Lezen

Schizofrenie

Schizofrenie schizofrenie schizofrenie schizofrenie Een ziekte is net zoals een naam, pas als je het vaak genoeg schrijft, raak je er aan gewend.  Of misschien ook niet. Misschien raak je er wel nooit gewend aan. Misschien zeul je het voor altijd mee. Over alle bobbels in de weg.Langs elk obstakel, van elke helling. Een ziekte is iets wat niet iedereen ziet, maar als het hun opvalt, zien ze enkel dat. Mensen kijken naar me alsof ik (al) dood ben. Ze vragen aan mama of het te genezen is en of het niet vreselijk moeilijk is om "zo’n kind" op te voeden.  Ik ben “zo’n kind”.Ik ben een last.Ik ben mama’s last.Die ze mee moet zeulen over de bobbels in de weg.Langs elk obstakel, van elke helling  Ze zien me als “het zieke meisje” en mama als “de moeder van het zieke meisje”.  SCHIZOFRENIE 12 letters;een veel te lang en moeilijk woord, voor een nog veel moeilijkere ziekte.Als mama erover verteld, zegt ze dat ik ‘een syndroom’ heb. Of een “psychosegevoeligheidsstoornis”. Want vanaf het moment dat iets een echte naam krijgt, klinkt het eng. Dan ben ik echt ziek. Dan is er geen uitweg meer. Ik heb mama nog nooit tegen iemand horen zeggen “ze heeft Schizofrenie”.  Misschien is ze er bang voor. Misschien is ze bang voor de ziekte, voor mij.Misschien ben ik er ook wel bang voor.  

AVL
13 1

Zegt een stem

zegt een stem:   vergeet de wolken niet,   de melkwitte wolken in een hemelsblauwe lucht   ga naar buiten   beantwoordt de zonnegroet van een nieuwe dag,   geef je lichaam de adem terug die het werd ontnomen   strek je handen uit naar iemand die letters bij zich draagt,   letters waarvan je weet dat ze traag op je tong zullen smelten   schik je vleugels   en wanneer de zee het land en de avond de dag heeft uitgewist,   schudt dan je haren los  

Dirk De Gezelle
32 1

ze lachte

eer zij kwam passeerden er velen gedwee ik op de bank van rimpels zij jeugdig op haar fiets ze lachte en ik verrast terug ze klaarde niet alleen de mist in m'n blik ze nam zelfs de wolken mee

saskia van laere
21 3

Novemberpoëzie - dag 20 - littekens

Trots toon je me je littekens op duim, pols, knie, lip ook die die er niet meer zijn. Ik bestudeer elk plekje  met de grootste toewijding  en bewonder je lijf om zoveel zelfherstellend vermogen. Dan is het mijn beurt  maar mijn huid scheurt zo moeilijk los.  

