de huis-opmeter heen. Vooral rekening houdend met AVG regels, iets minder met de Arbo richtlijnen voor een geschikte werkplek. Om mijn laptop heen lagen schroeven, een nieuwe kraan en gereedschap en naast mij op de vloer stonden wat geleende planten en een aantal insta-waardige accessoires uit het huis van de buurvrouw. Tussen het bellen door zette ik koffie voor Wout en typte mijn verslagen. Later was ik in mijn zoons kamer de boel nog even aan het fatsoeneren, lees: dingen weg aan het moffelen voor de foto’s. Ik stond daarvoor op een trapje in een nogal onmogelijke bocht plakband van het plafond af te peuteren (waarbij ik toch gewoon het stucwerk eraf trok) toen mijn dochter riep: “MAMA, IK HEB GEPLAST”. Ik was al ontoereikend mutitaskend vergeten het potje mee te nemen naar boven dus had ze fijn het laminaat onder gesproeid. Het was benauwd en ik had haar veel laten drinken, denk dus: grooooote plas. Net toen ik een doekje wilde gaan halen kreeg ik een belangrijk telefoontje, of ik even tijd had. Ja tuurlijk joh, shoot. Ik greep in de kast naar een T-shirt en dweilde daarmee dan maar de vloer. Gelukkig vinden de meeste mensen het inmiddels ook niet meer erg dat er een peuter door het gesprek heen tettert dus kon dat ook even mooi tussendoor.  5 Minuten later kakte mijn dochter ook nog even middenin de kamer (ik had toen gelukkig al opgehangen) en om de boel compleet te maken plaste ook mijn andere kind de toilet beneden nog even vakkundig onder. Ik had me deze middag geloof ik toch wat anders voorgesteld. De foto’s zijn inmiddels genomen, zonder mijn kinderen. Dat scheelt een hoop gezeik.

Marleenvandecamp
9 2

Buitengewoon het best bevallen

Op social media lees ik dat een bekende influencer is bevallen. Zij had zichzelf daarbij omringd met Himalaya zoutlampjes, een houtkachel en een bad. De baby maakte haar entree op aarde in een verwarmde kamer geurend naar etherische oliën, toegechant door de doula en de ganse familie. Ondanks dat bleek de moeder finaal uitgescheurd. Hé toch, zelfs met al die voorbereiding om op de “juiste” manier te bevallen scheurt ook zij gewoon haar onderkant aan flarden. Wie had dát gedacht. Zouden de weeën minder pijnlijk zijn als alles ruikt naar kersenbloesem? Of ben je dan gewoon bedwelmd? En zou het wonder der geboorte in het licht van zo’n zoutlamp pas werkelijk tot zijn recht komen in tegenstelling tot dat door Phillips uitgelichte slagveld waar de meesten van ons het mee moeten doen? Zou het? Brengt de warmte van de houtkachel je naar zo'n oerniveau terug dat je daadwerkelijk mooier uitscheurt? Dat je ook dat béter doet? Je zou er bijna onzeker van worden dat je zelf niet de wijsheid had om al die voorbereiding te treffen toen je aan het werpen sloeg. Het leek mij vooral belangrijk om een beetje degelijk voorbereid aan het puffen te beginnen dus ik had daarvoor op les gezeten. Mijn “outfit” was het beste te omschrijven als dat waar ik nog in paste. Ik geloof niet dat ik mij tijdens de uitdrijving van mijn baby heb afgevraagd of er wel genoeg lavendelgeur in t oliebrandertje zat en het zou me werkelijk aan mijn reet hebben geroest of t hele circus plaats vond in sfeerverlichting. Zelfs over t herstel van de nogal tegenvallende worp was nagedacht. Natuurlijk. Dat kwam uiteraard goed met powerfood, havermout en een of ander Aziatisch klinkend goedje waar ik, idioot die ik dan natuurlijk ben, nog nooit van heb gehoord. Ik denk dat je het moet eten.Het lijkt verdomme wel een wedstrijd om zelfs hierin af te moeten troeven. Want je doet een bevalling hé, geen schoonheidswedstrijd. Die doe je echt niet beter of mooier als je gekleed gaat in biologisch katoen of je perineum insmeert met amandelolie. Hou op met dat gepresteer.En dat herstellen? Dat ga jij ook gewoon, ondanks alle mindfull linksgedraaide sapjes en glutenvrije havermout, de pijn verbijtend tegemoet. Net als de andere moeders. Wat er mis mee is? Deze influencer heeft ook volgers. Veel jonge meiden die denken dat ze nu dus ook een hele santenkraam aan nutteloze rotzooi nodig hebben om net zo "goed" te bevallen als hun bananenbrood-koningin. En die zich dus druk gaan maken over mantra’s en aloë vera planten i.p.v. ademhalingsoefeningen. Dát stoort me eraan. Of je havermoutontbijt glutenvrij is, is écht alleen belangrijk als je een glutenallergie hebt, verder moet je er maar niet teveel woorden aan vuil maken. Ook niet aan de duurzaamheid van je onderbroek of aan een Himalaya zoutlampje. Dat doet er namelijk niet toe. Dat je baby gezond is en jij de baring enigszins in 1 stuk (of meerdere aan elkaar genaaide stukken) bent doorgekomen. Dát doet ertoe. Focus je energie daar maar op. Is ook een stuk minder vermoeiend. En met pompoenmuffins doen die hechtingen in je kruis niet minder zeer. Daar moet je paracetamol voor slikken.