Vanessa Daniëls
27 0

Immostreken

Is het je de laatste tijd al opgevallen hoe immokantoren altijd maar arroganter uit de hoek komen? Meer en meer blijven te-koopborden van verkochte woningen weken staan, om misbruikt te worden voor de zelfophemeling van het kantoor in kwestie. Stickers in schreeuwerige kleuren verkondigen de recordtijd waarin het onroerend goed verkocht werd, alsof ze willen zeggen: 'Kijk eens wat onze Guillaume hier heeft klaargespeeld. Verdient dat geen applausje?' Zo heeft Immo Vermortel een charmante, instapklare eengezinswoning 'verkocht binnen de maand'. Vastgoedkantoor Van der Steen, zo vertelt de sticker me, deed het beter en wist een rustieke villa in volle natuur 'IN MINDER DAN EEN WEEK!!!' van de hand te doen. Mij doet het allemaal wat te hard denken aan de politiekers die, weken na de verkiezing, met een bek vol scheve tanden en een bedanktsticker naast hun voorhoofd nog altijd zielloos in de leegte hangen te grijnzen. Voor we verdergaan, moeten we het eerst even hebben over het begrip immotaal. Als copywriter heb ik best wat ervaring met het verbloemen van bepaalde producteigenschappen. Geloof me, ik heb mijn portie marketing bullshit al gezien en geschreven. Maar de met roze leesbril gepende poëzie waarmee de vastgoedverkopers hun zoekertjes vullen, is zo van de pot gerukt eufemistisch, dat zelfs mijn mond er elke keer opnieuw van openklettert. Want wie een rondleiding kreeg in die charmante, instapklare eengezinswoning van Immo Vermortel, weet ondertussen dat het een groot uitgevallen tuinhuis betreft, op een stuk grond dat te klein is om in are uit te drukken. Die rustieke villa in volle natuur? Boerderijruïne in overstromingsgebied. Nog enkele klassiekers die ik graag voor jullie vertaal van het Vastgoedvlaams naar het Nuchterlands: karaktervol (ouderwets), tijdloos (al lelijk toen het gebouwd werd), potentieel (8 jaar verbouwen met 90% kans op scheiding), te renoveren (kraakpand). Gaat er geen adjectief aan het woord woning vooraf, sluit dan onmiddellijk je browser want het pand huisvest hoogstwaarschijnlijk zoveel schimmel en asbest dat de advertentie bekijken alleen al je 10 jaar van je leven kan kosten. Goed, terug naar ons hoofdverhaal dan. Het beoogde effect van die stoefstickers is natuurlijk tweeledig. Langs de ene kant moet het huizenjagers aanzetten tot een gevoel van schaarste en tijdsdruk: 'Als zo'n krot al zo snel verkocht is, moet ik maken dat ik een hoog genoeg bod doe op die statige fermette (opgeknapte stal die tot het einde der dagen naar zeug ruikt) die dit kantoor ook aanbiedt.' Langs de andere kant vertelt het woningverkopers: 'Als wij zo'n bouwval kunnen verkopen binnen de week, dan weet je dat we jouw huis ook met gemak naar een nieuwe eigenaar versjacheren.' Tegendraads als ik ben, heeft die opgekleefde zelfverheerlijking op mij het omgekeerde effect. Ik heb hier geen reservehuis liggen om te verkopen, maar moest het zo zijn, zou ik met opzet kiezen voor de bescheiden kleine zelfstandige, in plaats van duizenden euro's te sponsoren aan Ignace Van Goedenhuyze of Jean-Philippe Debardeurmans zodat ze ook de onbetaalbare zetelverwarmingsoptie kunnen pakken op hun tweede lease-Porsche. In kostuumbroek op de leren zetels van je Porsche moeten gaan zitten in putje winter is nu ook wel geen pretje natuurlijk. Maar karma lijkt de zichzelf op de borst kloppende vastgoedsector te grijpen, want huisbezoeken zijn in deze tweede lockdown officieel niet meer toegestaan. De verkopers die het dus niet stiekem doen, zitten zich nu stierlijk te vervelen in hun luxueuze herenhuizen (geen immotaal). Vastgoedborden staan stickerloos langs de kant van de weg. En ook in de verkocht-binnen-de-maand-stickerfabriek vielen er al heel wat ontslagen. Nu zou ik kunnen zeggen 'hoogmoed komt voor de val', maar ik leef behoorlijk met hen mee. Niemand verdient het om te leven in de onzekerheid of hij de lease van z'n Porsche nog kan betalen binnen enkele maanden.

Hans Verhaegen
41 0

Nietwaar?

Hier is hier, maar daar is daar. Waar, niet waar?

Xavier Vincente
23 0

Het contact met Guattari verliep verstoord

Het onderscheid proberen maken tussen de handelingen gemaakt via het neergepende versterkt en zo voor altijd stilgezet, lukte al dagen niet meer; dus na de 2-deling te vergeten, vergat ik ook de afdruk ervan.  Niets dat mooier werd, zolang ik er van probeerde te blijven genieten. Ideeën kunnen mooi zijn, maar ook je stem verraad nu al welzijn,  en dan is de fun er ook af.  Systemen moesten toen nog verassen, op een vrolijke manier.  Nu moeten ze enkel nog werken. Wie laat het na ergens hysterisch over te worden?Ik ben fanatiek leeg, of op het idiote af gepassioneerd, en daartussen is er voor mij niets: niet alles moet een grijze zone hebben,  dus ook niet de anderstaligen. Kom in mijn armen liggen, zei ik (alleen uit medelijden), maar hij kende dat wat ik niet wilde zijn maar wel weerspiegelde,  kenbaar nog veel te goed. Zijn ervaring liep verder als door een buisje mondbeademing.  Het gesprek waar hij zichzelf passief moe  aan maakte, was zijn wekelijks vermaak. Hij komt hier niet meer vaker, omdat jij hier bent komen wonen. In wat van mij is, moet alles stuk. Ik heb het natuurlijk over de dood.  Hier ben ik, de dagen slepen zich voort, dus ik sleep voort.Niets is wat het lijkt: omdat je aan alles gewend kan raken, en dat waarschijnlijk ook nog doet ook.Slapen was niet hetzelfde nadat ‘foetus’ een andere betekenis kreeg (ik was 17).En ook stress is welkom vandaag. Maar één zal er altijd bovenuit steken. En zo dus ook met komma’s en andere leestekens.Het tempo vertraagt, de zin gaat mee, ik ga mee, en de dagen slepen zich voort.

Dries Verhaegen
7 0

De realisatie

Er lijkt geen moment te 'willen' komen, dat er niets meer lijkt te gaan ontstaan,en dit binnen een straal van 100 meter van je woonst.Wat er naar je toe sluipt door het licht uit te doen, want daar speel je een rol in: je persoonlijke zone,en het budget ervan,en meteen weer, alsof dat er ook nog bij kon,lijkt alles met een zekere teruggehouden pose op je af te komen. Alsof je daar om gevraagd hebt, alsof je om iets gevraagd hebt.Stukken van een herinnering, maar dan hier.Lokaal lijkt alles op satire, omdat er elke keer weer de terugschakeling naar jou begint.De zelfspot, de clown, als ik dan naar me terugkijk. Maar niets weegt harder dan het besef van dat daar iets op zichzelf aan het gebeuren is. Wanneer je terug komt, laat je een keer alles zijn eigen weg gaan,zones drijven van je weg omdat ze je niet meer kunnen bevatten.Dat wat je altijd al leek te weten, onttovert de pessimistische premisse die je met jezelf aanging:dat dat wat terugkeert, altijd al hier is, om te blijven.

Dries Verhaegen
11 0

Bedekt

Maneschijn, het lijkt al zo lang geleden dat ik je gezien heb. Was je de hele tijd bedekt? Of was ik dat, bedekt door bezorgdheid van het leven. Afgesneden van jouw openheid door een dikke grijze wand. Zo effen, zo oneindig dat het soms lijkt of dat ook mijn bovenbegrenzing is. Niet meer beseffend wat voor schoonheid, wijdsheid erboven ligt. Hoe kan ik een gat maken naar boven. Met welke magische krachten kan ik de dikke pak wolken uit elkaar drijven om mij de sterren te laten zien. Ook al was het maar voor even.

Ember
3 0

in extremis

stil onbewust wentelt zij zich in onvindbaar verlangen – overgevoelige deerne – stuitert over beton op weg naar het zoekgeraakte dat zij niet vinden zal kan verbeten hopend op stil geluk – sla haar toch terug – schreeuwend om stilte rust roes een harmonie in een duel spreekt zichzelf immers tegen – teer geel kuiken – met een te kleine mond en een te groot hart onhandig grijpen houden wil ze nu nu en altijd – naïef, timide, getroffene – zeker enkel alleen eindigend ... als je héél héél goed kijkt vóór het te laat is trap   je     ze       net          niet               weg

F&D
24 0

Novemberpoëzie - dag 19 - tikkertje

"Wazig ben je op je best", zeg je en je stelt onscherp. Een vlekje in je ooghoek dat verspringt als je erop richt. In ruil ontkleed ik jou tot je houten geraamte, spelen we tikkertje zigzaggend door je gangen. We vangen mekaar steeds net niet  en als ik merk dat je rilt, dek ik je weer toe. Je huid huist warm, denk ik.