Marleenvandecamp
2 1

Zwemmen of verzuipen

Ik zit op een bankje bij de zwemles, op 1,5 meter en met mondkapje uiteraard. Ik ben blij dat ik geen bril heb want die zou acuut beslaan in deze tropische zwembad temperatuur. Door het kijkraam zie ik 5 meisjes braaf in een keurige, rechte lijn heen en weer zwemmen. Schoolslag heen, rugslag terug. Vooraan steken een paar voeten boven de rand van t zwembad uit, die zijn van mijn zoon.  De dromer. Die niet netjes in een rechte lijn zwemt. Die eigenlijk nooit iets netjes en in lijn doet. Zo ook niet bij zwemjuf E-L, A.K.A. "de generaal". Die alias heeft mijn kind bedacht, ik vind m treffend. Ik hou van juf E-L met haar zeer heldere instructies en “niet lullen maar godverdomme zwemmen” mentaliteit. Daar waar Tijn bij meester W. nog rondjes zwom en vooral het plafond grondig inspecteerde, zwemt hij nu in ieder geval soort van doelgericht met iets wat lijkt op een rugslag naar de overkant. Hij mist nog steeds vaak de bedoeling en staat consequent wiebelend naast de kant aan zijn piemel te trekken omdat ie dus tóch moest plassen. Zie je wel. Maar hee, er is sprake van vooruitgang.  Dat mag op zich ook best na ruim 2,5 jaar zwemles. Diploma A is nu toch in de verte ergens in zicht. Moeite loont. Dus hij zwemt maar door, iedere week op maandag om 17.15 uur. Oeverloos aangemoedigd door mij, zijn immer ondersteunende moeder. Enthousiast steek ik duimen omhoog, high five ik voor alles wat maar lijkt op gecontroleerd drijven en ieder stukje in de dolfijn beloon ik met een moddervet chocolade cakeje uit de vitrine. Het maakt me inmiddels niet meer uit hoe lang hij er over doet. Ik heb me neer gelegd bij wekelijks 3 kwartier in een zwembad zitten zweten terwijl mijn zoon probeert de lijst met zwemvaardigheden af te vinken.  Dapper zet ie door, de held. De andere kinderen borstcrawlen hem vaak voorbij en zijn buurjongetjes hebben al lang diploma A t/ m C inclusief reddingszwemmen in de pocket. Hij niet, toch blijft ie dapper door zwemmen, week na week. En dat vervult me met trots. Die kleine lieverd, die nooit wint met wedstrijdje rennen, die geen ster is in voetbal, die fysiotherapie heeft omdat zijn motoriek niet ideaal is, die moeite heeft om zijn aandacht überhaupt bij het spel of de les te houden. Mijn zoon de doorzetter. Een badass is hij. Dus ik zit hier volgend jaar nog steeds. Zwetend, me ergerend aan t gezwets van de andere zwembadmoeders. Vloekend omdat we voor de zoveelste keer met klotsende oksels net op tijd binnen zijn. En dan nu ook met mondkapje, de hele les in 38 graden. Dan zit ik er nog steeds, vet trots te wezen op die van mij. Omdat ie doorzet in moeilijke tijden. Ook als vooruitgang ver te zoeken lijkt. Een inspiratiebron is hij, voor ons allen. Juist in deze tijd.  Dus, BE LIKE TIJN; bek houden en door zwemmen.