Vanessa Daniëls
7 1

Drijvend

Als ik aan je denk lig ik te drijven in een zee, rust en stil waar ik lig, maar enkele meters verder hoge witte golven. Ze wellen op, golf per golf tot ze net over me elkaar raken en dan met hevige kracht neerdalen op me, in me, door me en me meenemen de diepte in. Alles wat ik ben is boven gebleven, alles wat ik niet ben is vermengd met jouw zee van niet zijn. We verspreiden over de bodem, we stijgen als druppels en verdampen in de lucht, samen, een homogeen geheel. Meegenomen door de wind, als een zucht, draaiend om zichzelf. Draaiend over de zeevlakte als een vogelzwerm ... spelend, genietend van de openheid, de vrijheid, het niets begrenzende. Tot daar in de verte, op de vlakte, drijvend een lichaam, mijn lichaam. We gaan er heen, dalen erop neer, vullen het omhulsel, samen. Ik ontwaak met jou, in me, voor altijd bij me. 

Ember
7 0

Dat stukje pollen

Liefst van al zou ik nu stilletjes verdwijnen, oplossen, om nooit meer terug te komen. Een deel zijn van alles, de wind, het water. Dat stukje pollen dat je eraan doet denken dat ik er nog ben. Die regendruppel op de net verkeerde plaats, dat ben ik om je te laten weten dat ik er nog ben. Die mist, overal en nergens, en met de eerste zonnestraal meegenomen naar het niets. Ik ben de vogelzang, van het ene beestje naar het andere, nooit te lokaliseren op 1 plaats. De uil die je maar niet kan zien, het hondengeblaf in de verte, opgeschrikt door een vleug van onverklaarbare energie. Dat ben ik, zonder je te storen. En als je er niet op let, voel je me zelf helemaal niet. Maar als je het even nodig hebt, zal ik je omringen, met mijn liefde die onuitgeput bevangen blijft in het niets. Daar kan je altijd heen om me te ontmoeten.

Ember
0 0

Alternatief

Ik slenter door de stad zonder ergens heen te gaan, zonder veel gedachten - niet meer dan een paar rafels van haar stem die door mijn hoofd nevelen. Twee jonge vrouwen lopen pratend voor me uit; hun stemgeluid blaast het laatste restje van haar ijle echo’s weg.  Dat ze afgesproken hebben dat seks met iemand anders wel moet kunnen, zij en haar lief -een jaar mekaar niet zien is nu eenmaal lang. Of ze het ook aan mekaar zullen vertellen achteraf, daar hebben ze het wel nog niet over gehad, die vraag blijft tussen hen beiden hangen - voelbaar, tastbaar, onuitgesproken hoorbaar en alsmaar luider klinkend hangt ze daar. Maar geen van beide die ze durft te grijpen - wat als ze stellen al als ontrouw wordt aanzien? De ander wringt zich in het hoofd van haar vriendin, kruipt in haar huid, dwaalt doorheen de onverlichte gangen van haar hart: "En wat als hij verliefd wordt?" Ik volg op gehoorsafstand, nieuwsgierig naar hun antwoord op de vraag die ons onzichtbaar en ongeweten met elkaar verbindt. Gedrieën slaan we ter hoogte van het stadhuis dezelfde straat in. Een knal! We schrikken. Als synchroonzwemmers buigen we het hoofd en knijpen instinctief de ogen dicht: een regen van applaus en rijstkorrels stort als een zomers onweer op ons neer. Hun stemmen zwijgen. De stem in mijn hoofd zwijgt. Of ze nog even tijd heeft om haar te helpen bij het schoenen kiezen, hoor ik haar vragen. Ze slaan linksaf, ik ga rechtdoor. Ritueel gewassen volgen we dezelfde weg.

WimVDD
20 0

Bastaardgoden.

Vandaag startte ik mijn drankprobleem. Om beroemd te worden moest het er van komen. Van mijn pen kon ik geen heil verwachten.   Dat wist ik van op de basisschool. Toen had ik pillen geprobeerd. Afgedankt spul van ma. Van tijdens haar barensweeën. Naast de mosterd en de bakpoeder in de keukenkast. Zomaar neergezet, lang geleden. Compleet vergeeld, wel raak. Zij smaakten bitter, maar het resultaat was er. Mijn nieuwjaarsbrief werd de allermooiste ooit. Rake woorden in de klanken van de regenboog.   Meter Irène begreep niet waar ik ze vandaan haalde. Zij doopte nog een Petit Beur in haar koffie en stamelde: et bien et bien. En beschreef het in een lange mail aan aunty Alice in Amerika. Die het via WhatsApp aan Judith in Koesj verdervertelde.   Lang heeft het niet geduurd. Een week later reed Danny knal onder een Volvo. En voilà, het nieuwe wereldnieuws. Nog een goede schoenlapper minder ook. Verder had hij er niets voor moeten doen. Terwijl ik mij uit de naad werkte.   Mijn revanche zou bikkelhard zijn. Het zuipen kon beginnen.   Weer een schrijver meer op teevee.

Dorlan Slefficsroth
40 1

Vuilzakkenruzie

Daar zaten ze, op meer dan anderhalve meter van elkaar. Er kon maar iemand zitten om de twee stoelen, die dan ook nog over de vloer schuurden wanneer ze verschoven werden. “Herman, wat ga jij vertellen? Dat het weer mijn fout is?” “Wat anders? Jíj bent altijd zo slordig. Ja, het is jouw fout!” Herman bekeek zijn buurvrouw laatdunkend en trok zijn jas weer bruusk dicht waarbij hij even bewoog en de stoel even schuurde. Sandra slaakte een geërgerde zucht. De gedempte woede was voelbaar in die koude wachtkamer waar de ramen openstonden. Maar binnen sijpelende nattigheid of niet, verluchten was tegenwoordig overal verplicht, ook hier in het gebouw der wet. Door de open deur zagen ze mensen in uniform, met mondmaskers op te mompelen, te roepen, te vragen. Hun drukte drong zich ook in deze kamer steeds luider op. “Nee Herman, dat is het niet. De huisregels zijn duidelijk. Je hebt ze zelf mee opgesteld … vroéger!” Ze benadrukte dat laatste. Hij zal toch al niet dement worden zeker? Maar die gedachte durfde ze Niet uitspreken. “Ja, dat weet ik nog. Toen hielden mensen nog rekening met elkaar én hielpen ze waar er nood aan was, júffrouw Sandra.” Herman durfde zijn gedachte evenmin uitspreken; dat verwende nest nauwelijks van school. Intussen warmde het maar niet op. Niemand die zich zorgen leek te maken over de pruttelende geluiden van de verwarming die waarschijnlijk in geen jaren ontlucht was. Zíj spraken anders wel luid genoeg. Zich verstaanbaar maken, daarvan hoefde  geen van beiden nog iets te leren. “Alsof ik het kan helpen dat ik overuren moet maken. Ik ben ’s avonds laat wel doodmoe. Dan zet ik jouw vuilzakken niet meer buiten als het mijn beurt niet is. Zeker niet wanneer ze zo zwaar zijn.” “Ze zijn niet