Marleenvandecamp
6 1

Papa is boos.

"Kom niet aan onze kinderen" roepen boze papa's en mama's op social media. Kracht-termen vergezeld door foto's van betraande kindergezichten in een houdgreep op een testlocatie. Zo uiten ouders hun woede over de aangekondigde regels in de klas.  Ik vraag mij oprecht af of het in coronatijd ineens sociaal acceptabel is geworden om vooral maar boos te worden op regels die je niet aanstaan. Woede en boze gezichten, al dan niet verscholen achter de mondkapjes waartegen geprotesteerd wordt. Protesten tegen de maatregelen, rellen tegen de avondklok en nu weer boosheid over het testen van kinderen.  Nee dat is niet fijn, een wattenstaafje in je neus. Dat klopt. En inderdaad, het lijkt wat gek een hele klas te testen als er 1 iemand corona heeft. Ik begrijp ook dat het even slikken is dat het je soort van wordt opgelegd voor je gevoel. Dat dat onprettig aanvoelt. Ik begrijp ook nog dat je het niet leuk vindt dat het aan leerplicht wordt gemeld als je de test weigert. En dat je dan je kind thuis moet houden. Maar hee, we moeten ergens beginnen en het gaat om een WATTENSTAAFJE. Opdat ze weer naar school kunnen. Allemaal. Dus ook die kindjes met achterstanden en kwetsbare thuissituaties. Dat zal vast een afweging zijn vermoed ik.  Dus laten we even het grote perspectief blijven zien en ophouden ons te gedragen als verwende kleuters. Dwars worden en stampvoeten omdat de regels je niet aan staan. Die staan niemand aan want we vinden het namelijk allemaal een klote situatie. Jammer dan. En een wattenstaafje in je neus is heus geen aantasting van je lichamelijke integriteit als je er niet al te moeilijk over doet. Dat kun je allemaal heel zwaar gaan maken maar dan nodig ik je vooral uit om eens een darmonderzoek te ondergaan en daarna je visie op dat wattenstaafje grondig bij te stellen. Lichamelijke onderzoeken horen bij het leven, ongemak ook. Dus take one for the team zodat we allemaal veilig naar school kunnen. Niet omdat het leuk of prettig is maar wel omdat het de boel vergemakkelijkt. Al dat geprotesteer en gezanik kost vooral heel veel negatieve energie van iedereen die ernaar moet luisteren. Wout, de papa van Ghandi (zo heten ze niet echt maar het lijkt er wel op) van de school van mijn kinderen ging nog een leveltje verder en poste een heuse rapsong op YouTube. Nou ja, “rapsong”…laten we het een artistieke uitingsvorm noemen. Op zijn hoogst. Angstaanjagend soort van grommend keek hij in de camera en spuugde grootse woorden over het onrecht wat zijn kind werd aangedaan. Het woord verkrachting viel en daarmee was Wout mij als toehoorder definitief kwijt. Een wattenstaafje in de neus vergelijken met een verkrachting is als een uitstrijkje gelijk trekken met een bevalling waarbij je hele onderkant aan flarden scheurt. Het één staat totaal niet in verhouding tot het ander. Bovendien…doen we die uitstrijkjes niet ook massaal preventief om de 5 jaar vanaf ons 30e? Ik wed dat ik al meer uitstrijkjes heb gehad dan Ghandi aan wattenstaafjes in zijn neus zal krijgen de komende periode. Daar hoor je mij verder ook niet over. Maar goed. Wanneer we de boel uit zijn verband gaan trekken lijkt het einde me pas echt goed zoek. Punt niet gemaakt wat mij betreft.  Ik roep vader Wout, en alle andere papa’s, mama’s, ontevreden mensen en activisten die menen meer boosheid de wereld in te moeten slingeren dan ook oprecht op om ermee te stoppen. “STOP HOU OP!” zou mijn 3 jarige dochter zeggen. Er is niks mis met kritisch zijn of je zorgen uiten en hee, ik ben echt de laatste die de vrijheid van meningsuiting zal beperken maar laten we het wel een beetje gezellig houden met zijn allen, dat helpt. En de wereld dan ook niet onnodig bloot stellen aan boze rappende papa’s.  Dank u. 