zwaar!” “Niet zwaar? De laatste keer dat ik jou hielp, zat mijn schouder bijna uit de kom. Kon ik nog die vieze smurrie van de vloer vegen omdat jij te lui bent om plastic helemaal leeg te gieten en bij het PMD te doen.” De verbleekte poster tegen de muur ‘Goede buren maken goede vrienden’ leek een utopie op dat moment. ‘Geef mij maar een verre vriend,’ dacht Herman inwendig kokend. “Het moet zijn ‘de árm uit de kom’! En dat was niet mijn zak. Die was van Jef, onze buur op het gelijkvloers.” “En jij hebt daar tijd voor? Om uit te kijken wat van wie is? Wat dóe jij eigenlijk de hele dag?” “Dat zijn jouw zaken niet. Ik houd wél de boel in het oog. Het zou er anders nogal eens uitzien.” “Oei oei. Meneertje heeft het zwaar hoor, die enkele stofjes opvegen in de gang.” “Wel die van joú hè! En die van jouw vriendjes. Het zijn meer dan stofjes. Bij regenweer zijn het hele modderpoelen. Het zijn lege blikjes bier in de hoek van de hal gegooid. Het houdt niet op bij jou.” Die zat! Sandra zweeg even. Dit leidde nergens heen. Ze was echter te koppig om nu in te tomen. “Dat is één keer gebeurd, hoogstens twee. Daar ga je toch niet over zeuren?” “Zeuren? Wanneer ga jij eens rekening leren houden ….” Een geluid aan de deur deed hen opkijken. “Héla daar! Een beetje rustiger hé. We kunnen onszelf niet eens meer horen denken.” De agent was geïrriteerd. Verdorie, wat was dat vandaag? Nationale Dag van de Burenruzie? “Zijn jullie mevrouw Vissenaken en de heer Veys voor de burenruzie over dat huisvuil?” Ze knikten beiden, te geschrokken van het volume van zijn stem om zelf nog een geluid uit te brengen. “De volgenden zijn jullie! Niet lang meer!” Dat was duidelijk. Klatsj! Die deur was dicht! Het geluid gonsde nog na in Hermans oren. Hij dacht na. Hij had zoveel geprobeerd om Sandra op de uitvoering van het huisreglement te wijzen. Het enige wat ze trouw deed, was elke maand  de huur betalen. Misschien moesten ze toch eens echt vergaderen over alles wat er in hun gebouw makkelijker zou kunnen. Het bestond verdorie maar uit drie appartementen. Sandra begon zich ongemakkelijk te voelen. Was ze toch te ver gegaan? Die blikjes, die waren inderdaad van haar vrienden geweest. Ze wilde niet onderdoen in stoer zijn. En die vuilzakken in de gemeenschappelijke bergruimte, één keer om de drie weken buiten zetten, dat moest toch lukken? Ze voelde zich belachelijk. Werd het niet tijd dat ze zich meer openstelde voor haar buren? “Wat nu?” “De waarheid vertellen! Al zal de jouwe wel wat anders zijn dan de mijne.” “Euhm, Herman, waarom heb jij klacht neergelegd?” “Ik heb die niet neergelegd. Hoezo? Jij ook niet?” “Neen. Maar wie dan wel?” “Jef!” riepen ze simultaan. Ze sprongen tegelijk op van hun stoel en stoven naar buiten. Die zogenaamde hulpbehoevende buurman. Dié had pas de hele dag niets te doen. Ze zouden hem wel eens een klusje geven.