Marleenvandecamp
7 1

Verheven zullen we alles delen

Het is tegenwoordig de bedoeling dat we duurzaam, vegan en groen zijn. Dat is niet alleen goed voor milieu en planeet maar ook voor ons mensen. Het geeft betekenis aan het normaal zo alledaagse bestaan. Klusjes als je vuilnis buiten zetten krijgen met termen als afval scheiden en biozakken ineens en heel zinvol imago. Daar smullen we van. Dat diezelfde biozakken bij de plaatselijke EKO winkel €8,89 kosten per 10 geeft de boel net dat beetje extra cachet. En daarmee is duurzaam iets elitairs geworden. Niet voor iedereen en dus iets om mee te pochen. En dat is wat er mis mee is. Begrijp me niet verkeerd, ook ik draag graag mijn steentje bij aan het bezweren van de klimaatcrisis. Ook op mijn dak liggen zonnepanelen en in mijn badkamerkastje vind je herbruikbare wattenschijfjes en plasticvrije shampoo. Maar waarom zou je daar zo graag punten mee willen scoren? Waarom vraag je daar applaus voor als je het oprecht voor de planeet doet? Moeder aarde zit heus niet op Instagram jouw post over herbruikbare deksels voor avocado’s te liken. Ik vind dat stom, dat elkaar high fiven op sociale media: “O wat goed Trudy dat jij ook vegan bent geworden. Wij willen nooit meer terug.” #bewustevoeding #reddedieren #wegmetdebioindustrieDe onderlinge complimenten zijn bovendien vaak doorspekt van stiekeme kritiek op hen die het anders doen. Hiermee verwerven de intimi status als lid van een soort prestige clubje wat besmuikt neer kijkt op de onbewustere medemens. “Wat goed dat je je afgeragde tuinset aanbiedt, sommige mensen kopen alles maar nieuw”. “Ik bied deze plastic zakjes aan, ik ben zelf overgestapt naar de duurzame variant van bijenwas maar misschien maak ik er iemand anders (die duidelijk minder milieubewust is dan ik) blij mee. Weggooien is zonde”. “Wij hebben nog wat vlees van toen we nog onbewust met eten bezig waren. Maar voor wie geen hol geeft om zijn carbon foodprint: er ligt nog 3 kilo biologisch varkensvlees in onze vrieskist. Ruilen tegen een fles plasticvrije biocleaner van de Ekoplaza”.Zum kotzen vind ik dat. Wat nóg erger is: heel elitair je spullen alleen weg willen geven aan mensen met “een kleine portemonnee”. Dus die mensen moeten bij jou aanbellen om met het schaamrood op de kaken toe te geven dat ze platzak zijn waarna jij hen met een knipoog je afgedankte spul overhandigt?Omdat jou dat dan zo’n goed gevoel geeft over jezelf, toch? Want daar ging het immers om? Bah. Vergeet ook vooral niet de vrijwilliger van het jaar: “Vandaag weer fijn boodschappen gebracht bij mijn zielige buurman Arie. Zó dankbaar dat mantelzorgen” #payitforward “Dit ben ik bovenop de Alpe d’Huez waar ikbelangeloos naar de top fietste voor ’t goede doel. Hier zie je me in mijn hippe wielrenoutfit poseren in de stralende zon. Voor jou Henri!” Jak. Als je iets goeds wil doen voor de planeet, je buurman of de samenleving, doe het gewoon. Ga er geen foto’s over posten in de hoop dat je tot volksheld wordt verheven. Dat gebeurt waarschijnlijk niet. Een beter milieu begint nog steeds gewoon bij jezelf. En laten we het daar vooral bij houden. Shortlist columnwedstrijd van boekenblog thisishowweread. https://thisishowweread.be/column-op-woensdag-verheven-zullen-we-alles-delen/  

Marleenvandecamp
10 1

Opleiding

HBO Maatschappelijk werk en Dienstverlening en HBO Sociaal Pedagogische Hulpverlening

Publicaties

https://thisishowweread.be/column-op-woensdag-verheven-zullen-we-alles-delen/

https://www.werkgeluk.nl/column-held/

Prijzen

Shortlist columnwedstrijd boekenblog This is how we read.