Anemos
36 2

Novemberpoëzie - dag 18 - Logica

Ergens beslaapt een man zijn roes, loopt een poes op eieren, smeert een kind de dooiers uit, treurt een kip om haar prematuur.   Alleen wij maken het moeilijk.    

Vanessa Daniëls
38 0

De eerste foto

Ik heb een foto waarop Myrtel voor de eerste keer haar zusje ziet in het ziekenhuis. Ze kan maar net over de rand kijken van het witte bedje op hoge poten. Iedereen vroeg me waarom ik niet die andere foto had uitvergroot. Die waarop ze trots en lachend voor de camera poseert met haar kleine zus in haar armen. Nee, geef mij die eerste maar. Die blik is veel echter, intenser. Je ziet haar veranderen. Van enig kind naar grote zus. Plots beseft ze dat er echt een baby in mama’s buik zat. Een levend wezentje. En dat ze zelf ook in die buik heeft gezeten. Dat ze echt zo klein is geweest als op de foto’s in háár babyboek. Ze legt een handje op de rand van het bed. Ze wil haar zusje aanraken, maar ze durft niet. Jana is zo broos en breekbaar, net een popje. Maar Jana ademt, ze is geen popje! ‘Wil je haar eens vastpakken?’, moedig ik haar aan. Ze knikt. Onze eeuwige babbelkous kan even geen woord uitbrengen, dus ze knikt met alles wat ze heeft. Het resultaat is te zien op foto twee. ‘Ik zal goed voor haar zorgen’, zegt ze. ‘Want vanaf nu ben ik haar grote zus.’ Zoveel toegewijdheid doet me als kersverse moeder bijna in tranen uitbarsten. Bijna, want een kinderbelofte is vaak oprecht gemaakt, maar nog vaker oprecht vergeten. En ik wil haar ook niet met te veel verantwoordelijkheid opzadelen. Dat is voor de grote mensen. Twee en een half jaar later zijn we weer in het ziekenhuis. Hun vader heeft een knie-operatie ondergaan en ze mogen mee op bezoek. Van eerbiedige stilte is er dit keer geen sprake. De patiënt ziet er immers niet broos en breekbaar uit, maar eerder komisch in het gestippelde ziekenhuishemd. ‘Papa draagt een meisjespyjama’, giechelt Myrtel. Jana is gewoon blij om haar papa te zien. Ik geef de kinderen een kleurboek en wijd mij aan de gelofte die ik ooit gedaan heb: ‘in ziekte en gezondheid’. Plots komt er een verpleegster binnen. ‘Waarmee kan ik helpen?’, vraagt ze vriendelijk. We kijken haar allebei verbaasd aan. Ze kijkt één tel even verbaasd terug en ziet dan de kinderen. ‘Hebben jullie misschien op het knopje gedrukt?’, vraagt ze, nog steeds even lief. Jana wijst fier knikkend naar het knopje. Jawel, mevrouw, als ik op mijn teentjes ga staan dan kan ik er al aan. ‘Excuseer’, stamel ik. ‘Ik heb niet goed opgelet. Het zal niet meer gebeuren,…’ Ik zet ondertussen een paar stappen in de richting van de kinderen, maar Myrtel is me voor. Ze springt tussen Jana en de verpleegster in. ‘Niet boos worden op mijn zusje, alsjeblieft’, zegt ze met smekende ogen. ‘Ze is nog klein en ze wist niet dat ze dat niet mocht.’ Ze neemt Jana’s handje vast. ‘Kom, we gaan terug kleuren.’ Lachend verdwijnt de verpleegster uit de kamer. En ik moet stiekem een traantje wegpinken. De belofte was gewoon oprecht. 

Abetje
6 0

Novemberpoëzie - dag 17 - Autostrades

Er zijn van die dingendie niet in boeken bestaan, laat staan in statistieken. Telefoongesprekken op autostrades bijvoorbeeld.  De lengte van stilte tussen elk woord, gevoed door aarzeling. Hoe de voet op het gaspedaal de traagheid volgtin omgekeerde evenredigheid.Hoe een stem naar een gezicht en handen doet verlangen. Hoe afstand in ruimtede tijd aanwakkerten vooral het besef van gebrek hieraan. Hoe wij door de geluidsmuur heenmekaar in lief en leed trachten te raken,daar soms minutenlang in slagen, beseffend dat een leven lang tekortschiet voor ons. Hoewel wij in fractiesalles al hebben begrepen. Ja, dat. Van die dingendie niet in statistieken passen.    

Vanessa Daniëls
7 1

Vervoering

“Carentan transport”, lees ik op de zeilen van een vrachtwagen die ik inhaal op de autoweg. Ik moet meteen aan quarantaine denken. Het zou fijn zijn als hij de quarantaine exporteert naar een verre bestemming, een bestemming ver van mijn bed. Maar wie zit daar nu in Gods naam op te wachten? Laat staan dat je ‘r een bestelt. “Gemeengoed” zou op de vrachtbrief staan, door iedereen gekend en iets minder bemind. De quarantaine is nu een internationale hit, maar een met een ferme bijklank. Door iedereen even geliefd als gehaat, even begrepen als verwenst, die dezelfde verwachting als minachting kent. Kortom, een vrachtwagen met een lading die nergens welkom is. Bij thuiskomst heb ik de firma gegoogled: ze is gevestigd in Normandië. Ik koester al plannen, om na de quarantaine, de firma te bezoeken. Maar ook het wandtapijt van Bayeux, van Hastings in feite, en de parachute van Sainte -Mère- Eglise. Maar liefst van al zou ik gaan wandelen op de stranden, zonder dat stukje parachute voor mijn mond. Carentan transport…..ze brengt me in vervoering.

wim vermant
19 2
Laad meer ...